Ait hissedenler

Hazal, "Dünyanın hemen her dilini duyabileceğin bir mahalle Galata, hâlâ. Bazı günler kalabalığıyla bezdiren, bir sokak arasında kuleyi karşında bulduğunda kendine yeniden âşık eden. Galatalı olmak hayatın bizzat kendisi. Tünel’den meydana inişli, Karaköy’den çıkışlı; Şişhane’ye varıp Salon’dan yükselen sesleri, yıllardır görmediğin tanışıklıkları görünce mutlu," diyerek anlatıyor Galatalı olmayı.

Yirmi yıldır Galatalı Hazal Yılmaz

Ali, Gümüşsuyu, Cihangir'de geçen yıllardan sonra Dolapdere'ye taşınmış, Dolapdere mi onu o mu Dolapdere'yi seçmiş, bilemiyoruz: "Dolapdere'nin herkesi kucaklayabilecek bir çorba olduğunu düşünüyorum. 90'lar jenerasyonunun içine doğduğu bir hayat tarzı var burada. Manavın 'Günaydın,' der, 'Fırından taze çıktı ekmek,' diye seslenirler arkandan. Kapı önü sohbetleri vardır. İçeride yan gözle dizi izlenirken sigara tüttürülür mesela, çekirdek çitlenir. Tenekede ateş yakılır ve etrafında muhabbet edilir. Bir yerden bir yere giderken merhabalaşıp çay içilir. Bizim mahallenin oto tamircisi Mehmet Abi, sabahları 'Gel, börek yiyelim,' der. Fill'e uğrarım. Serkan Abi'yle felsefe konuşuruz."

Dolapdere Panayia Avangelistria Rum Ortodoks Kilisesi

"Tirebolu'da günün saat hesabı yoktur. Sahilden kaç kilo çöp topladık? Köyde kaç elmayı sepete attık? Toplananlardan kaç kişilik yemek yaptık? Kaç fideyi toprakla buluşturduk?" Bunlarla ölçülüyor Emel'in Tirebolu zamanı.

Emel Ernalbant, tarlada

Meltem'e niye Kaşlı olduğunu soruyoruz: "Suya yakın yaşamanın karakteri ve mizacı yumuşatan bir tarafı var. Su, insana akışı, bazen sadece durmanın bazen de mücadelenin gerekliliğini öğretiyor. 'Önü yaş, arkası taş, ortası Kaş,' diyor Kaş’ın yerlileri." Bir yere ait hissetmek üzerine düşünüyor insan. Aidiyet, doğduğun yerden uzak yeşeriyor bazen.

İllüstrasyon: Cenk Güngör

Elif, Teşvikiye kaldırımlarına serilmiş sandalyelerden birinde oturuyor: "Burada mahallelilik ve komşuluk, 'müdavimlik' üzerinden ilerliyor gibi geliyor bana. Vitrin bir mahallede görmek ve görülmek varken kim kapalı kapılar ardında buluşur zaten, değil mi?  Arkadaşına birkaç gün rastlamazsan nerede bu diye merak edersin — hatta tanımadığın ama her gün aynı sandalyede tünemiş bir mahalleliyi de," diye anlatıyor görme ve görülme sevdasını. Bu mahalle Türk edebiyatından Peyami Sefa'nın Fatih-i Harbiye'si, Yakup Kadri'nin Kiralık Konak'ı getiriyor akıllara.

Teşvikiye'nin apartmanları

Zeynep, "Ancak katkı payın olunca mahalleli oluyorsun. İmza atmak, alışverişini lokal marketten yapmak, toplanmayan çöpler için söylenmek, Facebook gruplarında mahallenin en önemli sorunlarından biri olan toplanmamış köpek kakaları meselesine dikkat çekmek, söylendikçe düzelmesine şahit olmak bunun ilk adımı," sözleriyle dönüşümün tetikçisi, mahalle inisiyatiflerinden bahsediyor Stokey'deki. Bir topluluğun parçası hissedince insan sorumlu hissediyor, katılımcı oluyor. Dönüşüm, işte orada başlıyor.

Londra'nın doğusunda, Stokey sokakları