Albüm:&nbsp;Loraine James, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/232O7ibZyYtcDTNtyU6rlk?si=8d7ccaf7a3294b7a" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Gentle Confrontation</a>Süre: 57 dakikaPlak şirketi: Hyperdub RecordsYayın tarihi: 22 Eylül 2023Bugüne kadar yazdığım albüm inceleme yazılarının hepsinde değişmeyen bir kural vardı. Detaylarına inmek için kapısını araladığımda albümlerin temalarının ve barındırdıkları şarkıların genel ruh hâlimle görünmez bir zeminde buluşması. Londra merkezli Loraine James’in yas temasında şekillenen ve yaşadığı kaybın ardından aile hatıralarını dikey kestiği son albümü Gentle Confrontation için de aynı şeyleri söyleyebilirim. Hyperdub plak şirketi için üçüncü, diskografisindeki beşinci albümü servis eden James, kaotik düzenlemeler ve bozuk davullar kullanarak düğünlenmiş, adlandırılması zor duyguları güncel ifadesine etmeyi başardı.Albüme giriş yapmadan önce Loraine James’in şimdiye kadarki yolculuğuna eşlik edelim. Kuzey Londra’da büyüyen James, kariyeri boyunca IDM, ambient ve glitch unsurlarını R&amp;B, hip-hop, math rock, drill 'n' bass ve daha fazlasıyla harmanlayarak kendine özgü bir yol çizdi. Whatever the Weather mahlasıyla müzik sahnesine giriş yaptı ve Hyperdub’da epey beğenilen albümler yayınlarken deneysel elektronik müziğin ele avuca sığmayan ve ileri görüşlü prodüktörlerinden biri hâline geldi. Söz yazarlığındaki kırılganlığını artırırken her yeni albümünde farklı denemeler yapmaktan çekinmedi. James, müziklerini yayınlamaya başladığı altı yıl içinde kaygı verici mücadelelerini şefkatli bir itirafçılıkla yan yana getirdi. Düğümlü, öngörülemez düzenlemelerine zarif ve alışılmadık bir samimiyet yükleyerek müzikal kimliğini inşa etti.İki dans pistine uygun IDM etiketli albümün yanı sıra, minimalist besteci Julian Eastman'a bir saygı duruşu olan Building Something Beautiful for Me ve ambient projesi Whatever the Weather’la aynı adını taşıyan uzunçaları, Loraine James’in otuzlu yaşlarına varmadan zengin ve katmalı bir diskografiye sahip olmasını sağladı. Özellikle Eastman projesinin ve Whatever the Weather&nbsp;albümünün, James'in Gentle Confrontation'da böylesine içten bir malzemeyi iliklerimize kadar işlemesini sağlayan başarılı alıştırmalar olduğunu söylemek mümkün.<img src="https://images.aposto.com/2023/9/1/1696242787918.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Loraine James, Gentle ConfrontationKişisel tuhaflığı kalkan yapmakMüsadenizle albümün üzerindeki jelatini çıkarmak isterim. Loraine James'i dinlemek her zaman bir odaklanma ister. Onun yaratıcı şarkı yazarlığı ve duygusal açıdan incelikli bakış açısı bu sefer babasının 2003 yılındaki vefatından geriye kalan anılara sızdı. Nihayetinde ortaya Loraine James'in zengin detaylarla süslediği ve dışavurumcu IDM’ine sıkı sıkı sırdığı 16 şarkılık Gentle Confrontation albümü çıktı. Belli ki James, yaratıcı merakı sayesinde sınırları aşmakta pek zorlanmadı. Kişisel tuhaflığını kalkan olarak kullandı ve çocuklukta yaşanan önemli bir kaybın onda açtığı yaralara öz inceleme yaptı. Albümde sıklıkla James’in karmaşık fantezileri arasında dolaşacaksın. Yetenekli bir bestecinin ustalık dönemi izlerini, ruhani gözlemlerindeki parlamalarında göreceksin. Şayet tabii buna izin verirsen.Albümü döndürmeye başlayalım. Önce Loraine James’in vokalinin dikkat çekesi pek mümkün. James sesini her zaman şekillendirilebilir ve müziksel kurgusunu hacimlendirebilir bir araç olarak kullandı. Vokalini bazen mırıldanarak okuduğu şiirleri eşliğinde sessizliğe yaklaşarak sundu. Bazen de kirli düzenlemeler ve sağa sola sıçrayan davullar arasında patlayıcı bir güçle keskinleştirdi. Nihayetinde James’in albüm boyunca çeşitlenen vokalleri, gizli kalmayan niyetinin duygusal tasvirleri oldu.Bir oda dolusu sorgulamaOynat tuşuna bastım. Albümün açılışı kendi adını taşıyan <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/4XwYmhSesNBp1uPCfCaSol?si=e78ad43506c44164" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Gentle Confrontation</a>’a ait. Loraine James, daha en baştan tüm kimliklerini sinematik bir atmosferde zarifçe sundu: Dramatik bir şekilde yükselen orkestral düzenlemeler, kompleks elektronik kurgular, sample’lanmış davul döngüleri ve hüzünlü bir ses tonunun hakim olduğu vokal kaydı. Hemen ardından çalmaya başlayan <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/37vei42mmxQZ0sK5pMuImc?si=42bdfb13a3ba4a0a" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">2003</a>, James'in babasının ölümünün 20. yıldönümüne ithaf edilen bir şarkı. Aynı zamanda albümün tematik duruşunun bir temsili. James, bu şarkıda kafa karışıklığını, annesinin koruma içgüdüleri ve bir oda dolusu sorgulamayla birlikte belirsizlikten kesinliğe savurarak uzak ancak hala taze kalan anılarına taşıdı:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">When I was seven, my dad went to Heaven, possibly &nbsp;I looked at the sky, uncertainty &nbsp;It hurt me, uncertainty</blockquote>Albüm boyunca Loraine James’i karmaşık duyguları çözme mücadelesi verirken görebilirsiniz. Buna KeiyaA’nın eşlik ettiği R&amp;B esintili <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/2WdWvYTQ4hbQjvTTA32Ql6?si=c78ec82b8ca24153" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Let U Go</a>’da ya da Eden Samara dahil olduğu dub fırtınasının ortasındaki <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/5oznm6gEyaRckWDwBpVwqE?si=c52747da10044eda" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Try For Me</a> şarkısında denk gelmek mümkün. Gelelim albümün benim için en çok öne çıkan şarkısına: <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/62iAjAevOM7jwdYEWlWFko?si=6fabe0f55dab49f2" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">I DM U</a>. Bu şarkıda James, programlanmış vuruşlarını Black Midi'den Morgan Simpson'ın davullara ahenkle vuran keskin bagetlerine emanet etti. Şarkıdaki canlı enstrümantasyon, ses motiflerindeki ani değişikliklerle birlikte albüme yeni bir boyut kattı.<img src="https://images.aposto.com/2023/9/1/1696242825699.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.17" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Loraine James | Fotoğraf: Igor Aliceİç sesime hoş geldinAlbümdeki özel şarkılardan birinin de karıştırılan kart seslerinin kafa bulandıran bir ritme dönüştüğü <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/track/0h0dbrLEVHxxhSetsn0RLV?si=b4fadf0f87de4d24" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Cards With The Grandparents</a> olduğunu söyleyebilirim. Loraine James, albüme serpiştirdiği monologları büyükanne ve büyükbabasının sohbetlerinden alınan gülme sesleriyle birleştirerek şarkıya farklı bir doku ekledi. Bunu yaparken de iç sesini sözlere dökmeyi ihmal etmedi:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Old age and that &nbsp;I don't see them that often &nbsp;I think they think that I've forgotten</blockquote>Gentle Confrontation’ın şarkı listesi biraz kabarık olsa da Lorraine James, elektronik müzik sahnesinde neden bu kadar önemli olduğunu kanıtlar nitelikte. Albüm, zorlayıcı bir ses evreni yaratıp bunu zarafetle sunabilmenin bir kanıtı. Bu hâliyle oldukça da başarılı. James, birçoklarının zaman içinde kaybolup gittiği özel anları takdir ederek zihninin küçük oyunlarına eşlik edebildi ve onları özenle koruduğunu gösterdi. Albümün jelatini buruşmuş bir şekilde masanın üstünde. Şarkılarsa çoktan ruh hâlime karıştı.

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

Sinema ve müzik evreninden söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları.

Duende

Loraine James, yeni albümünde kişisel tuhaflığını kalkan olarak kullanarak çocuklukta yaşanan önemli bir kaybın onda açtığı yaralara dair öz inceleme yaptı.

Albüm İncelemesi: Loraine James, Gentle Confrontation

Her sabah 06.30'da 5 dakikalık gündem özeti e-posta kutunda. Piyasalar, ekonomi, iş dünyası, politika, teknoloji ve hafta sonu ekleri; kısa, yalın, öz bir şekilde.

5 dakikada gündeme hakim ol.

Aposto Gündem

Sanatla buluşma alanlarımıza kent ölçeğinde bir bakış

Bir kenti festival gibi yaşamak

Sanatla buluşma alanlarımıza kent ölçeğinde bir bakış.

Bazı insanlar müzik icra eder; bazıları müziğin kendisi olur. Tina Turner, müziğin kendisi olmayı başaranlardan. Tina, vokalinin ham gücünden canlı performanslarının görkemine, eşsiz kişiliğinden hiç eksilmeyen yıldız kalitesine kadar, rock ve soul’un kraliçesi unvanını hakkıyla kazandı. Onun hikâyesi filmlere, sayısız belgesele, gişe rekorları kıran bir Broadway şovuna ve çok satan otobiyografik bir kitaba konu oldu. Bizi bir araya getiren kuşkusuz Tina’nın bağımsızlık yolculuğu. Tina için umut nefrete galip geldi. İnanç korkuyu yerle bir etti. Nihayetinde etrafında toplanan tüm kötülükleri gölgede bıraktı. Kitleleri sanki bir dünya harikasıymış gibi büyüleyen, eşsiz enerjisini hayatta kalma, özgürlük ve cesaretle doldurduğu şarkılara taşıyan birinin gittiğini kabullenmek zor. Onun için yaşamak o kadar tam, o kadar gezegen dışı, o kadar bulaşıcı, o kadar cüretkâr, o kadar açık sözlü, o kadar şevk ve enerjiyle yaşamaktı ki; öldüğüne kimsenin inanmayacağı kadar… Geride bıraktığı miras, yeryüzünde haksızlıklar ve ötekileştirilenler var olduğu sürece pek çoklarına ilham vermeye devam edecek.Koca sesli küçük kızTina, ona göre Anna Mae Bullock adıyla koca sesli küçük bir kız olarak&nbsp;Tennessee kırsalında çocukluğunu geçirdi. Kısa süreliğine bir arada kalan ailesiyle birlikte Knoxville kasabasında yaşarken, sesinden büyülendiği için ona para veren insanlar arasında günlerini doldurdu. Küçük bir çocukken onu yakalayan şarkılardan bahseden Tina, tempolu bir şarkı olduğu için LaVern Baker’ın <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=n14LEGFgrFk" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Tweedle Dee</a> şarkısını asla unutmadı: “Tempolu şarkıların bendeki yeri her zaman farklıydı. O zamanlar bile bu enerjiyi sevdim.”&nbsp;Tina&nbsp;henüz 11 yaşında annesi, babasıyla olan kötü ilişkisinden dolayı bir gün hiç kimseye haber vermeden evden ayrıldı. Babası çok geçmeden başka bir kadınla evlenerek Tina ve iki kız kardeşini geride bırakıp Detroit’e taşındı. Tina’nın o dönem başına gelenler, gelecekte yüzleşeceği ilişki sorunlarının yansıması gibiydi. Sadece Tina bundan bihaberdi. Kardeşleri ve anneannesiyle birlikte Tennessee’de geçirdiği ergenlik döneminde her fırsatta sokakta olmaya, bir yandan basketbol oynarken diğer yandan amigo takımında yer almaya devam etti.Tina Turner 18 yaşına geldiğinde St. Louis ve East St. Louis’deki gece kulüplerine gitmeye başladı. Ike Turner ve grubu Kings of Rhythm’i ilk kez 1957 yılında, Doğu St. Louis’deki Manhattan Club’da dinledi. O sıralar Ike 20’li yaşlarının ortalarında yıldızı yükselen gösterişli bir grup lideriydi. Bir gece grup BB King’in blues baladı&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=6cFQZouHsb8" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">You Know I Love You</a> şarkısını çalarken mikrofonu eline aldı. O gece Tina bir bakıma kendi gökyüzündeki gezegenlerin yerini değiştirdi. Ike, Tina’nın sesinden o kadar etkilendi ki o dönem çok az kadın vokalin sahne almasına rağmen onu grubuna “Little Ann” olarak ekledi.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/4/1685625460149.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.02" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">1975 yılı, Heathrow Havaalanı, Tina ve Ike henüz o anı yaşamadan birkaç ay önce. | Fotoğraf: Frederick R. BuntBir lanetin içinde o anı yaşamakYirmili yaşların başında evlenen Ike ve Tina, görünürde müzik kariyerlerinde basamakları peşi sıra çıkmaya devam etseler de evlilikleri tam bir felaketti. Öyle ki Tina Turner’ın Ike'ın tacizci ve son derece çirkin partnerliğinde geçirdiği on altı yıl hakkında yazmak pek çok açıdan oldukça zor. Tina o anı ilk ne zaman düşündü &nbsp;bilmiyorum. Ancak 1 Temmuz 1976’da bir akşam vakti Ike'la kaldığı otelden koşarak kaçmaya başladığında o anın geldiğinin farkındaydı. Bu an, onun etrafında türlü entrikalar kuran ve Tina’yı bir yıldız yapanın kendisi olduğuna inanan; hatta sahne ismini kendi üstüne tescilleyecek kadar ileri giden istismarcı kocası Ike Turner’dan tüm bağlarını kopardığı andı. Ike’nin Tina’nın hayatı üzerinde o kadar fazla kontrolü vardı ki yeni hayatına hazırlanmak için yapabileceği neredeyse hiçbir şey yoktu. Tekrardan bağımsızlığına kavuştuğu o gece cebinde sadece 36 sent ve bir mobil kredi kartı vardı. O geceyi “Ben Tina Turner. Gördüğünüz gibi kocamla kavga ettim. Bana bir oda verir misin? Sana şu anda ödeme yapamam ama yapacağıma söz veriyorum,” diyerek bir otelde geçiren Tina’nın o dönemki hislerini “Ayrıldığımda beni öldürmesinden korkmuyordum çünkü zaten ölmüştüm,”&nbsp;sözlerinden anlamak mümkün.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/4/1685625534721.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Tina Turner ve David Bowie 1985 yılında Birmingham'da aynı sahneyi paylaşırken. | Fotoğraf: Dave Hogan&nbsp;Kır zincirlerini gel aşka koşalım seninleTina Turner’ın müzik kariyeri 1976 yılında Ike’den ayrıldığında tamamlansa dahi pop tarihinde unutulmaz bir yeri olacaktı. Ancak bu bir bağımsızlık yolculuğuydu. Tina, solo albümleri peşi sıra başarısız olmasına rağmen denemeye devam etti. Ta ki 1984 yılında kariyerinin en büyük hit'i olan Private Dancer albümünü çıkarana kadar. Gelin o hâlde 1980’lere, zincirlerinden kurtulan Turner’ın listelere damga vurduğu ve hayal gücünün müzik sahnesinin her bir yanında hüküm sürdüğü bir anıya <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=p4WG_y7owmM" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">ışınlanalım</a>.&nbsp;Tarih 23 Mart 1985. Tina Turner, Private Dancer albümünün turnesi için İngiltere’nin Birmingham şehrinde sahnede. Konserin son yarısına gelirken Tina birden David Bowie ve Iggy Pop’un birlikte yazdığı, Bowie’nin bir yıl önce çıkan albümüne adını veren Tonight şarkısını söylemeye başladı. Şarkının ilk dizesini şahane sesiyle tamamlayıp seyirciyi hareketlendirdiği anda sahneye Bowie girdi. Tina hemen kendini geri aldı ve Bowie’ye döndü. İlk yaptığı ona öpücük göndermekti. Bowie, şarkının ikinci dizesini okuyarak merdivenlerden Tina’nın yanına geldi. İkili sonra şarkının orijinalinde olmayan “Sonuna kadar seni seveceğim, seni ölene kadar seveceğim, seni bu gece gökyüzünde göreceğim; bu gece” sözlerini birbirlerinin gözlerinin içine bakarak söyledi. Şarkının ortasındaki saksafon solosuna gelindiğinde ikili artık sahnede bana göre müzik tarihinin en romantik bir dansının parçalarıydı. Tina’nın Bowie’ye sarılırken seyirciye göz kırpması, ikilinin birbirlerinin kulaklarına fısıldaması ve evrenin her yerine yayılan kahkahaları… Şarkıyı iç içe geçmiş ruhları, bellerine dolanan elleri ve sonsuz neşeleriyle tamamdılar. Bu performans, Tina’nın ihtişamlı 1980’li yıllarının tam karşılığı âdeta. Tanık olmak için YouTube’un arama çubuğuna Tina Turner Live 1985 yazıp çıkan herhangi bir videoyu açmanız yeterli.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/4/1685625681492.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.78" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Turner'ın bir oyuncu olarak fizikselliği, seyirciler için olduğu kadar fotoğrafçılar için de çekiciydi. | Fotoğraf: Jack Robinson Sen hangi Tina’sın?Pek çok Tina vardı. Şarkıcı Tina, moda ikonu Tina, diva Tina, öncü Tina. Her bir Tina’nın geride bıraktığı eşsiz bir miras var. Siyah bir kadın rock sanatçısı olmak, puslu sesiyle 60 yıllık bir kariyer sürdürmek ve bunu yaparken daima doğal kalabilmek. Tina’nın duyguları üzerinde o kadar fazla kontrolü vardı ki şarkı sözleri o nereye çekerse peşinden gitti. Tina’nın göz kamaştırıcı bir ışıltısı vardı. Spot ışıklarının vurduğu pullu mini elbisesi karakterinin bir parçasıydı. Hayranların Tina elbisesi&nbsp;olarak adlandırdığı bir gerçek vardı. Tina’nın sahnede kaldığı süre uzadıkça etek boyları kısaldı. Özgürlüğünü her alana yaymakla kalmadı. Dönemin modasını da peşine taktı: “Gelinliğimin içinde kendimi çok zarif hissettim, bir prenses gibi. Ama o elbise tıpkı benim evliliğim gibi bir hapishaneydi. Hareket etmek istedim, bu yüzden eteklerim kısaldı ve daha az daraldı. Çünkü özgürlük benim için sahnede ve hayatta önemliydi.”İstismara uğradığını ve şiddet gördüğünü açıklayan Tina Turner, öncüydü. Kuşkusuz onun açıklamaları aile içi şiddetin her yerde olduğu gerçeğine dikkat çekti. Kariyerine başladığı dönemde kadınların minyon ve kibar olması, makyajlarının kusursuz olması bekleniyordu. Sahnede ter içinde kalana kadar dans eden, coşkusunun yanı sıra tüm endişesi yüzünden okunan Tina, bu kabulü yıktı. Darmadağın etti. Popüler kültür cinsiyetçidir. Aynı zamanda yaş ayrımcısıdır. Kariyerinin en iyi dönemlerini 40’lı yaşlarından sonra geçiren Tina, bu kabülü de yerle bir etti. Öyle ki 1991 yılında Ike ile birlikte kabul edildiği Rock and Roll Hall of Fame’e 2021 yılında tek başına, Tina Turner olarak girdi.<img src="https://images.aposto.com/2023/5/4/1685625762869.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Tina Turner Londra'da | Fotoğraf: Gary MerrinTina Turner 2009 yılında konser vermeyi bıraktı ve kendini artık ona iyi gelmeyen bir yükten azat etti: “Şarkı söylemekten ve herkesi mutlu etmekten bıktım. Hayatımda yaptığım tek şey buydu.”&nbsp;Kalan zamanını İsviçre’nin Küsnacht kentinde, Zürih Gölü manzarasına sahip Algonquin Şatosu malikanesinde değerlendirdi. Ömrünü tamamlayana kadar sadece kendi neşesi için endişelenmek zorunda kaldı. Terk etmenin yolunu ve kendini sevmenin kaynağını bulmuş biri için harika bir son perde. Hoşça kal Tina Turner.&nbsp;

Tina Turner için yaşamak o kadar tam, o kadar gezegen dışı, o kadar bulaşıcı, o kadar cüretkâr, o kadar açık sözlü, o kadar şevk ve enerjiyle yaşamaktı ki; öldüğüne kimsenin inanmayacağı kadar…

Güzel ve kaba: Tina Turner

Bir kuşağın festivalsizlikle imtihanı.

Gençlerini sevmeyen bir ülkede müziğin yeri ve önemi

Türkiye'deki müzik festivallerinin dünü, bugünü ve yarını.

Bir varmış, bir yokmuş: Türkiye’de müzik festivalleri

Herhangi bir meydanda rastgele yan yana gelmenin, giyilen formanın hangi spor kulübüne ait olduğunun ya da dinlenilen müzik türünün karmaşık ve bir o kadar da büyük mesajlar taşıdığı zamanlardayız. Tepkimizin ya da tepkisizliğimizin, eylemlerimizin ya da eylemsizliklerimizin yaşadığımız felaketlerin ve krizlerin boyutunu göstermesi mümkün değil. Gündelik hayat, güven vermeyen tanıdık alanların ve gerçekliğine asla inanmadığın vaatlerin arasına sıkışmış durumda. Bu yurtsuzluk içinde algı çatlaklarından sızan bireysel temsiliyetler, yerini kalabalıklara ihtiyaç duyan sahipsiz öfkelere bırakmış durumda.Görülene ve işitilene teşebbüs etmek daha kolay. Üstelik tepemize yerleştiğini sanan işaret göstericiler de hazırda beklemekte. Hafızasını elindeki cihazların sınırlarına ya da hayali medeniyetlerin bulutlu ortamlarına emanet eden sözde modernleştirilmiş bir yaşamın parçasıyız. Tetikteyiz, tetiklenmiş hâldeyiz. Ancak elimizdekinin varlığından ve sahip olduklarımızın potansiyelinden pek haberdar değiliz. Durum böyle olunca tasması kadere bağlanmış felaket zincirini müziğin, kimsesiz duyguları temsili şarkıların üzerine salmak ortak bir kanıya dönüştü. Hâlbuki müzik; insanlığın hesabını tutan bir defter, aksaklığın ritme, hataların öznelliğe dönüştüğü bir oyun alanıdır. Hayali toprakların gösterişli bir temsili, her dinleyicinin kendi duygularını yanaştırabildiği bir liman ve raflara sığmayan gündelik birikimlerin ortak bir hafızasıdır. Toplamı hiçbir zaman varlıktan az değildir. Aksine güncelin ötesinde, geleceğin sembolüdür.Toplum olmak, yan yana gelmenin ötesinde neden bir araya geldiğimizle ilgilidir. Tüm bu buluşmaların şahidi, eşlikçisi ve eylemcisi de müziktir. Kalabalık hayaller müzikle katmanlaşır. Aklımda Patti Smith’in 2016 yılındaki İstanbul konserinde “Tank istemiyoruz, savaş istemiyoruz. Bizim enstrümanımız bu,” dedikten sonra gitarını öpmesi ve koca bir tarihe tanıklık eden elleriyle gitar tellerini parçalaması geldi. Aramızda yarım asır ve nice farklılık olsa da duygudaşız. Birlik olmak, bir arada durmak geleceği hayal edebilmek anlamına gelir. Bu aşkınlık da müzikle yol almaya meyillidir. Kuşaklar arası seyahate hoş geldiniz. Merak etmeyin, müzik size eşlik edecek.Bir soru: Otorite ve müziği yan yana koyunca geriye ne kalır? Evet, yasaklar. Unutmamamız gereken bir gerçek var. “Kusura bakmasınlar. Gece kimsenin kimseyi rahatsız etmeye hakkı yoktur” sözleriyle 1 Temmuz 2021’de gece yarısından itibaren uygulanan müzik yasağı, 10 Mayıs 2022’de yapılan güncellemeyle 01.00’e çekildi.Tamı tamına 611 gündür yaşadığımız ülkede müzik kısmen yasak. Tarih, egemenlerin müziği öncelikli fetih hedeflerine dönüştürdüğü uygulamalarla dolu. Jacques Attali’nin Gürültüden Müziğe kitabında söylediği gibi “…gürültü hem iktidar aracı hem de isyan kaynağı olduğundan, politika her zaman gürültü öznelerini büyük bir ilgiyle dinlemiştir. Çünkü kendini bu yolla sağlama alabilir, emirler hazırlar, isyanları engeller. Her şeyi bilmek, güçlülerin fantezisidir. Her şeyi kaydetmek ise, polislerin hayali.” Ele geçirme ve değiştirme gücü müziği kontrol etmeyi teşvik eder. Ancak müzik; kendini ve başkalarını aşmaya, normların ve kuralların ötesine geçmeye hazırdır. Müzik, daima temsiliyetinin ötesindedir ve politiktir.Bir yanda iktidarın kontrol telaşı, diğer yanda takvimin her köşesine doluşan felaketler ve krizler varken sadece müzik değil tüm sanat yara alır. Üretim sanatçının inisiyatifinden derhâl alınır. Toplumun söz sahibi olduğu, başlangıç ve bitiş noktasını belirlediği güvenli bir alana çekilir. Daha doğrusu çekilmek istenir. Türkiye’de olanlar otoriter eğilimlerin bir türlü kontrol altına alamadıkları müziği, eğlence kazanına atıp dilediklerinde toplum baskısıyla ayıplayarak kapısını kapatabilecekleri bir sisteme sokmaktan ibaret. Başardılar mı? Hayır. Etkili oldu mu? Evet. Bugün tek bir müzisyen bile şarkısını, albümünü, yeni projesini, bir mevsim sonraki turnesini, hatta toplumdan dışlandığına dair hislerini paylaşmaktan çekiniyorsa çarkların kısmen de olsa çalıştığını söyleyebiliriz.Peki müziğin dönüştürücü gücü hâlâ var mı? Elbette var. Toplulukların temsiliyetini koruduğu ve yansıttığı için müzik her daim gündelik hayatın bir parçasıdır. Kamusal alandan dışlansa da ortam bulduğu her fırsatta dönüşümü destekler. Eylemleri çoğaltır. Amaç elbette bu kudreti sanatçıya vermemek. Unutturmak, inandırmak ve susturmak. Her üç eylem de bir iktidar biçimidir ve müzik her seferinde galip gelendir. Tekrar hatırlamakta fayda var. Kendimizi ait hissettiğimiz topluluklarda şarkılar kadar dönüştürücü başka bir güç yok.Bir soru daha: Müzikle daha iyi hissetmek mümkün mü? Açıkçası yazının konusu, bu sorunun cevabıyla ilgili değil. Zira iyi hissetmek, yaşadığımız ülkede bir süredir önceliklerimiz arasında yok. En azından görülmesi gereken hesapların sonrasına bırakılabilir. Bu yüzden yas sürecine bakmak daha önemli. Üst üste binen acılara rağmen normalleşmeye ve devam etmeye zorlanan gündelik yaşam, kuşkusuz yakın tarihin en vahşi düzeni. Gündem belirleyicilerin yasta olma hâlini kişilerin elinden alabileceğini düşündüğü bir ortamda kişisel kabullenişlere asla yer yok. Yaratılmaya çalışılan bu standart, düpedüz bir dayatma. Sessizliğin gürültüden iyi olduğunu neye göre söyleyebiliriz? Acılar sokak sokak gezmiyor mu? Her kapının ardında başka bir şekilde yaşanmıyor mu? Müzik tam da acıların savrukluğunda birlikteliği sağlamak ve duygudaşlığı arttırmak için bir araç.Geleceğimize ayna tutan ve kendisini aşan değişikliklerin habercisi olan müziği korumak için müzisyenlere ve beraberinde tüm sahne çalışanlarına güvenli bir ortam sağlamak zorundayız. Müziği ayrıştırıcı politikaların nesnesi hâline getirmek, bir bakıma ortak hayallerimizi de yıkmak demek. Enkazın toplumun her katmanına yayıldığı bugünlerde normale en uzak yerden dışarı çıkmaksa bir gereklilik. Prof. Ali Ergur’un 1 Temmuz 2021’de kaleme aldığı <a fr-original-style="" href="https://www.sanattanyansimalar.com/yazarlar/ali-ergur/muzikten-korkmak/2553/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">bu yazısında</a> dediği gibi “Müzik tarihin öznelerini uyandırır. Muktedirlerin kusurlarına bakar!”

Müzik; kendini ve başkalarını aşmaya, normların ve kuralların ötesine geçmeye hazırdır. Müzik, daima temsiliyetinin ötesindedir ve politiktir.

Birlikteliğimizin şahidi, eşlikçisi ve eylemcisi: Müzik

Haftanın Albümü: John Cale, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/0kRucvv6YTD7EJ0jduNmD0?si=kf8tyv7zTOKCOTOyHH41Ow" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">MERCY</a>Süre: 71 dakikaPlak şirketi: Double Six RecordsYayın tarihi:&nbsp;20 Ocak 2023Kartonet:&nbsp;John Cale, 20’li yaşlarının henüz başında, bundan tam 60 yıl önce Londra'daki Goldsmith's College'dan ayrıldı ve Manhattan’ın yolunu tuttu. Cale, güncel sanatın merkezinde elinde viyolasıyla deneysel rock'ın çeperlerinde büyüleyici ve etkileyici bir miras yarattı. O mirasın içinde Cale’in yenilikçi orkestral denemeleri ve ince işçilikli elektronik motiflerin yanı sıra cesur rock'n' roll içgüdüsüyle pop kültürüne yerleştirdiği minimal ve ambient ses manzaraları var.&nbsp;John Cale’in müzik kariyeri 60’lı yılların başında çoktan başlamış olsa da beraberinde yarım asırdan fazla taşıyacağı efsanenin ilk adımı kuşkusuz 1967 yılında gerçekleşti. O yıl, John Cale ve The Velvet Underground'daki grup arkadaşları (özel konuk listesine Nico’yu da ekleyerek), oldukça büyük bir kalabalığın şimdiye kadar yapılmış en iyi albüm olduğuna inandığı bir kayda imza attı. Grubun bir yıl sonra yayımlandığı White Light/White Heat albümü de deneysel rock türünün en değerlileri rafında yerini aldı. John Cale’in The Velvet Underground yolculuğu bu iki albümle sonlansa da geride huzursuz, yoğun ve esrarengiz ruhundan koparak grubun müziğine sinmiş uyumsuz ses kompozisyonları bıraktı.<img src="https://images.aposto.com/2023/1/3/1675241492211.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.53" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">1976 yılında, Patti Smith ve John Cale sahneyi Mick Ronson ve David Byrne ile paylaşıyor.&nbsp; | Fotoğraf: Michael PutlandJohn Cale’in 17. solo albümü üzerine yazmadan önce dönüp geçmişe bakmamak mümkün değil. Karşımızda Avrupa merkezli avangart müzikle Amerika çıkışlı rock'n'roll arasında köprüler kuran; The Stooges, Patti Smith, The Modern Lovers ve Nico'nun ilk kayıtlarında prodüksiyon masasının başında durarak tüm bu isimlerin dünyayı değiştiren enerjilerini kaydeden birisi var. Bugün ayak bastığımız yeryüzünde bir müzikal yörüngeden bahsediyorsak Cale kuşkusuz o yörüngedeki gezegenlerden biri. Her ne kadar David Bowie kendisini "rock tarihinin en az değer verilen müzisyenlerinden biri” olarak tanımlasa da Cale, ilk albümünden bu yana bilgeliğini ve dünyeviliğini sunmaktan asla uzaklaşmadı. 20 Ocak 2023’te Domino Recording etiketiyle yayımlanan MERCY de bunun en güncel kanıtı.John Cale, pandemi döneminin neredeyse tamamını stüdyosunda geçirdi. Olağanüstü günler geride kaldığında Cale’in arşivine 80 yeni beste eklendi: "Bir şeyler iyi bir şekilde ters gitti. Sanki buna asla sırtımı dönemezdim. Hep devam edecek gibiydi. Ve ben devam etmek istiyorum.”&nbsp;Kariyeri boyunca tercihini hep sanatsal karşılaşmalardan yana kullanan Cale, işbirliği yapmayı hep önceliklendirdi. Bu da yaratım ağını özenle örmesini sağladı. MERCY için de durum farklı değil. Cale, yanına genç avangart ve bağımsız sanatçılardan oluşan destekleyici bir ekip alarak zamana meydan okurcasına bugüne odaklanan ve geleceğe ışık tutan bir albüme imza attı.Albümün işbirliği listesinde şarkıcı-söz yazarı Weyes Blood, multi enstrümantalist Dev Hynes, elastik R'n'B vokalisti Tei Shi, elektronik maceraperestler Sylvan Esso, Laurel Halo ve Actress ve gelenek bozuculardan Animal Collective ve Fat White Family dâhil olmak üzere çağdaş sahneden pek çok yetenekli isim var. MERCY, John Cale'in şimdiye kadar yaptığı hemen hemen her sesli üretimde olduğu gibi, baştan sona emsalsiz.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/1/3/1675241393212.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">John Cale, MERCYNeden dinleyelim?&nbsp;MERCY’nin üstündeki ses ambalajını yırtıp açmak fazlasıyla heyecan verici. Pek çok işbirliğini yanına alarak öncü birliğiyle kendi yörüngesinde denemeler yapan John Cale, 71 dakikayı aşan 12 şarkılık bir sunumla çıkageldi. Bu onun 2020’li yıllara ve 65 yıllık kariyerine bıraktığı son (şimdilik) armağan. Albüm boyunca Cale, elektronik seslerle deneyler yaparken, huzursuz vokallerine başrol vermekten kaçınmadı. Ruh hâlini alışılmadık ve bir o kadar uyumsuz ritimlerle süslerken duygularını tuşlulara emanet etti. Sürpriz yaylı düzenlemeleriyle kendini çoğaltan Cale, yarattığı ses katmanları arasında özgürce gezindi.Derinlere inmeden kapıda albüme ismini veren, yaratıcı dünyasına Laurel Halo’nun eşlik ettiği MERCY şarkısıyla karşılaştım. John Cale’in kendisine ve evrene merhamet dileyen ilahi vokallerinin ardında hem kalp atışlarını hem de hiç dinmeyen baş ağrılarını hissettiren ısrarlı ve güçlü ritimlerle baş başa kaldım. Açılışın peşine takılan MARILYN MONROE’S LEGS (beauty everywhere); şehrin kanallarına sızan, mekanik seslerle sıkışan ve karanlıkta yankılanan kaygılı kalp atışlarına eşlik eden bir elçi. Albüm boyunca tutarlılık gösteren zindan kurallarının da başlangıcı.&nbsp;Ön koşullarını dayatan albümleri severim. MERCY de onlardan. Her şeyi kemiren duygusal zorlukları kabul ettikten sonra albümün katmanlarına yerleşmek her açıdan eşsiz bir deneyim. Zamanın nefessiz ilerleyişini kendi yörüngesinden gözlemleyen hassas bir balad olan TIME STANDS STILL’de Cale’in felsefi düşüncelerinin zengin ve kapsayıcı bir dokuya dönüşmeye başladığını söylemek mümkün. Üstelik daha albümü yarılamamışken.<img src="https://images.aposto.com/2023/1/3/1675241870632.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">John Cale | Fotoğraf: Chantal AndersonJohn Cale’in sesindeki yabani tınılar yaşamı boyunca en çok onu rahatsız etmiştir. Elbette bunca zaman eşsiz vokallere bizzat tanıklık ettikten sonra kendi sınırlarının farkında. Ancak yer yüzünde geçirdiği vaktin kuru ses tonunu daha kıymetli hâle getirdiğini söyleyebilirim. Özellikle de insanlığın kıyamet belirtisi çılgınlıklarını haber veren bir gözlemci gibi haykırırken.John Cale’in nostaljinin konforunu reddeden ve daima araştıran ruhuna hayran kalmamak elde değil. MERCY&nbsp;ile kendi yolunu çizmeye devam ederken eşlikçilerine de kendi gezegeninden evrene bakma fırsatı sundu. Peki ya bize ne kaldı? Kendi adıma konuşayım. Zahmetsiz parıltıyı severim. Özellikle kafamı kaldırdığımda görebildiklerimi…Benzer işler:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">David Bowie, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/2w1YJXWMIco6EBf0CovvVN?si=MRwxBfnoT1CJ_hY5mnwncQ" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Blackstar</a></li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Laurie Anderson, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/5nfdstl6JxGrDQtm1B2LnZ?si=ibC0AhEBT2-1AmEroZvtxg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Big Science</a></li></ul>

Art-rock efsanesi John Cale, beklenmedik işbirlikleriyle dolu yeni albümü MERCY’le yeni ses manzaraları yarattı. Huzursuz vokalleriyle insanlığın kıyamet belirtisi çılgınlıklarını anlattı.

Uyumsuz ritimler, ilahi vokaller

Pandeminin ilk ayları. Aşırı yıkamaktan dolayı ellerimin üstünde hâlâ belli belirsiz kızarıklıklar var. Olağandışı durumlarda aşırı kelimesinin pek bir anlamı yoktur. O günlerde bana sorsan evimde yaptığım her şey normaldi. Tüm dünya düzeni tepe taklak olurken bile. Senelerce ertelediğim sporu biraz can sıkıntısı, daha çok da can korkusundan dolayı haftada beşe çıkarmıştım. Bir yandan sabahları güne nefes egzersizleri ve meditasyonla başlamayı rutin hâline getirmiştim. Varlığımdan rahatsız olan bir dünyada, kendimi içine yerleştirebileceğim boş bir alan. O şekilsiz şekillerin içinden geçip boşlukta kendimi bulmam için de köşeli ruhumu esneten müzikler vardı. Genelde sözsüz olanlar. O günlerde dinlediğim şarkılardan <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/playlist/2a5rk9wEAn6UxIqY9A3dcQ?si=53dda3917cd94d98" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bugünlerin Sabahları</a> isimli bir çalma listesi hazırlamıştım. Daha çok kendime yazdığım bir reçete gibiydi. Var olmayan bir hastalığın hiç bitmeyecek tedavisi için.Bilmemenin karşısına belirsizliğin, hareketsizliğin yanına çürümenin geçtiği bir çağda duraksayabilme ve kendini iyileştirme zorunluluğu anaakım kültürde etkin bir alana sahip. Gündelik uğraşlardan büyük zaferler çıkarmanın yanında verimlilik kıskacında sığ sularda boğulmama telaşı hakim. Bu da çoğu zaman niteliği arka plana atarak temel amaçların önceliklendiği bitiş çizgisine varmayı hedef hâle getirdi. Değerlendirme ortadan kalktığı anda tüketim de eylemden ziyade bir yaşam fonksiyonuna dönüştü.Bir kimlik ve ait hissettiğimiz bir zamanPeki bunlar neden muhtemelen bir müzik içeriğine dönüşecek yazının ilk paragraflarında senin karşına çıktı? Ses ve müzik arasında ayrım yapmaya başladığımızda, kendimize müzik aracılığıyla bir kimlik ve ait hissettiğimiz bir zaman atadık. Bu durum topluluklara dönüşecek kadar ileri gitti. Ancak modernleşmenin ve bireyselleşmenin altın çağında müzik yeniden belli belirsiz seslere dönüşmeye başladı. Müziğin etiketlenip listelenebilir olması, ona ait türlerinin ve beraberindeki alt kültürlerin dibini kazıdı. Bu da yeni seslerin üretimini azaltmanın yanı sıra dinlediğini tanımlamayı bile zorlaştırdı. Tüm bu insani gereksinimlerin ardına geçtiğimizde ambient’ın, bu yazı için sözsüz müziğin, kayda değer bir yükselişi var. Bu yükseliş ana karadan bakınca bir yardım fişeği, bizzat içindeyken ise bir eğlence gösterisi.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2023/1/5/1675418298078.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.01" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Bir eğlence gösterisi | Tasarım: Esra YaparMesele sadece odaklanmak, yaratıcılığı arttırmak, uyumak, meditasyon yapmak, stresi azaltmak ya da verimliliği yükseltmekten mi ibaret? Büyük çoğunlukla evet. Müzik, az önce bahsettiğim şişelenmiş amaçlar için bir tıpa görevinde. Biraz daha açacak olursam; bilinç dışının bizi hazırlıksız yakalayarak dikkatimizi dağıtmasını engellemek için bir gürültü. Evet doğru okudun. Gürültü. Kimliği çok da önemli olmayan sesler kümesi. Elbette yapılan işin monotonluğu ve yaratıcılığına göre bu gürültüyle etkileşimimiz artsa da beynimizin tercihi, tahmin edilebilirlikle kaotiklik arasındaki bir noktada buluşmak.Seni seçtim ruh hâlimBiraz da sayılar konuşsun. <a fr-original-style="" href="https://csuglobal.edu/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">CSU Global</a> adına OnePoll tarafından yürütülen bir araştırmada katılımcıların yüzde 60’ı arka planda müzik açıkken daha iyi ders çalıştıklarına inanıyor. Amerika’da her üç kişiden ikisi çalışırken müzik dinliyor. Ankete katılanların çoğu (%89) müzik dinlerken işte daha üretken hissettiklerini ve bu durumun kendilerini daha fazla çalışmak için motive ettiğini (%84) söylüyor. Dinledikleri müzik türleri arasında klasik müzik zirvede. Bununla birlikte doğa seslerinin %30 ve gündelik hayattan seslerinin %26’lık tercih oranına sahip olması müzikten öte ses ihtiyacını net bir şekilde gösteriyor. Yine aynı araştırmada karmaşıklık seviyesi farklı olan görevler arasında tercih edilen müzik türleri net bir şekilde değişkenlik gösteriyor. Bu da insanların müziği amaçlarına hizmet edecek şekilde eşleştirdiğini kanıtlıyor. Üstelik bunun için çok iyi bir yardımcıya da sahipler: Çevrimiçi müzik servisleri.En baştan söyleyeyim. Burada çevrimiçi müzik servislerini sunum formatları üzerinden eleştirme amacında değilim. Ancak farklı ruh hâllerine eşlikçi ve temel eylemlerine destekçi olan çalma listelerinin ambient müzik için daha önce hiç olmayan bir pazar teşviki yarattığı da bir gerçek. Oluşan iştah ve dinlenme sayıları üzerinden gelen anlık bildirim, üreticileri etkiledi ve tetikledi. Ortaya Brian Eno’nun yarım asırdan fazladır süregelen müzikal katılığı ve teorik titizliğinden ayrışan, yatıştırıcı ses motiflerinin ağırlık kazandığı ve genellikle rahatlamaya yardımcı olmak için üretim yapan uygulayıcılar çıktı. Spotify’ın en popüler ruh hâli çalma listelerinin birçoğu, büyük ölçüde adına çok az kayıtlı parça olan dinleme servisleri dışında çevrimiçi varlığı olmayan bir topluluk oluşturdu. Birbirleriyle ve dinlecileriyle iletişimi olmayan, bağlamdan uzak bir topluluk.<img src="https://images.aposto.com/2023/1/5/1675418381285.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Spotify'da huzur dolu bir çalma listesiDerdime derman çalma listeleriBasit bir araştırmayla Spotify’daki çalma listelerinden Peaceful Piano’nun 6.8 milyon, Deep Focus’un 3.8 milyon, Brain Food’un 3.6 milyon, Deep Sleep’in 1.8 milyon ve Ambient Relaxation’ın 1.2 milyon takipçisi olduğu bilgisine erişmek mümkün. Bu yüksek takipçili listelerin etrafında bir ekonomi yaratıldığını söyleyebiliriz. Listeye giren şarkılar kısa sürede milyon dinlemeleri geçiyor. Bu da sanatçılar için az da olsa bir gelir demek. Diğer yandan dinlediği müziğin yaratıcısını merak edenler sayesinde ve niş üretimleri sebebiyle anaakımın dışında kalan pek çok müzisyen daha fazla görünür hâle geldi. Amaçlarının bu olmadığı kesin. Ancak ambient müziğe çok az ilgisi olan veya hiç ilgisi olmayan dinleyicilere, bitkilere iyi gelen çalma listesi altında harika kompozisyonlara sahip kayıtların sunulması fikrinden sadece ben eğleniyor olamam.<img src="https://images.aposto.com/2023/1/5/1675418452256.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.52" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Space Afrika | Kaynak: truantsblog.comŞayet çalma listesi yerine beğenilerine göre müzikle etkileşime geçmeye istekliysen ambient etiketi altında heyecanlanacak gelişmeler de var. Space Afrika, Huerco S, Emily A. Sprague, H. Takahashi ve 2021 yılında “<a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/yerin-kulagi-var-kmru" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Yerin kulağı var</a>” olarak tanıttığım KMRU, vitrine çıkardığım örnekler. Kuşkusuz çok daha fazlası var. Bu isimlerin ortak özelliği modern yaşamın stresini yatıştırmaya çalışmak yerine onu yansıtmayı tercih etmeleri. Brian Eno’nun açtığı yoldan özgünlüklerine doğru koşan bu sanatçılar, steril ve güzel paketlenmiş seslerin tam karşısında varolanın izinden gidiyor. Bu da dinlenilen müziği işitsel bir stres topu yerine, eyleme dönüşen ve kişisel gerçekliğinle yüzleştiren bir esere dönüştüyor. Ne mutlu ki öyle.“Evinden çıkman gerekmez. Masandan kalkma ve dinle. Hatta dinleme, yalnızca bekle. Hatta bekleme bile, tamamen sessiz ve yalnız ol. Dünya, maskesini düşüresin diye, gelip kendini sunacaktır sana, başka türlü olamaz; kendinden geçmiş bir halde kıvranacaktır önünde.”&nbsp; - KafkaMüziğin hikâyesinde ısrarSes engelleme özelliği açık olan kulaklığımı çıkardım. 1 metre karelik yaşam kapsülümden aylar sonra dışarıya adım atmış gibiyim. Aslında iş yerindeyim. Sağımda yüksek sesle tekno müzik dinleyen birisi var. Hemen çaprazımda konuşmak için çıkardığı kulaklığında açık kalan enerjik bir şarkının fütüristik synth’lerini duyuyorum. Aylar önce yazılımcımızın benden yalvarırcasına istediği lo-fi çalma listesini hala yapmadım. İnternetteki her listeyi baştan sona defalarca dinlediğini iddia etmişti. Müzikle kurduğum bağı hiçbir zaman yaratıcısından ayırmadım. Benim için müziğe hangi servis üzerinden erişildiğinin aksine kimden ve nasıl hikâyelerden geçerek bana ulaştığı önemli oldu. Ancak şu bir gerçek ki modern yaşamın gürültüsü arttıkça onu susturacak enstrümanlara olan ihtiyacımız daha da artacak.&nbsp;

Müzik, epey bir zamandır şişelenmiş modern hayat gereksinimleri için bir tıpa görevinde. Peki sese, hatta sadece belli seslere ihtiyaç duymamızın sonu nereye varacak?

Cızırdayan nağmeler ruhumu sardı

Başka söze gerek duymayan fotoğrafların sahibi Cem’le tanışmak üzeresin.

Hissiyatın peşinde, karanlığa düşen silüetlerin izinde: Cem Gültepe

Mr. Morale & The Big Steppers, Kendrick Lamar'ın kişisel acılarını kolektif travmaların içine sürüklediği bir tedavi yöntemi. Sanatçının şimdiye kadarki en derin, en karmaşık ve en aydınlatıcı eseri.

Hip hop’un son kehaneti

Ankara aktarmalı bir hikâyenin içindeyiz. Belirsizliğin tam ortasında ve ışığın çerçevelediği bir alandayız. Baş rolde tabii ki müzik ve fotoğrafçılık var.

İhtimallerin arasında müzikle baş başa: Burak Çıngı

Yılın öne çıkan yerli albümleri:<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Anadol, Felicita</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ah! Kosmos &amp; Büşra Kayıkçı, Bluets</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Derya Yıldırım &amp; Grup Şimşek, Dost 2</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Güneş, Atlantis</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kayra, Mechul Bir Yalnızlığa Dair</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Lalalar, Bi Cinnete Bakar</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">mavi, VERITAS</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">mor ve ötesi, Sirenler</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Palmiyeler, İkimiz</li></ul><img src="https://images.aposto.com/2022/11/3/1671043530044.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">mor ve ötesi | Kaynak: bantmag.comYılın öne çıkan yerli albümü: mor ve ötesi, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/1bN6NwrpjgzYH01Fy5gagf?si=738672d1e7b748b6" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Sirenler</a>Süre: 52 dakikaPlak şirketi: Rakun MüzikYayın tarihi: 21 Ocak 2022Kartonet:&nbsp;Yılın öne çıkan yerli albümü olarak seçtikten sonra tekrar tekrar dinlediğim ve üzerine Ant Arın Şermet’le uzun uzadıya konuştuğumuz Sirenler’le kesinlikle aynı yılda değiliz. Sirenler’in duygu dünyasında dolaştıkça albümün geride kalmasına dair hissim daha da arttı. Buna beklenene yaklaşma sabırsızlığı, acıdan uzaklaşma çabası ya da kendimle baş başa kalmak istemediğimde “biz”lerin arasına karışma manevrası diyebiliriz. Hepsi var. Kuşkusuz var. Grupla gerçekleştirdiğimiz söyleşide Burak Güven’in “Sirenler geçmiş, bugün ve geleceğe vurgular yapan, bize dair birçok şey anlatan bir albüm. Üstüne tekrar tekrar konuşulacak ve kutlanacak günlerin özlemiyle yazıldı,” sözlerinde de bu duygular hakim.&nbsp;İki albüm arasında geçen 10 yılda mor ve ötesi, aynı toprakların yaşayanları olarak zamanını “başa gelen”i ya da kendi deyimleriyle “bıçkın başkan”ı anlamaya ve sindirmeye ayırdı. Geçmiş, şimdi ve geleceği taşıyan üç bölüme ve bunları temsil eden mavi, kırmızı ve mor renklerine ayrılan/kavuşan Sirenler, tam da burada kendince bir oyunda birleşti. 11 şarkıdan oluşan Sirenler’de üç farklı cadde ve bu caddeleri buluşturan iki farklı meydan var.Sirenler’in etrafında oluşan iletişim çalışmalarını da ayrı bir yere koyalım. İçten gelen, paylaşılmak istenilen ve daha da önemlisi “kendi” standartlarında iyi olduğuna inanılan bir işin bizzat yaratıcısı tarafından duyurulması ve anlatılması kadar doğalı yok. Harun Tekin’in “Bizim neredeyse en baştan beri söylediğimiz değişmeyen bir şey var. Bizi herkesin dinlemesini değil, ama dinleseydi sevecek olan herkesin duymasını isteriz,” sözleri oldukça önemli. İhtimallere karışmaktan korkmayanlara selam olsun.<img src="https://images.aposto.com/2022/11/3/1671043589514.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">mor ve ötesi, SirenlerNeden dinleyelim?&nbsp;Karşımızda&nbsp;çeyrek asrı deviren ve alternatif sahneden ana akıma çıkıp burada müzikal kimliklerini koruyarak yola devam edebilen bir grup var. Pek çok şeyin öncülüğünün yanında sahip oldukları istisnaların da diskografilerindeki albüm sayısından fazla olduğunu söylemek mümkün.&nbsp;mor ve ötesi’ne dair ilk akla gelenlerden biri kuşkusuz iyi şarkı yapma konusundaki hünerleri. Öyle ki bu hüner yeri geldiğinde bir stadyum dolusu kalabalığa farklı albümlerden birçok şarkıyı bağıra bağıra hep bir ağızdan söyletebilme yüceliğinde. Diğer yandan Daha Mutlu Olamam gibi jenerasyon atlamaları yapan “zamansızlar” rafında da grubun pek çok eseri mevcut. Sirenler, grubun bu kabiliyetlerinden uzakta değil. Ancak önceliğin şarkılar yerine albümde olduğunun belirgin şekilde dinleyiciye aktarıldığı bu tercihin beraberinde getirdiği farklılıklar da var.&nbsp;Sirenler’in geçtiği yollar dikenli. Hafızanın detayları çağırma ustalığını kaybetmediği anıların içindeyiz. Hatta bizzat o anılarız. Harun Tekin’in “Bu albümdeki her kelimeyi, her cümleyi, her şarkıyı Türkiye’yle ilişkili metinler olarak düşünebilirsiniz. Bu da bir yerde buradaki hâlimizin şu anda ne olduğuna, ilerde nasıl hissetmek istediğimize ve geçmişten hangi dersleri çıkartmak gerektiğine dair iç görülere, bakışlarımıza denk düşüyor." sözlerinde de bu paydaşlık hakim. mor ve ötesi, Sirenler ile bir eksikle tam olmayı, hata yaparak büyümeyi ve umudu koruyarak yaşamayı hatırlattı. İyi ki varlar. Kâbusu yendiğimiz günlere.Podcast:&nbsp;Yılın öne çıkan albüm ve filmlerini konuştumuz podcast serisine yeni bir bölüm eklendi. Duende’deki albüm incelemeleriyle de hatırlayacağınız Ant Arın Şermet ile pandemi sonrası müzikal üretimleri, albüm formatının değerini, mor ve ötesi’nin Türkiye müzik sahnesindeki önemini konuştuk. Sirenler’in duygu aleminde ve ses hafızasında dolaştık. &nbsp;&nbsp;<p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#e06535" color="#000000" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#e06535 !important;color:#090909 !important" href="https://open.spotify.com/episode/5jCHA5nL1AAOasgtV5UkWb?si=54fd4bb9c8384eff" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(224, 101, 53) !important; color: rgb(9, 9, 9) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dinle</a><a data-type="embed" fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/episode/5jCHA5nL1AAOasgtV5UkWb?si=54fd4bb9c8384eff" rel="noopener noreferrer" style="text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank"><img src="https://embed.apos.to/assets/2022/11/2022-12-16T10:17:25.416Z.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="3.40" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></a>

2022’de Türkiye müzik sahnesinde öne çıkan albümler. 

Sirenler, cinnetler, dostlar ve yalnızlıklar

Parlak bir at, bir süpersonik uçak, huzursuz bir geyik ve türlü mantarlar...

2022’de zihnimize kazınan albüm kapakları

Ebru Yıldız’la Ankara’dan New York’a, The Velvet Underground’dan siyah beyaz renklere uzanan bir yolculuk.

Zamansızlığın içinde, siyah beyaz renklerle: Ebru Yıldız

Albüm:&nbsp;Ezra Collective, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/0nhfG8lPabvjTN0ACcwBux?si=264ed2aeb9a849bc" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Where I'm Meant To Be</a>Süre:&nbsp;68 dakikaPlak şirketi:&nbsp;Partisan RecordsYayın tarihi:&nbsp;4 Kasım 2022Kartonet:&nbsp;İngiltere caz sahnesinin yeniden altın çağını yaşadığını söylemek mümkün. Özellikle Londra’da kendilerinden önce gelenlerin meşalesini taşıyan çok sayıda yetenekli ve ileri görüşlü müzisyen mevcut. 2019'da çıkardıkları afrobeat, reggae, salsa&nbsp;ve hip hop'un neşeli bir karışımı olan You Can't Steal My Joy isimli ilk albümleriyle Ezra Collective, Londra çağdaş caz sahnesindeki yerini belirginleştirdi. Femi Koleoso (davul) liderliğinde TJ Koleoso (bas), Joe Armon-Jones (tuşlular), Ife Ogunjobi (trompet) ve James Mollison’dan (tenor saksafon) oluşan beşlinin 10 yıldır aynı sahneyi paylaşması dışında en önemli ortak yanı, her birinin Gary Crosby’nin Tomorrow's Warriors müzik okulundan mezun olması.2010’lu yılların yarısından sonra İngiltere’de filizlenen caz dirilişinin kahramanlarından biri olan Ezra Collective, ilk albümlerinin yarattığı heyecanla daha büyük sahnelere erişeceği bir dönemde pandemi başladı. Beşlinin sayısız konser verdikten sonra Glastonbury Festivali'nde çalarak yükselttiği kariyer ivmesi, karantinada birden yok oldu. Yoğun belirsizlik bulutları dağılmaya başladığında grubun lideri Femi Koleoso, sıkı disiplinin yanı sıra doğaçlama özgürlüğüyle nabzı atan grup üyelerini yeni bir albümde buluşturma kararı aldı. Tek yapmaları gereken ilk albümleriyle yarattıkları müzikal evrenin içine girip birlikte çalabilmekten duydukları minnetle yeni bir yolculuğa çıkmaktı. Üstelik bu sefer beşlinin ortak tutkusuna katılacak yeni konuklar için de fazlaca yerleri vardı.Femi Koleoso, özenle hazırladığı kayıt odasında Sampa the Great, Kojey Radical, Emeli Sandé ve Nao’ya da alan açtı. Farklılıklarının birer kutlamasına dönen seanslarda grup; cazı afrobeat, hip-hop, funk, Afro-Küba müziği, reggae, R&amp;B&nbsp;ve grime&nbsp;ile birleştiren baş döndürücü bir karışım yarattı. Ortaya çıkan bu enstrümantal sinerji, her biri temsil ettiği müzik türüne meydan okuyan 14 şarkıya dönüştü. Koleoso, akıl hocası olarak gördüğü yönetmen Steve McQueen ve “O benim kahramanım ve davul öğretmenimdi.” diye tanıttığı Tony Allen'la olan ufuk açıcı konuşmalarını da albümüne dâhil etti. Caz sahnesinin fiili parti grubu olarak nam salan Ezra Collective, eğlenceye son olarak Charlie Caplin’in Smile şarkısına yaptıkları cover’ı da ekledi. Tüm bu cümbüşün görsel dışavurumu da Thelonious Monk’un 1968 çıkışlı Underground albümünün <a fr-original-style="" href="https://londonjazzcollector.files.wordpress.com/2012/07/monk-underground-cover-1920-ljc-1.jpg" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">kapağından</a> alınan ilhamla gerçekleşti. Sıkı tutunun. Dostlukla pekişen yeni bir caz diyarındayız.<img src="https://images.aposto.com/2022/10/4/1668674765339.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Ezra Collective, Where I'm Meant To BeNeden dinleyelim?&nbsp;Öncelikle karşınızda müziğe duyulan sonsuz sevginin öncülük ettiği ve doğaçlamanın büyüsüne kapılmaktan asla çekinmeyen bir grup müzisyenin olduğunu söylemem lazım. Bir yandan geleneklere sonsuz saygı duyarken diğer yandan coşkuyla tür duvarlarını yıkan Ezra Collective, albüm boyunca sadece sezgisel icralarını değil, beste yapma becerilerini de korkusuzca sergiledi. Bunda büyüleyici bir Londra caz hareketinin tam ortasında olmalarının da etkisi büyük.Albüme Femi Koleoso’un grubun kalp atışı olan gergin perküsyon poliritmleri ve kardeşi TJ’in güçlü bas hatlarının birleştiği sağlam bir temel hakim. Buna Joe Armon-Jones’un gür akorlarına ve çevik parmaklarından çıkan solo motiflerine James Morrison ve Ife Ogunjobi’nin enerjik üfleme çizgileri de eklendiğinde Ezra Collective’in müzik doğasının oluştuğunu söylemek mümkün. Öngörülemezliğin baskın olduğu albüm trafiğinde Tony Allen ve Steve McQueen’in yaşam koridorlarında verilen molaların yanı sıra Charlie Caplin’in ruhunun dolaştığı enstrümantal yankılar da mevcut.Albümdeki bunca bileşen, kibirli bir müzikal kimlik oluşturmanın aksine bizzat idollerinden ve evrene yayılan köklerinden beslenen Ezra Collective’e çıktıkları yolculukta ihtiyaç duydukları cesareti verdi. Sonuç, neşeyi ve dostluğu önceliklendiren grubun bugüne kadar yarattığı en güçlü ve en dikkat çekici müzikal anlatım oldu. Grubun ilk performansından 10 yıl sonra gelen Where I’m Meant To Be,&nbsp;kuşkusuz Ezra Collective’in kariyer yolculuğunda önemli bir dönüm noktası. Sahi nerede bırakmışlardı? Büyük sahnelerin hemen öncesinde. Bekleyin, az sonra oradalar.Benzer işler:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ebi Soda, Ugh</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Moses Boyd,&nbsp;Dark Matter</li></ul>

İdollerinden ve evrene yayılan köklerinden beslenen Ezra Collective, ikinci albümleri Where I’m Meant To Be ile türler arasında baş döndürücü bir karışım yarattı.

Çağdaş caz cümbüşünde ikinci perde

Anadolu saykedelik müziğin geleceğine yolculuk etmeye hazır mısın?

Bir sahnede buluşmak, güneşe selam durmak: Air Anatolia

Albüm:&nbsp;Julia Jacklin, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/5PtvMQZ7Wy4IsoXTszkH8B?si=G_ip3tcqQUyOI40m_kYhXw" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">PRE PLEASURE</a>Süre: 38 dakikaPlak şirketi: Transgressive RecordsYayın tarihi:&nbsp;26 Ağustos 2022Kartonet:&nbsp;Rahatsızlık veren kişisel anlarından hikâyeler çıkarabilen ve bunları huzur içinde dinlenebilecek şarkılara dönüştürebilen Julia Jacklin, bu özel gücünü müziğindeki değişimi sabit tutarak üç albüme taşıdı. İtici kuvveti ayrılıklar ve çalkantılı ilişkiler arasında dolaştığı 2019 çıkışlı Crushing albümünden alan Jacklin, aynı yıl Lana Del Rey’le ortaklaşan hislerini sahnede buluşturdu. Norman Fucking Rockwell! albümünün turnesinde olan Lana Del Rey, bir konserine spontane bir şekilde Jacklin’i davet etti. İkili birlikte Crushing’den Don't Know How To Keep Loving You&nbsp;şarkısını söyledi. Bu onun için aynı zamanda kariyerinde perdenin arkasından sahneye çıkış anı oldu.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/3/1661955144482.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Julia Jacklin, Fotoğraf: Derek HendersonÜçüncü albümle arasına hesaplı bir zaman, ön görülemeyen dünya felaketleri, sayısız kalp kırıklığı ve duvara toslamakla eş değer travmalar sığdıran Julia Jacklin, geçtiğimiz hafta PRE PLEASURE'la çıkageldi. Uykunun yanından bile geçmediği bir gecenin ardından kocaman sorularını iğneleyici ve acı verici 10 şarkıya sığdırdı. Kendini önce bir söz yazarı, ardından bir müzisyen olarak tanımlayan ve vokallerini çekim merkezinde tutan birisi için bu aynı zamanda bir albümü sonlandırmak demektir. Nitekim öyle de oldu.Julia Jacklin; portföyünde Arcade Fire, The National, The Weather Station ve Local Natives olan yapımcı Marcus Paquin'le Montreal'de bir araya gelerek ortaklaştıkları bir yapım süreciyle PRE PLEASURE’ı kısa sürede tamamladı. Gitar yerine klavye üzerinden yazılan albümde bu değişikliği aranjmanlarda enstrümanlara sunulan alanlardan ve vokali önceliklendiren kompozisyonlardan farketmek mümkün. Julia Jacklin’in kendi yüzünü kapatmaya çalıştığı Nick Mckk’in fotoğraflayıp Sebi White’ın tasarımını tamamladığı albümün kapağı da anlatıda önemli bir yere sahip. &nbsp;Çocukluğundan, inançla hesaplaşmalarından, annesiyle olan ilişkisinden ve biricik aşk anılarından hikâyeler anlatan Jacklin, belli ki şarkı sözlerindeki görünürlüğü bedeninden ayrıştırmak istedi. Ben de ona doğru adımlarımı sadece müziği için attım.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/7/3/1661954605416.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="Julia Jacklin, PRE PLEASURE" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Julia Jacklin, PRE PLEASURENeden dinleyelim?&nbsp;Julia Jacklin’in PRE PLEASURE için verdiği bir röportajında söylediği&nbsp;“İtiraflarda bulunan şarkıcı-söz yazarlığı zor bir şey olabilir. Çünkü onları bir albümde yayımladığınızda, değiştiğinizi ve kendinizin geçmiş bir versiyonunu yaptığınızı hissedebilirsiniz. Ama şu anda bu şarkılara çok bağlı hissediyorum. Oldukça hamlar ancak çok özeller,” sözleri çok kıymetli. Bir müzik albümünde üreticinin günceline eşlik etmek sıkça karşımıza çıkan bir durum değil. Söz konusu nasihatların arkasına sığınmadan içinde yaşadığı topluma ayna tutma yeteneğine sahip bir sanatçıysa bu çok daha kıymetli.&nbsp;Bir dizi ilişki ve inançtan süzülerek hayat hakkında düşünmekle onu yaşamak arasında bir denge arayan Jacklin’in albümdeki pasajlarında nasıl hissettiği ve nasıl hissetmek istediği aralığındaki müzakerelere sıkça tanıklık etmek mümkün. Albümde kaygılarla yaşanan kovalamacanın ardından serbest kalma hissi veren maksimalist ve endüstriyel seslerle belli ki müziği folk etiketinden koparmak amaçlanmış. Bununla birlikte I Was Neon ve Love, Try Not to Let Go&nbsp;şarkılarında yumuşak bir ses manzarasında sunulan garage rock esintileri de var. Tüm bunların, albümü tek düze bir müzikal akıştan çıkarmaya yettiğini söyleyebilirim.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/7/3/1661955247978.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Julia Jacklin, Fotoğraf: Derek HendersonAlbümün son dönemecinde yer alan Magic, özdeğer üzerine yazılmış bir marş adeta. Çıkışa bir adım kala Julia Jacklin’den yükselen "Kendine dikkat et", ricadan çok bir yaşam koşulu. Kapanıştaki “Biliyorsun bir gün onları yüksek sesle söylemek zorunda kalacaksın,” sözleriyse kelimelere sahip olsa da birgün duyulmayabileceğinin farkında olan bir yakarış. Ben buradayım. Julia Jacklin’i duymaya hazırım. Ya sen?Benzer işler:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Aldous Harding, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/56rWsCsd2UF9l1XTpUfZ1v?si=302a3490d75345b4" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Warm Chris</a></li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Snail Mail, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/0zNWhYDalgisc4uweLIGZJ?si=dnrk6mYkRL-hOdkPyTF3Dg" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Valentine</a></li></ul>

Hayat hakkında düşünmekle onu yaşamak arasında bir denge arayan Julia Jacklin’in yeni albümü PRE PLEASURE’a eşlik etmek isteyen var mı?

30’lu yaşların zaferleri ve mağlubiyetleri 

Nick Cave'i; onun en küçük nezaketi, en ilkel hoşgörüsü ve en basit cömertliğinde buluşanlardan dinleyelim.

Kör karanlıktan umudun aydınlığına: Nick Cave’de buluşanlar

2000’li yılların sonunda İstanbul’un yolunu tutmuş ve henüz 30’lu yaşlarının başında biri olarak şehirle ilgili hafızam hâlâ çok taze. Belki 90’lar furyasını yakalayamadım ama 2000’li yıllarda karaya ulaşan İstanbul gece hayatının özgür dalgalarında çokça dans ettim.&nbsp;Bir zaman dilimini ya da harflerle tanımlı jenerasyonların arasına sıkışmayı sevmesem de kendimi hep benden öncekiler ve benden sonrakiler arasında bağ kuran biri olarak gördüm. İletişim ağımın bir ucundan diğer ucuna hikâyeler taşıdım. Dahası buna dair hep bir sorumluluk taşıdım. Bu yüzden Beyoncé'un Renaissance'ının&nbsp;da <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/istanbulnightlifeproject/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">İstanbul Nightlife Project</a>'in de benim için önemi çok fazla.İstanbul Nightlife Project, odağına 1990’lı yıllarda oluşan gece hayatı kültürünü alarak bir hafıza merkezine dönüşmek için yola çıktı. <a fr-original-style="" href="https://www.youtube.com/watch?v=VyFvxUtNOx0&t=6s" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">İlk bölümü</a> geçtiğimiz hafta pazar günü yayımlanan video serisi, zamanının ötesine geçen mekânları, partileri, konserleri ve festivalleri bizzat yaratıcılarının ve tanıklarının anlatımıyla aktaracak.&nbsp;İstanbul Nightlife Project’i hayata geçiren <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/asenahayal/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Asena Hayal</a>, duyduğu hikâyeleri ve tanık olduğu değişimi aktarmak, gece hayatı kültürünü kalıcı bir hafızayla yaşatmak istedi. Bu yüzden de birçok insana ilham veren gecenin çocuklarını görünür kıldı. Kendisiyle hem seriyi hem de İstanbul gece hayatının güncelini konuştum. Sesi biraz daha açın ve aşağıya inin.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/4/1659631926708.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Asena Hayal, Fotoğraf: Deniz Sabuncu<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">İstanbul’da 90’lı yıllarda müzik etrafında oluşan kültürlerin ve o kültürleri yansıtan hikâyelerin 2000’li yıllara ve günümüze aktarılmasında eksik noktalar oldukça fazla. Arşivlenen görsel, işitsel ve yazılı içeriğin azlığı, var olanların da günümüze kadar gelememesi ya da erişebilir olmaması kültürel bir hafıza oluşmasındaki en büyük engel. İstanbul Nightlife Project’i ortaya çıkaran temel motivasyonuz neydi?&nbsp; &nbsp;New York’un 80’ler ve 90’lardaki tekno müzik tapınağı Limelight ve o dönemin Club Kids videolarını çeken, belki de dünyanın ilk vlogger’ı diyebileceğimiz Nelson Sullivan’ın New York gece hayatını belgelediği videoları, 80’lerin sonundaki Batı Berlin’in punk ve sokak kültürünü kayda alan Lust &amp; Sound in West Berlin filmi ve Rotterdam’da gezdiğim Gabber&nbsp;ve Club Culture sergisi bir noktada neden İstanbul'la ilgili böyle kapsamlı bir çalışma bulunmuyor gibi bir soruyla tetikledi beni.&nbsp;Bu saydığım şehirlerin arasında İstanbul gece hayatıyla ilgili neden böyle bir çalışma yapılması gerektiği sorgulanabilir. Ancak İstanbul bir dönem Avrupa’nın en önemli eğlence başkentlerinden biri olarak konumlanıyordu. Diğer şehirlerden farklı olarak bugüne gelene kadarki süreçte aynı istikrarı sürdürememiş olmasıysa nedenleriyle hepimizin malumu. Tam da bu noktada yaklaşık yirmi yıldır İstanbul gece hayatını deneyimleyen biri olarak benden önceki jenerasyonu yaşamış Dream Sales Machine Ajans başkanı Alper Sesli’yle deneyimlediğimiz dönemler üstüne kafa yorduk. Bu dönemlere tanıklık etmiş isimlerin anlatılarını bir platformda toplamak ve İstanbul gibi hafızası kalabalık ve karmaşık bir şehri bir de bu açıdan okumak temel motivasyon sebebiydi diyebilirim.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/7/4/1659632041712.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Bayblon, Asmalımescit, 2004, Ahmet Uluğ arşivinden<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">1990’lı yıllarda müzik basınının şehirdeki etkinlikleri tanıtma ve anlatma motivasyonunun çok daha yüksek olduğunu düşünüyorum. Bu sayede bilinçli bir dinleyici kitlesi ve kalıcı etkiler oluştu. Kuşkusuz o dönemki kültürün oluşmasında önemli rolleri var. Bugün müzik basını nerede duruyor?Açıkçası çok takip ettiğimi söyleyemeyeceğim. Günümüz dijital dünyasının dinamikleri her türlü bilgiye ve müziğe erişimi kolaylaştırdı. Yeni bir grubu veya albümü keşfetmek çok bireysel bir pratiğe dönüştü. Dergiciliğin arşa çıktığı dönemde Non Serviam, Blue Jean, Laneth, Roll gibi dergiler ve dönemin gazete köşe yazarları müzik üzerinden bir kültür oluşmasının önünü açtı. Yepyeni müzik türlerini ve gruplarını bu dergiler sayesinde tanıdık (Çağlan Tekil’i anmadan geçmeyelim). Şu anki müzik basınının ana akıma yakın duran bir yerde konumlandığını ve yeni sesleri tanıtmada eksik kaldığını düşünüyorum. Dolayısıyla Spotify gibi servislerin algoritmalarında karşımıza çıkan müzisyenler etrafında dönüyor tüm bilgi. O yüzden hâlâ devam eden fanzinciliği ve fanzin kültürünü çok değerli buluyorum.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/7/4/1659632100890.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Magma, Ateş Tezer arşivinden<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">İlk bölümde Ateş Tezer, "İstanbul’un kendine özgü bir sesi yoktu ama şehirde dans ettiren sesleri biliyorduk" diyor. Bugün İstanbul gece hayatının sesleri neler? Bir kümeleşme mi var yoksa artan bir çeşitlilik mi?İstanbul’un geçmiş yıllardaki homojen yapısını yitirdiğini düşünüyorum. Bir kümeleşme elbette var. Kültürel bir kümeleşmenin yanında özellikle sınıfsal bir kümeleşme durumu da mevcut. Geçmişle kıyaslandığında mekân sayısının azlığı ve ticari kaygılar nedeniyle özellikle elektronik müzik sahnesinde bir ana akımlaşma söz konusu. Dans pistinin tüm dünyada savunduğu sınıfsızlığı ve kapsayıcılığı yaşamıyor İstanbul. Underground&nbsp;diyebileceğimiz mekânlarda durum biraz daha farklı elbette. Kuir komüniteye alan açan, drag queen kültürünü destekleyen çok çok az sayıdaki mekânlarda aslında olması gereken ideal bir kültür inşa ediliyor. Sayıca az ama özellikle Beyoğlu için umut vadedici bir dönem.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/7/4/1659632207241.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.08" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Club 2019'un önü, Sedat Özyürek arşivinden<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">İstanbul Nightlife Project, sizin tabirinizle “gecenin çocuklarına’’ bir saygı duruşu niteliğinde. Kimdir “gecenin çocukları”, neden kıymetlidir?&nbsp;Bizimki gibi coğrafyalarda dans pistinin politik olarak bir karşılığı vardır. O sebeple bugünün parti ve eğlenme dinamiklerini şekillendirmiş, bir kültürün gelişimine ön ayak olmuş, bu kültürün içinde üretmiş, eğlenmiş, dans etmiş ve müzik ekseninde bir araya gelmiş herkes gecenin çocuklarıdır. En değerli gece çocuklarından biri olan Ceylan Çaplı’ya saygılarımla.&nbsp;

"Bizimki gibi coğrafyalarda dans pistinin politik olarak bir karşılığı vardır." - Asena Hayal

Gecenin çocuklarıyla tanışma vakti: İstanbul Nightlife Project

Albüm: Zola Jesus,&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4fAgGEM3LIMho5Brx5Gio9?si=GKstVkivTimq1ZKD6fVa1w" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Arkhon</a>Süre: 42 dakikaPlak şirketi: Sacred Bones RecordsYayın tarihi: 24 Haziran 2022Kartonet:&nbsp;Nika Roza Danilova, bilinen adıyla Zola Jesus, 15 yılı aşan müzik kariyeri boyunca pop müziğini aydınlık taraftan koparıp kendi karanlık renklerine boyadı. Aradan geçen zamanda yaratımlarının temel ilkeleri sabit kalsa da söz yazarlığındaki derinlik, vokal gücü ve kozmik ölçekteki varoluşsal arayışları onu kimlikleştirdi. Tektipleşmenin tekmesini yiyerek makas değiştiren pop müziğinin alternatif janrlarda yaşadığı bölünme de ona olan ilgiyi artırdı. Belki de bu ilgi ve beraberinde gelen beklenti, 2017 çıkışlı Okovi’nin ardından kavuştuğumuz altıncı albümü Arkhon’un gelişini geciktirdi. Aradaki beş yıllık zamanda Danilova, bir yandan yaşadığı yazar blokajını aşmaya çalıştı, diğer yandan oturduğu yerden dünyanın karanlığa ilerleyişini takip etti.&nbsp;Nika Roza Danilova, tekrardan üzerine Zola Jesus pelerini geçirmesi için yeni çalışma yöntemleri keşfetmeliydi. Sun O))) ve Cloud Nothings’in ses coğrafyasını oluşturan prodüktör Randall Dunn ve Fiona Apple’ın vurmalılardaki rehberi Matt Chamberlain’le yaptığı tamamlayıcı işbirlikleri, Zola Jesus'un yeniden doğuşunu başlattı. Geriye sadece sahip olduğu ilkel ve gotik dürtüleri kullanarak daimî &nbsp;hizmetçisi olduğu coşkulu karanlığa doğru adım atmak kaldı. Temmuz ayında yayımlanan 10 şarkılık Arkhon albümü, Danilova’nın köklü bir estetiği şekillendirmek, keskinleştirmek ve iyileştirmek için bulduğu yöntem aynı zamanda. Eski Yunancada “hükümdar” anlamına gelen Arkhon, yüzüstü bırakanların yarattığı hayal kırıklığından beslendi. Günümüz kaygılarını düşünmeden içine çekti. Vazgeçmek yerine, harekete geçmeyi hatırlattı.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/6/3/1657702404972.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Zola Jesus, Arkhon<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim?&nbsp;Arkhon; açılış şarkısı&nbsp;Lost’tan, kapanıştaki Do That Anymore’a kadar her şarkısıyla gerilim dolu bir filmin en vurucu sahnelerine eşlik edecek ve tüm duygusal bariyerleri yıkacak güce sahip. İşleri biraz geriye sarmanın, ilerlemenin en iyi yolu olduğuna inanan Nika Roza Danilova, klasik olarak eğitilmiş kudretli sesine daha fazla odaklanarak nihayetinde yeni bir Zola Jesus yarattı. İlk bakışta yan yana duran pek çok eklektik fikir, şiirsel yönü kuvvetli sözler ve farklı vokal teknikleriyle birleştiğinde kulağa karmaşık gelebilir. Ancak orkestral düzenlemeler, gotik motifler, güncel pop manzaraları, opera atmosferindeki endüstriyel sesler arasında kurulan bağlantı tünellerinin albümü tek bir çerçevede tuttuğunu söyleyebiliriz. &nbsp;Danilova, yeni albümüyle tek güne sığdırılan yaşamda güneşi uğurlamak için bir seremoni düzenledi. Kuşkusuz bunun için sadece büyüleyici sesi de yeterli olabilirdi. Ancak o Arkhon’la huzursuz yaratıcılığını sergilemek istedi. Albümdeki son cümlelerinin arasına yerleştirdiği “Devam et, hata yap, hepsini ateşe ver.” sözleriyle daha iyi bir hayata çıkan yıkımı işaretledi. En kötünün yanında daha iyi görünenlerden uzaklaşmanın vakti geldi. Üstelik şimdi 42 dakikalık bir başlangıç da mümkün.Benzer işler:&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Austra, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/7kZDvUzWaeZrvkEc3Jr1e8?si=rM72aFjlTz-I-k-TTJtxkQ" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Feel It Break</a>&nbsp;</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">POLIÇA, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/3Xyo7AYdvwrCQlva750d2Z?si=XbQLc5imR_WI3gaUAZpyKA" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Give You the Ghost</a></li></ul>

Zola Jesus, son albümü Arkhon’la ilkel ve gotik dürtüleri kullanarak daimî hizmetçisi olduğu coşkulu karanlığa doğru yeni bir adım attı.

İlkel ve gotik dürtülerle baş başa

Bozcaada Caz Festivali’nin peşindeyiz. Gizem ve Murat’ın hayaller evine davetliyiz.

Bir adada ve bir arada: Bozcaada Caz Festivali

Albüm: The Smile, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/009EjjwUjtdjvH7UP0wHzi?si=nrebjecLTj-aR9_L24ftMg" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">A Light for Attracting Attention</a>Süre:&nbsp;53 dkPlak Şirketi: XL RecordingsKartonet:&nbsp;Radiohead’in son albümü A Moon Shaped Pool’un üzerinden altı yıl geçti. Grup, dokuz albümlük diskografisinde hiç bu kadar uzun ara vermedi. Belki de grubun şarkılarına konu olan kehanetler peşi sıra gerçekleşmese şimdi yeni Radiohead albümünü dinliyor olabilirdik. Bu kısım belirsiz.&nbsp;Bildiğimizse Jonny Greenwood’un dünya kabuğuna çekilmişken Thom Yorke’un yanına gidip birlikte şarkı yapmayı teklif etmesi. Onlu yaşların başında Oxford’daki Abingdon School’un müzik odasında tanışan ikili, neredeyse kırk yıldır birlikteler. Müziğin tek dil olduğu bir evrende birbirlerinin peşindeler.The Smile, Thom Yorke ve Jonny Greenwood’un ilk kez büyük bir projede yaptığı iş birliği oldu. Bu yüzden The Smile’a yeni bir macera olarak değil, yıllardır yolculukta olan ikilinin nihayet aynı sofraya oturması olarak bakabiliriz. Baş başa değiller. Masada bir üçüncü de var.&nbsp;Sons Of Kemet’in davulcusu Tom Skinner, tek başına bir ritim fabrikası olarak yanlarında. Sofradaki tüm yemeklerden de Radiohead’in ömürlük aşçısı Nigel Godrich sorumlu.Bir sokağa çıkma yasağı projesi olan The Smile, ilk kez gün yüzüne çıktığı çevrim içi düzünlenen Glastonbury Festivali’nin üzerinden bir yıl geçmeden 13 şarkıyı barındıran ilk albümleri A Light for Attracting Attention’ı yayımladı. Kayıt odasında Ed O'Brien, Colin Greenwood ve Phil Selway olmasa bile albümde Radiohead izlerine fazlasıyla denk gelmek mümkün. Grubun katmanlı ses kurgularına, duygusal kreşendolarına, örümcek ağı gibi örülen gitar kanallarına ve Yorke’un yıllandıkça değeri artan falsetto’larına Skinner'ın zil takıntısıyla süslenen afrobeat ritimleri de eklendi.A Light for Attracting Attention’la Thom Yorke, paranoyak meydan okumalarını bir kenara bırakarak değer verdiğimiz her şeyi kimsenin gülmek zorunda olmadığı büyük bir şakaya dönüştürdü.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/5/4/1654759932865.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">The Smile,&nbsp;A Light for Attracting Attention<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim?:&nbsp;The Smile’ın&nbsp;canlı performanslarını ilk kez izlediğim andan itibaren Thom Yorke ve Jonny Greenwood’un gençlik dönemlerinden kalma bir hayali gerçekleştirdiklerini inandım. Hâlâ aynı düşüncedeyim. Üstlerinde Radiohead beklentisi olmadan, bunca yıl onları gülümseten seslerin peşinden gittiler. Albümü The Same’le başlatan Thom Yorke, şarkıyı “Savaşmaya gerek yok”&nbsp;sözleriyle açıp “Hepimiz aynıyız, hepimiz aynı şeyi istiyoruz”la kapatarak yaşadığımız modern distopyadan çıkış yolunu en baştan gösterdi. Bu aynı zamanda albümde kültürel bozulma, iklim değişikliği ve büyüyen otoriterlik canavarıyla meşgul olurken aklımızdan çıkarmamamız gereken sözler.&nbsp;Albümden çıkan ilk tekli You Will Never Work In Television Again, Jonny Greenwood’un 1990'lı yıllardan beri yarattığı en sivri gitar sesleriyle punk etiketine sarılsa da A Light for Attracting Attention’ın ağırlık merkezinde alternative rock ve art rock var. Greenwood’un hazırladığı film müziklerinden ödünç aldığı orkestral süslemelerinin ve Nigel Godrich’ın kontrol odasında her sese yüklediği titiz ışıltılarının albümde önemli bir yeri var. Thom Yorke’un hem feryat eden hem de huzur veren vokalinin daha ilk şarkıdan iç sese dönüştüğünü söylemek mümkün.&nbsp;A Light for Attracting Attention, The Smile’dan dinleyeceğimiz ilk ve tek albüm olabilir. Radiohead, yarım asırdan fazla zamandır dünyanın nasıl dibe battığını anlattı. Bunun üzerine The Smile, haklı çıkmanın huzursuzluğunu taşıyarak yorgun ruhlarımızı gülümsetmeye geldi. İyi ki de geldi.&nbsp;Bu yazıyı tıpkı Thom ve Jonny gibi aynı müzik evreninde dolaştığımıza inandığım Nazlı Sönmez’in albüm üzerine düşüncelerini eklemeden bitirmek olmazdı:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">The Smile için "British rock super-group" diyor Genius. Süper grup olduğunu kabul edebiliriz ama bir şeylere "süper" dediğimizde aklıma kahramanlar geliyor; olağanüstü şeyler yapabilen, süper güçleriyle tüm dünyayı kurtaran veya X-Men’deki Storm gibi iklimi kontrol edebilen... The Smile, herhangi bir süper güce ihtiyaç duymuyor. Zaten Thom ve Jonny var, her şeyi en basit haliyle mükemmelleştirmeye alışmış bir ikili. Bu albümde de bir kez daha hepimizin kendi kahramanımız olduğunu hatırlatıyorlar. Melodiler, sözler ve dünya yalnızlığı ile ilgili gerçek kanıtlar on üç şarkının içine yerleştirilmiş. Glastonbury’deki sürpriz performanslarından önce Thom Yorke, ekolu mikrofona "Not the Smile as in ha ha ha, more the Smile of the guy who lies to you every day," demişti. Bu dünya yalnızlığında, The Smile eski Radiohead albümlerinden kopardığı gitar rifleri, güncel ve gerçek dünya dertleri ile karşımızda. Ayrıca şimdiden belli olduğu gibi bu albüm yaz boyunca, beklediğimiz ama bir türlü gelmeyen serin rüzgar gibi etrafımızı sarabilir. Favorim değişmeyecek: Skrting On The Surface.</blockquote>Benzer işler: Squid, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/4z44Wir05QzQYSCs0KwsKX?si=PT_eZJqPTb64mAqBrpAYqQ" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bright Green Field</a> &amp; Animal Collective, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6GfYRMD52msi3dHjnGpOWv?si=kAZ9Nl4TRJyEC4HdH5QoYQ" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Time Skiffs</a>.

The Smile, ilk albümü A Light for Attracting Attention’la haklı çıkmanın huzursuzluğunu taşıyarak yorgun ruhlarımızı gülümsetmeye geldi.

Gülümse kaderine

Albüm: Kae Tempest, The Line Is A CurveSüre: 45 dakikaPlak Şirketi:&nbsp;Republic RecordsKartonet:&nbsp;Anlatı her daim Kae Tempest’in çalışmalarının merkezinde yer aldı. Güneydoğu Londra'da yetişen şair ve rapçi, ilk kez sahneye çıktığı 16 yaşından bu yana başta konsept albümler olmak üzere, tiyatro oyunlarına, bir romana ve fazlaca epik şiire imza attı. Tempest, empati sınırlarını kolayca geçip sıradan insanların hikâyelerini lirik hâle getirme yeteneğini çok önceden keşfeden biri. Deneysel ve korkusuz hip hop motifleri eşliğinde anlattığı hikâyeler, bugüne kadar iki Mercury Prize adaylığı ve bir dizi edebî başarıyla taçlandırıldı.&nbsp;Diskografisindeki dördüncü albüm olarak Republic Records etiketiyle gün yüzüne çıkan The Line Is A Curve, sözlerinde çokça kişisel izler taşısa da müzikal açıdan yaratıcı ve çoğul katılımlara sahip. Bunun iki nedeni var — birincisi çok uzun süredir Kae Tempest’ın üretim ağının içinde yer alan Dan Carey’nin geniş janr çeşitliliği sunan prodüksiyon yeteneği; ikincisi Tempest’ın şarkılarında daha önce hiç olmadığı kadar iş birliğine ev sahipliği yapması. Fontaines D.C., Grian Chatten, Lianne La Havas, Confucius MC, ãssia ve Kevin Abstract, albümde Kae Tempest’ın çağdaş Birleşik Krallık kültüründe açtığı çatlağın içine sızan isimler.&nbsp;The Line Is A Curve, kuşkusuz Tempest’ın şimdiye kadarki en açık, en savunmasız ve en iddialı albümü. 12 şarkıdan oluşan yapım, derin kişisel kaygıların sakinleşmek için sığındığı loş ışıklı bir oda. Kim 1’den 12’ye kadar saydığında geçecek bir kaygı istemez ki?<img src="https://images.aposto.com/2022/3/3/1651084696645.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kae Tempest,&nbsp;The Line Is A Curve<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom-style: none; clear: both; -webkit-user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim?: Let Them Eat Chaos (2016)’ta hip hop&nbsp;kanadında sağlam bir yer tutacağının sinyalini veren Kae Tempest, The Book Of Traps And Lessons (2019)’ta şiirsel anlatımını ön plana çıkarmayı tercih etti. İki farklı uca yerleşen albümlerin ardından gelen The Line Is A Curve, kehanet niteliğindeki içgörüleri süsleyen elektronik, neo-soul ve grime soslu&nbsp;hip hop&nbsp;karışımına sahip.&nbsp;Albüm, her ortamda güvenlik açığı bulan bir zihnin ve her koşulda şovun yıldızı olan bir kalemin ürünü. Böylesine derin ve şiirsel tek satırlar üretme yeteneğine sahip birinin utanç, hayal kırıklığı, aşk, kaygı ve modern yaşamla dolu hikâyelerini en savunmasız ve en güzel yerden dinlemek bir ayrıcalık.&nbsp;The Line Is A Curve’ün mirası, lirizmde ortaya çıkan zarafetin hareketli dizelerle sinematik ses ortamları yaratması diyebilirim. Daha ilk şarkıda can sıkıcı gerçeklerin sıkıştırıldığı kaidenin üzerinden dinleyicilerin arasına inen Kae Tempest, kimine sevgili kimine sıkı bir arkadaş kimine de şair kılığında görünerek sahneyi terk etti. Ardında da direnç, kabullenme ve teslimiyet bıraktı.Benzer işler: Ghostpoet, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/5bqKVkdQjCLmMaaCvw9cm1?si=IP8QG__OSOGIf_Dcuh119g" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dark Days + Canapés</a> &amp; Loyle Corner, <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/album/6wjryxtrKxzTZID9kyZUV5?si=XtY6YiT7RG6SVjwU4Rv6Zg" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; -webkit-user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Yesterday’s Gone</a>.

12 şarkıdan oluşan albüm, derin kişisel kaygıların sakinleşmek için sığındığı loş ışıklı bir oda.

Direnç, kabullenme, teslimiyet

Müziğin ardından “sektör” kelimesini koyarak “aynı işi yapan topluluk” olmaktan çekinen çok paydaşlı bir ortamda <a fr-original-style="" href="https://turkiyecazagi.com/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Türkiye Caz Ağı</a>, 28 Nisan’da yaptığı lansmanla resmî görünürlüğünü kazandı. Aralık 2019’da dünyanın olağandışı zamanlarını malumat almış gibi çalışmalarına başlayan Türkiye Caz Ağı, artık kültür sektöründe risk alan 23 kurumu buluşturan bir dernek.1987 yılında 20 üyeyle kurulan, bugün 34 farklı ülkeden 171 kurumu barındıran Europe Jazz Network’ten ilham ve destek alarak kurulan Türkiye Caz Ağı, iki yılı aşkın zamanda yapısal hazırlıklarını tamamladı. Caz ve doğaçlama müzik alanında değer yaratan kurumların, festivallerin, mekânların ve etkinliklerin erişimini artırmak; uluslararası bağlantıları güçlendirmek ve her şeyden önemlisi ortak bir söylem etrafında caz müziği adına kültür politikası oluşturmak için çalışacak. Türkiye Caz Ağı’nın bu motivasyonu müzik sektöründe var olan ya da bundan sonra ortaya çıkacak diğer oluşumlar için de oldukça değerli.Uluslararası Caz Günü’nden iki gün önce Salon İKSV’de lansman yapan Türkiye Caz Ağı’nın başkanı <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/gizemgezenoglu/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Gizem Gezenoğlu</a>’yla bu oluşumun kuruş amacını ve hedefleri üzerine konuştuk.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/3/5/1651222892988.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.50" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Gizem Gezenoğlu, Türkiye Caz Ağı lansmanı<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Türkiye Caz Ağı’nın 2019 Aralık ayındaki başlayan görüşmelerinin arkasındaki gerekçeleri merak ediyorum. İlk görüşmeden 16 kurucu üyenin yer aldığı 2020 yılındaki kuruluşuna kadar geçen süreçten biraz bahseder misin?&nbsp;Türkiye Caz Ağı (TCA), Europe Jazz Network (EJN)’ten esinlenerek genellikle kültür endüstrisinde risk alan kurumları bir araya getiren bir fikir olarak doğdu. Çatı organizasyon EJN’e bağlı kendi ulusal ağlarını oluşturan diğer örnekler gibi bu modelin ilk adımlarını Türkiye’ye adapte etmek amacıyla 2019 yılında attık. Ardından pandemiyle hepimizin girdiği süreçlerde TCA olarak biz de daha çok çevrim içi buluşmalarda ilk olarak "Yapıyı nasıl kurarız?" ve "Diğer bütün ortak fikirler neler olabilir?"&nbsp;sorularına yoğunlaştık.&nbsp;TCA’nın kuruluş amacındaki en temel dürtü EJN’nin bir versiyonunu ulusal ölçekte oluşturmaktı. Aynı zamanda Türkiye’deki caz ve doğaçlama müzik alanındaki sanatçıları uluslararası caz sahnesinde öne çıkarmak, caz müziğine erişimi artırmak, caz ve doğaçlama müzik evrenindeki kültürel aktivitelerin geliştirilmesi için politika üretmek gibi gerekçeleri de temelimize koyarak TCA’nın misyonunu oluşturduk.&nbsp;İlk adımların ardından TCA fikri için bir araya gelen kurumlar ve kişiler olarak iki haftada bir gerçekleştirdiğimiz periyodik toplantılarda buluştuk. 2021 yılında ilk kez&nbsp;Nilüfer Caz Tatili’nde fiziksel olarak bir araya geldik ve aynı yıl Bozcaada Caz Festivali’nde ilk genel kurul toplantısını gerçekleştirdik. Genel kurul toplantısında TCA’nın yapısı, gelecek projeleri, yönetim kurulu seçimi, ortak dili, ulusal ve uluslararası stratejisi gibi derneğin kuruluşunun önemli ayaklarını tartıştık.&nbsp;2022 yılında derneğin kurulmasıyla birlikte TGA’nın ilk projelerini hayata geçirmek üzere harekete geçtik.<img src="https://images.aposto.com/2022/3/4/1651133543633.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Türkiye Caz Ağı, Bozcaada Caz Festivali buluşması<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">2020 yılında kurulan Türkiye Caz Ağı, neden 2022 yılında lansman yapıyor? Bu yılki çalışmaları arasında neler var?2019 yılında attığımız ilk adımların ardından biz de her ne kadar danışmanlıklar alıp uluslararası bir örneği modellesek de konuya dair pek çok bilinmezlik içerisindeydik. 1987 yılında 20 üyeyle kurulan EJN’e bugün 34 farklı ülkeden 171 kurum üye.&nbsp;Kurucu üyeler olarak biz de TCA’yı uzun yıllar devam edecek, kültür oluşturacak temel bir yapı olarak inşa etmeye hevesliyiz. Bunun için de derinlemesine çalışıp alanın ihtiyaçlarını tespit etmek ve ideal modeli kurgulamak için uzun toplantılar yapmamız gerekti. TCA, bugün, 2022 yılında bir dernek olarak yapısını kurguladı ve aslında daha yeni kendisini anlatmaya başlıyor: Türkiye Caz Ağı, caz alanındaki üretim kapasitesini her platformda artırmak amacıyla yeni dernekleştiği yapısında 23 kurumu barındırıyor.İlerleyen dönemde gerçekleşecek ve Türkiye’den ve uluslararası alandan profesyonelleri bir araya getirecek Türkiye Caz Konferansı çalışmalarını sürdürürken TCA’nın idealleri doğrultusunda Yeşil Manifesto ve Türkiye’de Caz ve Doğaçlama Müziği Araştırması gibi projeleri de bu yıl içinde gerçekleştirmeyi hedefliyoruz. &nbsp;Türkiye’deki müzik sektöründe bu tarz ağlara denk gelmek maalesef çok mümkün değil. Bugüne kadar tekelleşme ve ekonomik çıkarlar çoğunlukla ortak değer oluşturmanın önünce geçti. Türkiye Caz Ağı gelecekteki benzer oluşumlar için bir model oluşturma gayesi taşıyor mu?&nbsp;Kuruluş nedeni içerisinde caz ve doğaçlama müzik evrenindeki kültürel aktivitelerin geliştirilmesi için politika üretmek gibi bir temeli de olan TCA’nın tüm alametifarikası, bir arada olmak ve bir ağın parçaları olarak bütünü oluşturmak.Somut faydalarını üye kurumlar olarak bizim de yakından şahit olduğumuz EJN’den örnek aldığımız modeli en ideal şekilde Türkiye’ye adapte etmeye çalışıyoruz. Türkiye’deki benzer oluşumlara üzerinde çalıştığımız ve denediğimiz modelle ilham verme motivasyonumuz da var. Bu hepimizin birbirimizden aldığı ilhamla kültür endüstrisini genişletme gayesi ve öğrenimlerin, bilginin paylaşıma açık olması gerekliliğiyle alakalı bence.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/3/5/1651223174792.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.50" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Develer, Türkiye Caz Ağı lansmanı<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Caz festivallerinin programlarında Türkiyeli caz müzisyenlere ayrılan kontenjanlar pandemi dolayısıyla artsa da proje olarak çeşitliliğin sağlanmadığını düşünüyorum. Türkiye Caz Ağı caz müzisyenleriyle nasıl bir ilişki kuruyor? Yeni projelerin ortaya çıkması ve üretimin artması için çalışmaları var mı?&nbsp;Caz müziği, cazı ve cazın dünyanın dört bir yanından insanları birleştirmedeki diplomatik rolünü vurgulamak için ilan edilen Uluslararası Caz Günü gibi her zaman insanları kendi ekseninde bir araya getirmiş. Benzer bir amaçla ilk adımlarını atan, kurumlar arası köprüler kurarak deneyim ve iş birliği aktarımına olanak sağlamak üzere kurulan Türkiye Caz Ağı’nın da temelinde caz ve doğaçlama müziğinin kapladığı alanı ulusal ve uluslararası platformlarda genişletmek yatıyor. Bu genişleme öncelikle müzisyenleri ve müzik üretimini direkt olarak etkileyecek.&nbsp;Caz ve doğaçlama müzik alanında üretim yapan kurumların, festivallerin, mekânların, etkinliklerin kapasitelerinin kuvvetlendirilmesi; uluslararası bağlantıların artmasına alan sağlanması ve ortak bir söylemle caz müziği adına kültür politikası oluşturma motivasyonu, her açıdan bu alandaki tüm üreticiler için fayda sağlayacak.

28 Nisan Perşembe akşamı Salon İKSV’de düzenledikleri lansmanla iki yılın aşkın süredir devam eden hazırlıklarını eyleme dönüştüren Türkiye Caz Ağı’nı odağımıza aldık.

Müzik sektöründe ulusal bir sahne: Türkiye Caz Ağı

Albüm: The Weeknd, Dawn FMSüre: 52 dakikaPlak Şirketi: Republic RecordsKartonet:&nbsp;The Weeknd’in yeni albümü Dawn FM’i dinlemeye başlamadan önce aklıma şu vardı: Hâlihazırda temsil ettiği tüm alanlarda zirvede olan bir sanatçı nereye ulaşmayı hedefleyebilir? 2020 çıkışlı After Hours’tan sonra gelen Dawn FM, The Weeknd’in onca başarıdan aynı noktada dönüp durmak yerine zahmetsizce ve kendinden emin bir şekilde yeniliklerin peşinden gittiğinin kanıtı oldu. Dünyanın sonunda çalması için hazırlanan bir radyo programı olan Dawn FM’de şarkılar The Weeknd’e ait olsa da mikrofondaki anlatımlarıyla Jim Carrey, Quincy Jones ve Josh Safdie’ye denk gelmek mümkün.&nbsp;Albümün prodüksiyon ekibinde The Weeknd’in yan koltuğuna Oneohtrix Point Never, Max Martin, Oscar Holter, Calvin Harris ve Swedish House Mafia oturdu. Dawn FM’de her bir prodüktörün imza sesleri ve özgün kompozisyonları yer alsa da Oneohtrix Point Never’in 1980’lerden emanet aldığı retrofütüristik tonlarla kurduğu yapılar en çarpıcı olanlar. Karanlık ve ışıltı hiç bu kadar yakın olmamıştı.<img src="https://images.aposto.com/2022/0/3/1642017196559.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" alt="The Weeknd" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">The Weeknd, Dawn FM<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim?&nbsp;“Çok uzun zamandır karanlıktasınız, ışığa adım atmanın zamanı geldi.” diyen bir açılış şarkısına sahip Dawn FM, her ne kadar atmosfer elementlerinin çoğunu 1980’lerden alsa da The Weeknd'in modern zamana ait pop hünerine de denk gelmek mümkün. Albümde zekice yazılmış sözler, özenle üretildi ve söylendi. Dawn FM’de her melodinin yapışıp kaldığı ve her prodüksiyon fikrinin işe yaradığı kusursuz çalışan bir formül var. 52 dakika boyunca kendi belirlediği seviyede, sahip olduğu süper gücün farklında olan bir sanatçının büyüleyici hünerlerine şahit olabilirsin. The Weeknd’in "duygusal açıdan zararlı" olarak nitelendirdiği albüm, 2020’lerin sanata bulanmış ve zekice tasarlanmış pop müziğinin en son örneği.&nbsp;

2020’lerin sanata bulanmış ve zekice tasarlanmış pop müziğinin en son örneği. 

Karanlık ve ışıltı bir arada

Biraz mahalle arasında top oynamanın peşinde, biraz apartman dairesinde kendi dünyasına eşlik eden oyunlarla geçti Umut’un çocukluğu. Yer Gebze. Anne ve babası orada çalıştığı için onlu yaşlarına kadar orada büyüdü. Müzikle ilgili ilk anıları arasında Kayahan’ın “Ne kadar mutluyuz seninle, ne kadar mutluyuz bilemezsin,” sözleriyle başlayan Galatasaray için yazdığı bir şarkı var. Yarı komik, yarı eğlenceli bir anı olarak kalmış zihninde. Tekrarı sorulmayacak kadar dinlenmiş, coşkusu bol bir buluşma.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/5/1639725330545.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Umut'la gün ortasında, sokağa bakan masanın birinde.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Gebze’ye kadar gelmişken evin başka odalarına bakmadan olmaz. Salonda bir bağlama var. Umut’un babası ve amcalarının halk müziği ve türküler söylediği toplaşmalardan kalma. Umut’un odasına önünden geçerken içeride yalnız olmadığını farkettim. Yanında Evren ablası var. Ona daha 9 yaşında Queen’in Greatest Hits II kasetini hediye etmekle kalmayan, albümden şarkıları kasetçalardan son ses açıp yatak üstünde zıplayarak rock’n roll coşkusunun nasıl yaşanacağını da öğreten insan. “Benim için müzik yolculuğunu başlatan isim oldu,” sözlerinden Evren ablanın önemini anlamak mümkün.İlkokul dönemini Queen dinlemenin ona kattığı havalılıkla kapatan Umut, ortaokulu paten kayıp çeşitli punk aksesuarları takarak Linkin Park ve Limp Bizkit dinleyerek geçirdi. Bu sırada kardeşiyle birlikte piyano dersi almaya başladı. O dönemki sabırsızlığı ve hızlıca çalabilmeye olan takıntısı piyano eğitimi arada bir yerde bıraksa da lise yılları ve hiç düşünmeden grup kurma özgürlüğü onu başka bir enstrümana yöneltti. Gitar dersi alan bir arkadaşına özenerek ders almaya başlayan Umut, biraz geriden geldiği için gruba basçı olarak dâhil oldu. Öne doğru adımını ise vokalleri de üstlenerek attı.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/5/1639725389725.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Umut'la şarkılarını kaydettiği stüdyoda<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Lisenin son günlerini bilgisayar başında besteler yaparak geçiren Umut, MySpace’e yüklediği şarkılarından biri için Cem Adrian’dan mesaj aldı. Kendi dünyasında ürettiği sesler, yolculuğa çıktı ve kıymetli görünen kulaklardan geçerek beğenildi. Belki Cem Adrian’la devamı gelmedi ama Umut, müzikle kurduğu içgüdüsel ilişkiye ve onun verdiği özgünlüğe sığındı. “İnan hiç kapsamlı bir düşünceyle gerçekleşmedi,” diyerek açıkladığı Bilgi Üniversitesi Müzik Bölümü tercihini “Müzik bir şekilde kendime inandığım ve güvendiğim bir şeydi,” sözleriyle gerekçelendirdi. Bence gayet yeterliydi.&nbsp;Müzikle kurduğu duygusal bağı teorik bilginin içinde kaybetmek istemeyen Umut, ilk birkaç yılı sallantıda geçirdiği bölümü “Çok gurur duyduğum bir iş oldu,” diyerek anlattığı disiplinlerarası ve çağdaş müziğin ön plana çıktığı bir projeyle tamamladı. Onun için müzik, ilişkiye girmek gibiydi. İçinde hem sayısız kaygı hem de benzersiz mutluluklar vardı. O dönemki dansçı kız arkadaşıyla birlikte hazırladığı 23 dakikalık bitirme projesi, daha doğrusu gösterisi, bir bakıma müziği boyutlandırmaktan ibaretti. İçine neler koyduğundan çok dışa doğru verdiği meyveler önemliydi.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/5/1639725480412.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Umut'la kahvaltısız başlayan günün kahveyle gelen mutluluğunda<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Üniversiteden mezun olmadan 1,5 yıl önce bir arkadaşının kayıt stüdyosunda çalışmaya başlayan Umut, çok yakın zamana kadar devam eden bu dönemi “6 sene sürdü. Çok geniş, içinde pek çok şeyi kapsayan bir yolculuktu. Çok öğretici oldu. Üniversiteden daha çok şey öğrendim,” sözleriyle tamamladı. Biri bitip diğeri başlamaz her zaman. Stüdyoda geçen dönemin son birkaç yılında Nilipek., Kalben ve İdil Meşe’in müzikal dünyasında prodüktör pelerinini üzerine alarak kısa yolculuklara çıktı. Hem iyi hissettiği hem de iyi hissettiren kayıtların bir parçası oldu. “Müzik yapıyordum ve kişisel dertlerimin çok daha azdı. Daha özgür hissettim o dönem. İşin iyi olmasını istiyordum. Kendimden bir şey katıyor, güzel bir yöne gittiğini görebiliyordum,” sözlerinden motivasyonunu anlamak da mümkün.&nbsp;Bu yazıda olduğu gibi Umut’un solo kariyeri de müzikal yolculuğunda pek çok durağı geride bıraktığında belirginleşti. “Yaptığım müzikle öz değerimi eş tutuyordum,” diyen Umut, bir süre kendine iyi müzik yaptığını ispatlamaya çalıştı. Kafasında “Kendi olduğum hâlimden daha şık bir şey tasarlamaya çalışıyordum,” sözüyle dönmeye şiddetli sorular vardı. Yapıp geçememek, akıp gidememek. Tıkanıklık, zorlanma, tutukluk. Hepsi var. Hepsi her yerde var. Umut için de var. Umut’un içinde de var: “Belli kompleksler yaşıyorum o dönemde. Yapıp yapamayacağıma emin olamıyordum. Kendimi değersiz hissettiğim zamanlar oluyordu. Sanki iyi bir şarkı yaparsam değerli hissedecektim kendimi.”&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2021/11/5/1639725544422.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Biraz hayat, biraz bitki, biraz yeşil<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">2018 yılında gelen Seyrek / Cosi bir duvarı baştan aşağıya yıktı. Arşivden çıkıp gelen Verirdim Kalbimi Sana da açılan yoldan coşkuyla ilerlemesini sağladı. Tam bir atmosfer şarkısı. Zihnin nerede dolaştı bu şarkıyı yaparken diye sordum. Cevabı hazırdı: “Çok salaş hissettiriyor bana. Böyle pasaklı bir sahil kasabası, salaş bir ortam. Biraz rüzgar, hafif akşamüstü, ışıklar… Hem heyecanlı bir ortam hem tekinsiz ancak sıcak bir his var genel olarak.” Yakın gelecek planlarında geçmişten bugüne taşıdığı üç şarkının yer alacağı bir kısaçalarla onun için çoktan “eski” olan bir dönemi kapatmak var. Yeni besteleri için söylediği “Doğalında akan nehri bulmaya çalışmak,” sözü bile heyecanlanmam için yeterli.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2021/11/5/1639725575654.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Doğalında akan nehri bulmak. Bir daha ne zaman buluşacağız?<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Umut’un sahil kasabasından ayrılmadan önce ondan bir keşif rotası bırakmasını istedim. O da Erkin Gören’e ait kaydedip mikslediği ilk albüm olan Kestim Öldün’ü söyledi ve durdu. Yürüyüş sona erdi. Yol ayrımına geldik. Bazen tanıdık hisler, bazen de kısa bir sessizlik son noktayı koyar. Hangisi olduğu bu sefer sende kalsın. Yeniden görüşmek üzere.

Umut Çetin'le pasaklı bir sahil kasabasında, salaş bir ortamda. Müziğin sevgili rolü oynadığı bir akşamüstünde.

Akan nehri bulmaya çalışmak: Umut Çetin

Geleceği toz bulutu içinde görmeye başlayınca içimdeki üretim dürtüsü hep tetiklenir. Kalıcı olacağına inandığım şeylerin peşinden gitmek önceliğim hâline gelir. Pandemi zamanı çok uzaklardaki (şimdi daha da uzakta olan) sanatçılarla vakit geçirmek, onların üretimlerine teslim olmak ve hayali arkadaşlar edinmek için Keşif Sahnesi’ne başladım. Bulunduğum yerden çıkmak ve yazarak özgürlüğümü kazanmak istedim. Hâlâ öyle.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/5/1638524976670.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İdil'le Kadıköy'deki favori mekânı Polka Kafe'nin önünde<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Keşif Sahnesi’nde şimdiye kadar pek çok konukla ilk defa bu seri için tanıştım. Dolayısıyla sadece üretimlerine değil, karşılıklı oturup paylaşıma açık olma durumumuzu değerlendirdim. Sonrası zaten bir mesaj, bir telefon konuşması ya da bir e-postayla devam etti. Bu durum İdil Meşe için de geçerli. Bir salı günü telefonlaşıp bir çarşamba günü Kadıköy’de çorbacıda buluşup bir perşembe günü Galata’daki Aposto! Stüdyosu’nda sohbetimizi kayda aldık.&nbsp;Müziği hayatının merkezine almak yerine onunla oynamayı, keşfetmeyi, eğlenmeyi, bazen yalnız bazen kalabalık hissetmeyi seven biri var karşımda — “Farklı insanlarla farklı tınlıyor,” olmasını önceliklendirmiş biri. İdil'in masaya getirdikleri hiçbir zaman tamamen ona ait değil. Ses kümesinden çıkıp İdil’e bulanmış parçalar hepsi. Geldiği yer de, gittiği yön de belli değil. O yüzden de seslenince ya da ona doğru bir adım atınca birden beliriyor İdil’in müziği. Hayattan derin nefes çekmiş sesi, huzur üflüyor kulağıma.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2021/11/5/1638525120243.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İdil'le Polka Kafe'de, cam kenarında keyifli bir sohbetin ortasında<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">İdil’le önce rüzgârda savrulan sonbahar yapraklarına şaşırdık. Sonra masada olan ne varsa paylaştık. Kötü günlerin karamsarlığında birlikte olmanın yarattığı umuda sığındık. Müzikle dolu bir hikâyeye geçmeden önce senin için bir <a fr-original-style="" href="https://open.spotify.com/playlist/66q5Gm5D9cMZ8TVOK6O9re?si=a4717ef5a1e3467a" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">çalma listesi</a> oluşturduk.&nbsp;Evet, her zamanki yerdeyiz — köşe başındaki mekânda; sokağa bakan masada.

İdil’le önce rüzgârda savrulan sonbahar yapraklarına şaşırdık. Sonra masada olan ne varsa paylaştık. Kötü günlerin karamsarlığında birlikte olmanın yarattığı umuda sığındık.

Farklı insanlarla farklı tınlamak

Deniz sesi:&nbsp;En başa gitmeyi severim. Her seferinde değişen başlangıç noktasının bugününe bakmak heyecan verici. İdil’e hatırladığı ilk sesi sorduğumda önce hafızasının pek iyi olmadığını söyledi sonra hiç düşünmeden deniz sesi cevabını verdi.&nbsp;Bir anda çocukken ailesiyle Saros’da geçirdiği günleri hatırladı. Denize dair sevgisinden bahsederken yavaş yavaş sesler de kıyaya vurmaya başladı. O zamanların içine müzik koymak istediğinde babasının İzmir’de yaşayan bir arkadaşını, onun içi plak ve CD dolu dolaplarını hatırladı — bir de o gün ona hediye edilen Jimi Hendrix’in dört CD’li ve mor kapaklı Experience albümünü. Gitarla ve gitar müziğiyle ilk buluşma. Not edilsin.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2021/11/5/1638525689262.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İdil'le sanatçısı olduğu Ada Müzik'in Kumbaracı Yokuşu'ndaki tarihi stüdyosunda<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Çala oynaya:&nbsp;Evde gitarıyla The Animals’tan House of the Rising Sun çalan ses mühendisi bir babamın müzik tutkusuyla büyüyen İdil, adını da İdil Biret’ten aldı. Anne ve babasının piyano öğrenme istediğini “Bedava kafa karışıklığı,” olarak tanımladığı dikkat dağınıklığı sebebiyle sıkıcı bulan İdil her zaman eğlencenin peşine düştü.&nbsp;Kült isimleri dinleyerek büyüyen İdil’in yolu çok geçmeden gitarla keşişti. “Hem böyle yeterince basit, hem yeterince ergenlik sevdasını okşayan,” olarak tanımladığı Nirvana şarkılarıyla “çala oynaya" gitar öğrendi. Çok geçmeden kendi şarkılarını yazmaya, zihninde birikenleri müzikle dışarı çıkarmaya başladı.Ahmet Ertegün'ün nasihatleri: 14-15 yaşlarında bir gün “en büyük hayranı” olan babası, eve Ahmet Ertegün’ün Bodrum’daki evinin adresini öğrenerek geldi. Birlikte evde demo kaydettiler. Bir zarfa yerleştirilen İdil’in fotoğrafını ve el yazısıyla yazılmış şarkı sözlerini Ahmet Ertegün’ün evine postalandılar.&nbsp;Birkaç ay sonra telefon çaldı. Arayan Ahmet Ertegün’dü. Kısa bir görüşmenin ardından 2006 yılının ilk günlerinde Kenny Barron’un İstanbul Jazz Center’daki konserinin hemen öncesinde buluştular. Kısa süren görüşmeden İdil’e kalanlar Ahmet Ertegün’ün şarkı yazar olarak bestelerini farklı janrlarda denemesi, prodüksiyonlarına daima önem göstermesi ve eğer bir müzik kariyeri yapacaksa olabildiğince çok konser vermesi şeklindeki tavsiyeleri oldu. O gün duydukları hayatında yer etmeye devam etti. Hatta yıllar sonra New York Üniversitesi’nde Müzik İşletmesi üzerine yüksek lisans başvurusu yaparken motivasyon kaynağı oldu.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2021/11/5/1638525932208.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İdil'le şarkılarını kaydettiği Ada Müzik'in kayıt odasında<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Sahnede olmak:&nbsp;Lise yıllarını yetenek yarışmalarına orijinal şarkı kategorisinde başvurarak geçiren İdil, bu sayede kalabalık önünde bestelerini çalma fırsatı yakaladı. O zamanlardan bugüne taşınan sahne deneyime dair duygularını “Anlaşıldığı hissediyorsun bir an. Yalnız kalmadığın, mutlu olduğun bir an sahne deneyimi. Her zaman da öyle devam etti benim için. O ilk andaki his hâlâ var hayatımda,” sözlerinden anlamak mümkün.Daha oyuncu, daha neşeli: Lise defterini King Crimson ve Gentle Giant gibi grupların müziklerine hayranlık duyarak ve blues rock müziği yapan gruplarda çalıp şarkı söyleyerek kapatan İdil, müziği hep eğlendiği ve oyun oynadığı bir yere koydu.&nbsp;Üniversitede İrlanda’da geçirdiği bir yıl boyunca müziği hayatın parçası hâline getiren, paylaşmaktan daha da önemlisi birlikte eğlenmekten keyif alan kalabalıkların arasında vakit geçirdi. Gitarıyla otostop çekerek ve barlarda şarkı söyleyerek dolaştığı İrlanda’dan “Müziğe bakış açım ve müzikle ilişkilendirdiğim realistik olmayan hırslar çok erken yaştan törpüledi. Müziğe böyle daha oyuncu daha neşeyle bakan bir insan hâline getirdi beni,” şeklinde ifade ettiği öğrenimlerle döndü.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/5/1638526016149.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İdil'le en sevmediğimiz "simetri vapur"un terasında, rüzgârda uçuşan saçlara<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Geride kalan izler:&nbsp;Keyif aldığım aktiviteleri ayrıcaklı bir zaman aralığında, özenle yarattığım ortamda yapmayı tercih ederim. Ve bunun hayatımı kapsayan bir işe dönüşmesinden kaçınırım. Benzer bir durum İdil için de geçerli.&nbsp;Uzun bir süre müziği merkeze koymadı. Fakat onunla geçirdiği sürede etrafının farklı seslerle ve birbirinden yetenekli müzisyenlerle dolmasını sağladı. Bir yandan geride bıraktığı izleri görme, diğer yandan o zamana ait, o dönemden çıkan işleri ortak bir kültürel mirasa ekleme motivasyonu İdil’in solo kariyerini başlattı. Farklı projelerde becelerini ve müzikal yelpazesi genişleten İdil, her defasında geri döndü ve kendi ses dünyasını tasarladı. Çıktılarını bu yıl yayımlanan Ah Bir Bilsen ve&nbsp;Yabani Otlar isimli teklilerinde görmek mümkün.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/5/1638526219810.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İdil'le konuşmak, daha çok konuşmak ve paylaşmak<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Ailesine kavuşmak:&nbsp;Zihninde ilk albümünün çıkış tarihini “Düşünüyorum, umuyorum, hayal ediyorum, tasarlıyorum,” diyerek 2022 yılının sonuna bırakan İdil’in amacı müziğe karşı kendini ürkütmeden, stres hissetmeden, hayranı olduğu müzisyenlerle üretmek.&nbsp;Netice bu bir oyun, eğlence: “Hayat sürprizlerle dolu. Müziğe biraz esnek ve hâlâ oyuncu bakabilmek, heyecanını birlikte yaşayabileceğin ekip arkadaşlarına sahip olmak önemli şeyler. Zaten [o şarkı] ortaya çıkınca hep birlikte seviyorsun. O şarkı ailesine kavuşmuş oluyor. Yalnız İdil Meşe hâlinden daha kolektif, insanların sarıldığı bir hâle dönüşüyor.”Anahtar:&nbsp;İdil’in oyun alanından çıkmadan önce ondan yeni seslerin peşine düşeceğimiz bir rota çizmesini istedim. O da bizi çok uzağa götürmedi. Hemen yanı başımızdaki Cem Özel’in Esra kısaçalarını, Umut Çetin’in dinleyebileceğimiz üç şarkısını işaret etti.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2021/11/5/1638526233841.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İdil'le günün en sakin saatlerinde, Polka'nın huzur veren masasında<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Bis: Hâlâ aynı masadayız. Evet, şu sokağa bakan; evet, köşedekinde. Rengi koyu pastel sohbetimizden geriye bunlar kaldı. Bir sonraki buluşmaya sen de davetlisin. Hoşça kal.

Amacı müziğe karşı kendini ürkütmeden, stres hissetmeden, hayranı olduğu müzisyenlerle üretmek.

Kendi oyun alanında: İdil Meşe

Albüm: My Morning Jacket,&nbsp;My Morning JacketSüre:&nbsp;60 dakikaPlak şirketi: ATO RecordsKartonet:&nbsp;Peki 1998 yılında Louisville’de kurulan ve diskografisinde geçen haftaya kadar sekiz albüm barındıran bir grup neden dokuzuncu albümlerini kendi isimleriyle yayımlar?&nbsp;2015 çıkışlı The Waterfall albümünün ardından her biri başka bir yana dağılan Jim James (vokalist/gitar), Tom Blankenship (basçı), Patrick Hallahan (davulcu), Carl Broemel (gitarist) ve Bo Koster (klavyeci)’den oluşan beşli için bu albüm açıkça belli ki bir eve dönüş, yeniden başlama albümü anlamı taşıyor.Bunu pandemi dönemi beşli olarak Los Angeles’taki 64 Sound stüdyosuna kapanan ve içeriye kimsenin girmesine izin vermeden tüm albümü grup olarak tamamlamalarından anlamak da mümkün. 11 şarkıdan oluşan albüm, bir kez daha grubun canlı performans gücünü kayda geçirdi.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2021/9/3/1635340967229.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">My Morning Jacket, My Morning Jacket<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Neden dinleyelim? The Waterfalls albümünden sonra geleceği belirsiz gruplar kategorisine geçiş yapan My Morning Jacket, 2019 yılında yer yüzündeki en ikonik performans mekânlarından biri olan Red Rocks’ta verdikleri konserin ardından birlikte üretim motivasyonunu geri kazandı.&nbsp;Red Rocks’ta ortaya kıvılcım, bugün grubun kendi adını taşıyan albüm olarak karşımızda. Grubun söz yazarlığı görevini üstlenen Jim James’in teknoloji ve doğa dışa vurumları, çağdaş yaşam tarafından yutulmak üzere olanlar için bir tedavi niteliğinde.&nbsp;2000’li yılların en büyüleyici canlı rock gruplarından biri My Morning Jacket’la retro rock ovasında 60 dakika boyunca bol sürprizli bir yolculuğa çıkmak isteyenler bu albümde toplanabilir.Benzer işler: Deer Tick, Mayonnaise&nbsp;&amp; Fruit Bats, Siamese Dream.

Taner Turna

Albüm İncelemesi: Loraine James, Gentle Confrontation