30’lu yaşların zaferleri ve mağlubiyetleri

Albüm: Julia Jacklin, PRE PLEASURE

Süre: 38 dakika

Plak şirketi: Transgressive Records

Yayın tarihi: 26 Ağustos 2022

Kartonet: Rahatsızlık veren kişisel anlarından hikâyeler çıkarabilen ve bunları huzur içinde dinlenebilecek şarkılara dönüştürebilen Julia Jacklin, bu özel gücünü müziğindeki değişimi sabit tutarak üç albüme taşıdı. İtici kuvveti ayrılıklar ve çalkantılı ilişkiler arasında dolaştığı 2019 çıkışlı Crushing albümünden alan Jacklin, aynı yıl Lana Del Rey’le ortaklaşan hislerini sahnede buluşturdu. Norman Fucking Rockwell! albümünün turnesinde olan Lana Del Rey, bir konserine spontane bir şekilde Jacklin’i davet etti. İkili birlikte Crushing’den Don't Know How To Keep Loving You şarkısını söyledi. Bu onun için aynı zamanda kariyerinde perdenin arkasından sahneye çıkış anı oldu.

^{Julia Jacklin, Fotoğraf: Derek Henderson}

Üçüncü albümle arasına hesaplı bir zaman, ön görülemeyen dünya felaketleri, sayısız kalp kırıklığı ve duvara toslamakla eş değer travmalar sığdıran Julia Jacklin, geçtiğimiz hafta PRE PLEASURE'la çıkageldi. Uykunun yanından bile geçmediği bir gecenin ardından kocaman sorularını iğneleyici ve acı verici 10 şarkıya sığdırdı. Kendini önce bir söz yazarı, ardından bir müzisyen olarak tanımlayan ve vokallerini çekim merkezinde tutan birisi için bu aynı zamanda bir albümü sonlandırmak demektir. Nitekim öyle de oldu.

Julia Jacklin; portföyünde Arcade Fire, The National, The Weather Station ve Local Natives olan yapımcı Marcus Paquin'le Montreal'de bir araya gelerek ortaklaştıkları bir yapım süreciyle PRE PLEASURE’ı kısa sürede tamamladı. Gitar yerine klavye üzerinden yazılan albümde bu değişikliği aranjmanlarda enstrümanlara sunulan alanlardan ve vokali önceliklendiren kompozisyonlardan farketmek mümkün. Julia Jacklin’in kendi yüzünü kapatmaya çalıştığı Nick Mckk’in fotoğraflayıp Sebi White’ın tasarımını tamamladığı albümün kapağı da anlatıda önemli bir yere sahip.  Çocukluğundan, inançla hesaplaşmalarından, annesiyle olan ilişkisinden ve biricik aşk anılarından hikâyeler anlatan Jacklin, belli ki şarkı sözlerindeki görünürlüğü bedeninden ayrıştırmak istedi. Ben de ona doğru adımlarımı sadece müziği için attım. 

^{Julia Jacklin, PRE PLEASURE}

Neden dinleyelim? Julia Jacklin’in PRE PLEASURE için verdiği bir röportajında söylediği “İtiraflarda bulunan şarkıcı-söz yazarlığı zor bir şey olabilir. Çünkü onları bir albümde yayımladığınızda, değiştiğinizi ve kendinizin geçmiş bir versiyonunu yaptığınızı hissedebilirsiniz. Ama şu anda bu şarkılara çok bağlı hissediyorum. Oldukça hamlar ancak çok özeller,” sözleri çok kıymetli. Bir müzik albümünde üreticinin günceline eşlik etmek sıkça karşımıza çıkan bir durum değil. Söz konusu nasihatların arkasına sığınmadan içinde yaşadığı topluma ayna tutma yeteneğine sahip bir sanatçıysa bu çok daha kıymetli. 

Bir dizi ilişki ve inançtan süzülerek hayat hakkında düşünmekle onu yaşamak arasında bir denge arayan Jacklin’in albümdeki pasajlarında nasıl hissettiği ve nasıl hissetmek istediği aralığındaki müzakerelere sıkça tanıklık etmek mümkün. Albümde kaygılarla yaşanan kovalamacanın ardından serbest kalma hissi veren maksimalist ve endüstriyel seslerle belli ki müziği folk etiketinden koparmak amaçlanmış. Bununla birlikte I Was Neon ve Love, Try Not to Let Go şarkılarında yumuşak bir ses manzarasında sunulan garage rock esintileri de var. Tüm bunların, albümü tek düze bir müzikal akıştan çıkarmaya yettiğini söyleyebilirim. 

^{Julia Jacklin, Fotoğraf: Derek Henderson}

Albümün son dönemecinde yer alan Magic, özdeğer üzerine yazılmış bir marş adeta. Çıkışa bir adım kala Julia Jacklin’den yükselen "Kendine dikkat et", ricadan çok bir yaşam koşulu. Kapanıştaki “Biliyorsun bir gün onları yüksek sesle söylemek zorunda kalacaksın,” sözleriyse kelimelere sahip olsa da birgün duyulmayabileceğinin farkında olan bir yakarış. Ben buradayım. Julia Jacklin’i duymaya hazırım. Ya sen?

Benzer işler:

• Aldous Harding, Warm Chris
• Snail Mail, Valentine