Farklı insanlarla farklı tınlamak

Geleceği toz bulutu içinde görmeye başlayınca içimdeki üretim dürtüsü hep tetiklenir. Kalıcı olacağına inandığım şeylerin peşinden gitmek önceliğim hâline gelir. Pandemi zamanı çok uzaklardaki (şimdi daha da uzakta olan) sanatçılarla vakit geçirmek, onların üretimlerine teslim olmak ve hayali arkadaşlar edinmek için Keşif Sahnesi’ne başladım. Bulunduğum yerden çıkmak ve yazarak özgürlüğümü kazanmak istedim. Hâlâ öyle.

İdil'le Kadıköy'deki favori mekânı Polka Kafe'nin önünde

Keşif Sahnesi’nde şimdiye kadar pek çok konukla ilk defa bu seri için tanıştım. Dolayısıyla sadece üretimlerine değil, karşılıklı oturup paylaşıma açık olma durumumuzu değerlendirdim. Sonrası zaten bir mesaj, bir telefon konuşması ya da bir e-postayla devam etti. Bu durum İdil Meşe için de geçerli. Bir salı günü telefonlaşıp bir çarşamba günü Kadıköy’de çorbacıda buluşup bir perşembe günü Galata’daki Aposto! Stüdyosu’nda sohbetimizi kayda aldık. 

Müziği hayatının merkezine almak yerine onunla oynamayı, keşfetmeyi, eğlenmeyi, bazen yalnız bazen kalabalık hissetmeyi seven biri var karşımda — “Farklı insanlarla farklı tınlıyor,” olmasını önceliklendirmiş biri. İdil'in masaya getirdikleri hiçbir zaman tamamen ona ait değil. Ses kümesinden çıkıp İdil’e bulanmış parçalar hepsi. Geldiği yer de, gittiği yön de belli değil. O yüzden de seslenince ya da ona doğru bir adım atınca birden beliriyor İdil’in müziği. Hayattan derin nefes çekmiş sesi, huzur üflüyor kulağıma. 

İdil'le Polka Kafe'de, cam kenarında keyifli bir sohbetin ortasında

İdil’le önce rüzgârda savrulan sonbahar yapraklarına şaşırdık. Sonra masada olan ne varsa paylaştık. Kötü günlerin karamsarlığında birlikte olmanın yarattığı umuda sığındık. Müzikle dolu bir hikâyeye geçmeden önce senin için bir çalma listesi oluşturduk. 

Evet, her zamanki yerdeyiz — köşe başındaki mekânda; sokağa bakan masada.