Başrol müzik: Mamma Mia!

Film: Mamma Mia!

Yönetmen: Phyllida Lloyd

Süre: 108 dakika

Yapım yılı: 2008

Sanırım bana hayatımda sadece bir filmin setinde bulunma şansı verilse özür dileyerek bütün kült filmleri ve başyapıtları es geçip cennetten bir köşede Meryl Streep, Amanda Seyfried, Julie Walters, Christine Baranski, Colin Firth, Stellan Skarsgård, Pierce Brosnan ve Dominic Cooper’ın başı çektiği müthiş bir ekiple ABBA şarkıları söyleyebileceğim Phyllida Lloyd harikası Mamma Mia!’yı seçerdim. Bir şans daha verilse auteur’lerden bir özür daha dileyip cennetin o köşesine 10 yıl sonra tekrar uğrayan Mamma Mia! Here We Go Again’in (yön. Ol Parker, 2018) kapısını çalacağımı da söylemeliyim. Mevzubahis filmlerin adını aldığı şarkı Mamma Mia’nın sözleri bitene kadar devam edecek bir seriye de hayır demem açıkçası. Sonuçta ABBA’ya kim, nasıl karşı koyabilir ki?

Bazı filmler, film müzikleri veya albümler iyi hissettiğin zamanlarda keyfini yüze katlar; kalbinin kırık olduğu zamanlarda ise yaralarını sarar, ete kemiğe bürünmüş de sana kocaman sarılıyormuş gibi hissedersin. İşte Mamma Mia! ve ABBA şarkıları oldum olası bu etkiyi yaratır bende. Tamam, herkesin ABBA sevgisi bu raddede olmayabilir ama şu soundtrack’ten keyif almamayı tahayyül etmekte dahi zorlanıyorum. Bana kalırsa müzikal sevmeyenlerin bile gönlünü çelecek bir büyüsü var Mamma Mia!’nın.

^{Mamma Mia! (yön. Phyllida Lloyd, 2008) | Kaynak: IMDb}

Bir Yunan adasında şirin ve fevkalade güzel bir otelin işlerine yetişirken bir taraftan da kızını tek başına yetiştirmeye çalışan bir anneyi (Donna) canlandırıyor Meryl Streep. Donna’nın kızı Sophie (Amanda Seyfried), düğününe hiç tanımadığı ve babasının içlerinden biri olduğunu tahmin ettiği üç erkeği davet ediyor. Yıllar önce aynı adada bu üç beyefendiyle geçirdiği yazın ardından Katolik suçluluğuna ve hayat gailesine gömülen Donna, âşık olduğu adamla yıllar sonra yüzleşirken kızı Sophie de kişiliğini anlamlandırma serüveninde eksik bir parça olarak gördüğü baba figürünün peşinden koşmaya ve biyolojik babasının kim olduğunu çözmeye çalışıyor. Tüm bunlara, Waterloo Muharebesi’nden bahsederken bile aşk alegorisinde hiçbir sallantıya fırsat vermeyen ABBA şarkıları ile ikonik danslar eşlik ediyor.

^{Mamma Mia! (yön. Phyllida Lloyd, 2008) | Kaynak: IMDb}

Elbette inanılmaz tesadüfler, abartılı tepkiler, her şeyin muazzam bir şarkılar geçidiyle hizalandığı bir olay örgüsü ve replikler görüyoruz Mamma Mia!’da. Müzisyen veya dansçı olmayan ama muazzam oyuncular olan ve aslında oyunculuklarını da bu filmde ön planda tutmayan, müziğin efsununa ve ritme kapılan insanları; örneğin Dancing Queen eşliğinde dans eden bir James Bond’u (Pierce Brosnan) izliyoruz.

Müzikalleri oldukları gibi gördüğümüzde ve bir müzikalin vadettiği o tuhaf, büyülü evrene kucak açabildiğimizde tecrübe edilen duygular ve izlenimler bütününü başka bir şeyle kıyaslamak çok zor. Herhangi bir kurgusal anlatıdan keyif alabilmenin yolu, inançsızlığın askıya alınmasından geçiyor. Bunun sınırlarını diğer filmlere göre çok daha fazla zorlayan ve seyirciyle bir çeşit işbirliği yapan, cüret eden ve başaran müzikalleri işte bu yüzden hep özel bir yerde konumlandırıyorum. Kanımca Mamma Mia!, bunun en güzel örneklerinden birini teşkil ediyor.

Nerede izleyebilirsin? Mamma Mia!, Başrol Müzik gösterim serisi kapsamında, 22 Haziran Perşembe akşamı 21.00’de Kadıköy Sineması'nda gösteriliyor. Biletler tükenmeden yerini ayırtmak, müziği seyre dalmak, birlikte ABBA şarkıları mırıldanmak ve filmin başrolünde parıldayan Meryl Streep’in doğum gününü kutlamak için şöyle buyur.

Benzer işler:

• Muriel's Wedding (1994, P. J. Hogan)
• Across the Universe (2007, Julie Taymor)