• “Ay Tozunda Yürür Gibi” sergisi: İstanbul Büyükşehir Belediyesi (İBB) iştiraklerinden Kültür A.Ş. ile İyilik İçin Sanat Derneği iş birliğinde hazırlanan “Ay Tozunda Yürür Gibi” sergisi, Taksim Sanat’ta ziyarete açıldı.<ul><li>Sergi, 20 Eylül’e kadar ücretsiz olarak ziyaret edilebilecek ve resim, heykel, fotoğraf, video gibi farklı disiplinleri bir araya getirecek.</li><li>Hicran Aksöz'ün küratörlüğünde hazırlanan sergi, Jacques Lacan ve Michel Foucault'un kuramlarından beslenerek bireysel üretimleri kolektif bir düşünsel zeminde bir araya getiriyor.</li><li>Sergide, Mehmet Anik, Hasiyne Ayhan, Ahmet Hamdi Başsöz gibi birçok sanatçının eserleri yer alıyor.</li></ul>

Canlı Gündem

<img src="https://images.aposto.com/2025/2/4/1741243868702.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.78" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h1 dir="ltr" fr-original-style="" style="font-size: 2em; margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Yapay zeka yeni terapistiniz olabilir mi?&nbsp;</h1>Gün geçtikçe daha fazla insan, psikoterapi için yapay zekadan yararlanmayı deniyor. Peki gerçekten bir makine, insanla derin ve anlamlı bir bağ kurabilir mi? Yapay zeka, insanla terapi odaklı bir ilişki kurmaya kalkarsa bu yüzeysel bir taklidin ötesine geçebilir mi, insanın en mahrem alanına yani zihnine ve duygularına gerçekten temas edebilir mi? Yazı: Uzm. Klinik Psk. Orkun Özocak&nbsp;Kaygılarınızı paylaştığınız, sizi dinleyen, acılarınıza şahitlik eden terapistinizin insan değil de&nbsp;bir algoritma olduğunu hayal edin. Bu gelecek artık bir bilimkurgu senaryosu değil. Siri ve Alexa gibi dijital asistanlardan Wysa ve Woebot gibi terapi odaklı sohbet robotlarına uzanan bu yolculuk, insan doğasına dair kritik soruları da tartışmaya açıyor.Gün geçtikçe daha fazla insan,&nbsp;psikoterapi için&nbsp;yapay zekadan yararlanmayı denerken giderek gelişen bu sistemler de hiç olmadığı kadar gerçeğe yakın bir deneyim sunuyor. Özellikle terapiye ulaşmanın zor olduğu bölgelerde veya yüksek maliyetler nedeniyle yardım alamayan bireylerde yapay zeka, belirli ölçüde bir destek de verebiliyor.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box; padding-inline-start: 20px;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ama ne ölçüde? Terapistler olarak bugünlerde şunu sorgulamaya başlamamızdan daha doğal bir şey olamaz: Gerçekten bir makine, insanla derin ve anlamlı bir bağ kurabilir mi? Kurabilirse—ki biraz kaygıyla soruyorum—yapay zeka, işimizi elimizden alacak mı? Yapay zeka, insanla terapi odaklı bir ilişki kurmaya kalkarsa bu yüzeysel bir taklidin ötesine geçebilir mi, insanın en mahrem alanına yani zihnine ve duygularına gerçekten temas edebilir mi?</li></ul>İnsan olmanın&nbsp;karmaşıklığı ve derinliği karşısında algoritmaların ne kadar ileri gidebileceğini tartışmanın zamanı geldi.<h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Yapay zekayı terapist gibi eğitmek&nbsp;</h2>Bu soruların peşine düşerek yapay zekanın empati kurma, merak etme ve derin bir anlayış geliştirme kapasitesini test etmeye karar verdim.&nbsp;ChatGPT’yi bir terapist gibi davranmaya yönlendirmek üzere eğitmeye başladım. Bu deney, yalnızca bir araştırma süreci değil, aynı zamanda yapay zekanın insanın duygusal karmaşıklığını anlama potansiyelini de keşfetme çabasıydı.&nbsp;ChatGPT’ye yalnızca teorik bilgiler yüklemekle yetinmedim; aynı zamanda ona empati kurmayı, meraklı olmayı ve açık uçlu sorular sormayı öğrettim. Sigmund Freud, Carl Jung, Jacques Lacan ve Donald Winnicott gibi psikanalistlerin metinlerini ChatGPT ile paylaştım ve onların&nbsp;düşünce yapılarını modellemesini istedim. Ancak kısa sürede fark ettim ki algoritmanın teori ve bilgi birikimi yeterli değildi. Yapay zekanın bir terapist gibi işlev görebilmesi için yalnızca veriyle değil, insanın duygusal bağ kurma sürecini taklit edebilecek bir yapıyla da desteklenmesi gerekiyordu.Ona bir terapistin insanı nasıl dinlediğini, görüşmelerin akışında olayları ve duyguları nasıl ele aldığını, nerede sessiz kaldığını ve nasıl aynalama yapabileceğini öğrettim. Böylece yalnızca bilgi veren bir makine değil,&nbsp;dinleyen ve anlayan bir varlık yaratmaya çalıştım. ChatGPT, bu simüle terapi seanslarında giderek daha açık uçlu sorular sormayı öğreniyor; danışanın geçmişteki ve şimdiki yaşantısına dair ayrıntılı bilgiler toplarken daha iyi formülasyon yapabiliyor ve empatik bir diyaloğa girme kapasitesi kazanıyordu.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box; padding-inline-start: 20px;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Üstelik yanıt verirken yalnızca bilgi aktarmıyor, aynı zamanda danışanın kendini özgürce ifade edebilmesine olanak tanıyan, insana özgü bir akış yaratıyordu.</li></ul>ChatGPT’nin öğrenme kapasitesi geliştikçe onu&nbsp;sanal danışanlarla ve uydurma vaka örnekleriyle test etmeye başladım. İlişki problemleriyle başa çıkmaya çalışırken kendini yalnız hisseden bir kişi, sosyal anksiyete yaşayan ve topluluk içine çıkmaktan kaçınan bir genç, ağır bir kayıp sonrası yas sürecinde olan bir danışan… Yapay zeka, bu vakaların iç dünyalarına erişebilmek için sorular sormaya başladı: &nbsp;<blockquote fr-original-style="" style="margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; color: rgb(94, 53, 177); box-sizing: border-box;">“Bu duygu size neyi hatırlatıyor?”&nbsp;“İlk kez ne zaman bu şekilde hissettiğinizi hatırlıyor musunuz?”&nbsp;“O anlarda yanınızda kim vardı?”“Bu kaybın ardından kendinize ne kadar alan tanıyorsunuz?”</blockquote>Bu gibi sorular, tam da bir terapistin soracağı türden, derin ve düşündürücüydü. Yanıtladığımda bana daha ayrıntılı sorular sormaya başlıyor, konuşmasında yüzeysel bir analizin ötesine geçerek insanın&nbsp;içsel çatışmalarını fark etmesini sağlayan bir süreci de başlatıyordu. Arkasından sorduğu sorularla da karşı tarafın yaşadığı problemlere dair bir içgörüsü olduğunu düşündürttü bana…&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bir noktada fark ettim ki ChatGPT, artık yalnızca yanıt veren bir makine değildi ve gerçekten bir terapist gibi düşünüyor veya bir terapisti iyi bir şekilde taklit edebiliyordu.</li></ul> <p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#272e71" color="#090909" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#272e71 !important;color:#fafbfc !important" href="https://aposto.com/s/yapay-zeka-yeni-terapistiniz-olabilir-mi-44?a=customButton" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(39, 46, 113) !important; color: rgb(250, 251, 252) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">YAZININ DEVAMI</a>

Quando İçgörü

Quando AI

Gün geçtikçe daha fazla insan, psikoterapi için yapay zekadan yararlanmayı deniyor. Peki gerçekten bir makine, insanla derin ve anlamlı bir bağ kurabilir mi? Yapay zeka, insanla terapi odaklı bir ilişki kurmaya kalkarsa bu yüzeysel bir taklidin ötesine geçebilir mi, insanın en mahrem alanına yani zihnine ve duygularına gerçekten temas edebilir mi?

Yapay zeka yeni terapistiniz olabilir mi?

Hayatı “Öteki” (The Other) perspektifiyle inceleyen biri olarak Berk Kır’ın Dışarıda Yakınlık sergisi karşısındaki heyecanımı kelimelere dökmek mümkün değil. Jacques Lacan’ın extimacy kavramının etrafında dönen sergide edebiyat, flanörlük, kuir ve feminist bakış açılarına nasıl dokunduğunu keşfetmek benim için büyük bir merak konusu. Lacan bu kavramla, bireyin iç dünyası ile dış dünyası arasındaki karmaşık ilişkiyi tasvir eder ve Kır’ın ilk kişisel sergisi, tam da bu kavramın çevresinde dönüyor. “Ben ve başkası, dışarısı ve mahrem, ev ile kent” gibi temalar ele alınarak kişisel ve kamusal alanların sürekli değişen sınırları sorgulanıyor. Bu temalar, çağdaş gerçekliğimizde sürekli olarak karşılaştığımız ancak nadiren üzerinde düşündüğümüz konular—zamanımız mı var ki?Merdiven Art Space’te konumlanan sergi, görsel bir deneyimden çok daha fazlasını sunuyor. İzleyicisini kendisini ve çevresini yeniden değerlendirmeye, hatta yeniden tanımlamaya davet ediyor. Kır’ın ilhamını “Merleau-Ponty’nin bedenin dünyadaki varlığını ve algının bedensel temelini vurgulayan fenomenolojisi, Deleuze’ün kuvvetler ve etkileşimler üzerine kurulu düşüncesi, Harman’ın her nesnenin kendi başına varlığı ve önemi olduğunu savunan ontolojisi ve Morton’un nesnelerin birbiriyle ve çevreyle olan karmaşık ilişkilerini keşfeden yaklaşımları”ndan aldığı sergi, eserlerin yorumlanmasına derin bir çerçeve çizerek izleyicisini mekana davet ediyor.Dışarıda Yakınlık, bu bağlamda kesinlikle toplumsal ve kişisel sınırlarımızı sorgulayan zamanlararası bir yolculuk. Kişisel ve kamusal, içsel ve dışsal olanın sürekli değişen sınırlarını keşfeden anlatı, bu iki dünyanın birbirinden tamamen ayrılamayacağını öne süren bakışa odaklanıyor: Sergi, ele aldığı kavramı görsel bir dile dönüştürerek izleyicileri bireysel ve toplumsal kimliklerin, mahremiyetin ve kamusal alanın, evin ve kentin birbirine nasıl bağlı olduğunu ve bu bağların nasıl sürekli olarak yeniden şekillendirildiğini sorgulamaya davet ediyor.<img src="https://images.aposto.com/2024/0/2/1705413087550.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.67" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"> <h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Lacan’la el ele: Trapez sacların mekansal yorumu</h3>Serginin mekansal düzenlemesi de dikkate değer. Kır’ın anlatısı, bu şekilde, extimacy kavramını sadece teorik bir çerçevede değil, aynı zamanda görsel ve deneyimsel bir düzlemde de işliyor—disiplinler- ve medyumlar-arası yaklaşımlar beni her zaman heyecanlandırmıştır. Kullanılan malzeme ve mekansal düzenleme, serginin görsel ve kavramsal derinliğini önemli ölçüde artırıyor. Sergide dikkat çeken esas malzemelere bir örnek, trapez saclar. Küratör Nazlı Pektaş’ın yorumlarına dayanarak bu sacların sergide nasıl bir “ele geçirme” teması oluşturduğunu, mahrem/kamusal ayrımını nasıl muğlaklaştırdığını detaylıca incelemek gerekiyor.&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9);" style="color: rgb(9, 9, 9); margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">"(…) Dışsal olan içeriyi ele geçirir ve kimliği kurar. Berk’in temas ettiği eşyalar da bir ele geçirmeye temas ediyor. Örneğin, ütü ve çaydanlıkla eve yaklaşırken trapez sacla kente yakınlaşıyor. Dışarısı ile içerisi burada konuşmaya başlıyor. İçerisi mi dışarıyı işgal etmiş? Dışarısı mı içeriye sızmış? Bu muğlak bir sohbete dönüşebilir. İlk bakışta tekinsiz kent ile güvenli ev! Sahi göründüğü gibi midir? Mahrem/kamusal ayrımı muğlaklaşarak, arada bir durum oluşturuyor. Ses imgeye, imge sese dönüşüyor. Lacan’ın ‘extimacy’ kavramı ben ve başkası, dışarısı ve mahrem, ev ile kent arasında dolaşırken ‘dışarıda yakınlık’ bu sergide ironi dolu bir temasa dönüşüyor."</blockquote>Bu saclar, kent yaşamının sert ve soğuk yapısını hatırlatıyor ve serginin atmosferine katkıda bulunuyor. Sergi mekanının bu şekilde düzenlenmesi, izleyiciye sadece görsel bir deneyim sunmakla kalmıyor, aynı zamanda onları fiziksel ve duygusal olarak serginin temasına dahil ediyor. Trapez sacların kullanımı, böylece mahrem ve kamusal alanların muğlak sınırlarını sorguluyor. Bu malzeme, sergideki eserlerin üzerine yerleştirilerek, izleyicinin sergiye dair algısını değiştiriyor ve onları sergi içeriği üzerine daha derinlemesine düşünmeye teşvik ediyor. Trapez sacın hem engelleyici hem de ortamı kapsayan yapısı, serginin temalarını somut bir şekilde ortaya koyuyor ve izleyicinin bu temaları deneyimlemesini sağlıyor.<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Flanörün rahatsızlık vermeden düşündüren 'bakış'ını deneyimlemek</h3>Flanörlük, kentsel mekanlarda dolaşan ve çevresini gözlemleyen bir bireyin perspektifinden dünyayı anlama pratiği olarak tanımlanabilir. Berk Kır, zihnimde çok değerli bir dost olmasıyla öne çıksa da yürüme pratikleriyle bana hep bu kavramı hatırlatıyor—tanıyan kimsenin şaşıracağını sanmam. Bu durum, flanörlük deneyimini sergiyle nasıl ilişkilendirildiğimi düşünmeme sebep oluyor. Kentin sokaklarında dolaşan bir flanör gibi, sergide de benzer bir keşif yolculuğuna çıkıyorum.Dışarıda Yakınlık&nbsp;sergisi, benim için Kır’ın bu gözlemci duruşunu, gözümdeki kuir ve feminist temalar ile birleştirerek, toplumsal ve kültürel normlarla etkileşimini sanatsal bir ifadeyle sunuyor. Flanör, genellikle eril bir figür olarak tasvir edilirken ve dolayısıyla eril bakışla (male gaze) kolayca ilişkilendirilebilecekken eserler, bu perspektifi genişletiyor ve toplumsal cinsiyetin sınırlarını zorlayarak daha kesişimsel bir bakış açısı sunuyor.&nbsp;<h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">'Dışarı'yı 'Öteki' olarak 'flanörlemek'</h3>Sergideki nesneler de sembolik anlamlar yüklenerek sanatçının mesajlarını pekiştiriyor. Bu nesnelerin cinsiyetlendirilmesi ve toplumsal rolleri, serginin etkisini daha da güçlendiriyor. Bu nesneler aracılığıyla yapılan yorumlar, günlük hayatta göz ardı edilen pek çok konuya ışık tutuyor.Kültürel ve toplumsal eleştiriler ise serginin omurgasını oluşturuyor. Sanatçının ele aldığı temalar, toplumsal ve kültürel normlarla nasıl etkileşimde olduğunu, bu etkileşimin toplum üzerindeki yansımalarını gözler önüne seriyor. Bu, sadece bir sanat sergisi değil, aynı zamanda toplumsal bir diyalog alanı.<img src="https://images.aposto.com/2024/0/2/1705413544636.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="0.67" width="550" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"> <h3 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">İkilikleri yeniden üretmeden diyaloğu genişletmek</h3>Sergi, kent yaşamı ve mekanlar üzerinden yapılan gözlemleri birleştirerek kuir ve feminist teorilerin ışığında yeniden değerlendirmeme yardımcı oluyor. Bu teoriler, izleyicinin cinsiyet ve cinsellik konularında toplumsal normları sorgulamasını sağlayabilir diye düşünerek heyecanlanıyorum—sergideki eserler, toplumsal cinsiyet rollerinin ve cinsellik algısını ikiliğe sıkıştırmaktan belli ki sıkılıyor; bu rollerin ve algıların ne kadar yapay ve kısıtlayıcı olduğunu gösteriyor. Sanatçının, kadınlık deneyimiyle ve geniş bir çerçevede cinsiyetle özdeşleştirilen nesneleri sokakta farklı bedenlere yerleştirerek yarattığı yeni varoluşlar, cinsiyetin toplumsal yapısını sorguluyor ve kuir bakış açısından yeni anlamlar yaratıyor.Naçizane feminist bakış açısıyla, serginin kadınların ve diğer marjinalize edilmiş grupların yaşam deneyimlerini ve mücadelelerini gözler önüne serdiğini söyleyebilirim. Kadınlar ve kuir bireyler için kent, farklı deneyimler ve zorluklar sunan bir mekan: Berk Kır, bu deneyimleri ve zorlukları izleyicisine yansıtarak toplumsal cinsiyet rollerinin ve cinsiyetçilik yapısının kentsel yaşamda nasıl tezahür ettiğini gösteriyor.Böylece sergideki nesneler ve temsil edilen mekanlar, feminist ve kuir teorileriyle örtüşen bir şekilde ele alınabiliyor. Yani Berk Kır, bu okumayla, günlük hayattan alınan nesnelerle, toplumsal cinsiyet rollerinin sadece kişisel değil, aynı zamanda sosyal ve kültürel bir yapı olduğunu vurguluyor: Eh, Beauvoir da bu yüzden “Kadın doğulmaz, kadın olunur” dememiş miydi? Kır’ın eserleri, kolayca cinsiyetin ve cinselliğin toplumsal yapısını ve bu yapının bireyler üzerindeki etkilerini ortaya koymasıyla da akla kazınabiliyor.Belki de şöyle özetlemek uygundur:&nbsp;Seçili nesneler, flanörlük perspektifiyle birleşerek, izleyicilere kent mekanlarını ve bu mekanlarda yaşanan cinsiyetçi ve kuir deneyimleri yeniden düşünme fırsatı sunuyor. Kır’ın eserleri, kent yaşamının sıradan anlarında gizlenmiş cinsiyet ve cinsellik meselelerini ortaya çıkarıyor, bu meselelerin toplumda nasıl işlediğini ve bireylerin yaşamını nasıl şekillendirdiğini gösteriyor.Berk Kır’ın eserlerinin şehir sokaklarında nasıl bir etki yaratabileceğini düşünmek, toplumsal ve kültürel düzeyde nasıl etkili olabileceğini hayal etmek hem heyecan verici hem de ilham verici.&nbsp;Serginin özellikle 2002 sonrası İstanbul’un dönüşümüne, günlük hayat pratiklerinde kentin etkisine ve bin yılların “Öteki”leri olarak algılanışa getirdiği bakış açıları, eserleri günlük yaşamımızın bir parçası hâline getiriyor: Bu, bana Kır’ın eserlerinde hep karşımıza çıkan rastlantısallığı hatırlatıyor.&nbsp;Sergi, izleyicisine Berk’in gözünden şehri sunmakla kalmıyor, aynı zamanda kent hayatının, kimlik politikası uygulanarak büyütülmüş insanların ilişkilerinin ve günlük yaşamın özüne dair derinlemesine bir keşif yolculuğu sunuyor. Merak ediyorum: Acaba şehrin her yerindeki saclarda üst üste yapıştırılmış afişleri deneyimlemek yerine Kır’ın fotoğraflarını görebilsem daha mutlu biri olur muydum? En azından ikiliklerden daha uzak, sınıfsız, sınırsız ve sömürüsüz bir dünya için ilham bulacağıma eminim.&nbsp;Editörün notu: Sergi, 31 Ocak 2024’e kadar Merdiven Art Space’te ziyaret edilebiliyor.

Aposto İstanbul

Kır’ın eserleri, kent yaşamının sıradan anlarında gizlenmiş cinsiyet ve cinsellik meselelerini ortaya çıkarıyor; bu meselelerin toplumda nasıl işlediğini ve bireylerin yaşamını nasıl şekillendirdiğini gösteriyor.


Lacan’dan flanörlüğe Berk Kır: 'Dışarıda Yakınlık' sergisi

Maison &amp; Objet tarafından "Yılın Tasarımcısı" seçilen Franklin Azzi, ilham aldığı kişiler arasında sanatçı Donald Judd, mimar Claude Parent, piyanist Glenn Gould ve psikanalist Jacques Lacan gibi isimleri göstererek tasarımcı kişiliği hakkında da ipuçları veriyor. Verdiği isimlerden de anlaşılacağı üzere disiplinlerarası bir yaklaşıma sahip olan Azzi’nin mimarlığa uzanan yolculuğunu inceliyoruz.1975 Paris doğumlu Azzi, üniversite eğitimini École Spéciale d'Architecture ve Glasgow School of Art'ta tamamlamış. Paris'te aldığı eğitim bakış açısını şekillendirirken, Glasgow'da aldığı eğitim ise onu disiplinlerarası çalışmaya teşvik etmiş. Zorunlu askerlik hizmeti yaptığı sırada yolu ülkemizle de kesişen mimar, bu dönemde Türkiye ve Hindistan'da ilk mimari projelerini tamamlamış.2006 yılında kendi mimarlık ofisini kuran mimar, Franklin Azzi Architecture'ın kurucusu ve yöneticisi olarak, farklı disiplinlerden gelen 80 kişilik bir takımın başında. Kendini bir "tekniker-mimar" olarak tarif eden Azzi, belli bir stili olmadığını ve her projeyi tamamen farklı ele aldığını belirtiyor. Zamansız tasarımlar üretmek isteyen mimar, yeni projelerinin yanında eski binaları onarmaya da vakit ayırıyor.Kamu fonlarıyla gerçekleştirdiği projelerin dışında otel, sergi, ofis, ev, restaurant, mağaza gibi akla gelebilecek her türlü projenin A'dan Z'ye üstesinden gelebilen ofisi ile Starchitect olma yolunda ilerliyor diyebiliriz.Mimari projelerinin en başarılı bulduğum örnekleri ise genelde hazır giyim markaları için tasarladığı şık mağazalar. EP YAYING adlı Çin hazır giyim markası için Şangay'da tamamladığı mağaza projesi, 520 m2'lik bir alanı kapsıyor. 2021 yılında tamamlanan bu proje, Çin gelenksel zanaatından elementleri bulundururken, yeşim taşı, beton, çin verniği ve nakış gibi tekniklere de ev sahipliği yapıyor. Sadelik ve maksimalizmin arasındaki zıtlığı yansıtma hedefliyle gerçekleştirilen bu proje, kıyafetleri parmaklılara sabitlenmiş taş tablalar ve metal borular yoluyla sergilemekte.<img src="https://images.aposto.com/2022/3/4/1649959134272.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Modernite ve zanaatı bir araya getiren bir diğer mağaza projesi ise Isabel Marant için Los Angeles'ta gerçekleştirdiği tasarım. Bahçesinde Fransız sanatçı Arnold Goron'un eserlerini bulunduran mağaza, içeride ise 50'ler mobilya ve iç mimari örneklerinden alıntılar barındırıyor. Geleneksel marangozluk yöntemleri ile üretilen ahşap dolaplar ve özel üretim ahşap mobilyalar ile özenle düzenlenmiş bahçe, dışarıdan çok steril gözüken mağazaya sıcaklık katarak mağazaya adeta bir ev hissi veriyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/3/4/1649959195798.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><img src="https://images.aposto.com/2022/3/4/1649959250488.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.22" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">

Disiplinlerarası bir yaklaşıma sahip olan Azzi’nin mimarlığa uzanan yolculuğunu inceliyoruz.

Akımlardan Bağımsız: Franklin Azzi 

Ne dinler? Woodkid, Massive Attack, Queen, The Chemical Brothers, ZZ Top, Chinawoman, Artic Monkey, Six Fingerz, Kovacs, The XX, Fuji Kureta, Tuğçe Şenoğul, Morphine, Akın Sevgör, Chillhop Music.Kimi takip eder? Hello Artists, In-Between, Biricikseksüel, Çatlak Zemin, Carlota Guerrero, Burçak Bingöl, Cindy Sherman, Paolo Roversi, eatmovies, MeltemŞahin, MaximeBellesteros, Toiletpapermagazine, Nadia Lee Cohen, awe.curation.Ne izler? Vakit buldukça MUBI filmlerine göz atıyorum. Güncel içeriklerin yanı sıra daha önce izlediğim filmleri yeniden deneyimlememi sağlaması hoşuma gidiyor. Fleabag,&nbsp;I Love Dick, Big Mouth, Crashing, Tuca &amp; Bertie&nbsp;ve Explained son dönem izlediklerim arasında. Bir de Müjde Ar iyi ki var.Ne okur? İlgimi çeken nerdeyse her şeye daha sonra okumak üzere göz atarım. Roland Barthes, Walter Benjamin, Siegfried Kracauer, Jacques Lacan, Michel Foucault, Oya Baydar, Sema Kaygusuz ve Nil Sakman okumaktan keyif aldığım isimler arasında.Neyi tekrar eder? Bir süredir spor rutinim var — zaman buldukça bir yerlere çekilip izlemeye devam ediyorum, fotoğraf çekiyorum.Tanışma adresi: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/nazlierdemirel/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">@nazlierdemirel</a>

Jacques Lacan ile ilgili hikayeler