Yapay zekanın gözyaşı döküp dökemeyeceğini sorgulamak mı, yoksa buna gülmek mi daha normal?
Babamın ara ara anlattığı ve her seferinde çok güldüğüm bir gençlik anısı var. Bir gün, üç arkadaş sarhoş bir şekilde küçük, yani sadece maddi hasarlı bir trafik kazasına karışırlar. Arabayı kullanan babamla, ön sağ koltukta oturan arkadaşı, kazanın şokuyla hemen ayılırlar. Direksiyon başında sarhoş yakalanmamak için de polis gelmeden olay yerini terk ederler. Hatta eve gidip uyurlar bile.
Neden sonra uyandıklarında, olay sırasında arka koltukta sızmış bir şekilde unuttukları arkadaşları akıllarına gelir. İki arkadaş telaşla, arabada unuttukları arkadaşlarını aramaya çıkarlar. Olay yerine vardıklarında araba çoktan çekilmiştir. İkinci olarak baktıkları yer unutulan arkadaşın terzi dükkanıdır. Nitekim arkadaşlarını orada bulurlar. Bizimkileri görür görmez “Beni sap gibi bıraktınız orada” diyerek hüngür şakır ağlamaya başlayan arka koltukta unutulan arkadaş, belli ki polisle de bir macera yaşamıştır.
