<img src="https://images.aposto.com/2026/5/1/1780931640449.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.25" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h1 fr-original-style="" style="font-size: 2em; margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">'Miroirs No. 3': Kaybın kırık aynası</h1>Christian Petzold'un yeni filmi "Miroirs No. 3", yas ve travma üzerine sade fakat vurucu bir hikaye anlatıyor. İsmini Maurice Ravel'in aynı adlı eserinden alan yapım, sessiz ve sakin anlardan oluşan kısa bir öykü gibi. Filmin ismi sadece Ravel'in eserinden değil, aynı zamanda hikayesinin temelini oluşturan "ayna" imgesinden geliyor.Yazı: Aslı IldırBir kez daha Paula Beer'i&nbsp;başrolde izlediğimiz film, Laura isimli genç bir kadına ve onu kaybettikleri kızlarının yerine koyan dağılmış bir aileye odaklanıyor. Ailenin Laura'yla doldurduğu boşluğun yine Laura'da bir yansıması var.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bir kazada erkek arkadaşını kaybeden ve uzun süredir hiçbir yere ve kimseye aidiyet hissetmeyen Laura, kendi boşluğunu bu ailenin sevgisiyle dolduruyor. Böylece beklenmedik bir kayıp yaşayan Laura ve yeni ailesi, birbirinin aynası oluyor.</li></ul>Öte yandan Petzold elbette konunun altını bu derece kalın harflerle çizmiyor. Bu sürecin sancılarını, kaybın o yavaş yavaş, derinden yakan acısını da dahil ediyor hikayeye. Karakterlerin birbirlerine ne kadar yaklaşırlarsa yaklaşsınlar geçmeyen o hüznü, yabancılıkla tanışıklık arasındaki o gitgel... Ailen, özellikle de Laura'yı eve alan anne Betty, uzun süredir&nbsp;intihar eden kızları Yelena'nın hayaletiyle&nbsp;yaşıyor. Laura'yı hiç tanımadan, kim olduğunu sormadan ve ona gerçekten bakmadan eve alıyor onu. Kızının kıyafetlerini, yatağını, piyanosunu veriyor ona. Laura ise, sevgilisinin kaybının üzerinden yalnızca saatler sonra, neden diye düşünmeden kabul ediyor bu daveti. Minnetle değil fakat huzurla.Çok geçmeden bu mutlu tabloya ilk darbe geliyor, kocası ve oğlundan Betty'nin "ilaçlarını bıraktığını" duyuyoruz. Bir anlığına Laura'nın da bir hayalet olduğundan kuşkulanıyor, bu gerçek olmayacak kadar güzel karşılaşmadan şüphe duyuyoruz. Neyse ki çok geçmeden eksik parçalar yerine oturuyor, Laura gerçek oluyor ve birkaç gün de olsa bu karşılıklı aynanın keyfini sürüyoruz. Ta ki ilk inkara, Yelena'nın kim olduğuna dair ilk haykırışa kadar. Hayaletin ismini koyduğumuzda cisimleşiyor, böylece Petzold bizi her zamanki gibi gerçeküstünden gerçeğe sürüklüyor. <p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#e06535" color="#000000" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#e06535 !important;color:#090909 !important" href="https://aposto.com/s/miroirs-no-3-kaybin-kirik-aynasi?a=customButton" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(224, 101, 53) !important; color: rgb(9, 9, 9) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">YAZININ DEVAMI</a>

Duende

Christian Petzold'un yeni filmi Miroirs No. 3, yas ve travma üzerine sade fakat vurucu bir hikaye anlatıyor. İsmini Maurice Ravel'in aynı adlı eserinden alan yapım, sessiz ve sakin anlardan oluşan kısa bir öykü gibi.&nbsp;Filmin ismi sadece Ravel'in eserinden değil, aynı zamanda hikayesinin temelini oluşturan "ayna" imgesinden geliyor.&nbsp;Bir kez daha Paula Beer'i&nbsp;başrolde izlediğimiz film, Laura isimli genç bir kadına ve onu kaybettikleri kızlarının yerine koyan dağılmış bir aileye odaklanıyor. Ailenin Laura'yla doldurduğu boşluğun yine Laura'da bir yansıması var.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bir kazada erkek arkadaşını kaybeden ve uzun süredir hiçbir yere ve kimseye aidiyet hissetmeyen Laura, kendi boşluğunu bu ailenin sevgisiyle dolduruyor. Böylece beklenmedik bir kayıp yaşayan Laura ve yeni ailesi, birbirinin aynası oluyor.</li></ul>Öte yandan Petzold elbette konunun altını bu derece kalın harflerle çizmiyor. Bu sürecin sancılarını, kaybın o yavaş yavaş, derinden yakan acısını da dahil ediyor hikayeye. Karakterlerin birbirlerine ne kadar yaklaşırlarsa yaklaşsınlar geçmeyen o hüznü, yabancılıkla tanışıklık arasındaki o gitgel... Ailen, özellikle de Laura'yı eve alan anne Betty, uzun süredir&nbsp;intihar eden kızları Yelena'nın hayaletiyle&nbsp;yaşıyor. Laura'yı hiç tanımadan, kim olduğunu sormadan ve ona gerçekten bakmadan eve alıyor onu. Kızının kıyafetlerini, yatağını, piyanosunu veriyor ona. Laura ise, sevgilisinin kaybının üzerinden yalnızca saatler sonra, neden diye düşünmeden kabul ediyor bu daveti. Minnetle değil fakat huzurla.<img src="https://images.aposto.com/2026/5/1/1780927134485.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.86" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Çok geçmeden bu mutlu tabloya ilk darbe geliyor, kocası ve oğlundan Betty'nin "ilaçlarını bıraktığını" duyuyoruz. Bir anlığına Laura'nın da bir hayalet olduğundan kuşkulanıyor, bu gerçek olmayacak kadar güzel karşılaşmadan şüphe duyuyoruz. Neyse ki çok geçmeden eksik parçalar yerine oturuyor, Laura gerçek oluyor ve birkaç gün de olsa bu karşılıklı aynanın keyfini sürüyoruz. Ta ki ilk inkara, Yelena'nın kim olduğuna dair ilk haykırışa kadar. Hayaletin ismini koyduğumuzda cisimleşiyor, böylece Petzold bizi her zamanki gibi gerçeküstünden gerçeğe sürüklüyor.Undine'de&nbsp;"gerçek" bir su perisinin ve Transit'te ise geçmişle bugünün arasında sıkışıp kalmış hayaletlerin hikayesini anlatan Petzold, bir önceki filmi Afire'da ise bizi gizemli bir kül yağmurunun ortasında bırakmıştı. Estetik olarak tamamen tanıdık ve gerçeğe yakın bir üslup tercih eden yönetmen, anlatı olarak ise bir hayal mi fantezi mi olduğunu anlayamadığımız hikayeler anlatmayı seviyor. Miroirs No. 3 da benzer şekilde ilerliyor aslında. Filmin zaman-mekanında baskın olan şey, gündelik hayatın kendisi.Araba kazasından başlayan hikaye, sondaki yüzleşmeye kadar kendi hâlinde akıyor. Gündelik hayatın ritmini takip eden zamana eşlik eden mekan ise hiç değişmiyor. Şehirden uzakta, kırsalda yer alan küçük ve sakin bir ev. Laura'nın (tıpkı Afire'daki gibi) bisikletiyle dolaştığı, ağaçlarla dolu, sakin ve huzur dolu bir manzara. Betty ve Laura arasındaki bağ, yine gündelik eylemler sayesinde güçleniyor. Birlikte bahçedeki çitleri boyamak, yemek pişirmek ya da bitkilerle ilgilenmek gibi. Neredeyse hiç konuşmadan, kendiliğinden oluşan—belki gereğinden fazla—huzurlu bu bağ, Betty'nin kocası ve oğlunun gelişiyle ilk defa sarsılır gibi oluyor. Ancak bir yerden sonra onlar da bu masala inanmaya, acının ve yasın yerine biraz da olsa yaşam sevinci koymaya başlıyorlar.<img src="https://images.aposto.com/2026/5/1/1780927207204.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.52" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Filmin girişteki kaza sahnesi ve sondaki yüzleşme bölümü arasındaki gövdesi belki de gerçeküstü olan. Çünkü iki tarafın da birbirine bir yapboz gibi uyması, her şeyin bu denli huzurlu ve çatışmasız devam etmesi hayat gibi&nbsp;hissettirmiyor. Her şeyin bir noktada biteceği korkusuyla izliyoruz biraz da filmi, çünkü her şey gerçekten de bitiyor. Filmin bitmesi için de elbette gerçek hayatın devreye girmesi ve bu ütopik fanteziyi bitirmesi gerekiyor (tıpkı Laura'nın Chopin'den bir parça çaldığı sahnenin daha parça bitmeden, bir anda kesilmesi gibi.) Öte yandan bu, karakterlerin ve seyircinin mutsuz bir son hak ettiği anlamına gelmiyor. Petzold, Pheonix gibi en hüzünlü ve acı hikayelerini bile küçük bir parantez açarak bitiren bir yönetmen.Laura, sürekli ismini duyduğu Yelena'nın gerçekten de yerine geçtiği fantezisiyle hemhal olmuş durumda. Bir tür evcilik oyunu söz konusu sanki; karşılıklı bir sessizlik, ismi konulmamış bir anlaşma var gibi. Ta ki ilk gerçek temas anına, Betty'nin oğlu Max'in Laura'yı hem bedensel, hem ruhsal olarak reddetmesiyle yaşanan yüzleşmeye kadar. Filmin başındaki çarpışma, buradaki bir diğer başka çarpışmayla aynalanıyor ve öykü son perdeye geçiyor. Aynanın kırıldığı an da burası. Bundan sonrası yokuş aşağı. Gündelik hayatın ritmini bir kez daha melodramın karmaşası alıyor.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Yine de yönetmenin açtığı parantezde, kendilerince bir mutlu sona savruluyor karakterlerimiz. Birbirlerinden ayrı, fakat yine birbirleri sayesinde kendi boşluklarını fark edip kabulleniyor, yeni bir gerçekle devam ediyorlar yollarına. Huzur ve neşeyle olduğu kadar kayıpla, bir parçası eksik yapbozlarla, kırık aynalarla dolu bu kısa öykü, en sonunda gerçekten de hayat gibi hissettiriyor böylece.&nbsp;</li></ul>Petzold'un şehrin, özellikle de Berlin'in ruhsal bir haritasını çıkardığı Undine sonrasında Afire ve Miroirs No. 3 gibi kırsalda geçen iki filme imza atması, yönetmenin sinemasında da bir dönüşüme işaret ediyor. Özellikle Pheonix ve Transit'teki tarihe dair o büyük çaplı bir merak, gitgide yerini daha küçük hikayelere, kısa öykülere bırakmışa benziyor. Ancak yönetmenin geçmişe dair ilgisi baki. Geçmiş, gömülü kalmış ve yüzleşilmemiş kayıp ve travmalar, bu kayıpların yerinin doldurulabileceği yanılgısı. Hep bir kayıpla birlikte yaşamak zorunda kalan, evsiz, köksüz, kimliksiz fakat yine de yaşamakta ısrarcı tüm o karakterler.&nbsp;Pheonix'in Auschwitz'ten sağ kurtulan, eve döndüğünde artık bir evi olmadığını fark eden kahramanı Nelly; Transit'in evlerini kaybetmiş, hiç bitmek bilmeyen bir arafta salınan, zamanda sıkışmış mültecileri; Undine'nin denizle yeryüzü arasında kalmış, eve dönemeyen trajik karakteri, su perisi... Tüm bunların izini daha küçük çapta da olsa Miroirs No. 3'da sürmek mümkün. Evsizliği ve eve dönebileceğimiz yanılgısını en dolaysız yoldan anlatan bu kısa öykü, bu anlamda hem tematik hem de biçimsel olarak yönetmenin sinemasının "çekirdeği" gibi. Paula Beer'ın sanki bir sırrı saklar gibi, daima sessiz bir hüznün dalgalandığı yüzü ise, Petzold'un kanvası. Hem çok güzel, hem de çok acı.Benzer işler:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Afire (2023, Christian Petzold)</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Petite Maman (2021, Céline Sciamma)</li></ul>

Christian Petzold'un yeni filmi "Miroirs No. 3", yas ve travma üzerine sade fakat vurucu bir hikaye anlatıyor. İsmini Maurice Ravel'in aynı adlı eserinden alan yapım, sessiz ve sakin anlardan oluşan kısa bir öykü gibi. Filmin ismi sadece Ravel'in eserinden değil, aynı zamanda hikayesinin temelini oluşturan "ayna" imgesinden geliyor.

'Miroirs No. 3': Kaybın kırık aynası

• 76. Cannes Film Festivali'nin jüri üyeleri belli oldu. Ruben Östlund başkanlığındaki jüride Paul Dano, Julia Ducournau, Brie Larson, Denis Ménochet, Rungano Nyoni, Atiq Rahimi, Damián Szifrón ve Maryam Touzani yer alıyor. 16-27 Mayıs tarihleri arasında gerçekleşecek festivalde Michael Douglas’a Onursal Altın Palmiye ödülü takdim edilecek.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Öte yandan:&nbsp;Belirli Bir Bakış (Un Certain Regard) jürisinin başkanlığını ise John C. Reilly üstlenecek. Reilly’ye Paula Beer, Davy Chou, Émilie Dequenne ve Alice Winocour eşlik edecek.&nbsp;</li></ul>

Aposto Gündem

İstanbul Film Festivali'nin İstanbul'a baharı getirdiğini söylerken çoğu zaman sinema tutkumdan beslenen bir metafor yapmayı amaçlasam da yalan değil, İstanbul'a bahar gerçekten de nisanın ilk haftalarında geliyor. Urban'ın ya da Ara Kafe'nin sandalyelerinin atıldığı ara sokaklarda güneşlenebildiğim, Beyoğlu'nun ve Kadıköy'ün tanıdık sokaklarında t-shirtle yürüyebildiğim festival günlerinin arasında sağanak yağmur sürprizleri de olabiliyor tabii. O gün de öyle bir sürprize yakalanıyor, Christian Petzold'un yeni filmi Afire'ın oyuncuları Thomas Schubert&nbsp;ve Langston Uibel'le buluşmamıza yetişmek için ıslanarak koşuyorum Şişhane metro durağından Deniz Palas'a. Afire, şimdilik benim için yılın ve Petzold filmografisinin en iyisi olmuş bile. "Filmdeki yangınları hâlâ içimde hissederken bu yağmur iyi geldi." diye düşünüyorum.Filmin İngilizce adındaki ve filmin geneli boyunca çevredeki ormanları tehdit eden yangınlar, bir yandan iklim değişikliğiyle gelen yeni normalimizi yüzüme vururken, bir yandan da esas karakterlerden Leon'un, yani yazma zorluğu çeken ya da yazdıklarının bir şeye benzemediğinin kendi de farkında bir yazarın içindeki yangınları simgeliyorlar. Leon (Thomas Schubert) ve Felix (Langston Uibel), çalışmalarına odaklanmak için bir orman evine doğru yola çıkıyorlar filmin başında ve beklentilerin gerçeklerle çatışması burada başlıyor. Onlar dışında evde birinin daha olduğunu anlamalarıyla Nadja (Paula Beer) ve düzenli ziyaretçisi Devid (Enno Trebs) de doğanın içindeki kaçamaklarının zoraki birer parçası oluyorlar.<img src="https://images.aposto.com/2023/3/3/1682508972465.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Langston, Thomas ve Emre, Deniz Palas'ta. | Fotoğraf: Deniz SabuncuİKSV Alt Kat’ta buluşuyoruz. Thomas'ı ilk kez 2012'deki 31. İstanbul Film Festivali'nde gösterilen Breathing (2011, Karl Markovics) filminde izlediğimi, üstelik o gün de soru-cevap için salonda olduğunu hatırlıyorum. Langston şaşırıyor: "11 yıl önce aynı anda aynı mekânda olmanız çok tuhaf." Uçakları İstanbul'a birkaç saat önce inmiş, Afire'ın o geceki gösterimi sonrasında izleyiciyle buluşmak için Kadıköy Sineması'na geçecekler. Dünyadaki farklı film festivallerinden, on bir senede bu festivalde ya da bu kentte nelerin değiştiğinden ve İstanbul'un gece hayatından konuşuyoruz.&nbsp;Bir noktadan sonra soran-yanıtlayan dinamiğinin yok olmaya başlayıp her şeyin arkadaş ortamındaki bir sinema sohbetine dönüştüğü, benim fikrimin de merak edildiği, kahkahası bol, o keyifli röportajlardan birine dönüşüyor her şey. Sonunda ikisine de en sevdikleri Petzold filmlerini soruyorum. Langston soruyu anında bana geri yöneltiyor. Sonra hepimiz kendimizi Afire yanıtlarımızda samimi olduğumuz konusunda diğerlerini ikna etmeye çalışırken buluyoruz. "Doğru söylüyorum" diyorum. "Letterboxd hesabımdan kontrol edebilirsiniz, en yüksek puanı verdiğim Petzold filmi bu. Ve bence festivalin en iyisiydi." İkinciler konusunda ayrılıyoruz; Langston Yella, Thomas Transit, ben ise Jerichow yanıtını veriyorum. Kaydı durdurmadan önce Thomas, Petzold hakkında harika bir cümle kuruyor: &nbsp;"Onun ne kadar önemli olduğunu, filmlerinin ne kadar insanı etkilediğini ve insanların ne kadar ilgisini çektiğini düşünmek çok etkileyici. Bu delilik. Ne adam ama..."<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><img src="https://images.aposto.com/2023/3/3/1682509000088.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Thomas Schubert | Fotoğraf: Deniz SabuncuChristian dört oyuncusunda özel olarak ne arıyordu?Langston Uibel:&nbsp;Benim anladığım kadarıyla Christian hiç oyuncu seçmesi yapmıyor. Sanırım sadece geçmişte, çok özel bir arayışı olduğunda seçme yapmış. Ben seçmeye girmedim; bildiğim kadarıyla Paula ve Enno da girmedi. Sadece benimle görüşmek istediğini söyleyen bir telefon geldi; sonrasında rahmetli kast direktörümüz Simone Bär'ın ofisinde buluştuk ve yaklaşık bir saat konuştuk. Çok gergindim çünkü filmlerini çok beğeniyorum. Çok cana yakın ve konuşması çok rahat biri. O görüşmenin sonunda sanırım ikimiz de birbirimizle çalışmak istemiştik ve açıkçası bu gerginliğimi hiç hafifletmedi. Sonuçta ya sete girdikten, ilk sahnemden sonra yüzünde beklediğinin bu olmadığına dair bir işaret görseydim? Ama tamamen tersi oldu. İlk sahnemizi hatırlıyorum; filmin neredeyse tamamını kronolojik sırayla çektik zaten. Filmin başındaki otomobil sahnesi... Tek seferde çektik ve o an içim rahatladı. Çünkü bu bir projede görebileceğin en güzel şey; o da seçtiği oyunculara sonsuz güveniyor. Sadece iyi bir yönetmen değil, iyi bir insan da aynı zamanda. Böyle bir alan yaratıyor, birlikte çalıştığı insanları gerçekten destekliyor ve kendilerini iyi hissetmelerini sağlıyor.Thomas Schubert: Benim için de öyle. Ben projeye aslında oldukça geç dâhil oldum. Sanırım çekimlerden iki ay öncesinde - ki bu biraz sıra dışı. Menajerim beni telefonla aradı; şaşırmıştı. "Christian Petzold bana yeni senaryosunu yolladı ve senin başrolü oynamanı istiyor." dedi. Onunla tanışmamış, hatta hiç konuşmamıştım. Menajerimle genellikle önce senaryoyu okur, kendi aramızda tartışır ve ona göre karar veririz. Onun teklifini doğrudan kabul ettik.Oyuncular olarak sizin aranızdaki grup dinamiği nasıldı ve karakterlerinizi daha iyi kavramak için özel bir hazırlık yaptınız mı?TS: Klasik masa okumasını yaparak başladık. Ama ayrıca hep birlikte otobüse atlayıp, çekim mekanlarını ziyaret ettiğimiz birkaç günlük bir gezimiz oldu. Buna sadece biz dördümüz değil, rolü ne kadar küçük olursa olsun tüm oyuncular katıldı. Bundan sonrası çok doğal gelişti. Aslına bakarsan aktif olarak yaptığımız hiçbir iş yoktu; çok Mr. Miyagi&nbsp;stili.LU: Kesinlikle. Ne üzerinde çalıştığımız her zaman çok açıktı, birlikte ne yaratmaya çalıştığımızı biliyorduk. Christian ne yapmak istediğini biliyordu. Bu onun filmiydi ama bizim fikrimizi de soruyordu; neyi neden yaptığını, neden böyle yapmak istediğini her zaman açıklıyordu.Filmdeki yangınların simgesel olduğu aşikâr. Hikâyeyi ve Leon'un içindeki yangınları düşündüğünüzde, sizce hangi duygu daha baskın?TS: Hissettiği ağırlıklı olarak bir tür endişe ve kaygı. Çünkü gerçekleştirmek istediği ve peşinden gitmeye çalıştığı, fakat çökmekte olan bir imaja sahip. Ve bir nevi gerçeği dışarıda bırakarak, gerçekliği görmezden gelerek kendi fikriyle ilerlemeye devam etmeye çalışıyor. Yangınlar burada devreye giriyor; gerçekliğin eninde sonunda seni takip edeceğini, her şeyi olduğu gibi görmeye ve değişmeye zorlayacağını gösteriyor. Aslında bu biraz da kendini olduğu gibi kabul etmekle ilgili - ki bu Leon'un istemediği bir şey.LU: Bence Thomas da Leon'u muhteşem ve parlak bir şekilde canlandırıyor. Bence onun performansında bu genç adamın âşık olma unsurları ve planlandığı gibi gerçekleşmeyen şeylerin sonucunda aslında istemediği birine nasıl dönüştüğünü çok net bir şekilde görüyor, inanıyorsun. Leon'un bir şeylerin, dış etkilerin kontrolü altında olduğunu görüyorsun. Benim için yangınlar, Leon'un davranışlarıyla kendi başını belaya sokması. Çünkü duygularını kontrol edemediği için kendini serbest bırakacak, kendi gibi olacak, her şeyi olduğu gibi kabul edecek durumda değil.<img src="https://images.aposto.com/2023/3/3/1682509103270.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Langston Uibel | Fotoğraf: Deniz SabuncuLangston, yanılmıyorsam Felix, Petzold filmografisindeki ilk kuir esas karakter. Ben Felix'i oldukça iyi yazılmış, kontekste ve senaryoya doğal bir şekilde yedirilmiş bir karakter olarak görmekten mutluluk duydum. Christian için kuir bir karaktere sahip olmak bir mesele miydi? Karakterine bunu düşünerek hazırlandın mı?LU: Kesinlikle hayır; bence hiç değildi. Senin de söylediğin gibi, [kuir olması] karakterle ilgili ön plana çıkarılmayan bir detay. Dört genç insan bir arada, sıcak bir yaz ve bir şeyler oluyor. Sanırım ihtiyacımız olan gelişim bu. Kimin hangi cinsel yönelime sahip olduğu ya da hangi cinsiyetle seks yaptığı önemli değil; birini çekici buluyorsan onu çekici buluyorsundur, bu kadar. Bunda tartışacak bir şey olmamalı. Bu anlamda filmin oldukça modern olduğunu ve bu karakterin de buna hizmet ettiğini düşünüyorum. Benim hazırlığımın parçası olan bir parametre de değildi. Önemli olduğunu hissetmedim. Önemli olan [Felix'in] Leon'dan ilgi istediği, bir arkadaş onu ve onun işlerini "görmesini" istediği ve bir noktada vazgeçtiğiydi.&nbsp;Thomas, Leon'un içsel yangınlarıyla ilgili konuştuk. Üzerine alınmazsın umarım ama bu yangınları onu çoğu zaman iğrenç bir insan yapıyordu. Sence bu hikâyenin villain'ı Leon mu?LU: Bu soruyu sevdi.TS: Evet! [Gülüşmeler ve düşünmeler.] Evet, o. Ama ona sadece bir villain demenin adil olduğunu da düşünmüyorum. Film boyunca bir ilerleme kaydediyor ve değişiyor. Gerçi kötüler de sonunda fikir değiştirebilirler. Belki de anti-kahraman demek daha doğru olur.LU: Hikâyeyi düşünürsen, onu gerçek bir villain olarak da oynayabilirdin. Çünkü o gerçekten kötü bir insan olabilecek biri, sevilmeyen biri. Onu gerçek bir kötü yapabilirdin.TS: Aslına bakarsan Leon kendine bile kötülük yapan biri. Yakınındakilerin tekliflerini reddeden, deniz kenarına gittiğinde onun bile tadını çıkaramayan biri...Kim plaja siyah giyer ki?TS: Kesinlikle!

42. İstanbul Film Festivali'nin konuklarından, Afire oyuncuları Thomas Schubert ve Langston Uibel ile röportaj

Thomas Schubert ve Langston Uibel ile yangınlar ve Petzold sineması üzerine

<h3>Müzik, şiir ya da diğerleri olmadan var olamayacak “yedinci sanatın”, kendisinden önce gelen, geleneksel güzel sanatlarla süregelen ilişkisinin farklı kesişim kümelerine uğrayacağımız bu köşede, ilk durağımız Christian Petzold’un 39. İstanbul Film Festivali programında da yer alan yeni filmi <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTVmNzVjODQxNjEyODFhMDAwNzAxNWM0YiZ1c2VyPTVlYjU0M2NmNzA2NDk0MjU1ZWNmNmE4MCZhdXRob3I9NWY2MzFmZmNjMTZjYmEwMDA5ZTNkYmJhJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRnd3dy5pbWRiLmNvbSUyNTJGdGl0bGUlMjUyRnR0MTE2MTcwNTI="">Undine</a>.</h3>Müzik: Nota hafızası, yazmaya nereden başlayacağımı bilemediğim zamanlarda yardıma koşmaya devam ediyor. Johann Sebastian Bach’ın Alessandro Marcello’nun obua konçertosundan solo klavsen için düzenlediği (BWV 974) <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTVmNzVjODQxNjEyODFhMDAwNzAxNWM0YiZ1c2VyPTVlYjU0M2NmNzA2NDk0MjU1ZWNmNmE4MCZhdXRob3I9NWY2MzFmZmNjMTZjYmEwMDA5ZTNkYmJhJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRm9wZW4uc3BvdGlmeS5jb20lMjUyRnRyYWNrJTI1MkYzSXBsdGc0Q25TOW1XVHVyeXJNZTNuJTI1M0ZzaSUyNTNEMnN0aTRZV2VReTJGaG1LQ0NVM21Xdw=="">Re minör Konçerto</a>’nun Adagio bölümünü tekrara alıyorum. Tıpkı film boyunca belli aralıklarla tekrarladığı gibi, bittiğini fark ettikçe başa sarıyorum müziği; beni Berlin’e götürüyor, filmin geçtiği yere ve zamana. Tekrarlayan bu müzikle hatırlıyorum - Undine, hüznünü ağır ağır yayan bir aşk hikâyesi.<figure class="image"><img src="https://images.aposto.com/images-2020-10-01T14:29:42.957Z.png" alt="UndineKaynak: İKSV"><figcaption>Undine Kaynak: İKSV</figcaption></figure>Edebiyat: “Beni terk edersen, seni öldürmek zorunda kalırım.” diyor Undine. Filmde günümüzün yükselen yıldızlarından Paula Beer’in bedeninde can bulan Undine; bir deniz kızı, bir su perisi. Antik Yunan’dan Orta Çağ İrlanda’sına kadar Avrupa kültür ve mitolojisinin farklı dönemlerinde yer bulan bu büyülü, baştan çıkarıcı su canlıları, siren, nemf, deniz kızı gibi birçok farklı ad almış, birçok farklı şekilde tarif edilmiş. Undine de bu adlardan biri; bahsi ilk kez 16. yüzyılda, Alman Rönesansı’nın önemli figürlerinden Paracelsus’un metinlerinde geçiyor. İnsan suretinde olmalarına rağmen insan ruhundan yoksun bu dişi yaratıklar, hayatta kalmak için tutkuyla bir erkeğe bağlanmak zorunda. Erkeğin ihanetinin cezası ise ölüm. Avrupa edebiyatında birçok örneği bulunan undine'lerin yer aldığı en ünlü eserler, Friedrich de la Motte Fouqué’un Undine adlı romantik kısa romanı (1811) ve Hans Christian Andersen’in Küçük Deniz Kızı masalı (1837). Çağdaş Alman sinemasının en başarılı yönetmenlerinden Christian Petzold da bu miti alıyor, modernize ediyor ve günümüz Berlin’ine taşıyor. Kaynağı ne olursa olsun - Undine, yaşam ve ölüm arasındaki çizgi üzerinde, fantastik bir aşk hikâyesi.<figure class="image"><img src="https://images.aposto.com/images-2020-10-01T14:29:23.838Z.png" alt="UndineKaynak: İKSV"><figcaption>Undine Kaynak: İKSV</figcaption></figure>Mimari: Petzold filminin Undine’si, Berlin Şehir Müzesi’nde çalışan bir tarihçi; müzenin Berlin şehir modelleri temalı sergisine rehberlik etmekle görevli. Berlin’in kentsel dokusuna ve mimari tarihine dair sayfalarca ansiklopedik bilgiyi ezberden okurken ruhunu, işlevini, benliğini yitirerek küçülmüş o modeller Undine’nin hipnoz araçlarına dönüşüyor sanki. Göller, göletler ve nehirlerin suladığı topraklar bugün Avrupa’nın en büyük metropollerinden birine ev sahipliği yaparken kaynağı su olan Undine’nin de değişen, yapılaşan şehirle beraber değiştiğini, fantastik bir yaratıktan modern bir kadına dönüştüğünü görüyoruz. Aşk hikâyesi bir yana - Undine, Berlin’e, Berlin’in tarihine ve mimarisine yazılmış bir aşk mektubu.<figure class="image"><img src="https://images.aposto.com/images-2020-10-01T14:28:42.527Z.png" alt="UndineKaynak: İKSV"><figcaption>Undine Kaynak: İKSV</figcaption></figure>Sinema: Önceki yıllarda Barbara, Phoenix ve Transit filmleriyle geniş bir hayran kitlesine ulaşmış Christian Petzold, Undine’nin hüzünlü ve zehirli aşk hikâyesini, fantastik dokunuşlar ve mimari detaylarla bir arada sunuyor. İki yıl önce Transit’te uyguladığı modern uyarlama tekniğinden farklı bir yola saparak aynı sonucu alamıyor belki, ama malzemesini zevkle izlenen bir masala dönüştürmeyi başarıyor. Prömiyerini 70. Berlin Film Festivali’nin ana yarışmasında yapan ve Paula Beer’a Gümüş Ayı kazandıran Undine, 12 ve 15 Ekim’de İstanbul Film Festivali’nin Filmekimi Galaları kapsamında, Kadıköy Sineması ve Cinemaximum Nişantaşı City’s’de <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTVmNzVjODQxNjEyODFhMDAwNzAxNWM0YiZ1c2VyPTVlYjU0M2NmNzA2NDk0MjU1ZWNmNmE4MCZhdXRob3I9NWY2MzFmZmNjMTZjYmEwMDA5ZTNkYmJhJnVybD1odHRwcyUyNTNBJTI1MkYlMjUyRmZpbG0uaWtzdi5vcmclMjUyRnRyJTI1MkYzOS1pc3RhbmJ1bC1maWxtLWZlc3RpdmFsaS0yMDIwJTI1MkZ1bmRpbmU="">gösterilecek.</a>

Christian Petzold’un Undine'si

Bach, Andersen, Berlin: Undine

• Ödül sezonu:<ul><li>Avrupa Film Ödülleri, geçtiğimiz hafta sonu sahiplerini buldu. Thomas Vinterberg imzalı, Mads Mikkelsen’in başrolünde yer aldığı Druk / Another Round, En İyi Film, En İyi Yönetmen, En İyi Senaryo ve En İyi Erkek Oyuncu ödüllerinin sahibi olarak öne çıktı. En İyi Kadın Oyuncu ise Undine filmindeki performansıyla, Paula Beer seçildi. <ul><li>Avrupa Konseyi’nin LUX Film Ödülü, bu yıldan itibaren Avrupa Film Ödülleri kapsamında, LUX İzleyici Ödülü olarak verilmeye başlıyor. Ödül töreninde Boże Ciało / Corpus Christi, Colectiv / Collective ve Druk / Another Round olarak duyurulan üç aday arasında kazanan, izleyicilerin oylarıyla <a target="_blank" rel="noopener noreferrer" href="https://link.apostonews.com/click?uri=aHR0cHM6Ly9saW5rLmFwb3N0b25ld3MuY29tL2NsaWNrP3N0b3J5PTVmZGM5ZTBiODE5MmMzMDAwOGMzNWNlNyZ1c2VyPTVlYjU0M2NmNzA2NDk0MjU1ZWNmNmE4MCZhdXRob3I9bnVsbCZ1cmw9aHR0cHMlMjUzQSUyNTJGJTI1MkZsdXhhd2FyZC5ldSUyNTJGZW4="""""">belirlenecek</a>.</li></ul></li></ul>

Paula Beer ile ilgili hikayeler