Lanet olası ayrıcalıklarımız: The Curse

A24 yapımı mini-dizi The Curse, sömürgecilik ve soylulaştırma kavramlarını ele alan, rahatsız edici bir kara komedi.
Lanet olası ayrıcalıklarımız: The Curse

19 Ocak - Paribu - Duende
Paribu ile birlikte

Paribu destekleriyle: Noise_Media Art

Kültür sanat alanında sorumluluk alan ve değerli iş birlikleri kurmaya devam eden Paribu , Türkiye’nin ilk yeni medya sanatı fuarı Noise_Media Art ’ın destekçisi oldu. Nedir? Dominique Moulon’un baş küratörlüğünde; Arda Yalkın’ın…

Daha fazlasını öğren →

Duende

Duende

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

Dizi: The Curse

Yaratıcılar: Nathan Fielder ve Benny Safdie

Süre: 10 bölüm, toplam 591 dakika

Yapım yılı: 2023

Kanadalı komedyen, oyuncu, yazar, yönetmen ve yapımcı Nathan Fielder’ın tanınmasını sağlayan iki televizyon yapımı Nathan for You ve The Rehearsal ile ilgili yazılarda iki alt-tür tanımlaması dikkatimi çekiyor: docu-reality ve cringe-comedy. İki yapımı da henüz izlemediğim için bunlarla tam olarak ne ifade edilmek istendiğini anlayamıyorum ama bir fikrim var. Öte yandan çok sevdiğim How to with John Wilson’ın da yaratıcılarından olan Fielder’ın yeni işini yapım aşamasındaki haberlerini duyduğumdan beri merakla bekliyorum. The Curse, Nathan Fielder ve Safdie Kardeşler’in yarısı Benny Safdie’nin ortak projesi. Başrolde ise onlara neslimizin en yetenekli oyuncularından Emma Stone eşlik ediyor. The Curse’ün 10 bölümünü birkaç gün içinde tükettikten sonra, docu-reality ve cringe-comedy ile ne ifade edilmek istendiğini çok iyi anlıyorum. Mini-dizi, başkası adına utanma duygusunu zirvede yaşatırken tuhaf bir şekilde bu duyguya bağımlılık yaratıyor. Her bölüm rahatsız edici ve sinir bozucu olaylarla dolu. Ellerimi sık sık şaşkınlığımdan ağzıma, utancımdan yüzüme götürürken buluyorum kendimi. Bunun yanı sıra, gündelik yaşamım ve alışkanlıklarımla doğrudan ya da dolaylı yoldan beslediğim bir ayrıcalıklılar fanusunun yanlışlarını, etik dışılığını ve sahteliğini yüzüme vurarak kendimi sorgulamama yol açıyor. Çünkü The Curse, kendini çok iyi ve çok doğru sanan iki insanın aslında ne kadar kötü ve yanlış, mutlu ve tozpembe evliliklerinin aslında ne kadar mutsuz ve karanlık olduğunu anlatıyor. 

The Curse | Kaynak: IMDb

Whitney ve Asher Siegel, kendilerini sürdürülebilir yaşama adamış bir çift. Kendini bir mimardan çok sanatçı olarak tanımlayan Whitney (Emma Stone), ideal enerji tasarrufu sağlayan pasif evler yapmayı kendine görev edinmiş. Bir kumarhanedeki işinden yeni ayrılmış eşi Asher (Nathan Fielder) ile New Mexico eyaletindeki, Española adlı kasabadaki birçok konut ve işletmeyi satın alarak bölgeyi iyi yönde dönüştürmeye karar veriyorlar. Hatta yanlarına yapımcı-yönetmen dostları Dougie’yi (Benny Safdie) alarak tüm bu dönüşüm sürecini belgelemeyi ve bir reality-show formatında bir televizyona satmayı da başarıyorlar. Whitney ve Asher bu dönüşüm sürecinde daima yerli halka (hem kasabanın komşusundaki özerk Amerikan yerlisi bölgenin halkına hem de Española nüfusunun çoğunluğunu oluşturan Latin Amerikalı halka) fayda sağlamayı, onlara yeni iş imkanları sağlamayı, sanatlarını ve zanaatlarını tanıtmayı amaçladıklarını, onları yerlerinden etmek gibi bir amaçları olmadıklarını ve bölgeye yeni gelecek kişilerle uyum içinde yaşamalarını arzuladıklarını söylüyor, dahası buna olağanüstü derecede inanıyorlar. Oysa henüz ilk sahneden itibaren yerli halka ne kadar üstten baktıklarını, sahip oldukları ayrıcalıkların hiç farkında olmadıklarını ve her fırsatta herkesi (birbirleri dahil) sömürdüklerini görüyoruz. Española, dünyanın tüm büyük kentlerinde örneklerini gördüğümüz soylulaştırma projelerinin, yardımseverlik süsü verilmiş vicdan rahatlama sömürülerinin bir sembolüne dönüşüyor.

Mini-dizi, adını sözde lanetten alıyor: Asher bir süpermarket otoparkında içecek satan küçük bir kıza kameralar önünde kendini iyi göstermek için 100$ uzatıyor ve kayıt bitince parayı geri istiyor. Küçük kız da ona “Seni lanetliyorum!” diyor. Asher ve Whitney’nin bu lanete inanmayı seçmesinin altında dahi sınıfsal ve etnik önyargılar yatıyor. Lanetten kurtulmak için dizi boyunca küçük kız ve ailesine yapmadıkları iyiliği (!) bırakmıyor ama tüm hamlelerinde önce ve sadece kendilerini düşünüyorlar. Her hareketlerinin kökünde, yarattıkları televizyon şovunun ve görev edindikleri dönüşüm projesinin arkasında, sorunlu bir beyaz-kurtarıcı kompleksi var. Sözde lanetin çiftin kötülüklerini ve komplekslerini fark etmelerini sağlayacağını düşünüyor, yanılıyoruz. Laneti bozmak için, yardımseverlik süsü verdikleri bencilliklerin ve vicdan rahatlatıcı rüşvetlerin dozunu arttırıyorlar. Biz onlar adına utanıyoruz, onlar hiçbir şeyin farkına varmıyorlar. Öte yandan her şeyin kayda alındığı bir şovun yapım aşaması (manipülatif Dougie’nin de katkılarıyla) evliliklerindeki ve ilişkilerindeki sorunları, birbirlerine karşı olan tutumlarını görünür kılınca bir anlamda kendi lanetlerini kendileri yaratıyorlar. Sürprizi bozmamak adına sadece tersine-deus-ex-machina diyebileceğim final bölümünde gördüğümüz de bir anlamda bu lanetin gerçekleşmesi oluyor.

The Curse | Kaynak: IMDb

Nathan Fielder’ın cringe-comedy ile beslediği The Curse, biçimsel olarak Safdieler’in sinemasından izler taşıyor. Good Time ve Uncut Gems ile gergin, rahatsız edici, yüksek tempolu ve geveze bir sinema dilini izlenebilir kılmış ikilinin Benny Safdie’sinin diziye bu dili enjekte ettiğini görebiliyoruz. Söz konusu filmlerin de müziklerinde imzası bulunan Daniel Lopatin’ın müzikleri de bunun en değerli parçalarından. Emma Stone’un parladığı oyuncu kadrosunda, dizinin en iyi yazılmış yan karakteri olan yerli sanatçı Cara’yı canlandıran Nizhonniya Luxi Austin’a ise özellikle dikkat etmeni öneririm. Şimdilik bir mini-dizi olarak planlanan The Curse’ün son bölümü 14 Ocak’ta yayınlandı.

Nerede izleyebilirsin? ABD’de Paramount+ platformunda yayınlanan The Curse, Türkiye’de tüm bölümleriyle bluTV’de yayında.

Benzer işler:

  • The Last Black Man in San Francisco (2019, Joe Talbot)
  • Vivarium (2019, Lorcan Finnegan)
Hikâyeyi paylaşmak için:

Kaydet

Okuma listesine ekle

Paylaş

Duende

Duende

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

İLGİLİ BAŞLIKLAR

NEREDE YAYIMLANDI?

DuendeDuende
∙

BÜLTEN SAYISI

🪄A24’dan mini-dizi The Curse, Oscarlar’a doğru

Nathan Fielder ve Benny Safdie imzalı mini-dizi The Curse, dünden bugüne Oscar kampanyaları ve bu yılın olası Oscar sürprizleri.

19 Oca 2024

Paribu ile birlikte
The Curse | Kaynak: IMDb

YAZARLAR

Emre Eminoğlu

Emre Eminoğlu

Sinema, kültür, sanat yazarı. 2021’den beri sinema editörlüğünü üstlendiği Aposto başta olmak üzere çeşitli dijital ve basılı yayınlarda sinema yazıları yazmaya, röportajlar yapmaya ve podcast'ler üretmeye devam ediyor. SİYAD ve FIPRESCI üyesi, Golden Globes seçmeni.

Duende

Duende

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

İLGİLİ OKUMALAR

DuendeDuende
∙

HİKAYE

Aziz Shokhakimov ile Tekfen Filarmoni Orkestrası'nın yolculuğu ve müziğin evrensel dili üzerine

Tekfen Filarmoni Orkestrası, COP31 kapanışında dünyanın dört bir yanından gelen liderleri, iş dünyasının temsilcilerini, bilim insanlarını ve aktivistleri doğanın temel unsurlarını ve insan-doğa ilişkisini merkeze alan özel bir repertuvarla biraraya getirecek. Orkestranın 1988 Taşkent doğumlu, daimi şefi ve sanat direktörü Aziz Shokhakimov'le Tekfen Filarmoni’nin yolculuğu ve müziğin birleştirici dili üzerine konuştuk.

19 Kas 2026

Aziz Shokhakimov ile Tekfen Filarmoni Orkestrası'nın yolculuğu ve müziğin evrensel dili üzerine
DuendeDuende
∙

HİKAYE

Robert Montgomery: ‘Sürgünün şarkısını her zaman duyuyorum’

Şiiri kamusal alandan tuvale taşıyan sanatçı Robert Montgomery, İstanbul’74’te açılan ”JAMES BALDWIN’S BALCONY IN ISTANBUL and OTHER WORKS” sergisinde edebiyat, sürgün ve kent hafızasını biraraya getiriyor. Yeni ”Poets in the Cities” serisinden üç tablonun ve ışık işlerinin yer aldığı sergide sanatçı, James Baldwin ve Edip Cansever üzerinden İstanbul’un edebî belleğine uzanıyor. Birleşik Krallık dışında ilk kez İstanbul’da sergilenen bu yeni seri vesilesiyle Montgomery ile şiirin dönüştürücü gücünü, göçü, aidiyeti ve İstanbul’a duyduğu özlemi konuştuk.

Melike Bayık

·

19 Kas 2026

Robert Montgomery: ‘Sürgünün şarkısını her zaman duyuyorum’
DuendeDuende
∙

HİKAYE

Rus yönetmen Dmitry Krymov’la sohbet: Yıkımla dolu bir çağda tiyatro ne işe yarar?

İstanbul Tiyatro Festivali’nin konuklarından biri "Requiem" oyunuyla yönetmen Dmitry Krymov’du. "Sahilde Kafka" ile "Hamlet"i biraraya getiren, Ophelia’nın son anlarına odaklanan Krymov, çocukluğun oyunbazlığıyla şiddetin karanlığını yan yana getirerek şiirsel bir dünya yarattı. Kendisiyle yaptığımız söyleşide sanatçı olmayı, tiyatronun zamanla kurduğu ilişkiyi, sahnede yaratılan dünyayla gerçek dünya arasındaki sınırları ve yıkıcı bir çağda tiyatronun ne işe yarayabileceğini konuştuk.

Nis Tuğba Çelik

·

17 Kas 2026

Rus yönetmen Dmitry Krymov’la sohbet: Yıkımla dolu bir çağda tiyatro ne işe yarar?
DuendeDuende
∙

HİKAYE

Manuel Çıtak’ın ardından: 'Yaşamayı bu denli seven bir adam, hayatı vizöründen bakarak yaşadı'

İstanbul Modern, fotoğrafçı Manuel Çıtak’ın (1962-2023) ilk retrospektif sergisi “Kendine Ait Bir Ada”ya ev sahipliği yapıyor. Ermeni fotoğrafçıların en önemli modern temsilcilerinden, 1990’lı yıllardan itibaren Türkiye’de belgesel fotoğrafa yeni bir soluk getiren ve zamansız ayrılığına kadar mesleki faaliyetlerini sürdüren Çıtak’ın mirasını anıyoruz.

Gökhan Tan

·

16 Kas 2026

Manuel Çıtak’ın ardından: 'Yaşamayı bu denli seven bir adam, hayatı vizöründen bakarak yaşadı'
DuendeDuende
∙

HİKAYE

'Germinal'den 'Asi Şehirler'e, 'Sefiller'den 'Başkaldıran İnsan'a: İsyan günlerinde edebiyat

Avrupa’da bu sonbahar öğrenciler, çalışanlar ve kiracılar farklı taleplerle sokağa çıkıyor. Haberlerde gördüğümüz kalabalıkların ardında geçim derdi, ertelenen hayatlar, seslerinin duyulmadığını düşünen insanlar var. "Germinal"den "Asi Şehirler"e, "Sefiller"den "Başkaldıran İnsan"a uzanan kitaplar bu itirazın nasıl büyüdüğünü ve geride ne bıraktığını anlatıyor.

'Germinal'den 'Asi Şehirler'e, 'Sefiller'den 'Başkaldıran İnsan'a: İsyan günlerinde edebiyat