Arkadaşım AI: İnsanın insanı anlaması giderek zorlaşırken kolaya kaçmanın bir yolu
Kaç kere izlediğimi hatırlamıyorum. İlkin çocukken izlemiştim onu iyi hatırlıyorum. O güne kadar izlediğim tüm filmlerden farklıydı ve açıkçası büyülenmiştim. Özellikle Youtube çağı sonrası kolay erişebildiğim için canım sıkıldıkça tekrar tekrar izliyorum. 1988 tarihli Arkadaşım Şeytan filminden söz ediyorum. Atıf Yılmaz’ın en iyilerinden. Goethe’nin Faust’una göndermeli, harika bir Ümit Ünal senaryosu. İzleyip teyit etmedim ama 1967 yapımı Bedazzled filminden esinlendiği de söylenir.
Arkadaşım Şeytan filminde reklam sektörünün çileli revizyonlarından ve bar şarkıcılığından çok sıkılan baş karakterimiz (Mazhar Alanson) ruhunu şeytana (Ali Poyrazoğlu) satmak için bir anlaşma yapar ve olaylar gelişir. Şeytan karakterimiz uzun aradan sonra geldiği 1980’lerin sonu Türkiyesi’nde, yıllar önce görev dağılımı yaptığı insan elçilerinin kendisini çoktan aştığına şahit olur. İnsanlar şeytana pabucunu ters giydirecek seviyeye ulaşmıştır. Şeytan, gücünün eski çıraklarına yetmediğini dehşetle fark ederek son çare olarak İstanbul’da bıraktığı eski sevgilisi Lavinya’yı (Deniz Türkali) ziyaret eder. Lavinya, şimdi biz izleyenlere komik görünen ama o zamanın teknolojisine uygun devasa bilgisayarlarla dolu bir odayı gösterir. Şeytan odaya şaşkınlıkla bakıp soracaktır: “Bunlar mı yönetiyor artık insanları?” Cevap gecikmez:
