İz Bırakmak

Deniz Yüksel Ovalı

Doğa için, yuvamız için neler yapıyoruz? Nasıl izler bırakmak istiyoruz? Mesleğim ve hayatta edindiğim misyonum ile değil sadece zor bir senede bebeği olan bir anne olarak düşünüyorum. İleride çocuklarımız bizim için ne diyecekler? Biz bir sonraki nesiller için ne düşünüyoruz hatta düşünüyor muyuz?  Geri dönüşü olmayan bazı izler vardır. Ekosistemimizin de geriye dönük tamiri mümkün olmayan yaralara sahip olabileceğinin yeterince farkında mıyız?

Doğaya fazla iz bırakmamış olmak; yapabileceğimiz en iyi şeylerden biri olabilir. Bir şey yapmamak zor, bazen durmak sanıldığından çok daha zorlayabilir insanı. Aslında bir şey yapmıyor demenin tanımı değişmeli öyle ki bir kuşu dinlemek bir şey yapmıyor demek değil; kuşa kulak vermek, kuşun varlığına saygı duymak demek. Yaşadığımız kriz, insanın sadece insanı muhatap almasından oluyordur belki de. İklim krizinden bahsediyoruz, farklılıklar yaratmaya çalışıyoruz. 

Sürdürülebilir olsun diyoruz, istiyoruz. Peki neyi sürdürmek istiyoruz?  Hep sürsün istediğimiz ne? Belki de esas soru; ne yapıyoruz değil, ne için yapıyoruzdur. Yaşamak ve yaşatmak için ise ne yapabiliriz değil de ne yapmayabiliriz veya bugün neyi farklı yapabilirizi daha çok konuşmalıyız. Doğa ile savaşmak yerine onun ritmine kulak versek? Yapılması gereken sadece durmak, izlemek, gözlemlemek. Kuşları, ağaçları açan çiçekleri gözlemlemek; siz hiçbir şey yapmasanız da kendi mücadelesinde devam eden iki kaldırım taşının arasından çabasıyla çıkan yeşilliği fark etmek. . 

Hayatlarımızın kurulu olduğu kocaman ve aynı zamanda birbirine incecik iplerle bağlı sistemlerde, denklemin içine doğayı koymuyoruz. Hepimiz biliyoruz ki doğal kaynaklar sınırlı ama rasyonel denklemlerde tüm olayların sahnelendiği ve  bizleri barındıran yuvamız olan Dünya’yı bunun içine katamıyoruz. Yuvamız Dünyamız için her birimiz nasıl bir iz bırakacağız? Nazım Hikmet in dediği gibi “70 inde bile zeytinini dikeceksin, o ağacın zeytinini hiç görmeyeceğini bildiğin halde”.  Esasen güzel  izler bırakmak, çok mücadeleyle değil de kendiliğinden uyum gerektiriyor.  Tıpkı bir ağacın doğa ile uyumlu şekilde büyümesini hiçbir şey yapmadan izlemek gibi. Belki de bu duruş esas iz bırakmaktır...