Öncülerin omuzlarında

Albüm: Beyoncé, Renaissance

Süre: 62 dakika

Plak şirketi: Columbia Records

Yayın tarihi: 29 Temmuz 2022

Kartonet: Beyoncé, pop müziğin modern pusulalarından biri olarak yerini geri döndürülemez bir şekilde tanımladığı devasa bir projeyle geri döndü. Kariyerinin ikinci devrinin başlangıç noktası diyebileceğim Lemonade albümüyle çağdaş dans pop’un zeitgeist trendlerinden uzaklaşmaya başlayan Beyoncé, evrensel süper yıldızlar arasından rehber bir diva olarak yeniden canlandı. Albüm, sanatçının sonik olduğu kadar anlatısal da bir rönesansı, Beyoncé’ye ilham vermiş yüzlerce kahramana bir selam ve heybetli bir kolektif üretim.

Bu kolektifliği birçok noktada gözlemlemek mümkün. Albüm notlarında kredisi verilen sayısız insan, Beyoncé’yle stüdyoya girmemiş olsa da adları disko, ballroom, club house vb. janrların tozlu müzik tarihinden gün yüzüne çıkarılarak yaşatılan müzisyenler, albümün dance-pop’dan afro-house’a, funk’tan pop rap’e genişleyen sessel yelpazesi bu noktalardan yalnızca birkaçı. Beyoncé, Renaissance’a kadar yarattığı diskografisinin tek kahramanlılığını geride bıraktı. Siyah müzik geleneğinin derya-deniz geçmişinde arkeolojik bir araştırmaya girişti. Ortaya kimliğini onuruyla taşıyarak dans edenler için 62 dakikalık çılgın bir parti çıkardı.

Neden dinleyelim? Dangerously in Love başlangıcından Lemonade albümüne değin divalaşarak büyüyen Beyoncé; dance-pop’la çağdaş R&B arasında dalgalanmış, popüler müzik endüstrisinin fabrika üretimlerinin konfor alanından çok uzaklaşmadan olgunlaşmıştı. 20 yıla yayılan kariyerinde, genç bir süper yıldız adaylığından kült bir simgeye dönüşerek kadınlar için özerk de güçlü kalınabileceğini göstermiş, (Lemonade albümü, başlı başına Jay-Z’ye haykırılan bir “sana ihtiyacım yok” çığlığıydı) “Beyoncé” ismini bir kişiselliğin markası olarak temellendirmişti.

Beyoncé, Renaissance

Renaissance albümü, bu temelin yıkılmasa da radikal bir metamorfoz geçirdiği, Beyoncé’nin yeni motivasyonlar ve titreşimlerle (Bkz. Break My Soul) taze başlangıçların temelini attığı bir çağ başlangıcı. Her ne kadar Carlijn Jacobs imzalı albüm kapağı, Kendrick Lamar’ın To Pimp a Butterfly kapağı gibi bir siyah birlikteliği resmetmiyor, yerine Beyoncé’yi ışıltılı pırlantalarla bezeli bir atın üstünde tanrıçalaştırıyor olsa da bu çağın tek bir atlısı yok. Tam aksine, 1970’li yıllardan günümüze; Chicago, Detroit, New York ve dahasının yeraltı gece kulüplerinin drag queen’lerinden günümüzün trans DJ ve oyuncularına, “Renaissance’ın çağı” ana akımın kenarına ötelenmiş siyah queer atlılarının çok sesli bir geçişi.

Grace Jones, Kevin Aviance, Moi Rene, Vjuan Allure, Uncle Johnny, Honey Dijon, Ts Madison ve çok daha fazlası, Beyoncé’nin rönesansının avangartları ve geleceğinin mirasçıları. Renaissance albümü; Beyoncé evreninde bir devrin kapanışı, yeni bir bilincin doğuşu ve popüler müzikte açılan yepyeni ve engin bir ufuk.

• Bill Bernstein’ in 70’li yıllara uzanarak disko müziğinin doğum yeri New York gece kulüplerini belgelediği fotoğraf sergisine de şuradan göz atmak isteyebilirsin.

Benzer işler: 

• Grace Jones, Muse
• Donna Summer, Bad Girls