Benim Hala Umudum Var

Ayşe Erenel Margossian

"Hayatta kimse seni üzebilecek güce sahip değil, sen onlara bu gücü vermediğin sürece."

The Minimalists Podcast • Bölüm 351

İklim krizi hakkında farkındalığım arttıkça alışkanlıklarımı her geçen gün değiştirmeye çalıştığım bu zamanlarda, Birleşik Devletler’in güneydoğu yakasına her gelişimde yaşadığım şaşkınlık da artıyor. Her yaz olduğu gibi bu yaz da tatilimizin büyük bir kısmını geçireceğimiz bu küçük şehre vardığımızda, küçük olmasına rağmen sahip olduğu  geniş otoyollarında kalacağımız yere doğru giderken otoyol kenarındaki bitmek tükenmek bilmeyen alışveriş merkezleri, dükkanlar, restoranlar hayrete düşmeme sebep oluyordu. “Kim neden neyi bu kadar çok alıyor?” sorusunu kafamda uyandırıyordu. Daha, “bu kadar eşyayı nereye sığdırıyorlar?” sorusu kafamdan geçerken, bu sefer yol boyunca yer alan büyük depolama merkezleri geç kalmadan sorumun cevabı oluyordu. Muhtemelen sahipleri bile unutmuştu bu depolarda, kutuların içinde sakladıkları, artık evlerine sığmayan eşyaların neler olduğunu. Sonra dedim ki kendi kendime, “bu seni neden bu kadar şaşırtıyor ve üzüyor, sana ne bundan, senin ülken bile değil.” Ama içimdeki sıkıntı dinmiyordu! Olur mu? Bu Dünya hepimizin yuvası, gelecek hepimizin elinde! 

Eskiden aynı otoyolda giderken camımıza çarpıp can verdiğine üzüldüğüm sineklerden, böceklerden eser yoktu bu gelişimizde. Bize sağladıkları faydayı ve biyoçeşitliliğe katkısını umursamadan her şeyi ilaçlıyor, katlediliyoruz. Kuş çeşitliliğinin ne kadar azaldığının farkında değil miyiz?  Klimalar sürekli çalışıyor. Bekleme halinde duran aracı durdurmuyor, terlemek ya da üşümek için çalıştırdığımız o klimanın geleceğimizi çalmasını umursamıyoruz. Sadece burada değil tüm dünyada tüketime yönelik bitmek tükenmek bilmeyen reklamlar, X ürüne sahip olduğumuzda bizi mutlu olacağımıza inandırıyor. Yeni marka bir ayakkabı, son model araba… Amerikan rüyası! 

Peki bu rüya kimin rüyası? 

Her şeyi hemen şimdi istiyoruz. Sahip olduğumuz kredi kartlarıyla sahip olmadığımız paraları harcıyor, ihtiyacımız olmayan ürünleri alıp mutluluğu arıyoruz. Borç batağında anksiyete, depresyonla boğuşuyoruz. Her şey hızlı olsun istiyoruz. Hayatımızı kolaylaştırması gereken hız, mutsuzluğumuzu arttırıyor. Cep telefonumuzdan yolladığımız mesaja kısa zamanda yanıt gelmezse kaygılanmaya başlıyoruz. Acaba karşı tarafa yanlış bir şey mı yaptım, acaba beni artık önemsemiyor mu diye içimiz içimizi yiyor. Her şey hemen şimdi olsun istiyoruz küçük bir çocuk şımarıklığında. Hepimiz suçluyuz; bilmiyoruz, bilgilendirmiyoruz, ilgilenmiyoruz, önemsemiyoruz, görmüyoruz... Uyuşturulmuş bir toplum gibiyiz. Bizden sonraki yaşamın, hatta kendi yaşamımızın bir önemi yokmuşçasına yaşıyoruz. 

Bu düşüncelerden biraz uzlaşmak için bir “podcast” açıyorum ve karşıma “The Minimalists” çıkıyor ve karamsarlık bulutları dağılıyor. Hala herşeye rağmen geç kalmadığımızı, hala umudun olduğunu hatırlatıyor. Minimalistler, yokluktan gelen bu iki eski okul arkadaşı, büyüdüklerinde, herşeye sahip olduklarında Amerikan Rüyasını yaşadıklarında mutluluğu yakalayacaklarını sanıyorlar ama öyle olmuyor. İkisinin de uyanışları farklı zamanlarda, farklı şekilde oluyor ve sonrasında deneyimlerini hikayelerini bloglarında paylaşarak başkalarının da hayatlarına dokunuyorlar. İkili birer minimalist olma yolundaki hikayelerini “The Minimalist: Less Is Now” adlı Netflix belgesellerinde de paylaşıyorlar. Evet bu iki minimalist iklim krizi hakkında konuşmuyor belki ama daha sade ve anlamlı bir yaşam için anlattıkları hikayeleri zaten insanca yaşamımızın ipuçlarını veriyor bize. 

Sonra, geçen hafta, kaynakların tükenmesinin önüne geçmek için İngiltere’de bahçe sulamada hortum kullanımı yasaklandığını hatırlıyorum. Sonra Yuvam Dünya’nın, Dünyahali ’nin, Turquoise Coast Environment Fund-Türkiye'nin ve birçoklarının çabasını hatırlıyorum ve şükran duyuyorum. Gelecek bizim elimizde diyorum!