Albüm incelemesi: The Vaccines, Pick-Up Full of Pink Carnations

Albüm: Pick-Up Full of Pink Carnations

Süre: 31 dakika

Plak şirketi: Thirty Tigers, Super Easy

Yayın tarihi: 13 Ocak 2024

Britanyalı indie rock grubu The Vaccines, 2010’lu yılların başındaki indie rock türü patlamasında önemli işlere imza atmıştı. Grupla 2018’deki Türkiye konseri öncesinde bir röportaj yapmış ve “Eski moda rock yapan havalı gruplar hâlâ var. Bizim müziğimiz de eski moda. Bu sadece seçim ve zevkle alakalı” yorumunu almıştım. Bu konuşmamızın üzerinden 4 yıl geçtikten sonra eski moda rock’tan uzaklaşıp elektronik unsurların ağırlıkta olduğu EP’leri Planet of the Youth’u yayınladılar. Bu çalışmayla beraber, müzikleri de yolunu kaybetmiş bir yaprak gibi savruldu. Geçen yıl ise The Vaccines’in beyin takımından baş gitarist Freddie Cowan, ailesiyle daha fazla zaman geçirmek için gruptan ayrıldığını duyurdu. Tüm bu müzikal çıkmazın içinde grup, Britanya’nın gri gökyüzünü terk etti ve Amerika kıtasında güneşli Los Angeles gökyüzünün altında yeni müzikleri için çalışmalarına başladı.

Bir süre sonra da kökleri olan rock’a geri dönerek Pick-Up Full of Pink Carnations’ı dinleyici ile buluşturdular. Grubun sound’u 60’lardan ilham alan ve gitarın ağırlıklı olduğu rock’a dayansa da yeni albümleri modern poptan izlere de sahip. Vokal Justin Young, albümün kalp kırıklığı, kayıp ve bununla yüzleşmek üzerine kurulu olduğunu söylüyor. Albümdeki şarkılar, melankoliye neşe katan bir bakış sunuyor. Kargaşanın ortasında mutlu olmanın yollarını bulmaya çalışan söz ve müzikler bunlar... Ayrıca akılda kalıcı retro hisli şarkılar da diyebiliriz.

Neşeli müzik ama yürek burkan sözler

6. uzun çalarları Pick-Up Full of Pink Carnations; Sometimes, I Swear adlı coşkulu bir şarkıyla açılıyor. 36 yaşındaki Justin Young, bir konser dönüşünde Southampton’daki çocukluk odasını ziyaret ediyor ve sonra da bu şarkıyı yazıyor. Şarkının müzikal anlamda yüksek enerjisi Young’ın nakarattaki sözleriyle acı-tatlı bir hâl alıyor:

“Sometimes, I swear
It feels like I don’t belong anywhere”

Ardından gelen Heartbreak Kid’de bas gitarın ağırlığı akılda kalıcı bir iz bırakıyor. Bu da modern bir pop-punk izlenimi veriyor. Dans da ettiren bir şarkı. Fakat artık olgunluğa erişmenin verdiği bir gerçekliği de sözlerinde ortaya koyuyor ve şöyle diyor:

“People like us think we got all the time in the world
But we ain’t got all the time in the world”

Lunar Eclipse ise Justin Young’ın gür sesinin en belirgin işitildiği parçalardan. Bu parça da albümün genelindeki gibi sizi müziğiyle neşelendiriyor fakat yürek burkan sözlere sahip…

“Started with nothing but we ended like this
Out on a trip under the lunar eclipse”

Geçmişi romantikleştirme

Discount De Kooning (Last One Standing) albümün ağırlaştığı ana denk geliyor. Klavyenin belirginliği, bu parçanın merkezini oluşturuyor. Primitive Man, grubun ahenkle aynı ritmi yakaladığı bir şarkı. Ayrıca konser setlist’inde de kendine yer edinecek bir geçişe sahip. Sunkissed, dolambaçlı, orta tempo bir ritim ile başlıyor. Grubun geçmişindeki güzel anlarını aktaran sözlere sahip. Bir araba yolculuğu sırasında yanından geçtiğiniz ve size artık nostaljik gelen manzaraları çağrıştırıyor. Young, bu şarkıyı şöyle anlatıyor: “Hayatta önüme mi yoksa arkama mı baktığımı asla bilememekle mücadele ediyorum. Sanırım geçmişi romantikleştirme eğilimimiz var. Ben kesinlikle bir nostalji bağımlısıyım ve geçmişi yanlış hatırlamayı ya da yeniden inşa etmeyi öylece yaşayıp gitmeye tercih ederim.”

Amerikan müziği gibi aydınlık

^{Fotoğraf: Wrenne Evans}

2 dakikalık Love to Walk Away, yüksek ritimli bir balat. Bir pop şarkısı olarak da konumlandırabilirsiniz bunu. The Dreamer’da ise albümün başlığına atıfta bulunarak şöyle diyorlar:

“I was managing your expectations
On a pick-up full of pink carnations”

Don MacLean bu sözlerle, aynı zamanda American Pie şarkısında masumiyetin kaybı üzerine sözleri yanlış hatırlanan bir kısma gönderme yapıyor. Ayrıca albüm üzerinde çalışırken Young’ı etkileyen kusursuz Amerika imajına da…

Albümün kapanış şarkısı Anonymous in Los Feliz, Back in Love City adlı albümlerindeki Heart Land parçasının devamı niteliğinde. İngilizlerin büyürken hayran olduğu basmakalıp Amerikan kültürüne duydukları sevgiyi ifade ediyor. Her iki şarkıda da sevgiliyle yeniden biraraya gelme arzusu şarkı sözlerine dökülüyor.

Freddie Cowan’ın ayrılmasıyla bu albümde Timothy Lanham, grupta daha merkezî bir role geçiş yapıyor. Los Angeles merkezli yapımcı Andrew Wells ile çalışmaları da albümdeki müziğin daha aydınlık ve Amerikalı duyulmasını sağlıyor.

Albüm, eski hayranlarla yeni hayranlar arasındaki bir köprü gibi… Justin Young, albümü şu sözlerle anlatıyor: “Bazen bir albümü oluşturmaya başladığınızda müzikle ne yapmak istediğinizi tam olarak bilirsiniz. Bazen de müziğin size ne yapmanız gerektiğini anlatmasını beklersiniz. Stüdyoda ilk yazdığım şarkı Love To Walk Away’di. Albümün ses ve temasından sorumlu olan şarkı da bu oldu.” Grup, kayıt aşamasının Hollywood Hills’te yürütülmesinin de sözlere büyük bir katkı sağladığını söylüyor.

Bu şarkılar hafızada kalır mı?

Grup üyeleri, dünyanın dört bir yanına dağılmış durumda. Justin Young ABD’de, Arni Arnason İzlanda’da ve diğer üyeler Birleşik Krallık’ta… Kayıt yapmak ve turneye çıkmak için tekrar biraraya gelmek onlar için aynı şehirde paralel hayatlar yaşadıkları zamanlardan farklı bir anlam taşıyor. Justin Young, “Yapmanız gereken fedakarlıklar ve kişisel hayatınızı duraklatmanız gereken anlar var. Kişisel hayatınız grup dışında büyüdükçe, bu fedakarlıklar da büyüyor. Ancak altıncı kez albüm yapmak için biraraya geldiğimizde grubun devam etmesini sağlayan, fedakarlıkları değerli kılan şeylerin hâlâ orada olduğu açıkça görülüyordu” diyor.

Albümdeki şarkılar farklı derinliklere sahip olsa da her parça birkaç dinleyişin ardından birbirinin aynısı gibi gelmeye başlıyor. Albüm müzikal olarak keyif verebilir, fakat sıkıcı. Bu şarkılardan bazılarını yaz aylarına saklayabilirim ama albümün açılışını yapan Sometimes, I Swear haricinde hiçbirinin gelecek zamanlarda hafızamızda kalacağını sanmıyorum. Dinleyici için de baş köşeye konacak bir çalışma olmayacağına eminim! The Vaccines, kesinlikle bu albümden çok daha iyisini yapabilecek potansiyele sahip…