Aynı İpte Asılı: Tanıdık hislerle dolu bir gençlik filmi

Film: Aynı İpte Asılı

Yönetmen: Barış Demirdelen

Süre: 112 dakika

Yapım yılı: 2024

Film zevkine güvendiğim bir dosttan bir yeni mesajım var: “Emre, bu filmi izlemeni isterim. Ne düşünürsün merak ettim.” Mesajın ekinde MUBI’nin Instagram paylaşımı var: “Aynı İpte Asılı: Beklenmedik bir misafir, kopmuş aile bağları, sona ermek üzere olan dostluklar.” 

Film hakkında hiçbir şey duymamış, belki de festivallerde ya da vizyonda karşıma çıkmadan doğrudan dijital platformlarda yayınlandığı için beklentisizce görmezden gelmiştim. Mesaj doğru bir anda bana ulaşmıştı; hemen MUBI’yi açtım: “Barış Demirdelen ilk filminde, genç olmanın, yakın ilişkiler kurmanın ve hayatta bir denge tutturabilmenin zorluklarına içten bir bakış atıyor. Aynı İpte Asılı, birbirlerinden tamamen uzaklaşmadan önce bir yalnızlık sarmalının içine düşen Ali, Büşra, Efe ve Güray’ın hikayesi.” Benlik duruyordu gerçekten; başlattım.

Aynı İpte Asılı’nın açılış sahnesi, tanıdık rahatsızlıklarla dolu bir sarhoş muhabbeti sahnesi: Kimsenin kendinde olmadığı bir anda gelen davetsiz bir misafirin yarattığı huzursuzluk, başkalarının kavgasına seyirci olmanın sebep olduğu tuhaflık, gecenin planlandığı gibi gitmeyişinin yarattığı hayal kırıklığı ve senden bir şeyler saklandığını ya da sana yalan söylendiğini sezdiğin anlarla büyüyen şüphe... İstemeden ağızdan çıkanlar, edilen büyük laflar, gereksiz müdahaleler ve sonuç vermeyen sakinleştirme çabaları.... Uzun planlar ve hareketli bir kamerayla çekilmiş bu rahatsız edici açılış sahnesinin ardından uyanılan pişmanlık ve gerginlik dolu bir sabah.

Ali, Büşra ve Efe’nin ailelerinin beklentilerine ve değerlerine çok zıt hayatlar yaşarken duygusal ya da ekonomik sebeplerle onlardan kopamaması ortak noktaları. Güray ise bu kaosun ortasında sağlam bir direk ya da kayıtsız bir gözlemci gibi dururken aslında hepsinden kırılgan daha kırılgan biri. Birer birey olarak da bir arkadaş grubu olarak da hayatlarını sürdürmekte zorlanan dört gencin bir gecesine ve bir gününe tanık olduğumuz film, arkadaşlık ilişkilerinin ne kadar kırılgan ama ne kadar değerli olduğunu hatırlatıyor. Sarhoş muhabbetleriyle üstü örtülmeye çalışılan ve asla konuşulmayanlar, birikip patlayıveriyor.

^{Aynı İpte Asılı | Kaynak: MUBI}

Konu hayata tutunmaya çalışan gençler ya da sıradan ve gündelik yaşamımıza ayna tutmak olunca, geçen senenin en sevdiğim yerli yapımlarından Sanki Her Şey Biraz Felaket’in aklıma gelmemesi mümkün değil. İster istemez bir karşılaştırma yapmamak da... Aynı İpte Asılı’nın süresi yarım saati aşan açılış sahnesini izlerken hissettiğim gerginlik ve rahatsızlık o kadar büyüktü ki, nihayet filmin adı belirip birkaç saniyelik bir soluk aldığım o molada şöyle düşündüm: “Sanki Her Şey Biraz Felaket bir korku filmi olsaydı, bu olurdu.” Sanki Her Şey Biraz Felaket ülkede yaşananların, toplumsal, politik ve ekonomik krizlerin gençler üzerinde yarattığı buhranı incelerken bunu hem kendine özgü bir mizah anlayışıyla yapıyor hem de karakterleri ile izleyicisi arasına bir mesafe koymayı tercih ediyordu. Aynı İpte Asılı benzer buhranların çok daha içsel kaynaklarıyla ilgileniyor. Dört gencin yaşadıkları hayatı neden bu şekilde yaşadıklarının kaynağında tabii ki yine aynı toplumsal, politik ve ekonomik krizler var. Oysaki film, karakterlerinin iç dünyasındaki ya da ikili ilişkilerindeki gerilimlerle daha çok ilgileniyor, onları sanki kontrollü bir deney ortamında (bir apartman dairesinde) gözlemlemeyi seçiyor. Ve izleyicisini olabildiğince bu deneyin içine çekmek istiyor. 

Aynı İpte Asılı, hayatı yaşayacakları yerde hayatta kalmaya çalışarak yıpranan, her gün aynada ya da etrafımızda gördüğümüz karakterlere sahip olduğu için tanıdık ve samimi bir film. Ama aynı sebeplerle rahatsız edici de...

Nerede izleyebilirsin? Aynı İpte Asılı geçen hafta MUBI kataloğuna eklendi.

Benzer işler: 

• Büyük İstanbul Depresyonu (2020, Zeynep Dilan Süren)
• Sanki Her Şey Biraz Felaket (2023, Umut Subaşı)