Albüm incelemesi: Will Butler + Sister Squares, Will Butler + Sister Squares

Will Butler’ın Sister Squares ile yayınladığı 14 şarkılık Will Butler + Sister Squares albümü, senenin gizli iyi alternatif ve art pop projesi olma özelliğine sahip.
Albüm incelemesi: Will Butler + Sister Squares, Will Butler + Sister Squares

25 Eylül - Türkiye İş Bankası - Duende
Türkiye İş Bankası ile birlikte

Harari, İş Bankası’nın Atatürk Konferansı için Türkiye’ye geliyor

Atatürk Vizyonuyla Gelecek Yüzyıla Bakış Konferansı Türkiye İş Bankası , Cumhuriyetin 100. yaşı vesilesiyle “Atatürk Vizyonuyla Gelecek Yüzyıla Bakış” başlıklı bir uluslararası konferans düzenliyor.

Daha fazlasını öğren →

Duende

Duende

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

Albüm: Will Butler + Sister Squares, Will Butler + Sister Squares

Süre: 45 dakika

Plak şirketi: Merge Records

Yayın tarihi: 22 Eylül 2023

Arcade Fire, geçen yıl We albümünü yayınlandığında Will Butler’ın da gruptan ayrıldığını açıkladılar. Grubun vokali Win Butler, kardeşinin uzun turnelerden yorulduğunu söyledi ve ekledi: “Her zaman müziği aşan ilgi alanları vardı. Sanırım abisini takip ederek bu gruba girdi. Fakat onun artık üç küçük çocuğu var. Eşim Regine (Regina Chassagne da Arcade Fire’da yer alıyor) ile ben, çocuğumuzla turneye çıkarabiliyoruz. O ise ailesi ile daha çok vakit geçirmek istedi. Bence bu çok ama çok anlaşılır.” 

Yine geçen yıl Arcade Fire’ın dünya turnesine çıkmasına kısa bir süre kala Pitchfork, Win Butler’ın cinsel istismarına uğradığını söyleyen genç kadınlarla özel bir haber çalışması hazırladı. İddiaları kabul etmediler ama grup, hayranlarını hayal kırıklığına uğrattı ve berbat bir sürecin içine girdi. Gruptan ayrılmış olan Will Butler, aile bağlarını bir kenara bırakırsak müzikal olarak tüm bu yaşananlardan çok uzaktaydı o sırada.

Eğer bir Arcade Fire konser kaydına ya da canlı performansına denk geldiysen Will Butler’ın sahnede inanılmaz yüksek bir enerjiye sahip olduğuna ve müziği iliklerine kadar hissettiğine şahit olmuşsundur. Butler, birçok farklı enstrümanı çalmak dışında fiziksel olarak da o an şarkıyı yaşar. Grubun geçen yıl Paris’teki gösterisini izlediğim sırada her zaman sahnenin solunda konumlanan Will Butler’ı görememek bende de büyük bir boşluk hissini beraberinde getirdi. Zaten çıkan haberler sonrası birçok kez zevkle Arcade Fire konseri izlemiş biri olarak ilk kez orada olmaktan kişisel olarak rahatsızlık duyduğumu da ayrı parantezle ifade etmeliyim. 

Konumuza dönersek; Will Butler’ın bu ayrılığı müzikal olarak kabuk değiştirmeye karar verdiğinin de bir kanıtıydı. Arcade Fire, We’yi Mayıs 2022’nin hemen başında yayınladı. Kısa bir süre sonra da Will Butler, solo teklisi A Stranger’s House’u dinleyicisine sundu. Bu ayrıca sanatçının dördüncü albümünün de ayak sesleriydi. 19 yıl boyunca bir grupta yer aldıktan sonra tamamen kendi yolunda ilerlemeye başlayan Will Butler, mevcut durumunu Brooklyn Mag’e şöyle anlatıyordu: “We’yi kaydetmek harikaydı. Fakat kayıtlar bittikten hemen sonra ayrılmak benim için mantıklıydı. ‘Kayıt tamamlandı, şimdi çekip gideceğim’ gibi... Kapıyı kapatmak için doğru bir zamanmış gibi geldi. Kardeşim grupta ve onlar her zaman benim ailem.” 

Will Butler, ilk solo albümü Policy’i 2015 yılında Jimi Hendrix’in şu anda Electric Lady Stüdyoları’ndaki eski oturma odasında bir haftada kaydetti. Butler, yetişkin hayatının tamamını kaplayan Arcade Fire serüveninden kendi sesine yönelmeye bu sırada başladı. Arcade Fire’la turnede ya da albüm kaydetmediği dönemlerde kendi çalışmaları üzerine çalışıp yayınladı. Ancak nihayetinde hep başka bir ekibe bağımlıydı. Ve sonunda gruptan tamamen ayrıldığında bence resmi olarak ilk ancak diskografisindeki dördüncü solo albümü Will Butler + Sister Squares’ı dinleyicisine sundu.

Will Butler + Sister Squares, Will Butler + Sister Squares

Tüm renkler bir arada

Will Butler + Sister Squares, Will Butler’ın yeni grubu Sister Squares’la da ortak ilk albümü olma özelliğine sahip. Sister Squares, sanatçının solo performanslarında arkasında yer alan ekip. Grup, Butler’ın koreograf ve dansçı eşi Jenny Shore, eşinin kız kardeşi Julie Shore, Broadway oyuncusu Sara Dobbs ve müzisyen Miles Francis’tan oluşuyor. Aile bağlarına yine sahip çıkan Butler, bu kez kendi kolektifini oluşturdu.

Will Butler, albümü Francis’in bodrum katındaki bir stüdyosunda tek başına kaydetmeye başladı. Bir bakıma Arcade Fire’ın tüm o görkeminden uzaklaştı ve daha minimal bir dünyaya giriş yaptı. Onlar günlerden bir anıyı Butler, “Ara sıra Miles yanıma uğruyordu. Bir an ben bas, o da davul çalıyordu. O gün yaptığımız ilk şarkı da Stop Talking oldu,” sözleriyle anlattı.

Kısa bir girişin ardından albümün asıl açılışı Stop Talking’e ait. Will Butler’ın şarkıya dair düşünceleri şöyle: “Bir rüya şarkısı. Yorgun ve kafası karışık aynı zamanda korku da dolu. Birisi partnerine korktuğunu ifade ediyor ve partneri ‘Korkacak bir şey yok ve ayrıca çeneni kapat, deli olmayı bırak’ diyor.” Mükemmel bir art pop şarkısı. Fondaki davul ritmi parçayı keyifli bir döngünün içine sokuyor. Butler’ın çiğ vokallerine koroyu andıran kadın vokaller eşlik ediyor. 

Stop Talking’in ardından daha karamsar bir şarkıya geçiyoruz: Willows. Kişisel olarak bu şarkının görsel bir dili olduğunu düşünüyorum. Synth’lerin hakimiyetinin sonuna kadar hissedildiği, yine Butler’ın vokallerinin oldukça kuvvetli olduğu bir eser. Azıcık da olsa MGMT hissini de içinde barındıran cinsten.

I drove so fast
My body left behind me in the night
A shadow from the moon
Beyond the shape I carry in my mind
My mind, what is my mind?
A question lost forever out of time

Long Grass, karmaşık dünyaların kapısını açıyor. Sözlerinin sadeliğinde hayatın basitliğinde kayboluyormuşsunuz hissi hakim. Ritmik alt yapısını yine çok sesli vokaller tamamlıyor. 

Birçok rengi içinde barındıran bir albüm bu. Saf kan indie de değil, tamamen deneysel olduğu da söylenemez. Her şarkı geçişi, aniden farklı bir hikâyenin içinde kendinizi bulmanızı sağlarken, tek düze gitmeyen duygular arasında kayboluyorsunuz. En önemlisi her şarkının müzikal dili ve türü farklı. O yüzden bir sonraki şarkılar Me & My Friends ve Saturday Nights’ın birbirlerine bağlanma şekline hayran kalıyorum. Elektro pop Me & My Friends’te Sister Squares’ı daha çok işitmeye başlıyoruz. Şarkıyı dinlerken kendinizi ritim tutarke bulmamanız mümkün değil. Ve hemen ardından gelen Saturday Nights, kesinlikle 80’lerden bir dans şarkısını andırıyor. Bir cumartesi gecesinin başlangıcını bu şarkıyı son ses açıp dans ederek yapabilirsin.

Oh-oh, it’s Saturday night
I lost the time
I lost half of my mind

Will Butler + Sister Squares

Senenin gizli iyi albümü

Will Butler temposunu bir piyano baladı olan Car Crush ile düşürüyor. Sister Squares’ın sesi bu sefer bir kilise korosu gibi eşlik ediyor. Butler’ın vokali de David Bryne’vari bir tonla yankılanıyor. Arrow of Time ise iniş çıkışlı bir şarkı. New wave girişiyle başlarken nakaratta çılgın bir hâl alıyor. Sonra ritim iniş çıkışlarının ardından bir synth yürüyüşüyle son buluyor. 

I Am Standing in a Room, müzikal bir şarkıyı andıran piyano ritmine sahip. Grubun Broadway köklerine adeta bir gönderme gibi. Butler, bu kez anlatıcı olarak şarkı söylüyor ya da sözleri okuyor. Bu albüm sürecini tasarlarken Emily Dickinson’ın tüm şiirlerini okuduğunu düşünürsek, böyle şairane sözler eklemesi şaşırtıcı değil. Albümün yükselip alçalan ve hepsi ayrı bir hikâyeyi simgeleyen şarkıları arasında Old Year da farklı bir yerde. Butler, şarkının girişindeki akustik gitar bölümünde stüdyodaki tüm kirli seslerin de kayda girmesine izin veriyor. Şarkı, 2.53 dakikalık kısa ancak çarpıcı bir duygusal yüke sahip.

Hee Loop’taki davullar albümü bambaşka bir noktaya taşıyor. Ve kapanışı yapan The Window, bir klasik müzik eseri gibi başlayıp piyanosu adeta bir Chopin eseri çalacak gibi duyuluyor. Zaten ekipteki Julie Shore, Chopin’e âşık bir sanatçı olduğunu röportajlarında söylüyor. Duygudan duyguya koşturan bir albüm için olabilecek en güzel veda şarkısı. Bir sinema filminin sonunda yazan the end, tiyatro perdesinin yavaşça kapanması gibi bir son. Will Butler + Sister Squares, abartısız ve ama aynı zamanda da New York sokakları kadar her köşesi gizli bir gösterişe sahip albümlerden.

2109 yılında Will Butler’ın kısa bir performansını New York’taki Nublu’da izleme şansını yakalamıştım. Evine yakın bir mahalle kulübünde aniden belli olan bir performanstı bu. Butler’ın cızırdayan vokali, tek bir elektro gitar ve synth eşliğinde teatral bir ifadeyle tek başına şarkı söylemesi oldukça etkileyiciydi. Ekip, şimdi kendi küçük turnesinde. Keşke, bir gün İstanbul’a da uğrasalar.

Will Butler’ın ayda milyonlarca dinlenen bir grubu bırakıp kocaman sahnelerden inerek kendi sesine doğru adımlar atıp daha yeniye bu kez eşi ve beraberindeki grubuyla gitmesi büyük cesaret. Bu yılın gizli iyilerinden bu albüm de yaptığı iyi müziğin işitsel bir kanıtı.

Hikâyeyi paylaşmak için:

Kaydet

Okuma listesine ekle

Paylaş

Duende

Duende

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

NEREDE YAYIMLANDI?

DuendeDuende
∙

BÜLTEN SAYISI

💤 Bir müzik türü olarak "Uyku"

Geleceğin müzik türlerinin yolu uykudan mı geçebilir mi? Müjdemiz var. Yılın gizli kalan en iyi albümünü bulduk.

25 Eyl 2023

Tasarım: Rachel Levit Luis

YAZARLAR

Eda Solmaz

Müzik yazarı

Duende

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

İLGİLİ OKUMALAR

DuendeDuende
∙

HİKAYE

Belle Burden'dan 'İki Yabancı': Bir evlilik bittiğinde geriye ne kalır?

The New York Times’ın ciltli kurgu dışı çoksatanlar listesine birinci sıradan giren "İki Yabancı", Belle Burden’ın yirmi yıllık evliliğinin dağılmasıyla yüzleşmesini anlatıyor. Aşk ve güven perdesinin ardında görünmeleşen maddi eşitsizlikleri, kadınlardan beklenen sessizliği ve bir ilişkiye hayatını adarken insanın kendinden neler eksiltebildiğini sorgulayan, içten ve yer yer can yakan bir anı kitabı.

Şeyma Ye

·

09 Kas 2026

Belle Burden'dan 'İki Yabancı': Bir evlilik bittiğinde geriye ne kalır?
DuendeDuende
∙

HİKAYE

'Gümüş tilki' Josh Homme'un unutulan geçmişi: #MeToo hareketi müzik dünyasını es mi geçti?

Queens of the Stone Age’in yeni albümü “Perfecth”in tanıtım turnesi sürerken bir yandan da grubun vokali Josh Homme'un imajı ve giderek daha yakışıklı birine dönüştüğü de konuşuluyor. Öte yandan Homme'un yakın geçmişte bir kadın fotoğrafçıya tekme atmış ve eski eşi tarafından aile içi şiddetle suçlanmış olduğu geri plana atılıyor. Acaba bu konuda biraz ikiyüzlü olduğumuzu ve bazı isimlere ayrıcalık tanıdığımızı kabul mü etmeliyiz?

Eda Solmaz

·

09 Kas 2026

'Gümüş tilki' Josh Homme'un unutulan geçmişi: #MeToo hareketi müzik dünyasını es mi geçti?
DuendeDuende
∙

HİKAYE

Bibliyoterapi'de bu hafta: İşi dışında kim olduğunu unutanlara kitap reçetesi

Mesleğimiz, “Ben kimim?” sorusuna verdiğimiz en hızlı yanıtlardan biri. Peki, “İşimi yeterince iyi yapamadım” demek ne zaman “Ben yeterince iyi değilim” düşüncesine dönüşüyor? Üç kitap eşliğinde başarıyla özdeğer arasındaki ince çizgiye, değişen ihtiyaçlarımıza ve işimize hayatımızda ayırdığımız yere bakıyoruz.

Aslı Perker

·

06 Kas 2026

Bibliyoterapi'de bu hafta: İşi dışında kim olduğunu unutanlara kitap reçetesi
DuendeDuende
∙

HİKAYE

Asghar Farhadi’nin söyledikleri ve ötesi: Yapay zeka insan yaratıcılığının ne kadarını üstlenebilir? 

İranlı yönetmen Asghar Farhadi, Brand Week İstanbul’daki söyleşisinde “Yapay zekanın bilinçaltı yok” diyerek yapay zekanın insan yaratıcılığının yerini bütünüyle alamayacağını savundu. Peki, insanı farklı kılan bilinçdışı süreçlerin varlığı mı, yoksa bedenli, ilişkisel, utançla yüklü, geri döndürülemez bir hayat tortusu mu?

Ümit Alan

·

06 Kas 2026

Asghar Farhadi’nin söyledikleri ve ötesi: Yapay zeka insan yaratıcılığının ne kadarını üstlenebilir? 
DuendeDuende
∙

HİKAYE

Bir filmi 'duygular sosyolojisi' üzerinden okumak: Lanthimos'un 'The Lobster'ı

"The Lobster" postmodernizmin kimliklerin ve toplumsal normların kuruluşuna ilişkin sorgulamalarını, duygular sosyolojisinin temel meselesiyle buluşturur. Filmin asıl trajedisinin, insanların baskıcı kurallara itirazsız itaat etmelerinde değil, bu kuralların belirlediği duygusal ihtiyaçları kendi arzularıymış gibi yaşamalarında saklı olduğunu gösterir izleyiciye. David’in kişisel trajedisiyse, otelden ormana kaçmasına rağmen otelin “aşk kurallarını” da yanında götürmesidir.

Mehmet Sindel

·

06 Kas 2026

Bir filmi 'duygular sosyolojisi' üzerinden okumak: Lanthimos'un 'The Lobster'ı