Albüm incelemesi: James Blake, Playing Robots Into Heaven

Albüm: James Blake, Playing Robots Into Heaven

Süre: 42 dakika 

Plak şirketi: Republic Records / Polydor Records

Yayın tarihi: 8 Eylül 2023

James Blake, 2011 yılında kendi adını taşıyan dupstep türündeki ilk albümünü çıkardıktan sonra müziğinde yenilikçi ve çığır açan birçok adım attı. Aynı zamanda prodüktörlük de yapan Blake, müziğini daha minimal bir çizgide ilerletip duygusal ve aynı zamanda düşük tempolu eserler ortaya çıkardı. Beyoncé, Travis Scott, Kendrick Lamar, Frank Ocean gibi sanatçılarla yaptığı işbirlikleriyle de bambaşka bir müzikal yönünü ortaya koydu. James Blake, diskografisinde yer alan her yeni albümde kariyerine başladığı yerden daha da uzaklaşıp melankolik ve tezat bir yol çizdi. Bunu yaparken de belki ki en zorunu başararak takipçi kitlesini peşinden gelmeye ikna etti ve yeni kalabalıklarla tanıştı.

Londra merkezli sanatçı, 2023 yılına geldiğimizde elektronik müzik köklerine geri dönmeye karar verdi. “Bunun kulağa tuhaf geldiğini biliyorum ama bu albümü yapmak kolaydı. Sanki yıllar önce kaldığım yerden devam ediyorum gibiydi” diye tanımladığı altıncı albümü Playing Robots Into Heaven’la yıllar önce çaldığı İngiltere’deki kulüplerinin kapısını aralayıp yeniden dans pistine konuk oldu. Albümden ilk tekli Big Hammer oldu ve şarkının bir soygunu odağına alan klibi Oscar Hudson tarafından yönetildi. Albümün prodüktörleri arasında James Blake’in yanı sıra Dom Maker ve sanatçının sevgilisi Jameela Jamil ile Rob McAndrews yer aldı. Blake’in kariyerinin bu dönemini yansıtmak istediği albüm kapağının kreatif direktörlüğünü ise Crowns & Owls üstlendi.

^{James Blake, Playing Robots Into Heaven}

Playing Robots Into Heaven’ın detaylarına girmeden öne James Blake’in yakın dönemde verdiği röportajlarda albümdeki şarkıların atlanmadan sırasıyla dinlenmesini istediğini belirtmeliyim. Çünkü her şarkının aslında bir sonrakine hizmet ettiği bir akış var albümde. 11 şarkının bütünleşmesi bir yandan albüm formatını güçlendirirken diğer yandan müzikaliteyi de yukarı çıkarıyor. 

Albümün açılışında düşük tempolu lo-fi ve blues etkilerini barındıran Asking to Break var. Vokaller bir sisin içinden süzülüyor gibi. Kuşkusuz James Blake’in en iyi yaptığı işlerden biri prodüktörlük. Albümün masa başındaki tüm mesaisinde de kendisinin parmağı olduğunu düşünürsek şarkının temposundaki şairane dokunuşlara şaşırmamalı. Playing Robots Into Heaven’ın tartışmasız en akılda kalıcı şarkısı ise Loading. Zaten yayınlandığı andan beri albümün en çok dinlenen şarkısı da bu, albüm hızlanmadan hemen önceki son durak da. James Blake şarkıda sürekli değişen, hatta bazen bir kadın sesini andıran manipüle edilmiş vokalleriyle tutkulu bir şekilde aynı cümlede dönüp duruyor:

“Wherever I go, I’m only as good as my mind
Which is only good if you’re mine”

Kulüplere sızacak şarkılar

Tell Me, James Blake’in yumuşak sesiyle ön planda. Şarkıyı yarıladığınızda dupstep ritimleri devreye giriyor ve çok daha sert bir hâl alıyor. Modüle edilmiş vokalleri şarkıda da fazlaca işitiyoruz. Fall Back; Blake’in köklerine, başladığı noktaya dönüşünü en iyi simgeleyen eser. Şarkının hemen en başında ritme kapılırken buluyorsunuz kendinizi. Tam gizlice kulüplere süzülüp popüler olacak türden. Hemen ardından He’s Been Wonderful’a geçiş neredeyse kusursuz. Şarkı, oldukça farklı synth pasajlarıyla baş döndürücü bir etkiye sahip.

Big Hammer’da, 1990’lar Londra’sında ragga ve jungle türlerine öncülük eden MC ikilisi Ragga Twins’ten örnekler hâkim. Kulağınızın içinde titreyen synth’leriyle nefessiz dinleyeceğiniz 4 dakikalık bir şölen. James Blake’in Snoop Dogg ve Pharrell’in Beautiful şarkısını yeniden yorumladığı I Want You to Know, albümün ikinci yarısına geçişin de simgesi. Tipik bir house şarkısı olarak başlayan ancak çeşitli yerlerde tempo değiştiren şarkıda yine sanatçının modüle edilmiş vokalleriyle sıkça karşılaşmak mümkün. 

James Blake, albümü yapma sürecini şöyle tanımladı: “Yıllar boyunca nasıl şarkı yazacağımı öğrenmek için çok zaman harcadım ama burada bunu yapmaya ihtiyacım yoktu. Hiçbir şey öğrenmeme gerek yoktu. Dışarı çıktım ve bir kulüpte harika olacağını bildiğim müziği yaptım” Ondan mı bilinmez; Fire The Editor’ın sözleri önce kırılgan başlıyor, ardından öz saygısını bulan bir Blake ile sonlanıyor: 

“I’m not afraid
I’ve already failed so many times”

^{James Blake | Fotoğraf: Blackwall} 

Geçmişte hesaplaşmada sıra babada

Albümün gizli mücevheri kesinlikle If You Can Hear Me. Çok sade bir derinliğe sahip. İlk kez James Blake ile karşılaştığım 2010’lu yıllardaki gibi bir hissi var. Sanatçının kalbinin derinliklerinden çıkmış bir beste. 2 dakika 24 saniye gibi kısacık bir sürede pek çok duyguyu içinde barındırıyor. Bu piyano baladı, James Blake’in kendisi gibi müzisyen olan babası James Litherland’a yazıldı. Şarkı sözlerinde baba ile oğulun karmaşık ilişkisi hâkim. Blake, babasının şöhretinden koparak başarıya nasıl ulaştığını dışa vuruyor:

“Followed your dream
And, I woke up from it even more tired”

Albüm tamamen mekanik ve bir kilise orgu seslerini barındıran Playing Robots into Heaven ile kapanıyor. James Blake, dinleyicisini fütüristik bir dünyaya ışınlayarak orada terk etmeyi tercih etmiş. Blake’in yaratmayı başardığı atmosferik doku, her albümünün içine işlediği gibi Playing Robots Into Heaven’da da oldukça baskın. Sanatçı, 11 şarkı boyunca hem eski dinleyicisine nostaljik bir his veriyor hem de yenisine ne kadar sürprizlerle dolu bir müzisyen olduğunu kanıtlıyor. Albüm, incecik bir ipte yürüyor. Ya çok sevebilirsiniz ya da oldukça sıradan bulabilirsiniz. Benim en çok merak ettiğim şey; James Blake’in bu albümü canlı olarak nasıl çalacağı, albümdeki gibi sahnesinde geçmiş ve geleceği birleştiren özel bir dijital şov sunup sunmayacağı oldu.