Oyun bozanın oyunu

Kutay Ersöz

İtalya, oynadığı son 32 maçta yenilmedi. Rakam muazzam ama bu seri oluşurken, üst düzey bir rakiple de karşılaşmamıştı. Euro 2020’de bile ne grupta ne de ikinci turda karşılarında ‘sert’ bir takım vardı. Ta ki çeyrek finale kadar…

FIFA sıralamasında 1 numarada yer alan Dünya Kupası yarı finalisti Belçika, bu açıdan önemli bir testti. Yıllardır yakaladığı kuşakla bir turnuva kazanması beklenen Belçika, kısa süre önce kurulan ve henüz ‘kahramanlık’ göstermeyen bir takımla karşı karşıya geldi. Biri badireler atlatan, diğeri çıkış yapan iki takımın geliş yolları gibi stratejileri de birbirinden farklıydı. 

Belçika ‘oynamak’ isteyen ve bunu da başaran bir takım. İtalya ise ön alanda rakibi bozuyor ve anında iş bitirmeye çalışıyor. Roberto Mancini’nin takımı futbolun yeni trendi topla geriden çıkmanın antitezi. Oyun kurmaya çalışan rakiplerine yoğun pres yapıyor, onların topla ilişkilerini kesiyor ve kaptığı toplarla hemen sonuca gidiyor. Çeyrek final maçına da öyle başladı.

Belçika ise kendine güvendi ve alışkanlıklarından taviz vermedi. Hatta pozisyonlar da buldu ama yine de rakip kaleye gitmeyi çok fazla başaramadı.

Önce oyun İtalya’nın kontrolündeydi, sonrasında skor da onların oldu. Hem de eşleşmenin çatışmasına uygun bir golle. Belçika savunması topla çıkarken, hatta ceza sahasında çalım atarken önce Marco Verratti araya girdi, ardından da Nicolo Barella ondan aldığı topu filelere gönderdi. İki merkez oyuncu, öne çıkarak cezayı kesti.

Golden sonra İtalya’nın yaslanıp, en azından ilk yarı bitene kadar skor koruyacağını tahmin edebilirdik. Zira ülkenin futbol geleneği bunu emrederdi. Fakat İtalya, baskısını azaltsa da aldığı topu birinci bölgede gezdirerek rakibe yine fırsat vermedi. İlk yarıda atılan iki gol arasında geçen 11 dakikada Belçika sadece bir kez rakibi üzerinde baskı kurabildi ama onun sonucunda da bir tehlike yaratamadı. 0-0’da da 1-0’da da, oyun hep İtalya’nın istediği gibi gitti.

İlk yarıdan biten maç

Lorenzo Insigne’nin golü, Belçika’nın İtalya ile yarışamayacağının kanıtı gibiydi. İtalya savunmadan çıkarken, rakip oyuncuların baskısıyla karşılaşmadı. Orta sahada topla çok rahat buluşan Insigne’yi zorlayan bir oyuncu da çıkmadı. O da imza vuruşuyla harika bir gol attı.

İlk yarının son anlarında Di Lorenzo’nun Jeremy Doku’ya yaptığı faul gereksizdi ama 2-1’e gelen skor bize bambaşka bir ikinci yarı izlettirebilirdi.

O da olmadı! Belçika teknik direktörü Roberto Martinez oyuncu değiştirmek için 70. dakikayı bekledi. Gerçi kimi sokabilirdi ki? Yıllarca zengin oyuncu havuzuyla övülen Belçika’nın aslında o kadar da bereketli bir kulübesi olmadığı ortaya çıktı. Napoli’de artık yedek kalan 34 yaşındaki Dries Mertens, Serie A’nın en iyi oyuncularına karşı sahadaydı. Daha kötüsü; Başakşehir’in rotasyon oyuncusu olan ve sakatlığı bulunan Nacer Chadli kurtarıcılardan biriydi. İtalya ise o anlarda turnuvanın yıldızlarından Leonardo Spinazzola’yı kaybetse bile kulübesinden önemli isimleri sahaya atmaya devam etti.

Mancini’nin öğrencileri, üç senedir bekledikleri esas sınavı başarıyla geçti. Büyük çabalarla kurulan kadro, bir favoriyi yendi. Üstelik öyle bir 90 dakikaydı ki, İtalya’nın diğer maçlarından daha zor da değildi.

Sert çocuklar sahnede

Euro 2020 bir müzik festivali olsaydı, yarı finale çıkan diğer üç takım farklı tarzlarıyla insanları sahneye çekerdi. Hepsinin kendine ait özel bir hayran kitlesi olurdu. Festivale renk katarlardı. 

İtalya ise sahneye çıktığı gün festival alanında karmaşaya neden olan o ‘arıza’ çocuklardan olurdu. 

Ve o çocuklar ya sahneye son gün çıkarlar, ya da sahneye çıktıklarında festival sona erer.

İtalya, festival alanında problem çıkarmaya devam ediyor. Büyük ihtimalle herkes sahneden inerken kapanışı onlar yapacak!