In Buenos Aires, where I can never sleep well and wake up in the morning to the hot and humid weather, I take to the streets hoping to find a cool corner. I search for a secluded corner in the shady streets of the Palermo neighborhood where I am staying. I dream that maybe I will find a café or a bar that I haven't discovered in the neighborhood I've been wandering for days, and I'll crouch in the corner, work a little and watch Argentinian people. As I take 2 steps, I’m already starting to sweat. I decide that someone should tell the Argentinians that the weather in Buenos Aires, which means "good weather," is not that nice in summer.As I eat my empanada, the South American pastry, at the buffet I go to every morning, I think about my first visit to the city. Why do I love this city so much? In fact, considering the misfortunes that befell me from the very first minute, Baires, as the locals abbreviate it, could even be considered inauspicious for me. However, this city, which sometimes gives the impression that time stopped there 20-30 years ago, made me feel good every day I was there, and quickly became my favorite city on the continent.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/2/1660032695678.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.34" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">In the streets of Baires, the wall of the house where Borges spent his childhood<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Why is Buenos Aires so beloved?Is it the Mediterraneanness brought by Italian immigrants who flooded the city in the early 1900s, is it the nostalgic feel, or my good friends who live here? This city makes me dream of retiring as an urban elderly who moves slowly in the streets, wakes up late in the mornings, reads newspapers, and sips wine in cafés in the afternoons. I wouldn’t miss musicals or plays, and wouldn’t eat before 9 pm.After the thoughts pass through my head like lightning, I remember getting lost and drifting through the streets that inspired a genius like Jorge Francisco Isidoro Luis Borges&nbsp;Acevedo. I visualize spending a day following his footsteps, discovering his childhood home a few blocks away, walking up and down the street trying to step on the same places he did. Then the rain starts, and I walk through the majestic buildings on the city's wide Libertador Avenue and arrive at the National Library.I want both to escape the rain and to enter the library where Borges was once the director and breathe in its air. As soon as I enter through the door, the curious gaze of the attendant turns to me. My broken Spanish meets his broken English. We get along.When I turn my head, I realize I hit the jackpot: Borges' handwritten texts are on display in the exhibition hall. I rush to the elevator and enter the exhibition hall, a little wet and a little sweaty. The air conditioner is blaring, I feel cold.I approach the glass cases: long A4 pages are written in Spanish. My eyes are not on the texts. I get excited when I see the familiar signature just below the texts. It's as if I'm seeing a rare creature I've been watching in documentaries for years. It is as if Borges, in whose labyrinths I have gotten lost, in whose pampas I have wandered, is in front of me.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/2/1660032880091.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.34" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kerimcan in front of Borges' house<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Where is the childhood home of Borges?As I eat my empanada, I feel as if I am reliving this wonderful day. Despite the heat, a thrill runs through me. I finish my last bite and decide to go back to the beginning of this route, to the house where Borges spent his childhood. As I walk through the streets of Palermo like a preying lion, I move quickly toward a single target without caring about anything else around. I arrive at the same street I arrived on exactly 2 years ago. The street is the same, the address is the same.I walk up and down about 3-4 times from the spot where the old two-story red brick house should be. But the house I know so well is nowhere in sight. "Have I come to a parallel street?" I wonder, and then I remember that the name of the street is Borges. "There must be a mistake," I say, and go back home.A few hours later, I turn on the computer and start checking the address on Google. I can't believe my eyes about 15 minutes later when I see that the building was demolished shortly after my visit and a modern apartment building was built in its place.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/2/1660032904742.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.52" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🕵️ After the Google search<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">I feel like I have lost one of the pieces of my connection with the city. It hurts me that the home of the man who took me away from the world and took me to other places with his words no longer exists. Maybe I can't digest the fact that the destructiveness of the world is confronting me in one of my favorite cities. It annoys me that the rapid transformation I experienced in Istanbul is repeated on the other side of the world. Maybe I am not ready for the destruction of my hopes for change.I think about the fact that the legacy of this man who whipped me up with the exquisite paragraph he wrote at the beginning of his&nbsp;Atlas describing his travels is not being taken care of. I decide to leave the house and go to El Ateneo Grand Splendid, the most beautiful bookstore in the world, where I always feel good. I wander around the shelves of El Ataneo, which resembles Borges' description of paradise consisting of a giant library, and collect a few books. Then I sit on one of the wooden chairs of the café that used to be a theater stage.I try to calm my nerves by immersing myself in books about Patagonia, the southernmost part of South America. Despite everything, the beauty of discovery haunts me. One progresses as one discovers not only the beautiful but also the wrong. "Maybe Borges made me realize this today," I think - the lines Borges wrote in Atlas come to mind:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 206, 20); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(255, 206, 20); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“To discover the unknown is not a prerogative of Sinbad, of Eric the Red, or of Copernicus. Each and every man is a discoverer. He begins by discovering bitterness, saltiness, concavity, smoothness, harshness, the seven colours of the rainbow and the twenty-some letters of the alphabet; he goes on to visages, maps, animals and stars. He ends with doubt, or with faith, and the almost total certainty of his own ignorance.”</blockquote>

Ruta

☀️ A morning in Buenos Aires

Sabahları asla uykumu alamadığım, sıcak ve rutubetli hava nedeniyle uyandığım Buenos Aires’te biraz serin bir köşe bulurum umuduyla kendimi sokağa atıyorum. Kaldığım Palermo semtinin gölgeli sokaklarında kuytu bir köşe arayışındayım. Günlerdir arşınladığım semtte belki keşfetmediğim bir kahve, bar bulur; köşesine çöker, hem biraz çalışır hem de Arjantinlileri izlerim diye hayal kuruyorum. 2 adım atıp terlemeye başlayınca "güzel havalar" anlamına gelen Buenos Aires’te havanın yazları o kadar da güzel olmadığını birilerinin Arjantinlilere anlatması gerektiğine karar veriyorum.Her sabah gittiğim büfede Güney Amerika'nın poğaçası sayılabilecek empanada'mı yerken şehre ilk gelişim aklıma düşüyor. Bu şehri neden bu kadar seviyorum? Daha ilk dakikadan itibaren başıma gelen talihsizliklere bakınca aslında yerlilerin kısaltmasıyla Baires, benim için uğursuz bile sayılabilir. Ancak yer yer 20-30 yıl öncesinde zamanın durduğu izlenimi veren bu kent, her kaldığım gün bana iyi hissettiriyor ve kıtada en sevdiğim şehir hâline geliyordu.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1652180592144.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">✏️ Baires sokaklarında Borges'in çocukluğunu geçirdiği evin duvarı<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Buenos Aires, neden bu kadar sevilir?</h2>Şehre 1900'lerin başında âdeta yağan İtalyan göçmenlerin taşıdığı Akdenizlilik mi, nostaljik dünyası mı, yoksa içerisindeki dostlarım mı bana bu hissi yaşatıyordu? Sokakta yavaş hareket eden, sabahları geç uyanan, öğleden sonraları kahvelerde gazete okuyup şaraplarını yudumlayan, müzikalleri tiyatroları kaçırmayan, akşam 9’dan önce yemek yemeyen kentli yaşlıların yerinde olacağım emeklilik hayalleri kurduruyor bana bu şehir.&nbsp;Kafamdan yıldırım gibi geçen düşünceler sonrası Borges gibi bir dehaya ilham veren sokaklarda kayboluşlarımı ve sürüklenişlerimi anımsıyorum. Bir günümü onun izinde harcayışım, çocukluğunun geçtiği evi birkaç sokak ötede keşfedişim, sokakta bir sağa bir sola yürüyüp onunla aynı yerlere adım atmaya çalışmam canlanıyor gözümde. Ardından başlayan yağmurla beraber şehrin geniş Libertador Caddesi'ndeki görkemli binalar arasından yürüyüp Millî Kütüphane'ye varıyorum.&nbsp;Hem yağmurdan kaçmak hem de Borges’in zamanında müdürlüğünü yaptığı kütüphaneye girip onun havasını içime çekmek istiyorum. Kapıdan girer girmez görevlinin meraklı bakışları üstüme dönüyor. Benim bozuk İspanyolcam onun bozuk İngilizcesiyle bütün oluyor. Anlaşıyoruz.&nbsp;Kafamı çevirdiğimde âdeta bir piyangoyla karşılaşıyorum: Borges’in el yazısıyla yazdığı metinler sergileniyor sergi salonunda. Hemen asansöre atıyorum kendimi, sergi salonuna giriyorum. Biraz ıslak biraz terli.&nbsp;Klima gürül gürül çalışıyor, üşüyorum.&nbsp;Camekânlara yaklaşıyorum: İspanyolca yazılmış uzun, A4 sayfaları. Gözüm metinlerde değil. Metinlerin hemen altında yer alan o tanıdık imzayı görünce heyecanlanıyorum. Sanki yıllardır belgesellerde izlediğim çok ender bir canlıyı canlı görür gibiyim. Labirentlerinde kaybolduğum, pampalarında dolandığım Borges, sanki karşımda.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1652180724352.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kerimcan, Borges'in evinin önünde<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Borges'in çocukluğunu geçirdiği evi artık yok mu?</h2>Bu müthiş günü&nbsp;empanada'mı yerken sanki tekrar yaşıyorum. İçimi sıcağa rağmen bir heyecan kaplıyor. Son lokmalarımı bitirip yeniden bu rotanın başına, Borges’in çocukluğunu geçirdiği eve gitmeye karar veriyorum. Palermo sokaklarında yürürken hedefine odaklanmış bir aslan gibi çevremdeki hiçbir şeyi umursamadan tek noktaya hızlıca hareket ediyorum. Tam 2 yıl önce vardığım sokağa varıyorum. Sokak aynı, adres aynı.&nbsp;2 katlı kırmızı tuğlayla yapılmış eski evin olması gerektiği noktadan 3-4 defa bir aşağı bir yukarı yürüyorum. Ancak çok iyi tanıdığım ev, görünürlerde yok. "Acaba paralel sokağa mı geldim?" diye düşünürken sokağın adının Borges olduğu aklıma geliyor. "Herhâlde bir hata var," deyip eve dönüyorum.Birkaç saat sonra konu tekrar kafama takılıyor. Bilgisayarı açıp Google’dan sokağı ve numarayı kontrol etmeye başlıyorum. Yaklaşık 15 dakika sonra ziyaretimden kısa süre sonra binanın yıkıldığını ve yerine modern bir apartman yapıldığını görünce gözlerime inanamıyorum.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1652180262641.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.52" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">🕵️‍♂️ Google araması sonrası<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Şehirle kurduğum bağın parçalarından birini kaybetmiş gibiyim. Satırlarında beni dünyadan koparıp başka yerlere götüren adamın hayata başladığı noktalardan birinin artık olmayışı içimi yakıyor. Dünyadaki yok ediciliğin karşıma en sevdiğim şehirlerden birinde çıkmasını hazmedemiyorum belki. İstanbul’da yaşadığım o hızlı dönüşümün dünyanın öbür ucunda tekrarlaması sinirimi bozuyor. Farklılık umutlarımın yok oluşuna hazır değilim belki de.&nbsp;Seyahatlerini anlattığı Atlas’ın başında yazdığı enfes paragrafla beni âdeta kamçılayan bu adamın mirasına sahip çıkılmayışını düşünüp içleniyorum. Evden çıkıp her zaman içine girince iyi hissettiğim dünyanın en güzel kitapçısı El Ateneo Grand Splendid’e gitmeye karar veriyorum. Borges’in dev bir kütüphaneden oluşan cennet tasvirine benzeyen El Ataneo’nun raflarında dolanıp birkaç kitap topluyorum. Ardından tiyatro eskiden sahnesi olarak kullanılmış kahvenin ahşap iskemlelerinden birine oturuyorum.&nbsp;Güney Amerika’nın en güneyini, Patagonya’yı anlatan kitaplara dalıp sinirimi yatıştırmaya çalışıyorum. Her şeye rağmen keşfetmenin güzelliği aklıma takılıyor. İnsan hep güzeli değil, yanlışı da keşfettikçe ilerliyor. "Belki de Borges, bugün bunu fark etmemi sağladı," diyorum içimden — Borges'in Atlas’ta yazdığı satırlar aklıma düşüyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(0, 145, 143); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Bilinmeyeni keşfetmek, yalnızca Sinbad'a, Kızıl Erik'e ya da Kopernik'e vergi değil. Her insan bir kaşiftir. Her insan, acıyı, tuzluyu, eğikliği, düzlüğü, sertliği, gökkuşağının yedi rengini, alfabenin yirmiden fazla harfini keşfetmekle başlar işe; ardından yüzleri, haritaları, hayvanları, yıldızları keşfeder. Sonunda ya kuşkuya erişir ya da inanca; ama her defasında hemen hiç şaşmayan tek bir sonuca, gerçekte ne kadar cahil olduğu sonucuna varır.</blockquote>

Yok edilicilik; empanada'lar; umutsuzluk ve keşfetmeye dair alınan ilhamlar üzerine kısa bir günün hikâyesi.

📚 Bir Buenos Aires sabahı

Ne kadar süreceği ve nasıl şekilleneceğine dair hiçbir fikrimin olmadığı bu yolculuğumun ilk durağının İngiltere olması hem benim hem de dilozof ile felsefi sohbetler etmeyi sevenler için büyük bir şans sanırım. Nitekim Britanya kültürü bize üzerinde konuşabilecek pek çok fikir, eser ve anektod sağlıyor. Fakat büyük meselelere girmeden önce âdettendir, bir tanışma merasimi yapalım diyorum.<img src="https://images.aposto.com/2021/5/2021-06-09T15:12:01.880Z_sm.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Bir yere gittiğimde o şehrin isminin nereden geldiğini merak ederim hep. Genel olarak etimolojiye düşkünlüğüm var, felsefe okumalarımda da "Peki bu kavram nereden gelmiş?" diye sorup dakikalarca Google'da araştırma yapmadığım gün yok gibidir. O yüzden Londra'ya taşınır taşınmaz aklımdaki ilk soru şuydu, kulağa pek havalı gelen bu London kelimesi de nereden geliyor?London'un izini sürmeye başladığımızda "Londonium" kelimesine dayandığını görüyoruz. Fakat kelimenin tam olarak ne anlama geldiği maalesef ki bilinmiyor. "Ne demek bilinmiyor?!" diyerek epey hâyal kırıklığına uğradığımı itiraf etmeliyim, bu konuda birkaç teori var ama dikkate değer bir şey bulamadım.&nbsp;Milattan sonra birinci yüzyıl dolaylarında Themes Nehri kıyısına kurulan Londonium, adından da anlaşılabileceği gibi Roma'nın Britanya'daki bir uzantısı ve bir ticaret merkezi. Başlangıçta sadece &nbsp;ünlü Hyde Park&nbsp;büyüklüğünde olan bu şehrin 2000 senelik tarihini ve nelere tanıklık ettiğini düşünmek heyecan verici.&nbsp;Şehri ve yakın çevresi felsefeden bilime bizim konuşmayı pek sevdiğimiz pek çok alana dair tarihsel süreçte önemli roller üstlendi. Bugün de kendinizi entelektüel olarak besleyebileceğiniz kütüphaneden, tiyatroya pek çok kültürel merkezi barındırıyor. Eh, bu da bize gezip üzerine konuşacak pek çok konu veriyor.&nbsp;Benim ise gözüme kestirdiğim ilk yer British Library (Britanya Kütüphanesi) oldu. Yaklaşık 15 milyon kitabı barındırmasıyla &nbsp;dünyanın en büyük ikinci kütüphanesi, adeta Borges'in cennetine benziyor. Kitapların yanı sıra 2000 yıl öncesine dayanan el yazmalarından tutun, damgalar ve ses kayıtlarına değin pek çok farklı ögeye daha ev sahipliği yapıyor. Örneğin Lewis Caroll, Oscar Wilde, Beatles gibi sanatçıların ünlü eserlerini karaladıkları kağıtları görmek sanatçıların hayranları için unutulmaz bir deneyim sunabilir!Her gün bir parça alsanız bile kütüphanenin tamamını keşfetmeniz için 80.000 sene yaşamanız lazımmış! :) &nbsp;Bu fikir insanı biraz depresyona sokmuyor değil. Kısıtlı zamana rağmen öğrenecek çok şey var ki, hiçbir şey bilmeden geldik bilmeden de gideceğiz gibi gözüküyor.<img src="https://images.aposto.com/2021/5/2021-06-09T15:11:40.075Z_sm.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Okuma salonları herkese açık ve ücretsiz, yalnızca öncesinde <a fr-original-style="" href="https://www.bl.uk/visit/reading-rooms" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; text-decoration-skip: objects; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">şu adresten</a> gideceğiniz gün ve saati günler öncesinden seçerek rezervasyon yapmanız gerekiyor. İngiltere'ye geldiğimden beri beni en çok şaşırtan konu bu rezervasyon meselesi zaten, bir cafe veya pub'a gidecekseniz dahi rezervasyon yaptırmanız gerek (tabii boş yer bulursanız). Bir cumartesi akşamı arkadaşlarınızla buluşup eh hadi şu pub'da oturalım derseniz hüsrana uğrarsınız. Daha da şaşırtıcı olanı bu rezervasyonlar bir ya da iki saatlik oluyor. Fakat British Library'nin her gün yaklaşık 16.000 öğrenci ve üye tarafından kullanıldığı düşünülürse rezervasyon katılığı anlaşılır hâle geliyor.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;"><img src="https://images.aposto.com/2021/5/2021-06-09T15:38:06.832Z_sm.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></h3>Keşke kütüphanede kapıları üstüme kitleseler de gece arşivde dolaşıp video çeksem diye düşünmedim diyemem! :) Her zaman biraz fazla hayalperest olmuşumdur, British Library de buna fazlasıyla katkı sundu. Kütüphane konusunda böylesi hassas olmaları, içerisinde sundukları sergi ve etkinlikler gerçekten hayranlık uyandırıcı.İstanbul'dayken Beyazıt Devlet Kütüphanesi'ne çok sık giderdim. Muazzam kalem işi tavan süslemesi bana kendimi çok farklı bir zaman ve mekânda hissettiriyordu. Buna karşın gerek arşiv, gerek bakım, gerek olanaklar bakımından çok ama çok yetersizdi. Son 20 sene içerisinde basılan kitapları bulmak neredeyse imkansızdı. British Library'i gezerken aynı duyarlılıkla "Beyazıt Devlet Kütüphanesi'ni nasıl bir bilgi merkezine dönüştürebilirdik..". diye hayıflandığımı da itiraf etmeliyim.<img src="https://images.aposto.com/2021/5/2021-06-10T16:48:09.448Z_sm.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">

Borges ile ilgili hikayeler