Uzun bir süredir gündemimizde tek bir konu var. Evet, doğru bildiniz seçimlerden bahsediyorum. Bu öyle bir konu ki artık ne apolitik kalmak de ne politik doğruculuk yapmak işe yarıyor. En basitinden bir soğanla bile hayatımızın ortasına oturan siyaset bizi zorla politik gençler olmaya zorladı. Siyaset artık gözümüzü kapatıp "Aman ne olacaksa olsun" diyebileceğimiz bir şey değil.Seçimleri düşünmek beraberinde pek çok değişim umudunu da içeren karışık bir paketi de beraberinde getiriyor. Bu paketin içinde sadece olumlu değişimler yok elbette. Bir ülkenin kaderi söz konusu olduğunda insanın aklına türlü türlü geçmiş seçim deneyimleri geliyor ve bu durum da "seçim anksiyetesi" dediğimiz durumu doğuruyor. "Ya yine böyle olursa?" gibi etkisiz bir cümle ile başlayan seçimi kaybetme korkusu atakları, sosyal medya, akraba polemikleri ve taksici sohbetleri gibi dış etkenlerle de büyüyerek azımsanmayacak bir kaygı çukuruna dönüşüyor.En basitinden geçen gün taksiyle dev İstanbul trafiğini aşmaya çalışırken, "sana söz yeniden baharlar gelecek" müziği çalındı kulaklarımıza, insan bir umutlanmıyor değil böyle anlarda, beynimin olumlu düşünmeye daha meyilli tarafı, "inşallah"lı cümlelere başlarken o sıradaki umutlu ruh hâlim taksicinin "Yalan söylüyorsunuz, inanmıyorum size" cümleleriyle bölündü. Yüz ifademin bu kadar kısa sürede değiştiğimi daha önce görmemiştim. Seçim anksiyetesi yine içimde boy göstererek bu sefer taksiciyi hedef aldı."Hâlâ neyin yalanından bahsediyorsun?" "Şimdi böyle öfkeli ve kinci olunacak zaman mı?" gibi cümleler beynimin içine doluşarak bana gereksiz birkaç sinir anı yaşattılar. Sonra kendime geldim. Ve kimsenin ağzını torba gibi büzemeyeceğimi hatırladım.Seçim anksiyetesinin bir diğer kayda değer yönü, diğer insanların düşünceleriyle alev almasıdır. İster akraba sohbetlerinin ortasında, ister esnafla ayaküstü sohbette olsun, içimizdeki kaygıların başkalarının düşüncesiyle artmasını engelleyemeyiz. Kontrolümüzde olmayan bu tür sohbetlerde kabul etmemiz gereken en önemli şeylerden birinin de içinde yaşadığımız coğrafyanın çok çeşitli doğası olduğunu düşünüyorum. Homojen bir toplum değiliz. Hiçbir zaman da olmadık. O yüzden farklılıklarımızı kabul etmezsek içimizdeki endişe canavarını daha da mutlu etmiş oluruz.<a fr-original-style="" href="https://scitechdaily.com/election-anxiety-new-study-sheds-light-on-the-mental-health-toll-of-national-politics/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Scitechdaily sitesinde</a> seçim anksiyetesi üzerinde yapılan bir araştırmada, ABD'deki 2020 tarihli başkanlık seçimlerini ele alan siyaset bilimci Kevin Smith, seçimlerden iki hafta önce ve iki hafta sonra uygulanan panel anketinde ABD'lilerin seçimlerden önce daha endişeli olduğunu buldu. Araştırmayla ilgili bir diğer önemli şey, kaygı düzeyi yüksek olanların siyasetle daha çok ilgilenenlerden olmasıydı. Siyasetle yakından ilgilenen kişilerin seçim sonrası daha da kaygılandıkları ortaya çıktı. Araştırmacılar bu durumu seçim sonrası belirsizliğine bağladılar.Bu araştırmadan yola çıkarak, bizi en çok endişelendiren şeyin seçim öncesi kutuplaşmış bir ortamda oluşabilecek bazı ani gelişmeler ve seçim sonrası gelen rahatlama ya da gerilimle birlikte oluşabilecek belirsizlikten kaynaklandığını ifade edebiliriz.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Uyuyamıyorum çünkü….</h3>Uyuyamamanızın nedenini nasıl tamamlardınız bilmiyorum ama ben yatmadan önce çok fazla siyasi Tweet okuduğumu itiraf ettim. Her bir seçim anketine ayrı ayrı bakıyor ve kafamda bir sürü senaryo kuruyorum.&nbsp;Sosyal medyaya her girdiğimde sanki milyonlarca odası olan bu sanal platformun her yerinde kavga varmış gibi hissediyorum. Normalde kriz durumlarında sosyal medyadan uzak durmak mental sağlığımız için en çok önerilenler arasındadır. Ama beynim heyecanlı bir olayın öncesinde nedense daha fazla bilgi tüketmek ister. Ne zaman bir konuyu düşünmek istemesem aklıma hemen o konuyla ilgili onlarca fikir üşüşür. Bu düşünceler <a fr-original-style="" href="https://www.amazon.com.tr/Pembe-D%C3%BC%C5%9F%C3%BCnme-Zeynep-Selvili-%C3%87arm%C4%B1kl%C4%B1/dp/9751038766" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Zeynep Selvili Çarmıklı’nın Pembe fili düşünme&nbsp;</a>kitabında oldukça iyi açıklanıyor.Psikolojik bir deneyin adı olan pembe fil, içinizden pembe fili düşünme diye bir kez bile tekrarladığınızda zihninizde tek kalan şeyin pembe fil olduğunu kanıtlıyor.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://nesslabs.com/pink-elephant-paradox#:~:text=The%20Pink%20Elephant%20Paradox%20illustrates,healthier%20to%20acknowledge%20the%20emotion" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Araştırmalar sonucunda</a> zihne bir şeyi yapmamasını söylediğinizde aynı anda pek çok şeyi yapmaya çalıştığı için bocalıyor ve siz istemediğiniz düşünceleri zihninizden atmaya çalışırken, aslında ortada kalan tek şey istenmeyen düşüncenin kendisi oluyor.Eğer overthinking&nbsp;(fazla düşünme) sendromuna sahipseniz seçimle ilgili de geçmiş deneyimleri en ince ayrıntısına kadar inceleyecek ve korkutucu senaryolardan bir Tweet dizisi oluşturabilecek kadar malzemeye sahip olacaksınızdır. Korktuğumuz şeylerin her birini en ince ayrıntısına kadar düşünmemiz bize sadece daha fazla varsayım getirecektir.&nbsp;Seçim öncesi sosyal medyadan uzak durmak her ne kadar ütopik bir gerçeklik olarak görülse de en azından Tweet altlarındaki tartışmalara girmemek, sinir hücrelerimizin her bir eleştirel yorumla gerilmesini engellemek yine bizim elimizde. Ortam gergin, kutuplaşma en üst seviyede, mayın tarlasında yürür gibi her gün bir siyasi mitingin ortasında kalıyoruz. Herkes en doğruyu bildiğini düşünüyor. Böyle bir ortamda yapılabilecek en iyi şeyin, tüm varsayımlardan uzakta, oy kullanacağımız anın rahatlığına odaklanmak olduğunu düşünüyorum. Zira ben bu yıl oy mührümü pusulaya hiç olmadığım kadar umutla basacağım. Çünkü bu bir vatandaş olarak yapabileceğim tek şey, ve sosyal medyada başkalarına laf atmak beni daha iyi bir yurttaş yapmayacak.

20’lik, kafada oluşan saçma soruların, açılmayı bekleyen ve bazen suratımıza çarpılan kapıların, gündem ile üzerimize çökebilecek fenalığın paylaşıldığı bir bülten. 

Kafada oluşan saçma soruların, açılmayı bekleyen ve bazen suratımıza çarpılan kapılar.

20'lik

Hayatlarımızın kaderi kimin ellerinde? Gençliğimiz var fakat umudumuz var mı?

Seçim anksiyetesinin görünmez sancıları

Yaralarımızı sarmanın tam da ortasında olduğumuz günlerdeyiz. Genelde hayatımızda yıkım yaratan çoğu durum için bu iki kelimeyi kullanırız. Yaraları sarmak hiç geçmeyecek bir acının ardından zor da olsa iyileşmeye çalışma çabamızdır. Duygusal acı hissi hayatımızın ortasına oturduğunda bu en az fiziksel acı çekmek kadar gerçektir. Fiziksel acının tersine duygusal acıyı reddedip yerine daha yumuşatıcı argümanlar koymamız ise ne yazık ki daha kolaydır.Yaralarımızı sarabilmek için acıyı görmezden gelmeden yaşamamız mı gerekir? Biz acılarımızı her şeyiyle yaşıyor muyuz? Bugün acılarımızı yumuşatmanın geniş ölçekli etkilerini konuşacak ve acıyı yaşamanın şekli olur mu diyerek okları bir kez daha kendi duygularımıza çevireceğiz.6 Şubat sabahı korkunç bir felakete uyandık. Bazılarımız acıyı fiziksel olarak deneyimlememiş olsa bile kalbimize ve oradan da tüm vücudumuza çöreklenmişti. Bu acı hissini çok çeşitli şekillerde tanımlayabilirdik. Tüm umudunu kaybetmek, birden her şeye karşı isteğin sıfırlanması, çaresizlik, yediğin yemeğin boğazında düğümlenmesi, öfke ve suçlulukla karışık bir şeyler yapmak istemek ama yapamamanın verdiği acizliğin ağırlığı altında ezilmek, gibi duygudan duyguya atladığımız pek çok gün geçirdik ve geçirmeye devam ediyoruz.Tüm bu acı dolu hislerin getirdiği amansız yas ile yönümüzü yeniden çizmekte zorlandık. Sosyal medyada profesyonellerinkiler de dahil olmak üzere ‘acıyı azaltmak’ adına çeşitli bilgi paylaşımları başladı. Bunların çoğu iyi niyetli olsa da, kocaman ve çok önemli bir detay atlanıyordu. Kalbimdeki üzüntüyü her gün meditasyon yapmak hafifletecek mi? Önce duygularımı tamamen yaşamam gerekmez mi? Neden onları bastırmak ve de en kötüsü, gömmek zorundayım?<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Acımı şimdi yaşamazsam ne zaman yaşayacağım?</h3>Acı hissinin iyi hissetmekle zıt bir duygu olduğunu düşünüyoruz. Acıya uzak durulması gereken, iyi hissetmeye ise daima hayatımızın ortasında büyümesi gereken bir bitki gibi bakıyoruz. Ama acılar tüketilmeden iyi duygulara geçiş yapılması mümkün müdür? İkisi aynı anda yaşanamaz mı?<a fr-original-style="" href="https://psychcentral.com/blog/how-to-deal-with-emotional-pain#in-the-moment-techniques" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">California'dan klinik psikolog ve profesör Steven M. Sultanoff,&nbsp;</a> deneyimlediğimiz yüksek dozlu acıları "virgülden sonra" olarak adlandırıyor. Önce bizi inciten ya da yıkan bir olayı yaşarız ve ardından duygularımız bu olayın etkisiyle depresyon ya da yasa benzer tepkiler vermeye başlar. Duyguların yaşanması ise tam da bu noktada gereklidir. Acının geriye itilmesi travmanın patlama tarihini her zaman ileri atacaktır. Travma oluşumu, yaşanmayan ve çözülmeyen tüm duygularımızı kapsayan uzun bir süreçtir.<a fr-original-style="" href="https://www.psychologytoday.com/us/blog/emotional-fitness/202203/releasing-your-emotional-pain-is-necessity" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Psychology Today’de yer alan</a> bir diğer araştırma ise, duygularımızı kabul etmeyerek aslında onları daha da güçlendirdiğimizi gözler önüne seriyor. Teksas Üniversitesi’nde yapılan bu çalışmada acıyı bastırmanın hayatımızın herhangi bir alanında daha güçlü geri döneceği kaydedilirken, aynı zamanda bastırılan acı hissinin günlük rutinlerimizi aksatma özelliğinin olması da diğer sonuçlar arasında yer alıyor.Hayatımızı yaşamaya çalışırken acı hissimiz beynimizde kısa devreler yapmaya devam eder. En azından benim kendi "rutinime" dönmeye çalışırken durumum beynimin sürekli acı veren şeyleri hatırlamaya çalışmasıyla durmaksızın tekrar etti. Hayat devam ederken duygularımızın kendiliğinden kaybolmadığını hepimiz gördük. Bessel van der Kolk'un <a fr-original-style="" href="https://www.bkmkitap.com/beden-kayit-tutar?utm_source=1000kitap&utm_medium=fiyatlar&utm_campaign=841" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Beden Kayıt Tutar</a> adlı kitabında anlatıldığı gibi, travmatik tepkiler vücuttan uzun bir süre atılamaz. Vücudumuzun bir <a fr-original-style="" href="https://theconversation.com/the-body-keeps-the-score-how-a-bestselling-book-helps-us-understand-trauma-but-inflates-the-definition-of-it-184735" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">duman dedektörü hâline geldiği travmatik olay tepkilerinde</a> beynimiz bize acıyı yaratan olayın anılarını durmadan hatırlatacaktır. Bu yüzden iyileşmenin anahtarı, bedenimizde yaşadığımız yıkıcı ya da yaratıcı her hisle iletişim kurup, bu hislerin içinden geçmektir.Acı bir kez yaşandığında, vücut zehrini atmış olur. Empati kurmak için de bedenimizde ve duygularımızda yer açmamız gerekir. Evet, bedenimizi ve zihnimizi sıfırlayan çok kötü bir olay yaşadık ama bu duyguların içinden geçerek aynı zamanda birbirimizle iletişim ve seferberlik kurmayı da öğrendik. Acılarımız görmezden gelindiğinde, içimizde bir şeyler yapmaya çalışan insanı da görmezden geliriz. Çünkü yaşadığımız her duygunun sonunda "Ben şimdi ne yapabilirim" ışığı her zaman vardır.Kendimizi iyi hissettirmek için tüm çabalarımız değerli ancak duygularımızı da unutmadan tüm şeffaflığı ile yaşamaya çalışmalıyız.Acıyı yaşamanın kısa yolu yoktur.

Acılarımızın üzerinden atlamanın etkisi günü kurtarıyor. Ya sonrası? 

Acıyı yaşamanın tek bir yolu mu var?

Popüler akımlara kurban etmek istemediğim pek çok konu var. Kendini sevmek de bunlardan biri. Son birkaç yılda wellness olarak bilinen iyi hissetme trendleriyle birlikte yükselişe geçen ‘kendini sevme’ kavramı hafifleştirilerek küçük birer ticari paket hâlinde satılmaya başlandı. Geniş bir kişisel gelişim yelpazesinin arasında yer alan kendini sevmek konusunun alıcısı çok olmasına karşın büyük bir kesimin bu duyguya oldukça yüzeysel bir yerden baktığını görüyoruz. Kendimizi sevmek, pahalı bakım ürünleriyle, gua sha masaj taşlarıyla ve detox meyve sularıyla aynı kategoriye konulduğunda sadece bir süs eşyası gibi görünüyor.&nbsp;Peki ya içimizdeki nefreti, güvensizliği ya da endişeyi de yüzümüze masaj yaparak geçirebilir miyiz?Köpük banyolarına ve saatler süren yüz bakımlarına karşı değilim, kendimizi şımartmayı ve iyi hissetmeyi her zaman savunuyorum ama aynı zamanda öz sevginin kapitalist düzlemde kendini sadece alım gücüyle var etmesini değiştirmenin yollarını arıyorum. Öz sevginin önce içten büyüyen bir güdü olması sonra ise tüm bedenimize yayılması gerekiyor. Kalbimizdeki çiçeğimizi çürüttüğümüzde hangi ürün bize yardım edebilir?<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Kendimizi sevmek neden bu kadar zor?</h3>Kendini sevmek teriminin ilk yükseldiği trendlere baktığımızda karşımıza hayat standardımızı ve duygusal durumumuzu asla umursamayan motivasyon konuşmacılarının ve kitapların çıktığını görüyoruz. ‘Her sabah erken kalkıp meditasyon yaparak hayatını değiştirebilirsin’. ‘Sabahları portakal suyuyla güne başlamak canlandırıcı olabilir çünkü sen buna değersin!’ Gerçekten buna mı ihtiyacım var?Kendimizi sevmek <a fr-original-style="" href="https://nesslabs.com/self-love#:~:text=Self%2Dlove%20can%20lead%20to,for%20learning%20and%20personal%20growth." style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">hayat motivasyonumuzu arttıran</a> ve bizi duygusal olarak olgunlaştıran temel bir davranışımız. Acı olan şu ki, yaşamımız boyunca öz sevgiyi ya da öz değeri bir şeyleri başarmakla karıştırıyoruz. Bakımlı olan herkesin kendini sevdiğini sanıyor ve üstüne üstlük yapılacaklar listesindeki her şeyi başarabilen insanların, herkes tarafından sevilmeye layık olduğunu düşünüyoruz. Uzun lafın kısası kendimizi sevmekle aramızda hep bir koşul oluyor. Kendimizi sevebilmek için hep bir ‘kanıtlayıcı etken’imiz olması gerekiyor. Çocukluktan itibaren düşük notlarımız ya da başka ‘kusurlarımız’ yüzünden utanç duyarak büyürken kendimizi asla olduğumuz hâliyle sevebileceğimize inanamıyoruz. Sonra da o davranışlar bugünkü yetişkin hâlimizde bizi içten içe mutsuz ama dışarıdan daima meşgul ve memnun görünmeye mecbur bireyler yapıyor. Ne çelişki ama!Positive Psychology’deki bir <a fr-original-style="" href="https://positivepsychology.com/3-steps-negativity-bias/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">araştırmada</a> bilim insanları beynimizin bir olumsuzluk ön yargısına sahip olduğunu bulmuşlar. Bu olumsuzluk önyargısı bizleri tehlikelerden koruyarak, daima hayatta kalmaya yönelik davranışları seçmeyi zorunlu tutuyormuş. Bu yüzden çağlar boyunca kendini sevmek bir şımarıklık ve narsist bir rahatlık aracı olarak görülerek insanların ulaşamayacağı bir yere itiliyor. Biz de yıllar içinde toplumlar olarak güzelliklerin tadını çıkarmanın ancak hak ettikten sonra olabileceğine inanmaya başladık. Kendimizi sevmek için oldukça çalışkan ve başarılı insanlar olmamız gerekiyor-muş gibi.. Sonra başarılı olduğumuzda da kendimize olan güvenimizi abarttık. Bu durum da bir başka davranış olan narsistliğin kendini sevmek ile karıştırılmasına neden oldu.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Kendini sevmek aynı zamanda narsist olmak mıdır?</h3>Science Daily sitesinde yapılan bir <a fr-original-style="" href="https://www.sciencedaily.com/releases/2021/03/210325150223.htm" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">araştırmada</a>, araştırmacılar narsizmin kendini sevmekten değil, kendinden nefret etmekten doğduğunu öne sürüyor. 300’den fazla öğrencinin katıldığı çalışmada, narsistlerin derinlere yerleşmiş güvensizlikleri nedeniyle, olumsuz özelliklerini bastırmak için, kendilerini abarttıkları ortaya çıkmış. Buna göre narsistlik bir öz sevgi davranışındansa, düşük öz sevginin abartılı bir telafi edicisi olarak kendini gösteriyor.Narsistlerin öz değerlerini başkalarının gözündeki imaja göre aldıkları belirtilirken, öz sevgisi yüksek bireylerin kendilerini kanıtlama ya da etiketleme ihtiyacı duymadan hareket edebildikleri de çalışmanın diğer bulguları arasında öne çıkıyor.Öz sevginin dış dünyamızda pek çok pekiştiricisi olsa da, öz sevgi aslında içsel bir iştir. Sadece güzel yanlarımızı görmenin ötesinde tüm duygularımızı, sınırlarımızı ve hassaslıklarımızı birlikte değerlendirip bütündeki resme bakabilmektir. Kötü duygularımızın yüzüne kapı çarptığımızda buradaki hisleri görmezden gelmiş oluyoruz. Bu da kendimizle ilgili öz değer duygumuzu zedeleyebiliyor. Kendini sevmekteki öncü değerlerden biri kendi hislerimizi ve düşüncelerimizi dinlemeye vakit ayırabilmekte.O zaman ‘öz sevgi nedir?’ diye tekrar sorduğumuzda, cevabımızı Sarah-Len Mutiwasekwa’nın Psychology Today’deki <a fr-original-style="" href="https://www.psychologytoday.com/us/blog/the-upside-things/201911/self-love" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">makalesinden</a> alabiliriz:&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">&nbsp;"Kendini sevmenin ne anlama geldiği hakkında hiçbir fikri olmayan tanıdığım birçok bakımlı insan var. Kendinizi sevmek bir bencillik eylemi değil, başkalarına karşı bir nezaket eylemidir çünkü kendinizi sevdiğinizde, başkaları sizin çözülmemiş sorunlarınızla uğraşmak zorunda kalmaz."</blockquote>Biz tabii hâlâ kendimizi şımartmaya, bazen çikolata yemeyi abartmaya, bazen saatlerce ayna karşısında yüz bakımı yapmaya devam edeceğiz ama aynı zamanda kendimize ‘bugün nasılsın?’ diyerek hâlimizi hatırımızı da soracağız. Sahi sormak istiyorum en son ne zaman kendinize ‘bugün nasılsın’ diye sordunuz?***Bensu'nun 20'likten bağımsız, Medium'da yazdığı İngilizce yazıları okumak için&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://soundsofromantic.medium.com/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">buraya</a>&nbsp;tıklayabilirsiniz.

Popüler kültürden kapitalizme uzanan kendini sevme çılgınlığının sınırlarını nasıl çizmeli?

Kendimi sevmek beni kibirli biri yapar mı?

Son zamanlarda tabağımızdaki bir konu tek başına ağır basıyor. Hollywood’daki bir sır perdesini aralamış gibi davranılan "nepo baby" konusu 2022 yılında hayatımıza bomba gibi düştü. Aslında Hollywood’un ünlüler ve çocuklarından oluşan dev bir açık hava tiyatrosuna dönüştüğü her zaman bildiğimiz bir şeydi, ama <a fr-original-style="" href="https://www.vulture.com/article/what-is-a-nepotism-baby.html" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Vulture sitesi</a> yaptığı ilginç şematik görseller ve makalelerle tüm gözleri daha dikkatli bir şekilde nepo bebeklere çekmeyi başardı. Ağzında altın kaşıkla doğmanın bir başka versiyonu olan nepo bebek kavramının kökeni "kayırmacılık" eylemine dayanıyor. Hollywood evrenindeki kayırmacılık kültürünü pek çok yapımda çok da gizli saklı olmayan bir biçimde görebiliyoruz. Bu bağlamda nepo bebeklere kayırmacılığın modernize edilmiş sansasyonlu bir hâli diyebiliriz.<a fr-original-style="" href="https://www.news24.com/you/celebs/international/rise-of-the-nepo-babies-how-famous-parents-and-big-bucks-helped-open-the-door-for-this-generation-of-achievers-20230105-2" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Nepo bebek etiketi&nbsp;</a>TikTok'ta 30 milyon görüntülenerek rekor bir sayıya imza attı. Herkes sevdiği yapımlardaki oyuncuların aslında bir yönetmenin kızı ya da oğlu olmasından şikâyet ederken ortalık kızışmaya devam ediyor. Peki nepo bebeklerden ne istiyoruz? İşte bugün nepo bebeklerin kendilerini sektöre kanıtlama hikâyelerini konuşacağız.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Neden nepo bebekleri yargılıyoruz?</h3>Nepo bebeği olayları kendi içlerinde bölümlere ayrılsa da, insanları burada rahatsız eden şeyin doğuştan şanslı olmak mı yoksa Hollywood’daki bu kemikleşmiş kayırmacılık sistemi mi olduğu ayrı bir tartışma konusu. Nepotizmin sınırlarını, Hollywood’daki aile bağlarının demiryolları gibi tüm sektöre yayılması olarak belirlemek istesek bile, konu hem magazine hem de politikaya aynı anda dokunduğu için çok daha fazlasını irdelemek için alan sağlıyor.Peki burada nepo bebek tiyatrosunun ana oyuncularını ne yapacağız? Teknik olarak bakarsak nepo bebekleri sadece ünlü bir aileye sahip olmakla kalmıyor aynı zamanda anne-babalarının genetik özelliklerini de alarak onların birer kopyası olarak doğuyorlar. Peki Stranger Things’in yükselen yıldızı Maya Hawke’a annesi Uma Thurman’ın etkileyici genlerini aldığı için ne kadar kızabiliriz? Evet güzel olmak Maya Hawke’in suçu değil. Zaten bizim de amacımız nepo bebeklerin doğuştan gelen imtiyazlarının yetenekleriyle nerede kesiştiğini sorgulamak. Ebeveynlerinin bağlantıları sayesinde mi yoksa yeteneklerinin ve gayretlerinin sonucunda mı bulundukları yere geliyorlar?Bu soruya nepo bebekler tabii ki çok yetenekli oldukları için bulundukları noktaya geliyor dersek kendimizi kandırmış oluruz. Nepoların bağlantıları onlara diğer insanlara kıyasla oldukça büyük kapılar açıyor olabilir ama bizim asıl merak ettiğimiz konu: Şans ve yeteneklerinin kesişimi nerede? Bu şansı nasıl kullanıyorlar?&nbsp;Nepo bebeklerini çok güzel ya da "imtiyazlı" oldukları için yargılamadığımızı netleştirdiysek asıl konuya geliyorum. Toplumun nepo bebeklerine bu kadar takmasının sebebi, nepoların hayata bu kadar şanslı ve önde başladıklarının çok da farkında olmamaları. Nepo bebeklerin bazıları<a fr-original-style="" href="https://www.elle.com/culture/celebrities/a41894075/0125-0141-an-idol-rising-december-2022/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">&nbsp;Lily-Rose Deep’in Elle dergisine</a> verdiği röportajda olduğu gibi, kendilerine ünlü çocuğu olmakla ilgili çok yüklenildiğini savunuyorlar. &nbsp;Bu noktada ebeveynlerinin kariyerlerinin önünde "bir yük" olarak durduğunu düşünenler bile var. Günümüzde, mütevazi olmamak bir nepo bebeğin yapabileceği en ölümcül günahlardan biri. İnsanların sesini çıkardığı nokta da aynı zamanda nepo bebeklerinin içine doğdukları bu geniş ağı ne kadar iyi kullandıkları ile ilgili. Burada bu konuyu kendisi de bir nepo olan &nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.washingtonpost.com/arts-entertainment/2022/08/01/nepo-babies-nepotism-hollywood-celebrities/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Kit Keenan’ın cümlelerinden</a> daha iyi anlamaya çalışalım:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Bence bir nepo bebeğin yapabileceği en kötü şey, sahip olduğu her şeyi kendi başına kazandığını söylemektir. Hayatta bana ne verildiğini biliyorum ve bu fırsatları diğer insanlara yardım etmek için kullanmaya çalışıyorum ve sadece bunu kabul etmeye çalışıyorum.</blockquote>Burada Lily-Rose Deep’in cümlelerine geri dönüyor ve yeni bir tartışma başlatıyorum. Lily diyor ki"Rol için doğru olman dışında hiçbir şey sana rolü kazandırmayacak. Belki ayağınızı kapıya sokarsınız ama yine de ayağınız kapıdadır. Ondan sonra gelen çok iş var." Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz? Lily gerçekten haklı mı? Yoksa artık bir nepo bebek olmanın gölgesinden kurtulmaya mı çalışıyor?<img src="https://images.aposto.com/2023/0/4/1674131946392.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.42" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İllüstrasyon:&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/gizemyyildirim/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Gizem Yıldırım</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Nepo bebeklerin başarısı: Aileden mi, yetenekten mi?</h3>Nepo bebeklerin en büyük kazançlarından birinin geniş bir sosyal çevreye doğma olduğundan bahsetmiştik. Nepo bebeklerin meslek hiyerarşisinde "çaba" çok daha geri planda kalmış gibi görünse de aslında burada ailenin mesleğini devam ettirmekle ilgili daha ciddi bir yönelim olduğunu görebiliyoruz. <a fr-original-style="" href="https://www.washingtonpost.com/arts-entertainment/2022/08/01/nepo-babies-nepotism-hollywood-celebrities/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Komedyen Wayne Brady'nin kızı Maile Masako Brady</a> “Ben bir aktrisim, ben bir şarkıcıyım. Temelde bir şekilde babamın yaptığını yapıyorum. Sanatın içinde büyüdüğüm ve bana bazı avantajlar verildiği için çok şanslıyım” diyerek baba mesleğini sürdürmeyi seçtiğini belirtiyor.&nbsp;Daha adil bir yaklaşım için nepo bebek konusunun kayırmacılıktan ziyade bir de aşağılama olarak kullanılan bir diğer yüzünü konuşmak da doğru olacak. Nepo bebek doğmak, küçümseniyor mu? Bu yargıya da kuş tüyü yastıklarda oturarak büyümediğini söyleyen Vittoria Ceretti’nin bir cümlesinin arkasından bakalım. <a fr-original-style="" href="https://www.glamour.com/story/vittoria-ceretti-slams-lily-rose-depp-nepo-baby-comments" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Ceretti bir Instagram hikâyesinde</a> şu sözleri paylaşıyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"Saygı duyduğum birçok nepo bebek arkadaşım var, ancak [nepo bebeklerinin] kendilerini benimle karşılaştırmasını dinlemeye dayanamıyorum. Manzaralı, rahat, seksi bir yastığın üzerinde doğmadım. Sizin hatanız olmadığını biliyorum ama lütfen geldiğiniz yeri takdir edin ve bilin.”</blockquote>Ceretti’nin bu sözlerinde büyük haklılık payı olsa da, hayatın dengesiz şans dağıttığı bu sistemde kendi şansını kendi yaratanların daha büyük emeği olduğunu varsaymak kimi zaman iddialı bir yaklaşım olabilir. Burada çaba göstermek eylemine değinerek herkes kendi şansını kendi yaratır ama bazılarının anahtarı çoktan elindedir demek istiyorum. Çünkü doğuştan bu şansa sahip nepo bebeklere bakıp "Sen benim yaptığımın çeyreğini yapmadın bu yüzden sus ve işine bak" demenin değiştirilemeyen gerçeklerden şikâyet etmek olduğunu biliyoruz. Bu yüzden daha kendimize dönük, "Biz elimizden geleni ne kadar yapıyoruz?" diye sormanın daha yapıcı olduğunu düşünüyorum.Vulture’ın dediği gibi nepo bebekleri seviyoruz, onlardan nefret ediyoruz ve onlara takmış durumdayız. Nepo bebek kelimesinin neden bu kadar olay olduğunu merak ediyor olabilirsiniz. Çünkü onları ne kadar çekemesek de, hayatımızı arada sıkıcı bulabildiğimiz için onların skandal ve gösteriş dolu hayatlarına ihtiyacımız var. Daha önce <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/celiskilerin-icinden-dogan-suclu-zevkin-anatomisi-zevklerimizden-neden-utanmaliyiz" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">suçlu zevk makalesinde</a> bahsettiğim gibi, yorgun bir günden sonra eve geldiğimizde kim bizim stres atıcımız olacak? Kardashian’ları izlemek bize hiçbir zaman cahil etiketi yapıştırmayacak ama kafamızı toplayacak ve bizi eğlendirecek. İşte nepo bebeklerinin hayatımızdaki rolü de sadece bu olmalı.

Nepo bebeği olmanın görülmeyen yanı: Doğuştan imtiyaz sahibi olmak bir lanet de olabilir mi?

Ünlü doğmak başarıyı engeller mi arttırır mı?

İşte o son viraja geldik.Yıl değerlendirmeleri, öğrendiğimiz dersler, aldığımız ama belki de uygulamaya elimizin ve aklımızın gitmediği kararların açıldığı günlerdeyiz. Ama önümüzde 365 gün daha var, değil mi? O zaman açılsın ajandalar, yeni hedefler ve kararlar not alınsın. Evet hevesliyiz, hiç olmadığımız kadar! Üstelik gençliğimiz de var. 31 Aralık gecesini 1 Ocak'a bağlayan sürede her şeyi yapabileceğimizi ve hayata yeniden başlayabileceğimizi düşünüyoruz.Peki sonra ne oluyor?Daha yılın ilk ayını bitirir bitirmez üzerimize bir ağırlık çökmüş gibi hissediyoruz. Daha önümüzde pek çok ay olmasına rağmen genel bir isteksizlik giriyor hayatımızla hedeflerimiz arasına. Sanki ajandamızın kapağını büyük bir şevkle açıp yeni hayatımıza giriş yapmamışız gibi umutsuz hissediyoruz. Peki tüm o heyecan nereye gidiyor?Heyecanımız gitti çünkü bütün bir yıl sindire sindire yememiz gereken büyüklükte bir yemeği bir ayda yemeye çalıştık. Şu anda midemiz tamamen doldu ve yeniden hareket edebilmeyi bekliyoruz. Bu benzetmemin bilimsel bir karşılığı da var. <a fr-original-style="" href="https://www.psychologytoday.com/us/blog/brain-wise/201612/the-science-why-new-years-resolutions-dont-work" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Psychology Today</a>’deki yeni yıl kararları makalesinde Dr. Susan Weinschenk alışkanlıkların koşullu doğasından bahsederek büyük bir alışkanlığı değiştirmek için küçük yeni bir tane yaratmanın önemini vurgulayarak ekliyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Alışkanlık yaratmak kolaydır ama küçük bir eylem seçmelisiniz. Daha fazla egzersiz yapmak küçük bir eylem değil. Yeni yıl kararlarının işe yaramamasının büyük bir nedeni budur. Eski bir alışkanlığı yenisiyle değiştirmek istiyorsanız bu küçük olmalıdır.</blockquote>Alışkanlık yaratmak kolay olsa da yeni yıl kararlarımızı devam ettiremememizi etkileyen bazı yanlış davranış kalıplarımız da olmalı. Bugün yeni yıl kararlarımızın ardındaki dev kuyuya girecek ve alışkanlıklarımızda neleri değiştirebileceğimize bakacağız.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Yeni yıl hedeflerinin sürdürülebilirliği mümkün müdür?</h3>2022’de en çok önemsediğiniz yeni kararınız neydi ve gerçekleştirebildiniz mi? 20’lik olarak 100 kişinin katıldığı küçük bir anket yaptık. Sonuçlar %61 oranında yeni yıl hedeflerinin gerçekleştirilemediğini gösteriyordu. En yaygın hedeflerden bazıları ise şunlardı:<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Yeni iş bulmak / iş değiştirmek</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Sınavları kazanmak</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Daha fazla para kazanmak</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Kendini sevmeyi öğrenmek</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Terapiye başlamak</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Toksik insanları hayatımızdan çıkarmak</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ülke değiştirmek</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Aşkı bulmak</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Hedef üniversiteyi kazanmak / mezun olmak</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Daha çok gezebilmek</li></ul>Cevaplara baktığımızda birçoğunun hayatımızı bir noktadan diğer noktaya taşıyan ya da yeni başlangıçlar yapmamızı sağlayan kararlar olduğunu görüyoruz. Yeni yılda, yeni ve büyük hedefler koymayı önemsiyoruz. Bu isteğimiz araştırmacıların "<a fr-original-style="" href="https://pubsonline.informs.org/doi/10.1287/mnsc.2014.1901" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">yeni başlangıç etkisi</a>" adını verdiği durumun zamansal dönüm noktalarına denk gelmesiyle doğru orantılı olarak gelişiyor. Yeni yıl da bu zamanlardan biri. Yeni bir sayfa açtığımızı düşünerek hayatımız üzerinde daha çok söz sahibi olmak istiyoruz. Peki hedeflerimizin sürdürülebilirliğini etkileyen şeyler nedir?<a fr-original-style="" href="https://www.verywellmind.com/how-to-keep-your-new-years-resolutions-2795719" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">VeryWell Mind’ın</a> yer verdiği bir çalışmada yeni yıl kararları veren kişilerin sadece %12’sinin hedeflerinde başarıya ulaştıkları kaydedilirken, <a fr-original-style="" href="https://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0234097" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">2020’de yapılan başka bir çalışmada,</a> katılımcıların %55’inin bir yıl boyunca hedeflerini sürdürebildiklerinden mutlu olduklarını ortaya koydu.Bu çalışmalara bakarak yeni yıl kararları vermek kadar bu kararların arkasındaki motivasyonları da incelemek gerekiyor. Çünkü kendimize verdiğimiz nedenler yeni yıl kararlarını devam ettirme süremizi büyük oranda etkiliyor.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Yeni yıl kararlarına çok mu anlam yüklüyoruz?</h3>Şöyle bir düşündüğümüzde ocak ayına girdiğimizde önümüzde bizi kocaman bir yılın bekliyor olması üzerimizde büyük bir ‘hayatımı değiştireceğim’ stresi yaratıyor olabilir. Özellikle ocak ayının ilk günlerinde söylenen o meşhur ‘yeni bir yıl yeni bir ben’ cümlesi geri kalan 300 küsur gün için oldukça iddialıdır. Bu daha en baştan kendimize ‘kanıtlayacak’ bir misyon yüklemektir. Daha yaşanmamış bir yıl için bu kadar iddialı olmak vücudumuzda güçlü bir adrenalin yaratabilir. Vücudumuzdaki adrenalin ise ‘<a fr-original-style="" href="https://www.psychologytools.com/resource/fight-or-flight-response/#:~:text=The%20fight%20or%20flight%20response,body%20to%20fight%20or%20flee." style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">savaş ya da kaç’</a> durumuyla ilişkilidir. Stresli durumlara karşı verilen bu otomatik tepkiyi yeni yıl hedeflerimize uygularsak karşımıza böyle bir manzara çıkabilir.Zihnimiz ve bedenimiz bizi üzerimizde baskı yaratan durumlardan korumak ister. Yeni yıl hedeflerimiz biz fark etmesek de aşırı anlam yüklediğimiz ve bu yüzden de bizi strese sokan bazı durumları tetikleyebilir. Dolayısıyla vücudumuz bizi korkutan şeylerden uzaklaştırmak isteyecektir. Yani yeni yıl hedeflerimizden ve yeni benliğimizden!Peki yeni yıl kararlarından tümden uzak mı durmalıyız? Tabii ki hayır. Sadece kendimizi ve sınırlarımızı iyi tanımalı ve hedeflerimize bir farkındalık getirmeliyiz. Psychology Today’deki makaleye tekrar dönecek olursak, Dr. Susan Weinschenk’in söylediği alışkanlıklar psikolojisi kavramı burada oldukça işimize yarayabilir. Alışkanlıklarımızın hayatımıza oturmasına alışırken büyük sözlerdense küçük eylemlerin daha çok işlevi vardır. Yeni bir alışkanlığı ise ancak mevcut olan bir alışkanlığa ekleyerek oluşturabiliriz.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Peki nasıl yapmalı?&nbsp;</h3>Sabit hedef belirleyerek bu hedefin alt dallarına inmeliyiz. Hedefimiz her gün düzenli olarak spor yapmaksa, spor eylemini sadece spor salonlarıyla sınırlı tutmamalıyız. Ofisimize giderken haftada 2 gün asansör yerine merdivenleri kullanabiliriz. Seçenekler bu şekilde artırılabilir. Asıl amacımızın hedeflerimizi gerçekleştirmek olduğunu düşünsek bir önemli adım da bu hedeflerin sürdürülebilirliği.<a fr-original-style="" href="https://www.refinery29.com/en-us/why-new-years-resolutions-fail" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Refinery 29’da</a> da bahsedildiği gibi yeni yıl hedeflerimize yaklaşırken ‘yeni yıl taahhütlerime ayak uydurmak için zaman yaratırken onlara nasıl daha farkındalıkla yaklaşabilirim’ diye düşünmemiz bizim için bir hedefi başarmaktan çok onu daha verimli bir şekilde hayatımıza dahil etmemizi sağlayacaktır. Sonuçta her yıl gibi yine yarıştığımız şey hedeflerimiz değil, kendimiziz.

‘Yeni bir yıl yeni bir ben’ gerçekten bizi motive eden bir cümle mi? Nerede yanlış yapıyoruz?

Yeni yıl hedefleri belirlemenin çekici ama karmaşık doğası

Görsel: <a fr-original-style="" href="https://www.giselledekel.com/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Giselle Dekel</a>Bahar ve yaz aylarından sonra içimizde oluşan coşku ve neşenin azaldığı, şarjımızın yavaş yavaş bittiği günlere girmek üzereyiz. Nasıl ki doğanın uyanmasıyla enerji kazanıyorsak, doğanın kış uykusuna yatmasıyla bizler de erken kararan havayla ve günlerin kısalmasıyla kendi yöntemlerimizle baş etmeye çalışıyoruz.'Keşke kış uykusuna yatabilseydik' dediğinizi duyar gibiyim. Ama biz insanların mevsimler için bir kısayolu ne yazık ki yok. Uzun günlerin tadını çıkardıysak, güneşli teraslarda gün batımlarını izleyip enerjileri depoladıysak artık karanlık ve soğuk günlere karşı topladığımız enerjiyi kullanmanın vakti geldi.<a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/ben-her-bahar-sanatci-olurum" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bahar aylarına yazdığım teşekkür mektubu</a> niteliğindeki yazımda, kış aylarının görev bitirme odaklı oluşundan, bahar aylarının ise bir başlatma ve keşfetme dönemi olduğundan bahsetmiştim. Şimdi tam da o bitirme hissimizin yükseldiği aylara giriş yapıyoruz. Kış kapıda fakat artık güneş kendini her gün biraz daha geri çekmeye başladı. Biraz daha uyuşuk ve daha az motive olmaya başladığımı hisseder gibiyim. Eğer siz de öyleyseniz bu karmaşık duruma gelin birlikte bakalım.<h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Kış ayları motivasyonumuzu gerçekten çalıyor mu?</h2>Ben kışı gerçekten çok severim ve bu sevgime bağlı olarak çevremdekilere de kışı sevdirme çalışmalarım hiç bitmez. Ama yalan söylemeyeceğim kışın yataklarımızdan zor kaldıran ürpertici doğasını hiç kimseye romantize edemem. Kışa girerken yapmak zorunda olduğumuz şeyler artarken bize lazım olan hazinelerimizden enerjimiz ve motivasyonumuzun gidişini izlemeyi hiçbirimiz sevmiyoruz.<a fr-original-style="" href="https://www.nimh.nih.gov/health/publications/seasonal-affective-disorder" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Ulusal Ruh Sağlığı Enstitüsü'ne göre</a> mevsimsel duygu durum bozukluğu (SAD) yaşayan insanlar, bu belirtileri sonbaharın ya da kışın başında hissetmeye başlıyorlar. "Peki ama kış aylarının vücudumuza ve zihnimize tam olarak yaptığı şey nedir?" diye sorduğumuzda karşımıza mevsimsel duygu durum bozukluğunun biraz daha az şiddetlisi olan "<a fr-original-style="" href="https://www.psychologytoday.com/us/blog/nurturing-self-compassion/201909/bracing-the-winter-blues#:~:text=Commonly%20known%20as%20%E2%80%9Cseasonal%20affective,in%20women%20than%20in%20men." style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">kış hüznü</a>" kavramı çıkıyor. &nbsp;Işığın azalması, sosyal olarak geri çekilme ve sıcak iç mekânlarda kalmak <a fr-original-style="" href="https://www.turkiyeklinikleri.com/article/tr-sirkadiyen-ritim-saglik-ve-beslenme-iliskisi-74583.html" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Sirkadiyen ritim&nbsp;</a>olarak bilinen vücudumuzun uyku/uyanıklık ve ruh hlâi döngülerini bozarak bizi yeniden bir düzen kurmaya zorluyor. Hâliyle vücut da alıştığı düzenden çıkarken bir mutsuzluk ve keyif kaçması hissediyor.<a fr-original-style="" href="https://www.verywellmind.com/how-to-beat-the-winter-blues-5087998" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Verywell Mind’da yayınlanan bir makalede</a> Psikiyatrist ve <a fr-original-style="" href="https://www.talkiatry.com/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Talkiatry’nin&nbsp;</a>kurucu ortağı Georgia Gaveras’a göre, kış hüznü ile mevsimsel duygu durumu arasındaki temel fark, şiddet ve işlevle ilgili.Gaveras kış hüznünü, "İnsanlar bazen üzgün hissederler ve bunda yanlış bir şey yok" şeklinde açıklayarak bunun insanların duygularını dışarı vurması olduğunu belirtiyor ve devam ediyor;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"Kış aylarında insanlar evlerini karanlıkta terk eder, bütün gününü penceresiz bir ofiste geçirir ve sonra karanlıkta tekrar eve gidip gelmek için işten çıkar. Bu, çoğu insanın eğilimlerini etkileyebilir."</blockquote>Ben de evden çalışan bir serbest yazar olarak kış hüznünün getirdiği motivasyonsuzluğa zaman zaman düşüyorum. Bu durumla baş etmenin yolunu ise daha fazla hareket etmekte buldum. Kışın ısınmak isteyen vücutlarımız hâliyle hareketsiz kalmayı seçiyor ama ben çalışma aralarımda bir kahveyi ya da başka bir ödülü kendime bahane ederek sık sık dışarı çıkıyorum. Motivasyonsuzluğumun nedeninin hep aynı mekânda kalmak ve sosyal anlamda canlanamamak olduğunu göz önüne alırsak, mekân değiştirmek psikolojimi de olumlu yönde etkiliyor.Soğukla arkadaş olmak zor. Ama bazen sevmediğimiz şeylerle de iyi geçinmemiz gerekiyor. Eh, işin <a fr-original-style="" href="https://aposto.com/s/pembe-gozluklerin-ardindaki-gerceklerden-kacis-psikolojisi-toksik-pozitiflik" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">toksik pozitiflik&nbsp;</a>yönüne kaçmadan sevmediğim durumların sevdiğim yanlarını bulmak benim için her zaman kolay oldu. Erken kararan hava motivasyonumuza göz dikmiş olabilir ama soğuk havalar düşmanımız değil! Soğuk havanın dinç tutan taraflarını yanımıza alarak daha motive olmak her zaman olmasa da çoğu zaman mümkün.&nbsp;

Kısalan günler düşmanımız olmak zorunda değil

Motivasyonum nerede? Kış günlerine hazırlıklı olmanın yolları!

Ekim ayına girince aklıma tek bir şey geliyor. Sıcak renkler, havaların soğuması ve yaprakların dökülmesi değil, Pumpkin Spice Latte de değil. Daha ürkütücü, karanlık havası olan bir atmosfer… Evet doğru bildiniz: Cadılar Bayramı (Halloween)! Sıcak yaz günlerinin ardından ekimin gelmesiyle hava hafiften tenimizi ısırmaya başlar. İşte ben o zaman Cadılar Bayramı çalma listemi yapar ve yollara düşerim. Doğanın kendi Cadılar Bayramı izlerini bırakmasını beklerim; örümceklerin ağlarını örmesi, ağaçların çıplaklaşması ve havanın daha erken kararması benim bu bayram ile özdeşleştirdiğim bazı doğal işaretlerdir. Tabii ki sokakları gezerken bal kabaklarının şık dekoratif görüntüsünün beni etkilemesine de izin veririm. Sık sık olmasa da vitrinlerin Cadılar Bayramı süslemeleri yapmaları beni mutlu eder.Eminim çoğumuzun çocukluğuna özgü bazı Cadılar Bayramı anıları vardır. Hangimiz izlediğimiz dizi ve filmlerdeki "şaka mı? şeker mi?" diye kapı kapı gezen çocuklara özenmedik ki? Ben şahsen her zaman ufak bir Amerikan kasabasının Cadılar Bayramına yaklaşan günlerde iki katlı evlerinin bahçelerine yaptıkları biraz ürkütücü biraz da komik süslemelerini görmek istemişimdir. Her bayramın kendine has bir güzelliği var ve Cadılar Bayramı da şimdiki modernize edilmiş gösterilerden çok daha fazlası elbette. İçinde biraz okült, biraz tarih ve oldukça da karanlık öğeler barındırıyor. Bir zamanların korunmak için yapılan ayinlerinin günümüzün en büyük kutlama şölenlerinden birine dönüşmesine biraz daha yakından bakalım.<h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Karanlıktan aydınlığa: Cadılar Bayramının renkli kostüm partilerine dönüşme yolculuğu</h2>Cadılar Bayramının kökleri Keltlerin eski ruhsal geleneği olan ve ‘yaz bitişi’ anlamına gelen Samhain bayramından geliyor. Samhain bayramı da her yerde gördüğümüz turuncu renklerin ve farklı dekorasyonların aksine oldukça karanlık ve ciddi bir bayram olma özelliği taşıyor. Cadılar Bayramına esas ürkütücü havasını veren ise, bir hasat kutlaması olmakla beraber, dünyadaki kötü ruhları kovma esasına dayanıyor. Keltler her yıl ölen insanların, yaşayanların arasında yürüdüklerini düşündüklerinden bu ruhları yatıştırmak için kapılarının önüne yemek ve tatlı bırakıyorlar. Bu uygulama size bir yerden tanıdık geldi mi? Evet meşhur “şeker mi? şaka mı?” sorusunun esası bu kadim ritüelden geliyor.Cadılar Bayramı hakkındaki teoriler bunlarla da sınırlı değil. Kimi tarihçiler bir ruhlar festivali olmadığını öne sürerken, kimi araştırmacılar da, Cadılar Bayramının pagan kökenlerini kabul etmesine rağmen, bayramın adının bir Hristiyan bayramı olan <a fr-original-style="" href="https://www.britannica.com/topic/All-Saints-Day" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">All Saints' Day'</a>den türetildiğini söylüyor. Bu bayramın ise putperestliği yok etmeyi isteyen Hristiyanlar tarafından uyarlandığı biliniyor. Cadılar Bayramının bu düzenlenmiş hâlinde, Samhain’in ürkütücü ritüellerinin yerini, masada toplanıp yemek yemek gibi daha neşeli ve aile dostu etkinlikler alıyor.Cadılar Bayramının tarihî hikâyesine daldıktan sonra, artık dikkatimizi günümüz dünyasındaki kutlamalara çevirebiliriz. Bana göre Cadılar Bayramının en güzel hâli dizilerde ya da filmlerde izlediğimiz hâlidir. En sevdiğimiz karakterlerin günlük yaşam telaşına Cadılar Bayramının ürpertici doğasının eklenmesine bayılıyorum. Bu yüzden bugün dizilerdeki Cadılar Bayramlarını konuşacağız:<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Stranger Things – Trick or Treat Freak</h3><a fr-original-style="" href="https://www.imdb.com/title/tt6020792/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Stranger Things’in 2. sezonuna ışınlanıyoruz</a>. Eleven’ın Upside Down’dan nasıl kaçtığını ve Hopper ile nasıl tanıştığını hatırlıyoruz. Stranger Things atmosfer itibariyle Cadılar Bayramı temasına oldukça uygun bir dizi olduğundan, buram buram gerilimle karışık ürkütücü bir his yaşayabiliyorsunuz. Bu bölümde Eleven kostüm giymek ve şeker toplamaya çıkmak istiyor. Ama Hopper ona şeker getireceğini söyleyerek tuhaf bir olayın peşine düşüyor ve Eleven’ı evde bırakıyor. Her köşeden bir canavar çıkan Stranger Things evreninde bu sefer biraz fazla turunculuk, tuhaf kostümler ve çözülmesi gereken bir avuç gizemli olay ile baş başa bırakılıyoruz.&nbsp;<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">How I Met Your Mother – The Slutty Pumpkin Returns</h3><a fr-original-style="" href="https://www.imdb.com/title/tt2072526/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Günümüzün en ikonik&nbsp;</a>dizilerinden birinin Cadılar Bayramı bölümünde, Ted bir kostüm kiralama dükkânında ona tanıdık gelen bir kostüme rastlıyor ve kostüm kiralama kayıtlarını araştırarak 10 yıl önceki bir Cadılar Bayramı partisinde tanıştığı "ideal kadın"ın izini sonunda buluyor. Ted hayalindeki kadın olan Naomi’nin (Katie Holmes) hatırladığı kadar güzel olduğunu ve onunla yeniden bağlantı kurmak istediğini keşfediyor. Ama 10 yıllık bekleyişten sonra bile bu gizemli kadınla aralarında bir şeylerin eksik olduğunu fark ediyor. Hayatının the one'ı aramaktan yılmayan Ted karakterinin Cadılar Bayramı bölümü ekseninde bir kez daha aşkta başarısız olmasını izliyoruz.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Friends – The One with the Halloween Party</h3><a fr-original-style="" href="https://www.imdb.com/title/tt0583612/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Friends’in Cadılar Bayramı temalı bu bölümünde</a>, kendimizi Monica ve Chandler’ın kostümlü partisinde buluyoruz. Bu sırada Phoebe’nin karmaşık ilişki sarmalında kaybolmamaya çalışıyoruz. Kostümlü parti ve entrikalar arasında Rachel “şeker mi? şaka mı?” temasını yaşatmaya, çocuklara atıştırmalık ve para dağıtarak onlarla iyi geçinmeye çalışıyor. Friends türü bir eğlence, daha fazla kostüm ve biraz da ürkütücülük için Friends’in Cadılar Bayramı bölümü yeniden hatırlanmaya değer.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Pretty Little Liars - The First Secret</h3><a fr-original-style="" href="https://www.imdb.com/title/tt2041095/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Entrikaların ve karanlık sırların hâkimiyet sürdüğü</a> Pretty Little Liars dizisine en yakışan atmosfer şüphesiz Cadılar Bayramı temasıdır. Dizinin bu bölümünde karakterler yine şok edici bir sırla yüzleşirken aynı zamanda kasabanın ünlü bir Cadılar Bayramı partisine davetiye almaya çalışıyorlar. Pretty Little evreninde Cadılar Bayramı voodoo&nbsp;bebek ayinleri, ölü kız makyajları, siyah ojeler ve kan lekeleri eşliğinde kutlanıyor.Ünlü dizilerin Cadılar Bayramı bölümlerinden de gördüğümüz üzere, bu kutlama artık tamamen kendini renkli kostümlere, kesik parmak kurabiyelere ve biraz da siyah ve turuncunun dansına emanet etmiş hâlde. Son olarak tüm dünyanın coşkuyla kutladığı bu bayramın büyük bir ekonomiyi canlandırdığını söylemeden geçmek de olmaz. <a fr-original-style="" href="https://www.wltx.com/article/news/local/26b-in-halloween-candy-expected-to-be-sold-this-holiday/101-ee01d572-086d-443a-ae7b-e6645823fe8c" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Wltx sitesinin&nbsp;</a>2019 tarihli haberine göre Amerikalılar her yıl Cadılar Bayramı için 9 milyar dolar harcıyor. Bu miktarın sadece 2.9 milyar doları ise renkli şeker tüketimine gidiyor. Eh ne diyelim o zaman bol ürpertici ama biraz da tatlı Halloween’lere!

Ruh kovma ayinlerinden şeker toplamalı oyunlara... 

Tarihten dizilere Cadılar Bayramı yansımaları

Yürüyen merdivenlerle aram pek iyi değil. Hatta garip bir anksiyetem var bile diyebilirim. Bu anksiyeteyi 6 yaşında markete giderken uzun bir süre yürüyen merdivene binemeyince geliştirdiğimi düşünüyorum. Ayağımı atacağım yer o kadar hızlı akıyordu ki her seferinde başım dönüyordu ve binemiyordum. Bugün hâlâ ne zaman yürüyen merdivene binsem aynı korkuyu hissediyorum. Yine AVM'lerin içindeki döner kapılardan da ürküyorum. Sürekli dönen ve çıkışı olmayan bir labirent gibi geliyor bana. Kullanmadan önce dönen kapıların içinde tek olduğuma emin olmak için bir süre bekliyorum. Zaten sevmediğim bir yerde başka biriyle çarpışma ve garip durumlara düşme ihtimalini sıfıra indirmek lazım. Bu korku sanırım kendini bir şeylere bırakamamakla ilgili. Çünkü kapı seni bir yere doğru sürüklüyor. Ona uyman ve hareketsiz kalman gerek. Yürüyen merdivenlerde de aynı durum geçerli. Akıp giden merdivenlere ayağını atmak garip bir şekilde güvensiz hissettiriyor. Ayağımın altından ve bedenimin çevresinden hızlıca akan bu iki şeye karşı huzursuz hislerimi görmezden gelmeyi bırakmam gerektiğini biliyor ve korkularıma sessizce teslim oluyorum.

Korku #4: Denge meseleleri ve AVM'ler

Bu merdiven neden hareket ediyor ki? Bu kapı neden dönüyor?

Romantik komedi film evreninde yaşamadığımızın farkındayım ama şu anki flört kültürüne baktığımda eski günleri özlemiyor değilim. Sadece eski aşk hikâyelerini dinlemeyi sevdiğimi sanırdım fakat şimdi eski aşklara özlem duymaya da başladım. İnsanların bir buluşmaya gitmelerinin bile zor olduğu, sevginin kıymetli, ilişkilerin emek gerektirdiği yıllara ışınlanıyorum sık sık. Duygusal aidiyetin kale gibi dimdik durduğu, küçük jestlerin değerli olduğu zamanlar beni heyecanlandırıyor. Her şeyin kolay olmasını seviyoruz. Teknoloji ve geçen yıllar bize hayatın zorluklarını aşmamız için pek çok imkân verdi. Ama peki aşk? Her şey ileri giderken, sevmekte ve güçlü bağları olan ilişkiler kurmakta neden geriye gittik?Küçük şeylere heyecanlanmanın ne demek olduğunu unutmuş olabilir miyiz? O zaman içimizdeki romantikliği tazelemek ya da o romantik kişiyi uyandırmak için geçmişte bir yolculuk yapmamız gerekiyor.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Geçmişten günümüze flört kültüründe neler değişti?</h3>Çok fazla geriye değil, sadece 90’ların başına gideceğiz. Çıkma teklifinin, çevirmeli ev telefonlarının ve aşk mektuplarının yazıldığı yıllardayız. Anonim olmak daha kolay bu yüzden birbirimiz hakkında bir şeyler öğrenebilmek için daha fazla çabalamaya ihtiyacımız var. Duygular daha yoğun, seven sevdiğine aşkını söylemek için analog yöntemlere başvuruyor. Bir gün radyoyu açtığınızda adınıza şarkı istendiğini duyuyorsunuz. İçiniz kıpır kıpır oluyor. Kelebekler midenizde dans ediyor adeta… 90’lı yıllarda flörtünüzü telefonla aramak bile büyük bir şey. Akıllı telefonların olmadığı yıllarda sadece birkaç alternatife sahipsiniz. Telefonlar var elbet ama yeni çıktığı için herkeste yok. Ya çağrı cihazınız olacak ya da ankesörlü telefonların başında ‘çaresizce’ bekleyeceksiniz. Kulağa bir hayli zahmetli geliyor değil mi? Ama şimdiki hızlı iletişim devrini göz önüne aldığımızda da oldukça tatmin edici. Çünkü o zamanın flörtleri geç olgunlaştığı için uzun ömürlü olmaya daha yatkın bir özellik taşıyor.2000'lerin ilk on yılına kadar geçerliliğini koruyan bir kavram vardı. ‘Çıkma teklifi.’ Flörtün bile sınırları belliydi çünkü çıkma teklifiyle şekillenen ilişkiler ciddiyet taşıyordu. Eğer biri size çıkma teklifi ettiyse onunla bir ilişkiye ilk adımı attığınızı bilirdiniz. Günümüz çağının ‘biz şimdi neyiz’ sancıları 90’larda çok az yaşanırdı. Günümüzde ise artık birileriyle tanışmak için ekranı hafif bir hareketle kaydırıyoruz. İlk buluşmayı bu kadar cazip kılan şeyin birbirimiz hakkında hiçbir şey bilmemenin garip gerginliği olduğunu düşünürsek, yeni nesil uygulamaların ve sosyal medyanın bunu elimizden aldığını da inkâr edemeyiz.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Birbirini yavaşça tanımanın cazibesine geri dönebilir miyiz?</h3>Yavaştan almanın heyecan veren doğası üzerine günlerce konuşabilirim. Birbirini uzaktan tanımanın garip mutluluğunu tanımlamanın en kısa yolu sanırım zaman içinde birbirine aşina olurken aynı derecede utanmaktır. Ergenliğimden genç yetişkinliğime kadar bu duyguları yaşayarak büyüdüm. Ama sonra insanlarla sosyal medyadaki bilgi alışverişimiz engellenemeyecek kadar genişledi ve hepimiz kendimizi telefonlarımızın ekranlarından merak ettiğimiz kişileri stalklarken bulduk. Bir anda tüm merak duygumuz değişti.&nbsp;İmkânlar ne kadar genişlerse genişlesin eski tip yavaş sevgi alışkanlıklarını yaşatan kişiler de hâlâ aramızda. Quora’da bir kullanıcı "<a fr-original-style="" href="https://www.quora.com/How-does-dating-differ-today-than-it-did-10-years-ago-20-years-ago" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Günümüzde flörtleşmek 10 yıl öncesinden nasıl farklı?</a>" sorusuna yazdığı bu cevapla yüzümde küçük bir gülümseme bırakmayı başardı:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"Partnerimle çok eski usul bir ilişkimiz var. Gittiğim üniversitede çalışıyor. Ona hoş bir mesaj göndermek yerine kapısına bir kağıt parçası koyuyorum ya da o gittikten sonra ofisindeysem masasının üzerine bırakıyorum."</blockquote>90’lı yıllardan kalmış ve 2000’li yılların bir bölümüne taşınmayı başarmış tatlı romantik trendlerden bazılarını hayal meyal hatırlıyorum. Mesela derslerde birbirimize notlar yazıp gizlice arkadaşlarımıza atardık. Birbirimizin masasına küçük mektuplar ve şekerlemeler bırakırdık. Tüm bu jestler meşhur Messenger’ın çıkmasıyla yavaşlayarak, WhatsApp’ın hayatımızdaki küçük retro iletişimleri ultra hızlandırmasıyla son buldu. Bustle <a fr-original-style="" href="https://www.bustle.com/articles/143207-7-90s-dating-trends-we-need-to-bring-back-immediately#:~:text=In%20the%20'90s%2C%20when%20you,texting%20your%20friends%20outfit%20options." style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">90’ların acilen geri getirmemiz gereken flört trendleri</a>&nbsp;adlı makalesinde duygularımıza tercüman olacak argümanlarla geliyor ve eski tip flört şekillerini neden günümüzün hızlı dünyasına getirmemiz gerektiğini samimi bir şekilde paylaşıyor.Karışık kasetler, heyecanlı bir buluşma öncesi kız arkadaş evine gitmek, radyodan şarkı göndermek, aşk mektupları ve fazlası… Ben hâlâ sevdiğim şarkıları internette toplamaktansa bir CD’ye kaydeden ya da USB'de biriktirip sevdiğim kişilere vermenin heyecanını yaşayan biriyim. Makaleye göre flört kültürümüzün heyecanını kemiren en büyük nedenlerden biri de, birbirimize soru sormayı unutmamızmış. Neden soralım ki? Küçük bir araştırmayla buluşacağımız kişi hakkında her şeye sahibiz. Ama yeterli bilgiye sahip olsak bile birini yüz yüze tanımanın getirdiği o tatlı merakı ne zaman kaybettik?Şimdi romantik düşüncelerimizden çıkarak biraz da gerçeklere gelelim. 90’ların saf heyecanını ve sevginin getirdiği sorumlulukları günümüze nasıl uyarlayacağız? Sanırım bunun için sevginin bize ne ifade ettiğini yeniden düşünmemiz gerekecek. İdeal ilişki anlayışımızı belirleyen şartlar nelerdir? Y kuşağı olarak gerçek sevginin nasıl hissettirdiğini, flört kültürümüzün temeli uygulamalarla delinmeden önce biraz deneyimleme şansı bulsak da Z kuşağı, ah o eski aşklar dönemini pek göremedi. O zaman şöyle diyebilir miyiz? Sevgi neydi? Sevgi emekti. Öyleyse yeniden daha derinden sevmek ve sevilmek için neyi geri getirmeye ihtiyacımız var? Sanırım bunu yine teknolojiyle olan mekanik ilişkimizin sınırları belirleyecek.

Ah o eski aşklar dediğimiz günler neden geride kaldı?

Nerede o eski aşklar: 90'lardan günümüze flört kültürü

Hayatta pek çok kimliğimiz var. Bazen yerine göre profesyonel mesleğimizi taşıyoruz. Bazen birinin annesi, kardeşi, eşi oluyoruz. Aynı zamanda bizi hayatın zehirli sarmaşıkları arasından çıkaran bazen çok saçma olduğunu bildiğimiz ama içten içe sevdiğimiz bazı zevklerimiz de var. Bu zevklerin tümü hayatta sahip olduğumuz bazı havalı ünvanlarla ve başarılarla eşleşmiyor hatta yeri geliyor çakışıyor bile. Hal böyle olunca biz de bu zevklerimizi her zaman kilitlediğimiz küçük bir defterde saklıyoruz. Hatta bu kilitli defterin adı bile var. Literatürde(!) bu kavramın adına “guilty pleasure” yani suçlu zevk deniyor.Suçlu zevk kavramı en basit haliyle tüketmekten hoşlandığımız ama birilerinin öğrenmesinden de utandığımız her şey için geçerlidir. Her zaman bir kavramın toplumda yer aldığı ve biçimlendiği konumu sorgulayan biri oldum. Pek tabii bir zevkin suçlu olması, bir şeyi basitçe sevmenin yarattığı özgürlük alanının çok dışında yer alıyor. &nbsp;Bir şeyi sevmenin gizlenecek ya da ondan utanacak özellikleri olduğuna neden inanıyoruz? &nbsp;Bu kendi fikrimiz mi yoksa toplumun genel düşüncelerinin bize kendimizi yetersiz ve düşük hissettirmesi mi? &nbsp;Bugün yine her cümleyi neden diye sorgulayacağımız biraz da sinirlenmenin serbest olduğu özgür bir alana geçiş yapıyoruz.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Bir garip kimlik karmaşası: Suçlu zevklerim benim hangi yönümü yansıtıyor?</h3>Kimliklerimizi birbirine karıştırmadan yaşamak bir kişilik karmaşası yaratıyor gibi görünse de burada, toplumun demirbaş düşüncelerinin büyük rol oynadığını görüyoruz. Toplum farklı olan şeylere dar bir perspektiften bakmaya meyilli. Yarattığımız güçlü kimlik her neyse, bunu ne olursa olsun korumamız isteniyor.&nbsp;Peki kime ve neye göre güçlülüğümüz sarsılıyor?Kendimi bir şeylere&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://apos.to/i/62c320394c458d00074272c6" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">hayranlık duyarken</a> ya da aynı filmi 500 kez izleyip suçlu zevkim bu diye kendimle dalga geçerken diğer bir yandan şunu düşünüyorum:&nbsp;Hayattaki varoluşumuz tek bir kimliğe sığar mı? &nbsp;Sevdiğimiz bir şeyden utanmak ya da hor görmek kendi fikrimizse onu neden seviyoruz diye hiç düşündük mü? Eğer sevdiğimiz bir şeyden mutluluk duyuyorsak, küçümsediğimiz zevklerimiz kendimizi yetersiz bulmamıza da neden oluyor mu? Sevdiğimiz her şey karakterimizi tam olarak yansıtmasa da yine de bizim sosyal ve kültürel varoluşumuzun bir uzantısıdır.İşte tam burada zevklerimizle aramıza eleştirel bir bakış giriyor.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.inc.com/minda-zetlin/guilty-pleasures-reality-tv-rest-brain-benef.html" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Inc’de yayınlanan bir makalesinde Minda Zetlin</a>, izlediklerimizin kim olduğumuzu belirlemediğinin altını çizerek ekliyor; &nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); box-sizing: border-box;">"Spor müsabakaları başarılı iş insanları tarafından izlenirken, realite TV asgari ücretli kişiler tarafından izlenir klişesi var. Zamanınızı Kardashianları izleyerek geçirmeniz sizi işinizde daha aptal, daha az ahlaki veya daha kötü yapmaz. Söz veriyorum."</blockquote><h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Bir rahatlama aracı olarak suçlu zevklerin toplumsal ağırlığı</h3>Hepimiz hayatımız boyunca zeminden başlayarak yavaş yavaş oluşturulan&nbsp;toplumsal beklenti ağının birer parçasıyız. Öncelik olarak bize güvenenlerin, ardından bizi tanıyanların ve sonra da toplumun beklentilerini karşılamak zorundaymışız gibi hissediyoruz. Üstelik durum topluma göre 'yüksek kalitede' bir meslek sahibi olduğumuzda da bitmiyor. Bu sefer kimliğimizi koruyabilmek için, özgün benliğimizdeki ‘kusurlu tarafları’ saklamaya başlıyoruz.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.livestrong.com/article/13767116-stop-saying-guilty-pleasures/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Terapist ve Free Your Child From Overeating'in yazarı Michelle P. Maidenberg</a>, PhD, "kendimizi tek boyutlu bir şekilde görmeyi tercih ederek, kendi imajımızın geri kalanıyla uyuşmayan kısımlarını reddediyoruz," diyerek kendimizi zevklerimizden nasıl soğuttuğumuzu özetliyor. &nbsp;Bütünleştirici bir psikoterapist olan, Dr. Victoria Harris ise, zevk aldığınız şeyler kimliğinizle doğrudan çelişiyor gibi göründüğünde, deneyimin özellikle tatsız hale gelebileceğini paylaşıyor.Toplumda sadece zevk almak için yapılan eylemlerin mutlak bir tembellik içerdiği için küçümsendiği bir bakış açısı var. Sadece dondurma yiyerek televizyona bakmak gibi 'üretkenlik içermeyen aktiviteler' yaptığımızda kendimizi suçlu hissetmeye başlıyoruz. Neden mi? Çünkü toplumun zevk almakla ilgili koyduğu dikenli engellere çarpıyoruz. Bu duygusal engeller bizde küçük yaşlardan beri işlenmiş &nbsp;‘zevk almak kötüdür’ inancını tetikliyor.&nbsp;Guilty pleasure algısını, 'keyfim bilir' e çevirmeliyiz. Zevklerimizi kabul ettiğimizde kendimizde yepyeni bir kimlik keşfedeceğiz. Ehh bu da artık neyi sevdiğimizle dalga geçen insanlara biraz daha az hoşgörülü olacağımız anlamına gelebilir. Ama her zaman kibar bir şekilde söylenerek tüm mevzuyu bir anda kapatan cümleyi tekrar hatırlayalım: renkler ve zevkler tartışılmaz.

Hayattaki varoluşumuz tek bir kimliğe sığar mı?

Çelişkilerin içinden doğan suçlu zevkin anatomisi: Zevklerimizden neden utanmalıyız?

Hayatta pek çok kimliğimiz var. Bazen yerine göre profesyonel mesleğimizi taşıyoruz. Bazen birinin annesi, kardeşi, eşi oluyoruz. Aynı zamanda bizi hayatın zehirli sarmaşıkları arasından çıkaran bazen çok saçma olduğunu bildiğimiz ama içten içe sevdiğimiz bazı zevklerimiz de var. Bu zevklerin tümü hayatta sahip olduğumuz bazı havalı ünvanlarla ve başarılarla eşleşmiyor hatta yeri geliyor çakışıyor bile. Hal böyle olunca biz de bu zevklerimizi her zaman kilitlediğimiz küçük bir defterde saklıyoruz. Hatta bu kilitli defterin adı bile var. Literatürde(!) bu kavramın adına “guilty pleasure” yani suçlu zevk deniyor.Suçlu zevk kavramı en basit haliyle tüketmekten hoşlandığımız ama birilerinin öğrenmesinden de utandığımız her şey için geçerlidir. Her zaman bir kavramın toplumda yer aldığı ve biçimlendiği konumu sorgulayan biri oldum. Pek tabii bir zevkin suçlu olması, bir şeyi basitçe sevmenin yarattığı özgürlük alanının çok dışında yer alıyor. &nbsp;Bir şeyi sevmenin gizlenecek ya da ondan utanacak özellikleri olduğuna neden inanıyoruz? &nbsp;Bu kendi fikrimiz mi yoksa toplumun genel düşüncelerinin bize kendimizi yetersiz ve düşük hissettirmesi mi? &nbsp;Bugün yine her cümleyi neden diye sorgulayacağımız biraz da sinirlenmenin serbest olduğu özgür bir alana geçiş yapıyoruz.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Bir garip kimlik karmaşası: Suçlu zevklerim benim hangi yönümü yansıtıyor?</h3>Kimliklerimizi birbirine karıştırmadan yaşamak bir kişilik karmaşası yaratıyor gibi görünse de burada, toplumun demirbaş düşüncelerinin büyük rol oynadığını görüyoruz. Toplum farklı olan şeylere dar bir perspektiften bakmaya meyilli. Yarattığımız güçlü kimlik her neyse, bunu ne olursa olsun korumamız isteniyor. Peki kime ve neye göre güçlülüğümüz sarsılıyor?Kendimi bir şeylere <a fr-original-style="" href="https://apos.to/i/62c320394c458d00074272c6" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">hayranlık duyarken</a> ya da aynı filmi 500 kez izleyip suçlu zevkim bu diye kendimle dalga geçerken diğer bir yandan şunu düşünüyorum: Hayattaki varoluşumuz tek bir kimliğe sığar mı? &nbsp;Sevdiğimiz bir şeyden utanmak ya da hor görmek kendi fikrimizse onu neden seviyoruz diye hiç düşündük mü? Eğer sevdiğimiz bir şeyden mutluluk duyuyorsak, küçümsediğimiz zevklerimiz kendimizi yetersiz bulmamıza da neden oluyor mu? Sevdiğimiz her şey karakterimizi tam olarak yansıtmasa da yine de bizim sosyal ve kültürel varoluşumuzun bir uzantısıdır.İşte tam burada zevklerimizle aramıza eleştirel bir bakış giriyor. <a fr-original-style="" href="https://www.inc.com/minda-zetlin/guilty-pleasures-reality-tv-rest-brain-benef.html" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Inc’de yayınlanan bir makalesinde Minda Zetlin</a>, izlediklerimizin kim olduğumuzu belirlemediğinin altını çizerek ekliyor; &nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"Spor müsabakaları başarılı iş insanları tarafından izlenirken, realite TV asgari ücretli kişiler tarafından izlenir klişesi var. Zamanınızı Kardashianları izleyerek geçirmeniz sizi işinizde daha aptal, daha az ahlaki veya daha kötü yapmaz. Söz veriyorum."</blockquote><h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Bir rahatlama aracı olarak suçlu zevklerin toplumsal ağırlığı</h3>Hepimiz hayatımız boyunca zeminden başlayarak yavaş yavaş oluşturulan toplumsal beklenti ağının birer parçasıyız. Öncelik olarak bize güvenenlerin, ardından bizi tanıyanların ve sonra da toplumun beklentilerini karşılamak zorundaymışız gibi hissediyoruz. Üstelik durum topluma göre 'yüksek kalitede' bir meslek sahibi olduğumuzda da bitmiyor. Bu sefer kimliğimizi koruyabilmek için, özgün benliğimizdeki ‘kusurlu tarafları’ saklamaya başlıyoruz.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.livestrong.com/article/13767116-stop-saying-guilty-pleasures/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Terapist ve Free Your Child From Overeating'in yazarı Michelle P. Maidenberg</a>, PhD, "kendimizi tek boyutlu bir şekilde görmeyi tercih ederek, kendi imajımızın geri kalanıyla uyuşmayan kısımlarını reddediyoruz," diyerek kendimizi zevklerimizden nasıl soğuttuğumuzu özetliyor. &nbsp;Bütünleştirici bir psikoterapist olan, Dr. Victoria Harris ise, zevk aldığınız şeyler kimliğinizle doğrudan çelişiyor gibi göründüğünde, deneyimin özellikle tatsız hale gelebileceğini paylaşıyor.Toplumda sadece zevk almak için yapılan eylemlerin mutlak bir tembellik içerdiği için küçümsendiği bir bakış açısı var. Sadece dondurma yiyerek televizyona bakmak gibi 'üretkenlik içermeyen aktiviteler' yaptığımızda kendimizi suçlu hissetmeye başlıyoruz. Neden mi? Çünkü toplumun zevk almakla ilgili koyduğu dikenli engellere çarpıyoruz. Bu duygusal engeller bizde küçük yaşlardan beri işlenmiş &nbsp;‘zevk almak kötüdür’ inancını tetikliyor.&nbsp;Guilty pleasure algısını, 'keyfim bilir' e çevirmeliyiz. Zevklerimizi kabul ettiğimizde kendimizde yepyeni bir kimlik keşfedeceğiz. Ehh bu da artık neyi sevdiğimizle dalga geçen insanlara biraz daha az hoşgörülü olacağımız anlamına gelebilir. Ama her zaman kibar bir şekilde söylenerek tüm mevzuyu bir anda kapatan cümleyi tekrar hatırlayalım: renkler ve zevkler tartışılmaz.&nbsp;

Hayattaki varoluşumuz tek bir kimliğe sığar mı? 

Yazı: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/bensuchan/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bensu Cangüler</a>Görsel: <a fr-original-style="" href="http://www.audreyhelenweber.com/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Audrey Helen Weber</a>Şimdi derin bir nefes alıyoruz ve 10’dan geriye sayarak her şeyin iyi olacağını düşünüyoruz.Geçtiğimiz 2,5 yıla hızlıca baktığımda, yaşadığımız onca şeyin altından kalkmamız için gülmeye, negatiflikleri ‘olumlamaya’ daha çok ihtiyacımız olduğunu gördüm. Sokağa çıkma yasakları arasında eve sıkışmış, iş ile ev düzenimiz birbirine karışmıştı. İnsan olmanın sadece zorunluluklarını yerine getirmeye çalışıp, bizi kısıtlayan her şeyin içinden yeniden doğmaya çalışırken aynı zamanda evden canlı yayınlara katılıp neşemizi yükseltecek her şeyi yapmaya çalıştık. Ama hepsi bir noktadan sonra ‘ben&nbsp;ne yapıyorum&nbsp;ya’ batağına saplanmaya başladı. Bu süreçte bazılarımız ( belki de çoğumuz) ‘Hayatım yokuş aşağı yuvarlanırken, neden ekmek yapıp, belirsizlikle gelen ağlama krizlerimi bastırmaya çalışıyorum? ’ diye düşünmüş olabilir. Ama işte toksik pozitiflik olarak bildiğimiz kavram da tam olarak bu düşünceyle fark ediliyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1657649138991.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.42" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="https://georgiaperrystudio.com/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Georgia Perry</a>, Lettering "Meh"<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><a fr-original-style="" href="https://www.verywellmind.com/what-is-toxic-positivity-5093958" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Verywell Mind&nbsp;</a>toksik pozitifliği, “bir durum ne kadar korkunç veya zor olursa olsun, insanların olumlu bir zihniyet sürdürmesi gerektiği inancı olarak tanımlıyor.” Hepimiz toksik pozitifliği bir kelimeyle duymuş olabiliriz; “good vibes only” sadece iyi duygu ve ruh hallerini kapsayan bu terim, hayatımızın ortasına adeta bir kaya gibi düştü. Bir anda kendimizi iyi hissetmek için amansız bir mücadelenin içinde bulduk. Daha sonra bu good vibes akımını derin nefes alma pratikleri ve olumlama cümleleri izledi. Sonunda mutsuzluktan yere yığılmamak için kendimizi bilinçsizce bazı cümleleri tekrarlarken bulduk. İyi ama düşünce ve duygularımızı bastırmak için neden bu kadar çabalıyorduk?Tabii ki doğru nefes almaktan, olumlama cümlelerine kadar bizi iyi hissettirebilecek her şeyin kanıtlanmış pek çok faydası bulunuyor.<a fr-original-style="" href="https://www.scientificamerican.com/article/proper-breathing-brings-better-health/#:~:text=In%20Brief,by%20diverting%20attention%20from%20thoughts)." style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">&nbsp;Araştırmalar&nbsp;</a>doğru nefes almanın vücudumuzu gevşetip, duygularımızla, zihnimizin sakinleşmesini sağladığını kanıtlıyor. Ama doğru nefes almanın ya da yoga hareketlerini denemenin sadece bir araç olduğunu unutuyoruz. Bizler duygularımızı yapay bir şekilde olumlamaya çalıştıkça içimizde duygusal olarak olan biteni bastırmaya daha meyilli oluyoruz. Duyguları<a fr-original-style="" href="https://greatergood.berkeley.edu/article/item/how_to_regulate_your_emotions_without_suppressing_them" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">&nbsp;anda yaşayamamak&nbsp;</a> bizi sandığımızdan çok daha fazla etkilese de biz hayatın akışında savrulurken bunu fark edemiyoruz.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;"><img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1657649238638.gif" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="2.37" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></h3><a fr-original-style="" href="https://georgiaperrystudio.com/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Georgia Perry</a>, Lettering "Ouch"<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Bazen de her şeyin yolunda olmadığını bilmemize ihtiyaç vardır.</h3>Pandemiyle birlikte dünyada artan, ekonomik, sosyal ve psikolojik buhranlara bir yenisini daha ekleyerek hayatımıza devam etmeye çalışıyoruz. &nbsp;‘her şeye iyi yönden bak’ akımları bizi bir gölge gibi takip ediyor. Pozitif düşünmek ne kadar kötü olabilir ki dediğinizi duyabiliyorum. Ama Instagram akışımızı her yenilediğimizde ve tweetleri aşağı kaydırdığımızda kendimizi görünmez bir kaygı içinde buluyoruz. Şu anda kötü hissetmeye hakkım yok mu?Kötü ya da endişeli hissetmek üzerimizde garip bir baskı oluşturuyor. Sanki duygularımızı olduğundan abartılı gösteriyormuşuz ya da daha da kötüsü ‘sahip olduklarımıza’ şükretmiyormuşuz gibi. Sosyal medyada pembe bulutların üzerinden fırlamış, parlak gülücükler saçan ve hayatın tüm güzelliklerini yaşayabilen daima mutlu kişileri görünce ise psikolojimizdeki ‘kötü hissetmemeliyim’ çukurları daha da derinleşiyor. Ama duygularımızı ‘daha iyi olanlarla’ değiştirmek ne kadar doğru hiç düşünüyor muyuz?<a fr-original-style="" href="https://www.dazeddigital.com/life-culture/article/53737/1/how-toxic-positivity-took-over-the-internet#:~:text=%E2%80%9CToxic%20positivity%20is%20the%20trend,trend%20forecasting%20agency%20Fashion%20Snoops." style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Dazed’de yayınlanan</a> bir makalede psikoterapist Elizabeth Beecroft, duygularımızın gerçekliğini reddedip iyimserlikle kapatmaya çalışmanın, &nbsp;bize acı veren duygulardan kaçmak olduğunu söyleyerek ekliyor. "Kaçınma ile birlikte kabul eksikliği gelir ve bu zararlıdır." Kaçınma duygumuzu etkileyen en önemli faktörün sosyal medya olduğunu belirten Beecroft, toksik pozitiflik eğiliminin, pandemi boyunca sosyal medyayı ele geçirdiğini de özellikle vurguluyor.&nbsp;<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;"><img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1657649198919.gif" width="550" fr-original-style="" fr-original-class="fr-draggable" style="border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;"></h3><a fr-original-style="" href="https://georgiaperrystudio.com/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Georgia Perry</a>, Lettering "Feels Good"<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Sosyal medyada sorunlarımızı ‘’olumlama’’ kapasitemiz</h3>Uzun bir süredir hayatımızı yöneten 3 büyükler olan Twitter, Instagram ve TikTok ile birlikte hayatımızı &nbsp;bir duygu tiyatrosunda yaşıyor gibiyiz.Sosyal medyadaki sağlıksız pozitiflik akımları dertlerimizi olumlama çabamızı artırarak, hayatımızdaki her zorlukla gülerek başa çıkma ‘becerisini’ de beraberinde getiriyor. Kusurlarımıza gülebilmek, dertlerimizle dalga geçmek yararlı savunma biçimlerinden olsa da, çoğu zaman, esas sorunun kaynağına inmeden, etrafında dolaşarak sadece parlak bir paket kağıdına sardığımızı hissediyorum. Bu parlak paket kağıdı da popüler kültürün konularını kullanıyor. Ünlü bir kişinin derdini saatlerce konuşuyoruz. Eşinden ayrılan, depresyona giren oyuncuların hallerini kendimizle kıyaslayıp, tweetler atıyoruz. Ama dönüp de, kendi sorunlarımızla ilgilenmiyoruz. Nasıl oluyor bu?Zorluklarla kara mizah yoluyla dalga geçmek, Z kuşağı başta olmak üzere Y kuşağının da oldukça yaygın yaptığı bir sosyal davranış. Özellikle travma gibi derin konuların sıklıkla şaka yoluyla ‘aşılmaya’ çalışılması, duyguları açıkça konuşmanın önünde bir engel oluşturuyor. Bu davranışın toksik pozitifliğin daha gri bölgede kalan bir tarafı olduğunu düşünüyorum. Çünkü burada motive edici cümleler, pembe gözlükten bakılan tavsiyeler yok ama aynı zamanda dertleri bir hafife alma davranışı var. Ve bu sandığımızdan çok daha tehlikeli olabilir.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.elle.com.au/culture/toxic-positivity-21082" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Elle’ye konuşan</a> The Indigo Project’in baş psikologu Mary Hoang bazen hayat berbattır diyor.<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"Günün her saniyesi mutlu, kabarcıklı tek boynuzlu atlar olmamıza gerek yok. Hepimiz insanız ve acı çekmek, incinmek, kızgın ve hayal kırıklığına uğramak normaldir. Başkalarının (ve kendinizin) daha ağır duygularının varlığında meraklı ve dürüst olmak &nbsp;'sadece iyi hisler'in &nbsp;felsefesinden çok daha besleyicidir."</blockquote>Yaşadığımız olumlu ya da olumsuz duyguların birbirinden farklı olmadığını ise bize kimse söylemeyecek. O yüzden aydınlık olduğu kadar karanlık günlerin de varlığını biliyor ve buna saygı duyuyorum.&nbsp;

Pollyanna olmak bizi daha motive bireyler yapar mı? Yoksa bu sadece sorunlarımızı kendimizden uzaklaştırmak mı?

Pembe gözlüklerin ardındaki gerçeklerden kaçış psikolojisi: Toksik Pozitiflik

Yazı: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/bensuchan/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bensu Cangüler</a>Görsel: Meltem Dinar&nbsp;Hepimiz hayatımızın bir döneminde en az bir film ya da kitap karakterine aşık olmuş ya da onlara derin bir hayranlık beslemişizdir. Hatta bazı zamanlarda sevdiğimiz her karakterin bizim gibi davranmasını bekleyip, o karakter herhangi bir ters davranış yaptığında kızıp, küsüp, terk etmiş bile olabiliriz bu kurgusal karakterlerimizi. Kurgusal ya da ünlü birine yoğun duygularla bağlanmanın ardındaki nedenleri hep merak ettim. Çünkü varoluşumdan itibaren fanmışım gibi hissediyor. Bu bir kimlik arayışı mıydı? Yoksa biz bir şeylere hayran olarak içimizdeki saklı duyguları mı yaşamaya çalışıyoruz? Bilinmez. Ama ben hala &nbsp;bize fiziksel olarak uzak olan şeylere çok yakın hissetmemizin altını kazmaya devam ediyorum. Hakkını vermem gerek bu konuya çok mesai harcadım. O yüzden bugün hayali dostlarımıza, çocukluk aşklarımıza ve yetişkinlikte bile kopamadığımız fan kültüründe platonik aşklar konusuna değineceğim.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2022/6/3/1657110057843.png" width="550" fr-original-style="" fr-original-class="fr-draggable" style="vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; max-width: 100%; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;"><a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/kissi_ussuki/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Kissi Ussuki</a>, "I L U!"<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Neden hayran oluruz?: Hayatımızdaki ana karakter eksikliği</h3>&nbsp;Bazı insanlar ‘hayatının ana karakteri olmak’ konumuna zorlu koşullarla gelir. Bazı kişiler ise kendi hayatında figüran gibi hisseder. Figüran gibi hissettiğimizde başka birinin yaşadığı ve ana karakter olduğu bir şeyler izlemek/ okumak isteriz. Hayranlığın kökeni bir noktada kendi hayatımıza olan merakımızdır. Hayran olduğumuz her şeyde, bizden, hayallerimizden, ortaya çıkaramadığımız potansiyelimizden bir iz ararız. Çünkü biz çoğunlukla eksikliğini hissettiğimiz konuları okumaya, izlemeye ve sevmeye çekiliriz.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.refinery29.com/en-us/fictional-character-bonding-fandom-psychology" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Refinery 29’da yayınlanan bir makalede</a> Santa Barbara, CA merkezli bir medya psikoloğu olan Karen-Dill-Shackleford, kurgusal karakterleri ya da ünlü kişileri önemli bulmanın aslında doğal olduğunu söylüyor. Karen-Dill-Shackleford, fan olmanın genel olarak hayatımızdaki şeyleri ne kadar derinlemesine araştırdığımızla ilgili olabileceğini belirterek ekliyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Hikaye anlatmak bizim için önemli olan fikirlere dokunmanın bir yolu olduğundan, bir hikaye ve onun karakterleri ile bağlantı kurmanın önemi büyüktür ve çoğu zaman bir hikaye için günlük hayatımızdaki şeyler ve insanlar için normalden daha fazla empati hissederiz’’</blockquote>Fan olma yolculuğuna başladığımda bir şeyleri neden sevdiğimi algılayamayacak bir yaştaydım. Sadece bana yeni dünyalar açacak, çocuksu merakımı giderecek yeni bir şeyler bulmak istiyordum. Dünya sıkıcıydı, yetişkinler koşuşturuyordu. Öyleyse dünyanın içinde pek de buralardan olmayan başka geçitler de olmalıydı. Evet! Fan olmak tam da aradığım bir yerdi. Bambaşka kişiler, dünyalar, sihirler vardı burada. Kendimden bir şeyler bulamazken bile mutlu olabiliyordum. Ve zaman içinde büyüyüp, bir şeyleri fark edebilecek yaşa geldiğimde aslında her karakterle aşırı hassas bir empat gibi bağ kurabildiğimi gördüm.&nbsp;Fan kültürüne daha derinlemesine bir bakış attığımızda, bir şeyleri koyu bir bağlılıkla sevmenin kendimizde keşfetmediğimiz bazı ‘yeni’ özellikler olduğunu da görebiliriz. Yani bir yönden fan olmak bizim karakterimizi geliştiren ve ‘genç yetişkin’ kimliğimize atıfta bulunan bir aktivitedir. İlkokulda, lisede hatta üniversitede kendime fanlığım ile bir dünya yarattım. Lise de yıllığıma “Bensu seni ve fanlığını seviyorum” yazanlar bile vardı. Analitik Psikolojinin kurucusu Carl Gustav Jung’un <a fr-original-style="" href="https://www.goodreads.com/book/show/18283582-ke-fedilmemi-benlik?ac=1&from_search=true&qid=Ew8IZjeAjX&rank=1" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Keşfedilmemiş Benlik</a> kitabında bahsettiği, içimizdeki alt dünyaları ve farklı personaları ise çok sonradan öğrendim. Ben kendime saklamak istediğim her şeyimle yeni bir alt kültür oluşturmuştum aslında.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/3/1657110725160.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.71" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/kissi_ussuki/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Kissi Ussuki</a><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Kurgudan dünyaya yeni bir yol</h3>Kurgu karakterlere aşık olmamızın yüzlerce nedenini sayabilirim ama bunların başında dış dünyada &nbsp;kendimizi yeterince açabileceğimiz, empati kurup, kendimiz olabileceğimiz kemik bir ortam olmamasından kaynaklandığını düşünüyorum. Kendimizi açabileceğimiz rahat bir ortam olmaması ise tahmin edilebileceği gibi zorlu ve yıpratıcıdır. Bu yüzden kendimize her zaman bizimle olabilecek sanal bir arkadaş grubu seçeriz. Friends ve How I Met Your Mother gibi klasik dizilerin bugün bile hala aynı coşkuyla izlenebilmesinin nedeni, dizilerin içindeki &nbsp;yakın arkadaş grubu&nbsp; kültürünün bize samimiyet duygusunu yansıtabilmesidir. Bu da bizim onların yaşadığı aşkları, duygusal karmaşaları ve arkadaşlık sorunlarını aynen hissetmemizi sağlar.Bu karakterler hayatımızın zor bir bölümünde, final sınavlarına çalışırken ya da işten eve gelince akşam rutinimizin bir parçası olarak yıllarca bize eşlik etmiş olabilirler. O halde onlar yaşamımızın ve bizim hayat neşemizin de önemli bir &nbsp;parçası olurlar – onlar bunu bilmeseler bile – &nbsp;bu tek taraflı aşk bize iyi gelir. &nbsp;Ayrıca hem kendimizle hem de bizim dışımızda bir şeylerle duygusal aidiyet bağı kurmamıza da yardımcı olur. Aidiyet hissetmek varlığımızın temel bir ihtiyacıdır. <a fr-original-style="" href="https://www.teenvogue.com/story/psychologists-say-fandoms-are-amazing-for-your-mental-health" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Teen Vogue’da yayınlanan&nbsp;</a>bir makalede fan gruplarına katılmanın neden aidiyet duygumuza yararlı olduğu vurgulanıyor. Habere göre her zaman 'kabilenin' bir parçası gibi hissetmek isteriz. &nbsp;Ama bu çoğu zaman kolay değildir. Bu yüzden bizimle aynı şeylere umarsızca aşık olan insanları gördüğümüzde, heyecanlanırız çünkü bu duygularımızı genişletmek için parlak bir başlangıç noktasıdır.Teen Vogue’a &nbsp;konuşan Columbia Üniversitesi'nde psikoloji profesörü Dr. Laurel Steinberg, fan kültürünün ortak bir amaç bulmak duygusunu geliştirdiğini belirterek ekliyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"İnsanlarla ortak tutkular ve ilgi alanları üzerinden bağlantı kurmak zihinsel ve duygusal sağlık için iyidir çünkü kardeşlik benzeri veya aile benzeri bir güvenlik duygusu yaratmaya yardımcı olur."</blockquote>Uzmanların cümlelerinden de anlaşıldığı gibi fan kültürüne ait olmak, birilerine platonik bir aşk beslemek, bizim hayata olan sevgimizi ve çeşitli nedenlerden dolayı körelen umudumuzun ve amaçlarımızın yeniden yeşermesine sebep olabiliyor. Buna katılıyorum çünkü benim ergenlik yıllarım boyunca hissettiklerim de farklı şeyler değildi.Aşık olmak istediğimde dış dünyadan değil bu kurgusal dünyadan birini seçtim. Karnımı doyurmasının dışında pek tabii her ihtiyacımı karşılıyordu bu dünya. Bir başkadır platonik aşklar dedim. Kalbini kıran yok, hayal kırıklığı yok. Belirli bir son var her seferinde ve sen bu sonla birlikte o hikayeden payını alıp gidiyorsun.Fan olmak, kendimizden beklediğimiz çoğu şeyin dışarıdaki paketlenmiş haliydi belki de… Çocukluğumuzun, gençliğimizin fotojenik bir albümüydü. Şimdi bile sevdiğimiz bir <a fr-original-style="" href="https://apos.to/s/6285c51fa9837a0007aa6d77" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">şarkıyı</a> açtığımızda veya en sevdiğimiz <a fr-original-style="" href="https://apos.to/s/62a20de018869d00067d24bc" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">gruplara</a> baktığımızda aynı parlak hislerle dolabiliyoruz. Ve bu geçmişin bize acı vermediği en sıradan ama mutlu anlardan biri oluyor.&nbsp;

Fan olmak bir kimlik arayışı mıdır yoksa içimizdeki saklı duygulara ulaşma çabamız mı? 

Fan kültürüne derin dalış: Bir başkadır platonik aşklar

Görsel: <a fr-original-style="" href="https://www.graphis.com/master-portfolio/guy-billout/art-illustration/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Guy Billout</a>Değişim yeniliğe açık bir çağrı mektubudur. Ne yazık ki pek az kişi, değişimin sunduğu geniş imkanları görmek için isteklidir. Çünkü değişimin altında gözlerini bize dikmiş ve hemen bir şeyler yapmamızı bekleyen biri olduğunu sanarız. Elimiz ayağımız titremeye başlar hiçbir şey yapamayız.Üniversiteden mezun olduğum ilk yılı hatırlıyorum. Zihnimde bir ton yük, içimde ise kaygı içinde bağıran genç bir yetişkin vardı. &nbsp;Hiç bitmeyecek diye düşündüğüm bir şeyin sonuna gelmiştim. Üniversite hayatım tüm kırılganlığıyla karşımda duruyordu ama yıkılmaz sandığım o duvar artık yoktu. Ve değişim, yetişkin olmak, sabit bir iş sahibi olmak gibi soğuk gerçeklerle karşımda dikiliyordu.Peki ama elimiz ayağımız titreyecek kadar neden korkarız ki değişimden? Değişimle birlikte aklımızdakini bulamayacağımızı, boşlukta kalacağımızı düşünüyoruz. Okul bittiğinde alıştığımız düzeni, öğrenci olmanın kimine göre sıkıcı ama bilindik düzenini, rahat olduğumuz sosyal çevremizi kenara koymak ve yeni bir maceraya girişmek sinir sistemimizi sıkıştırıyor. Alıştığımız hiçbir şeyi bırakmak istemiyoruz ama içimizdeki devam etme güdüsü bizi sürekli dürtüyor. ‘Hadi böyle duramazsın kendin için bir şeyler yapmak zorundasın.’ Boşuna mı okudun? Bu kadar uykusuz gece ne içindi? Sonra o malum soru geliyor. Peki ya ne yapacağımı bilmiyorsam, buz gibi suya atlamalı mıyım? &nbsp;Yoksa kıyıdan yürümeye devam mı?Değişim nedir? Yenilik baskısı mı? Yoksa köstek olan bir düşman mı?&nbsp;Değişim korkumun temellerine indiğimde , ‘ya başarısız olursam’ cümlesine çok sık rastlıyorum. Genç yaştaki başarısız olma korkusu bizi anı yaşamaktan alıkoyan ve sosyal kimliğimizi de olumsuz etkileyen bir durum. Başarısız olmak, bizim gözümüzde kendini yeterince ortaya koyamamak demek. Yetersizlik duygumuz tetikleniyor. Kendimizi başkalarıyla kıyaslamaya başlıyoruz. &nbsp;Ama değişim korkumuz, şartlarımızı zorlamanın baskısıyla da kalmıyor bizi tembellikle suçlamaya başlıyor. Bilinçsizce değişim korkusunu bir daire olarak kendi eksenimizin dışına çiziyoruz. Ama buraya adım atmamak için de elimizden geleni yapıyoruz.&nbsp;Değişim çoğu zaman sorumluluk alabilmeyi gerektirir. Yaptıklarımızın sonuçları her zamankinden farklı olduğunda bu bize bir belirsizlik alanı yaratacaktır. Belirsizlik ise sınırları belli olmayan her olasılığı bize göstermeye devam eder. &nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.verywellmind.com/i-fear-change-how-to-cope-with-the-unknown-5189851" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Very Well Mind sitesine konuşan Klinik &nbsp;Psikolog Carla Marie Manly</a> belirsizliğin hayatımızdaki etkilerini şöyle açıklıyor:"Hayat tahmin edilebilir göründüğünde, ne bekleyeceğimizi bildiğimiz için daha az stres ve kaygı yaşarız. Hayat öngörülebilir hissetmediğinde ve bir sonraki köşede ne olabileceğinden emin olmadığımızda, stresli ve endişeli hissediyoruz.”&nbsp;Eğer siz de değişimi düşününce derin derin nefesler alıyor ve rahat karar veremiyorsanız gelin bu korkunun psikolojik kökenlerine inelim.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.psychologytoday.com/us/blog/the-adaptive-mind/201809/how-overcome-the-fear-change" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Psychology Today’de</a> yayınlanan bir makalede Gustavo Razzetti Beynin "kesinlik açlığı" yaşadığını belirtiyor ve ekliyor: "Kesinlik beynin 5 işlevinden biridir. Beyin, kontrolün sizde olmasından hoşlanır. Belirsizlik ise limbik sistemimizde güçlü bir uyarı tepkisi oluşturur; bu yüzden endişelenir ve değişimden kaçmak isteriz."Bu değişimden korkma hikayemize çok da uzak bir yaklaşım değil. Değişim, devam etme içgüdümüzü ortadan ikiye bölen bir yol gibidir. Devam etmek için daima tanıdık bir şeyler ararız. Eğer değişime direnirsek bu bizi olduğumuz alana sabitler. Eskilere gideriz ve güzel günlerin tozlu sayfalarında kayboluruz. Tabii ki bu bize değişimin getirdiği belirsizlikten daha çok zaman kaybettirir.&nbsp;Aşina olmanın zehirli çekiciliğiBaşarısızlık korkumuzdan, belirsizlikten ve beynimizin sabit olana duyduğu 'saygıdan’ da anladığımız gibi insanlığın doğası aşina olanın manyetik alanından ayrılmayı pek sevmiyor. Psikolojide maruz kalma etkisi (<a fr-original-style="" href="https://thedecisionlab.com/biases/mere-exposure-effect" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">mere exposure effect</a>) olarak geçen bu durum bizi konfor alanlarımıza daha da yapıştırarak, güvenli iş, arkadaş ve sosyalleşme alanlarımızı bir harita üzerinde toplamamıza neden oluyor. Ortada bir çekicilik olduğu doğru ama bu bizi ne kadar geliştiriyor?&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.thoughtco.com/mere-exposure-effect-4777824" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Maruz kalma etkisi,</a> yeniye kıyasla tanıdığa daha olumlu hissettiğimiz için oluşur. Bunu değişime karşı gösterdiğimiz dirence uyarlarsak, şöyle diyebiliriz:&nbsp;Değişimden korkuyoruz çünkü orada tehlikeli olabilecek pek çok dış etken ve yenilik var. Bunları daha denemedik ve denemeye de gönüllü olmamız için sadece tanıdıktan, yabancıya bir adım atmamız gerekiyor.&nbsp;Bir zamanlar her şeyin birer yabancı olduğu geçiyor gözümün önünden; ilkokula ilk başladığımız gün, en yakın arkadaşımızla ilk tanıştığımızdaki o gergin ama heyecanlı his, üniversitemizdeki ilk sunum günümüz, işimizi, okulumuzu değiştirdiğimiz tüm o değişimler hayatımızdaki ilkleri temsil ediyordu. Ama hepsi zamanla tanıdık olana doğru evrildiler.Yani değişimden korkmanın aslında bilinmeyenin doğasından kaçmak olduğunu görüyoruz. Her deneyimin en başta yabancı geldiğini hatırlasak, yeniliklerin bir fırsat olabileceğini hatırlarsak ve tüm hayatımızın gidişatını tahmin etmeye çalışmazsak, değişimin getirebileceği fırsatları daha kolay sahipleneceğimizi düşünüyorum.&nbsp;Eee o zaman değişim yolunda hepimize bol şans!&nbsp;

Değişim sancılarını aşmak: buz gibi suya atlamalı mıyım?  Yoksa kıyıda yürümeye devam mı?

Değişim korkusu: Gitmek ile kalmak  arasındaki gergin dakikalara hoş geldiniz

Yazı: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/bensuchan/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bensu Cangüler</a>Her zaman kış insanı olduğumu söylerim. Kışın o kendine has yalnızlığı ve romantikliği beni içine çeker ve bana apayrı bir ilham verir. Ama bu yıl pandemiyle geçirdiğimiz &nbsp;birkaç kara kışın ardından ruhum güneşi görmeye, baharın ayak seslerini duymaya hasret kalmıştı. Güneşi ne zaman görsem kendimi dışarıda buluyordum ki bu benim için de yeni bir şeydi. Bahar bu sene çok geç geldi ama yine de bu durum baharın yarattığı o mutluluk atmosferini hissetmemiz için engel değildi.Bahar gelince içimdeki coşku haline çiçeklenmek adını koyarım. Baharın yaklaşmasıyla, mutluluk hormonu serotoninin artması, <a fr-original-style="" href="https://www.huffpost.com/entry/warm-weather-mood_n_56fd42b3e4b083f5c606f9cd" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">motivasyonumuzun mevsim geçişleriyle yükseldiği araştırmalarla da kanıtlandığ</a>ı için bu durum bizi 'neden böyle garip hissediyorum' diye düşünme derdinden de kurtarır.Havaların ısınmasıyla ilhamın artışı arasındaki bağlantıyı fark etmek, bu ruh halini biraz daha derinlemesine düşünmem için olanak sunuyor. Sevgili Sezen Aksu’nun da dediği gibi &nbsp;insan neden her bahar aşık oluyor? Neden içimizdeki sanatçı, şair, ressam bahar ayında daha bir şevkle ortaya çıkıyor? Gelin güneşin çıktığı, çiçeklerin açıp ağaçların yeşillendiği bahar ayının duygularımız ve yaratıcılığımız üzerindeki etkisine biraz daha yakından bakalım.Kısıtlı varoluş halinden yeniden büyümeye: Bahara hoşgeldiniz.Doğanın mevsimlerle uyumu eşsizdir. Ağaçlar yapraklarını dökünce mutsuz olmaz ve vakti geldiğinde tekrar giyinmeye yani çiçeklenmeye üşenmez. İnsan ırkı olarak bizler de mevsim geçişlerini duygularımızdan görebiliriz. <a fr-original-style="" href="https://www.wired.co.uk/article/winter-work-hours-shorter-circadian-clock" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Güneşin görece daha az olduğu kış ayında daha fazla görev bitirme odaklı olur,&nbsp;</a>kendimize daha fazla dinlenme alanı yaratmak isteriz. Havalar ısınıp ışık artmaya başladığında ise, doğayla birlikte biz de kış uykumuzdan uyanırız ve içimizdeki ısınmaya başlayan duyguları keşfe çıkarız.&nbsp;&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://worldcrunch.com/tech-science/the-science-of-why-spring-makes-us-happy" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">World crunch sitesinin</a> bahar ve psikolojimiz arasındaki bağlantıları açıkladığı makalede Berlin’de Freie Universitesi’nde psikolog ve biyopsikoloji fahri profesörü olan Peter Walschburger, insanların karanlıkta dinlenmeye, ve aydınlıkta aktif ve morali yüksek olmaya programlandığını söylüyor. ‘’ışığa kitlesel tepki veriyoruz. Birden bire etrafta çok fazla insan var. Bu yüzden bizim de davranışlarımız kökten değişmeye başlıyor.’’ Bu cümleler bana bahara olan coşkulu tepkimizin çevremizdeki kalabalıklara katılma isteğimizi artırmasını da çağrıştırıyor. Bahar gelince kolektif bir tepki olarak dışarıdaki hayatı daha keyifli buluyoruz. Kalabalıklar diğer mevsimlere kıyasla daha az eziyetli geliyor. Çünkü biyolojik olarak da hayata yeniden başlıyor gibiyiz.Üretkenliğim ve yaratıcılığım nisan ayına geçmemizle birlikte birden bire yüzde yüz arttı. Abartmıyorum. Sıradan bir sabah aynı saatte bilgisayarımın başına geçtiğimde içimde farklı bir mutluluk keşfettim. Kafam karışık değildi ve ne yapacağımı çok net biliyordum. Ve o sabah 45 dakika içinde bir makale bitirdim. Sadece beni çok iyi tanıyanlar bunun bir mucize olduğunu bilir. Gün içindeki üretkenliğimizi artırabileceğimiz pek çok etken olsa da, ben bunların hiçbirini yapmadım. Aklıma tek bir sebep geldi. Bahar sonunda bana da uğramıştı.Bahar bizi neden mutlu eder?Isınmaya başlayan havaların mevsimsel duygu durum bozukluğundan muzdarip olmayan insanları da etkilediği araştırmalarda küçük bir yüzdeyle de olsa kanıtlanmıştır. <a fr-original-style="" href="https://www.psychologytoday.com/za/blog/the-social-self/201604/does-warmer-weather-really-make-you-happier" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Psychology Today’in sıcak havalar gerçekten sizi mutlu ediyor mu</a> adlı makalesinde akademisyen Allen R. Mcconnell hepimizin bildiği ama farkında olmadığı araştırma sonuçlarına &nbsp;yer veriyor. “Sıcak havalar bizi etkiliyor çünkü bu durumun başlıca nedeni havalar ısındığında içimizde oluşan daha fazla hareket etme ve dışarıya çıkma seçeneklerinin çoğalmasıyla doğru orantılıdır. Bahar ve yaz aylarında sosyalleşme içgüdülerimiz de harekete geçer.”Mcconnell, havaların ısındığı zamanlarda insanların parkta 90 dakika yürüyüş yapmaları sonrasında daha az karamsar düşündüklerini belirterek ekliyor:“Havanın kendisi bireyler için doğrudan fayda sağlamasa bile daha güzel hava nedeniyle dışarı çıkmak doğa ile daha fazla iletişim kuracağımız için zihin sağlığımızı ve dolayısıyla yaratıcı gücümüzü önemli ölçüde olumlu etkileyecektir.”Tekrar kendi durumuma döndüğümde içimde saklanan sanatçının kendini neden şimdi göstermeyi seçtiğini düşünüyorum. Nisan’ın başından beri sosyalliğim arttı ve İstanbul’da pandeminin başından beri özlediğim sokaklarla daha yakından ilişki kurdum. Bir ağacın altında zihnimden koparak dinlenme imkanları buldum. Bunların hepsi – bahar havalarının da katkılarıyla- benim daha özgür ve yaratıcı hissetmemi sağladı. Pandemi dönemi boyunca bir zincire vurulmuş gibi hisseden bir parçamız vardı. Bu da işi sanatsal üretim alanlarıyla &nbsp;ilgili olan kişileri oldukça ‘’sınırlandırılmş’’ hissettirdi. Ama havaların ısınıp, kısıtlamaların da bir nebze gevşetilmesiyle içimizdeki oyun isteyen çocuk yeniden hayata karıştı.Geldi bahar ayları gevşer gönül yayları İlhamımız tavan yaptı, canımız hep geniş bahçeli mekanlarda oturup keyif yapmak istiyor derken, diğer taraftan hayatın daha sorumluluk gerektiren kısımlarında içimdeki üretkenlik canavarına kapılmamaya da özen göstermeye devam ediyorum. Daha önceki isyanlarım arasında üretmek zorunda mıyım sorusuna da yer vermiştim. Bu sorunun kısmen öznel olan cevabına <a fr-original-style="" href="https://apos.to/i/aynali-bulten" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">20’liğin aynalı bülten bölümünden&nbsp;</a>ulaşabilirsiniz.Vücudumuz güzel ve parlak bir güne cevap vermeye çalışıyor. Son zamanlarda hissettiğim şey bundan çok daha fazlası olsa da, genel olarak temelinde gönül gevşeten bazı yeniliklerin parçası olmak yatıyordu. Kalbim baharla birlikte yeniden sevmeyi, hayattan keyif almayı hatırladı. Çalışma yükünü ve mükemmelliyetçiliğini yere bıraktı. Ve şimdide yaratıcılık semalarında yüzmeye hazırlanıyor. Sizin de öyle olmasını temenni ederim.Yazımı bitirirken Orhan Veli Kanık’ın birkaç dizesine &nbsp;tüm kalbimle katılarak yer vermeden de geçemeyeceğim:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(250, 218, 196); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">Beni bu güzel havalar mahvetti,Böyle havada istifa ettimEvkaftaki memuriyetimden.Tütüne böyle havada alıştım,Böyle havada aşık oldum;Eve ekmekle tuz götürmeyiBöyle havalarda unuttum;Şiir yazma hastalığımHep böyle havalarda nüksetti;Beni bu güzel havalar mahvetti.</blockquote>

Mevsimlerin duygu durum ve yaratıcılığımız üzerinde sörf yapması üzerine...

Ben her bahar sanatçı olurum

Yazı: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/bensuchan/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bensu Cangüler</a>Görsel: Gökçen GöktenSon 1 yılımın konusu pandemide yaşamaya alışmanın yanı sıra sosyal yaşamımı da yeniden kurmayı öğrenmekti. Eski sosyal hayatımı geri getirmeye çalışmıyordum çünkü bu 2020 ve 2021’de geliştirdiğim tüm yeni özelliklerime hakaret olurdu. Yapmam gereken bu yeni &nbsp;normal yaşama bir şekilde kendi kurallarımla dahil olmaktı. Ama nasıl?Bu soruyu inanın çok düşündüm. Uzun uzun yürüdüm, sonra biraz daha düşündüm. Sonuç olarak önce çevremdekilerle sosyalleşmeye karar verdim. Çünkü tüm değişimler küçük küçük başlar değil mi? Birkaç sanal sohbet &nbsp;uygulaması indirdim. Dünyanın farklı yerlerinden insanlara fiziksel mektuplar gönderdim. Her gün postaneye yürümek yeni sosyallik anlayışım olmuştu ve bundan hoşlanmıştım. Ama İnternetten sosyalleşmenin yeni normalim olduğunu kabullenemedim. Çünkü alıştığım o samimiyet, bir kafede oturup yüksek seslerin içinde konuşmaya çalışmak ve aniden yükselen kahkahalarımı özlüyordum.&nbsp;İnternet arkadaşlıklarına bir süre ara verip bu sefer kendimle sosyalleşmeye karar verdim. Önce bir insan olarak kendimi anlamaya çalıştım. Hangimiz kendini anlamak için zaman harcıyor? dedim ve yeni kitaplardan tutun, tarot ve astroloji danışmanlıklarına kadar birçok şey aldım. Bu da yeni çağın getirdiği sosyalleşmelerden biriydi.. Mindfulness (bilinçli farkındalık) yürüyüşlerine çıktım. Mini videolar çektim. Sosyal medyaya koyacağım, <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/reel/CO-pak7lbmr/?utm_medium=copy_link" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">şunun gibi,</a> yeni somut anılar yarattım. Bunlara rağmen kendimle yeterince zaman geçirmiyordum. Kendimden bir şekilde kaçıyordum. Bu yüzden eskiden olduğu gibi yeni mekanlar aramaya başladım. Bu sefer uzaklarda değil, çok yakınlarda. Zihnimin içinde yeni odacıklar keşfettim. Korkularım, sevinçlerim, heyecanlarım hepsine yürüyerek daha da çok yaklaştım. Sonra yeni normalimin aslında bu olduğunu anladım.<img src="https://images.aposto.com/2021/11/4/1638459288788.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">İllüstrasyon: Gökçen Gökten<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Pandemiden önce nasıl sosyalleşiyorduk sahi?Bir çoğumuz için çok zorlu geçen 1,5 sene içerisinde sosyallik ayarlarımızın da sıfırlandığını düşünüyorum. Bir nevi makine ayarlarına dönmek gibi, hiç sorgulamadığımız ve yapmadığımız, kendimizi ortamlardan eksik hissettiğimiz bir yolun son dönemecine gelmiştik. Buradan sonra gidecek başka yer yoktu.Pandemiden önce pek çoğumuzun kalıplaşmış hatta oturmuş bir sosyal yaşamı vardı. Belirli yerlerde buluşur, aynı trend yerlere giderdik. Yeni açılan bir mekanı deneyimleyebilmek için uzun kuyruklarda beklemeyi göze alabilirdik. Çoğu sosyal alışkanlığımız bize ‘’yapılması gerekli’ birer sosyal uyum davranışıymış gibi gözükürdü. O zaman farkına varamasam bile artık anlıyorum. Bu sosyal uyum davranışlarının kendim için olan versiyonunda, aşırı sosyal gözükmek çabası vardı. Belli alışkanlıkları devam ettirmenin şu anda da kusurlu bir tarafı yok. Fakat yeni normalimden eski sosyal yaşamıma bakarken gözümden kaçan bir detaya sahibim. Zamanın kalitesi.Diğer yaşıtlarım gibi akşamları dışarıya çıkmadığım için garip, herkesle aynı modayı takip etmediğim için yetersiz ya da belli mekanlarda fotoğraf çektirmediğim için uyumsuz hissetmemem gerektiğini biliyorum. Sosyal açıdan uyumsuz hissetmenin aslında ne kadar demode bir şey olduğunun farkına varıyorum. Herkesle benzer sosyalleşme güdülerine sahip olmayı da farklı kaynaklardan edindiğimizi yavaş yavaş öğreniyorum. Artık bir açılıp bir kapanan sosyal özgürlüklerimize daha sıkı sahip çıkıyorum. Eskiden bir görev olarak görülen iletişimler artarken, sosyal çevrelerimiz sadece en sevdiğimiz insanları kapsayacak şekilde daralıyor. Bu yenilikler de bize daha kaliteli iletişimler olarak geri dönüyor.<a fr-original-style="" href="https://www.bbc.com/worklife/article/20201005-how-covid-19-is-changing-our-social-networks" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Sydney Üniversitesi'nde yalnızlık araştırmacısı</a> olan Dr. Marlee Bower ve Wollongong Üniversitesi'nden sosyolog Dr. Roger Patulny olmak üzere iki akademisyenin ortak projesinde, Bower katılımcıların verdiği açık uçlu cevapları birleştirerek pandemi süresince pek çok kişinin sosyal ağlarını daraltmaya başladığını söyledi. Araştırma insanların eski sosyal yaşamlarındaki çemberleri daraltarak daha küçük alt gruplar halinde sosyalleşmeye başladığını kanıtlar nitelikteydi.Kademeli sosyalleşmeyle yeni bir varoluş alanı yaratmakÇeşitli karantina ve pandemi önlemleriyle birlikte sosyalleşme alanlarımızın değişmeye zorlanması hatta bir nevi yıkılmasıyla, kimliklerimizi de gözden geçirmek zorunda kaldık. Evlerimize sıkıştığımız karantinalar &nbsp;bizi sosyalleşme alışkanlıklarımız hakkında düşünmeye zorladı. Kendimizle baş başa kalınca vaktimizi verimli kullanma düzenimiz değişti. Ve yavaşlamak terimi hayatımıza girdi.<a fr-original-style="" href="https://www.bbc.com/worklife/article/20210218-why-we-may-have-to-re-learn-to-socialise" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bbc Work Life’ın haberinde</a> bilişsel paslanmaya dikkat çekilerek, yeniden &nbsp;güvenli bir sosyal alan yaratmak üzerinde duruluyor. Pandemi döneminde çoğumuz sosyal izolasyonla gelen yalnızlık hissini deneyimlediğimiz için bilişsel faaliyetlerimizde adeta bir ‘’paslanma’’ meydana geldi. Bu da sosyal kimliklerimizin eriyerek asosyalleşme eğilimlerimizin ortaya çıkmasına neden oldu. Pandemiden korunmak çerçevesinde koyulan kurallara uyarak yine de pek çoğumuz evlerimizin içinde ya da dışında kendimizi yeniden var etmenin çeşitli yollarını bulduk. Santiago Üniversitesinde Biyolog olan Daniela Rivera izolasyon stresini hafifletmek için bisiklete binmek gibi fiziksel, beyin jimnastiği gibi bilişsel ve terapi almak gibi duygusal alanlarda olmak üzere farklı çevresel sosyalleşme türleri önerirken, sosyal kaygı koçu Marla Genova, insanları birkaç gün birden üst üste izolasyonda kalmamaya teşvik ediyor.Sosyalleşme süreçlerimiz yavaş da olsa bizi yeniden yüzyüze olmanın nasıl bir değer olduğunu öğretecekmiş gibi duruyor. 1 senedir görüşmediğim arkadaşıma beceriksizce sarıldığımda da, kalabalık bir ortamdan telaşlı bir şekilde maskeme sarılarak geçtiğimde de benzer duyguları içime çektim. Bir zamanlar tanıdık olanın şimdi verdiği o tarifsiz his, daha önce yaşadığım hiçbir duyguya benzemiyordu. Bu da beni yeniden kendimle kurduğum anlamlı ve şükür dolu bağlantıya getirdi.Pandemi hala devam ederken, bazen kendi zihnimizde bazen ise başkalarının zihninden ilham alarak kendi yeni normalimizi yaratmaya devam ediyoruz. Süreç devam ederken sosyal yaşantımızdan umudumuzu kesmeden, kendi çevremizde daha anlamlı sosyal olanaklar &nbsp;yaratıyoruz. Birbirimize iyi gelen ortak alanları buluyoruz. En yakınlarımızla bile aynı odada nasıl oturacağımızı yeniden öğrendiğimiz bu zamanlarda, yeni normale uyumlamaya çalıştığımız mikro sosyal alanlarımıza geri dönüyoruz. Bu tabii ki kolay olmayacaktır. Fiziksel ve sosyolojik olarak da seçici olduğumuz bu dönemden geçerken herkesin benzer asosyallik duygusunu yaşadığını aklımızda bulundurarak yola devam etmeliyiz.&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.washingtonpost.com/lifestyle/2021/04/24/awkward-social-pandemic-return/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Washington Post’</a>un makale başlığında bahsettiği gibi, her birimizin artık bir ölçüde sosyal açıdan garip olduğunu da unutmamalıyız.

"Yapmam gereken bu yeni  normal yaşama bir şekilde kendi kurallarımla dahil olmaktı. Ama nasıl?"

Pandemi sonrası sosyal buhran: Nasıl yeniden güvenle sosyalleşeceğiz?

Görsel: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/laurenmartin_studio/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Lauren Martin</a>Bir sabah kalktığımda içim anlamsız bir öfkeyle doluydu. Sonra bu öfke bulutu dağıldı ve yerini endişeye bıraktı. O tanıdık endişe duygusu ile yüzleşmekten kaçarak kendimi yeniden angarya işler yapmaya odakladım. Fakat gelecek kaygısıyla birleşen üretken olma baskısından yine de kurtulamadım. Türkiye’de üniversite mezunu gençler arasındaki kaygı düzeyinin &nbsp;<a fr-original-style="" href="https://bianet.org/bianet/toplum/245065-issiz-umutsuz-kaygili-ev-genci" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">10 üzerinden 7 ile&nbsp;</a>en yüksek seviyelere çıktığını da hesaba katarsak hissettiklerim çok da abartılı sayılmazdı.Gün içindeki ‘üretken olmalıyım’ dürtüsünün kökenleri <a fr-original-style="" href="https://www.psychologytoday.com/us/blog/the-modern-time-crunch/201309/perfectionism-roadblock-productivity" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">mükemmeliyetçilik takıntımızdan</a> geliyor. Toksik üretkenlik olarak adlandırılan bu durum pandeminin de getirdiği belirsizlik ortamıyla yokuş aşağı yuvarlanmamıza neden oldu. <a fr-original-style="" href="https://www.huffpost.com/entry/toxic-productivity-work_l_606655e7c5b6aa24bc60a566" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Huffpost</a>’a konuşan<a fr-original-style="" href="https://www.audible.com/pd/Joy-of-Business-Audiobook/B008L3O4LO?source_code=GO1DH13310082090OZ&ds_rl=1262685&ds_rl=1263561&ds_rl=1260658&gclid=CjwKCAjw4KyJBhAbEiwAaAQbE7k5ZElwGJ1Ai4OXK1fLqfmVrARvKd3IfKH4Ti8W0A3PbG0hRMwU3xoC7GIQAvD_BwE&gclsrc=aw.ds" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">&nbsp;“Joy of Business”</a> kitabının yazarı Simone Milasas, zehirli üretkenlik hayatımıza yön vermeye başladığında, her gün başardıklarımıza bakmak yerine, o gün neleri yapamadığımıza odaklandığımızı söylüyor.&nbsp;Üretken olmak istiyoruz çünkü geleceğimiz ile ilgili bir ton endişemiz var. Dakikalarımızı bize ileriki yaşlarımızda daha refah getirecek projelere harcamak istiyoruz. <a fr-original-style="" href="https://medyascope.tv/2020/01/19/istanpolden-turkiyede-genclerin-guvencesizligi-raporu-gencler-endiseli-ve-guvencesiz/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">İstanPol’ün&nbsp;</a>"Türkiye’de gençlerin güvensizliği raporu" gençlerin düzenli bir maaş ve çalışma ortamı talep ettiğini ama bu şartlar sağlanmadığı için kendilerini stres altında hissettiklerini ortaya koyuyor. Rapora göre işsiz gençler arasında yetersizlik hissinin tetiklediği 'işe yaramazlık kabusu'’nun gelecek endişesini arttırdığı da tespit ediliyor. İşte tam da bu nedenlerle daha çok üretken olmak istiyoruz. Ama ne yazık ki her günü üretken geçirmek ve anı yaşamak arasında gelip giderken verimli olmayı tamamen yanlış anlamış durumdayız.Gerçek verimlilik nedir?Hedeflerimize ulaşmak için minik adımlar belirleyerek her gün hedeflerimize daha çok yaklaşmaktır. Bu verimlilik tepeciklerinin içinde bizi motive eden küçük tepecikler de olmalı.Verimlilik benim için çoğu zaman ‘bir şeyleri tamamlamak’ demek. &nbsp;Ama geçtiğimiz günlerde &nbsp;kafamdaki verimliliğin hayatımla uyuşmadığını fark ettim. Kendime yanlış bir verimlilik iskeleti oluşturmuştum. Yapılacaklar listemdekileri bitirmek bana yeterli gelmiyordu. Her gün farklı şeyler yapma arzusu ve ulaşılmaz hedefler koşuşturma kültürünün bir uzantısı olarak beni oradan oraya sürüklemeye devam ediyordu.&nbsp;Yaptığımız her şeyde mükemmel olmak zorunda değiliz.<a fr-original-style="" href="https://www.oxfordstudent.com/2020/04/18/toxic-productivity-you-dont-need-to-be-perfect-in-a-pandemic/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">The Oxford student</a> sitesinin attığı bu başlık beni içinde bulunduğum durumdan ani bir sıçrayışla uyandırdı. Neden ve ne için mükemmel olmaya çalışıyordum? Aklımızdaki ideal kişiye ulaşmak için ‘Yeni normalde’ çok fazla vaktimiz vardı. Kocaman bir çevrimiçi dünyanın içinde çeşitli sosyal ağ kurma, iş ve kişisel gelişim platformlarının hepsinde var olmalıymışım gibi geliyordu. Bir kısmımıza göre bu yeni normalde bulduğumuz bol kepçeden zaman, hayatımızın en verimsiz dönemiydi. &nbsp;Bazıları için ise bu dönem kişisel gelişimleri için önemli bir dönemdi. Benim için bu iki farklı kutuptaki belirsizliği gidermenin tek yolu rutinimi değiştirmek oldu.&nbsp;Kendini geliştirme çılgınlığından nasibimi alınca yaptığım tek şey duramama halimi, gerçekten işe yarayan bir sistem ile değiştirmekti. Aktif ve pasif üretkenlik olarak ikiye ayırdığım aktivitelerim, pandeminin ortasında kendimi okyanustaki küçük balık olarak hissetmemi bir nebze engelledi. Bu süreçte üretmenin ve çalışmanın kendisinde bir sorun olmadığını anladım. Üretmek bizi hayata bağlayan önemli bir olaydı. Asıl sorun her şeye aynı anda başlayıp bir türlü sonunu getirememekti. Üretmek ve yeri geldiğinde durmak arasındaki dengenin sağlanması gerekiyordu.&nbsp;Pandemide üzerinde durduğumuz zemini bir açık büfeye benzetince tüm taşlar yerine oturuyor. Bu açık büfede zehirli üretkenliğimiz, hangi yemekten başlayacağını bilemediği için panikleyen taraftı. Ama artık biliyoruz. Her yemekten tek bir kaşık alacağız!&nbsp;