"Konser sonrası bir hafta şarjım tamamen dolmuş gibiyim.”

Barış’a Keşif Sahnesi için e-posta attığımda olumlu dönüş yapacağını biliyordum. Zihnim çoktan onunla konuşmaya başlamıştı. Nitekim bir eylül akşamı atılan metne, aynı akşam cevap geldi. Oradan başlayan diyalog, nihayetinde bizi buraya getirdi. İlk kez Kadıköy’de HOOD Base’in sadece havanın 20 derece üstünde olduğu günlerde dışarıya konulan masasında buluştuk. Bir kahve süresince biraz onun müziği ve bu aralar neler yaptığı, biraz da Kadıköy’ün değişen ve hiç değişmeyen ortamları hakkında laflayıp kayıt günü görüşmek üzere ayrıldık. 

Kayıt gününden bir gün önce Barış’ı, evimin bir üst sokağındaki callinghouse’da Da Poet’le birlikte Akbank Caz Festivali kapsamında verdiği konserde dinledim. İkilinin yani DPBD’nin daha ilk dakikadan belli olan ortak bir sinerjisi var. 

Konser, Da Poet’in boğazına kadar ilikli gömleğindeki nizamide başlayıp her şarkıda vidaları daha da açarak ilerledi. Çok defa sadece bakışarak anlaştıklarını gördüm. Hatta bazen masanın başında Da Poet olsa da Barış’ın önden gittiğine şahit oldum. Neticede önce onlar, sonra da konsere gelenler sağlam eğlendi.

Ertesi gün Galata’da, Aposto! Stüdyo’da buluştuk. “Konser sonraları nasıl hissediyorsun?” diye sordum Barış’a. Yanıtı “Bana ilaç gibi geliyor. Kendimi daha iyi ve daha işe yaramış hissediyorum. O yüzden konser sonrası bir hafta şarjım tamamen dolmuş gibiyim,” oldu. Dünden kalma adrenaliyle başladı konuşmaya. 

Zihninden hızla geçenleri tek tek yakalayıp koydu masanın üstüne. Bazen en özelini, bazen de en çok güldüğünü bıraktı sohbetin ortasına. Barış Demirel’in dört albümle köşeleri tutulan müzikli hikâyesinin tam başındayım. İkimizin seçtiği şarkılardan oluşan Spotify listesini buraya bıraktım. Yanımıza gelmek istersen yerin hazır.