Eda Tuğsuz: “Tokyo’nun ardından gözüm her zaman kürsüde olacak.”

• Gelişim ve sistem: Olimpiyatlar biliyorsunuz pandeminin gölgesinde geçti. Bu sene yapılan organizasyonlara ise sporcular ayrı bir heyecanla, ayrı bir tempoyla hazırlandılar çünkü herkes rutin antrenman düzenine geçebildi. Bunun yanında atletizmde bir taraftan deneyimli bir nesil tecrübesini katlarken, bir taraftan başarı için çok hevesli genç bir nesil yetişiyor. Bu yıl Paris Olimpiyatları öncesinde ara bir dönem diye düşünüyorum, 2023 senesinde daha çok başarı ve madalya haberlerinin geleceğine inanıyorum.
• Kulüp ve sponsor yapısı: Kulübüm Fenerbahçe çatısı altında olmak benim için gerçekten çok kıymetli. Bu kadar büyük bir kulübün amatör branşlara ve olimpik sporculara bu denli değer vermesinin, Türkiye sporunun gelişiminde çok önemli bir rol oynadığını düşünüyorum. Misyonlarının sadece futbol, basketbol ve voleybol gibi popüler branşları geliştirmek değil; sporun her alanında yer almak olduğunu gösteriyor bize. Bunun bizlere verdiği manevi güç ve destek gerçekten çok büyük.

Kulüp yatırımının yanı sıra markaların sağladığı sponsor desteği ise bir sporcunun branşını, dünya seviyesinde sürdürebilmesi için çok kritik. İşin görünmeyen kısmında teknik ekipmanların kalitesinden bir spor psikologuyla çalışmak, özel kamplara gidebilmek gibi çok fazla ihtiyaç var. Umuyorum ki önümüzdeki dönemde sporcuların başarı ortaklığı kurabileceği daha fazla marka çıkar ve sporcular sadece sporlarına odaklanıp, ülkemize daha fazla başarı haberi getirebilirler.

^{TRT Spor Yıldız}

2020 Tokyo’da elde ettiğiniz kıymetli başarı, olimpiyat tecrübesi ve kürsünün kıyısına kadar gelmek size neler kazandırdı?

Olimpiyatlara giderken tek düşüncem bu deneyimin tadını çıkarmak ve o havayı solumaktı. İçimde her zaman potansiyelini bilen, kazanmayı çok isteyen bir ruh var ama sanırım olimpiyat arenası için bunu ilk etapta düşünmek istemedim. Kendime bir hedef koymamıştım. O sahaya çıktığımdaysa işler tamamen değişti; oradaydım ve inanılmaz bir istekle, güçle o madalyayı istiyordum. Elimden gelenin en iyisi için atışımı yaptım ve madalya kıl payıyla kaçtı. Tokyo bana çok ama çok büyük bir çıkarım öğretti, bundan sonra gözüm her zaman kürsüde olacak.

2022’de Akdeniz Oyunları’nda gümüş madalyanın sahibi oldunuz, Dünya Atletizm Şampiyonası’na katıldınız. Tokyo’nun ardından Oran ve Oregon nasıl bir tecrübe oldu?

Tokyo Olimpiyatları sonrası omzumdaki sakatlıktan dolayı uzun bir tedavi sürecine girdim ve antrenman programım sekteye uğradı. Akdeniz Oyunları ve Dünya Şampiyonası’nda yer aldım fakat buradaki atışlarımda omuz kaslarımda daha büyük bir yırtığa sebep olmamak için çok dikkat etmem gerekti. Akdeniz Oyunları’nda madalya gelse de attığım mesafeler, tahmin edersiniz ki benim için tatmin edici olmadı. Sakatlıkların sporun doğasında olduğunu biliyorum, o yüzden tedavim sonlanana kadar önceliğim daha uzağa atabilmek değil, omzumu yeniden eski performansında kullanabilmek.

Instagram hesabınızda yaptığınız paylaşımda bu yıl sakatlık sürecinin sizin için öğretici olduğundan bahsediyorsunuz. Yaşadığınız hisleri açmak ve 2024 Paris hedefinizden bahsetmek ister misiniz?

Sakatlık benim için gerçekten zorlu bir süreç oldu. Şöyle düşünün, her gün defalarca aynı hareketi yapmaya programlanmış bir omzu ya durdurmanız ya da farklı şekilde atmaya zorlamanız gerekiyor. Omzumu dinlendirdiğim ve farklı antrenmanlara yöneldiğim dönemler oldu. Atış çalışmalarına başladığımda ise antrenörümün yönlendirmesiyle, sakatlık olan kısmı zorlamadan denemeler yapmaya devam ettik. İşin fizyolojik zorluklarının yanında bu psikolojiyi yönetmek de gerçekten sabır gerektiriyordu.

Siz potansiyelinizi ve çektiğiniz acıya rağmen çalışmaya devam ettiğinizi biliyorsunuz ama maalesef yaşadığınız süreci bilmeyen insanlar, bazen sadece başarı odaklı bakabiliyorlar. Açıkcası bunu görmek beni başlarda biraz üzdü. Ama üzerine çokça düşündüm, mental çalışmalar yaptım ve şu an zihnimin eskisinden daha temiz ve güçlü olduğunu hissediyorum. Bu tarz sakatlıklar sporun doğasında var, potansiyelimi biliyorum, hedefimi çok iyi biliyorum. Her gün çalışıyorum, her gün bunu düşünüyorum. Tokyo’da madalyayı kıl payı kaçırdım ama Paris’te o madalyayı boynuma takmaktan başka bir hedefim yok. Umarım gerçekleştirebilirim ve o zaman geldiğinde sizlerle sakatlığım üzerine değil, madalyam üzerine konuşabiliriz.