“Emre, ben köşedeki kafedeyim.”

İlkini atlatmanın rahatlığı. Artemis, Keşif Sahnesi’nin üçüncü sayısında “Bir şeyin ilkini yapmak bence çok zor," diyor, “ilk Keşif Sahnesi sayısını atlatmanın rahatlığıyla geçiyorum podcast masasına ve sonrasında klavyenin başına.” Aynı rahatlık var üzerimde. Kayıt sırasında notlarıma daha az bakıyor, henüz kaydı alırken hangi cümlelerin bu okuduğunuz satırlara taşınacağını kestirebiliyorum. Keşif Sineması’nı kurgulamak, tabureye oturup bir kayıt almak ve bu bülteni hazırlamak artık festival programı yapmak, film izlemek ya da filmler hakkında konuşmak kadar doğal bir şey gibi geliyor.

Bir adım geriden: 28 Temmuz 2020. Büyük hayaller ve sağlam hedeflerle başladığım o yıl küresel bir salgının gölgesinde kalalı, hepimiz evlere kapanalı dört aydan fazla olmuş. Bir basın bülteni düşüyor e-posta kutuma: "39. İstanbul Film Festivali'nde yarışma heyecanı 9-20 Ekim'de de devam edecek." Ulusal Belgesel Yarışması filmleri arasında, sonradan ödüle uzanacak Maddenin Hâlleri de var. Uzaktayım, sıkışmışım — Türkiye sinemasında olanlara uzak kalmak, dijital platformların sundukları arasına sıkışmak istemiyorum. 

Kasım ayında Maddenin Hâlleri'nin izleme bağlantısı düşüyor bu kez e-posta kutuma. Filmin yönetmeni Deniz'le (Tortum) değil ama Deniz'in sinema ve belgesel diliyle böyle tanışıyorum. Sağlık çalışanlarının alkışlandığı, önemlerinin belki de çok daha iyi anlaşıldığı — o zamana kadar nasıl anlaşılmadığını anlayamadığım — bir dönemde hastane koridorlarında, hastanelerin girilmeyen köşelerinde geçen, onların alıştığımız ve düşündüğümüzden farklı bir portresini çizen bu belgesel etkiliyor beni. Belki de normal şartlarda izlediğimde etkileyeceğinden çok daha fazla şekilde.

İlk buluşma: İlk telefon konuşmamızda Deniz’in dinlendirici, rahatlatıcı ve sımsıcak ses tonunu duyunca, kayıt günü beni çok iyi bir sohbetin beklediğini hemen anlıyorum. Birkaç gün sonra, HOOD Base’e doğru hızlı adımlarla yürürken bir mesaj geliyor: “Emre, ben köşedeki kafedeyim.” Güne sabah kahvesi eşliğinde, kayıt dışı sohbetle başlıyoruz. Kadıköy’ü çok bilmediğini söylüyor Deniz, deplasmanda sayılır. 

Deniz ve Emre, Kadıköy Sineması fuayesi

Onun da benimki gibi +1’le başlayan bir numarası da var; New York’tan, Boston'dan, Şikago'dan konuşuyoruz. İkimize de ilginç gelen tesadüfler ve ortak tanıdıklarla yollarımızın farklı yönlerden kesiştiğini fark ediyoruz. Deniz'in keşif mekânı, belli bir yer değil — "Sinemaya gidelim," diyoruz. Ev sahibi olarak Anadolu yakasının en sevdiğim salonuna sürüklüyorum onu: Kadıköy Sineması. 

Gösterimdeki ve gelecek filmlerin afişleriyle fuayeyi süslemesi için asılmış afişlere bakıp devam ediyoruz sohbetimize: "Sinemada en son izlediğim iki film Old ve The Card Counter’dı. İki filmde de salonda sadece iki kişiydik.” diyor. Belli ki salonların pandemi sonrasındaki ıssızlığı, bu kente özgü bir yara değil. "Şu sıralar sinemada film izlemenin terk edilmiş şehirleri keşfetmeye benzer bir hissi var.” Deniz'i keşfetmenin ve Deniz'le keşfetmenin yanına, bir de terk edilmiş şehirleri keşfetmek ekleniyor.

Güzel günlere, dolu salonlara,
Emre