Erken yarı finale dönüşen erken final

Kutay Ersöz

2016’nın finalistleri Fransa ve Portekiz, bu sefer grup aşamasında karşı karşıya geldi. Onları bir kez daha finalde görebilirdik ama maç sonunda fikstür değişti.

Fransa ve Portekiz, son yılların en başarılı iki millî takımı. Son iki büyük turnuvayı onlar kazandı. Uzun zamandır aynı teknik direktörlerle çalışıyorlar. Kadrolar değişse de ısrarla benzer futbolu oynuyorlar. Sahip oldukları yüksek kalite sıkıştıkları anlarda farkı yaratıyor. 

İki takım Avrupa Şampiyonası öncesi en güçlü favoriler olarak gösteriliyordu. Zaten Euro 2016 finalinde de karşılaşmışlardı. Birçok futbolseverin sıkıldığı 120 dakikalık mücadele, Portekiz’in 1-0’lık üstünlüğüyle bitmişti. Devamında iki kez daha karşılaştılar. O maçlar da 0-0 ve 1-0 (bu sefer kazanan Fransa) sona erdi. Yani Budapeşte’deki maç öncesi iki takımın karşılaştığı son 300 dakikada sadece iki gol atılmıştı. Bu nedenle, bir final provası gibi gözüken grup maçından beklentiler düşüktü. Fakat pandemi ardından 60 bin kişinin doldurduğu bir stadyuma çıkan futbolcuların coşkusu, maçı başka bir seviyeye taşıdı.

Reklam gibi başladı, korku filmi gibi bitti

Yıllar önce bir marka, Portekizli ve Brezilyalı oyuncuları kullanarak bir reklam filmi çekmişti. Reklamda; iki takım oyuncuları, çıkış tünelinde topla ufak tefek hareketler yaparken birden birbirlerine ‘hareket’ çekmeye başlarlar ve tüm stadyumu kullanarak hünerlerini gösterirler. Bu kısa sekansta savunma yoktur, kontrol yoktur, taktik yoktur. Hatta gol bile yoktur. Sadece çalımlar, paslar ve topla oynamak önemlidir. 

Fransa – Portekiz maçı bu kadar ışıltılı değildi belki ama o reklamı andıran bir tempoyla başladı. Tribünlerden etkilenen iki takım oyuncuları, maçı kazanmak için alışılmış oyunlarının dışına çıktı. Birinci bölgede topa sahip olup sabırla beklemek yerine, ya direkt oynadılar ya da ön alanda baskı yaptılar. Antoine Griezmann ve Diogo Jota gibi hücum oyuncuları bile top kaparak takımlarını atağa kaldırdılar.

Bu oyunun taraftarların hoşuna gittiğini düşündük, zira 10. dakikada tribünlerden güçlü bir tezahürat yükseldi. Oysa coşkunun nedeni Macarların, Almanya’ya attığı goldü. Tıpkı hakemin Ronaldinho’ya müdahalesiyle sona eren reklam gibi, Fransa – Portekiz mücadelesi de Münih’ten gelen gol haberiyle kendi gerçeğine döndü. Grupta bir maç daha vardı ve oradan çıkacak sonuç sahadakilerin canını yakabilirdi. 25. dakikadan sonra tempo düştü ama kalite sahada kaldı. 90 dakika boyunca ufak bir Paul Pogba resitali izledik. Karim Benzema millî takıma fiilen döndüğünü gösterdi. Kylian Mbappé, Nélson Semedo’ya kariyerinin en kötü maçlarından birini yaşattı. 

Bruno Fernandes’den yoksun olan Portekiz ise sırtını Ronaldo’ya dayamış bir görüntü içindeydi. Renato Sanches de beş sene öncesine döndüğünü gösterdi. Fakat Fransa, her açıdan rakibine oranla daha iyi gözüktü. Üç penaltı ve bir VAR katkısı sayesinde 2-2’ye gelen maçın son 10 dakikası, iki tarafa da yarayacağı için, bir ‘al gülüm ver gülüm’ oyununa dönüştü. 90 dakika içinde İngiltere’nin ikinci turdaki rakibi yedi kere değişti. Wembley’e giden Almanya olurken, Fransa ve Portekiz yarı final için sözleşti. Her ne kadar bu maçtaki görüntüsüyle Portekiz’in Belçika’yı elemesi zor gözükse de, Euro 2016 şampiyonluğuna ‘gümbür gümbür’ yürümediklerini hatırlatmak lazım.

Kesin olan ise Euro 2016’nın finali bu yaz tekrarlanmayacak!

Karışık senaryolar yerine kıran kırana futbol

Belki de tam bu noktada UEFA’yı eleştirebiliriz. 24 takımlı format, bize daha çok maç sunup birçok ülkeye rüyasını yaşama şansını tanısa da hem kafa karıştıran ikinci tur senaryoları hem de tek galibiyet alan takımlarına verilen ikinci tur ödülü turnuvanın tadını kaçırıyor.

32 takımlı bir şampiyona, 55 ülkeli bir kıta için çok fazla. Öyleyse yeniden 16 takıma dönülebilir. Hesap kitapların azaldığı, fikstürlerin net olduğu, denk takımların yer aldığı grup aşamaları turnuvayı daha değerli kılar.

Bu sayede biz de, reklamlara gizlenen esas futbolu sahalarda görebiliriz.