Hatıralarımızdaki deniz, lezzet, zeytin ağaçlarıyla hayallerimizdeki üzüm bağları, ormanlar ve patikalar Urla’da birleşiyor.

Biz yaz kış Urla’dayız. Evimiz olarak seçtiğimiz yer burası. Urla’daki komşularımızı, yolumuzun kesiştiği insanları çok seviyoruz. Burada güzel bir topluluk var. Bir kısmı İstanbul ya da yurt dışı koşturmacalarından yorulup geri gelen insanlardan oluşuyor. Bir kısmı da buraları hiç terk etmemiş keyifçi İzmirlilerden. 

Urla'da yaşam

İkimiz de İzmirliyiz. Benim (Burçin) ailemin 1978’den beri burada yazlığı var, Erdi de çok benzer bir şekilde tüm çocukluğunda yazlarını Yeni Foça’da geçirmiş. Beraber çıktığımız Toskana seyahati sonrası "Tam olarak böyle bir yerde yaşamak istiyoruz," duygusuna kapıldık ve o yeri tüm tanıdık izleriyle Urla, Yağcılar Köyü’nde bulduk. Hatıralarımızdaki deniz, lezzet, zeytin ağaçlarıyla hayallerimizdeki üzüm bağları, ormanlar ve patikalar burada birleşiyor.

Urla, 12 ay boyunca farklı deneyimler sunuyor. En çok da bu özelliğini seviyoruz. Kış aylarında bağların şömineli misafirhanelerinde kalıp yeni rekolte şaraplar tadıyor, orman yürüyüşleri yapıyoruz; bu zamanlar biraz ıslak geçiyor çünkü genelde İzmir bu aylarda yağışlı oluyor. Ama o melankolik havanın da tadı ayrı. Yağmur yağarken çıtır çıtır yanan ateşin yanında bir kadeh şarap yaşadığın anı güzelleştiriyor. Yazın denizden çıkmamak, gurme restoranların avlularında bağlar ve zeytin ağaçları arasında takılmak mümkün.

Burçin ve Erdi, seçilmiş evlerinde

Urla’nın kışı da güzel yazı kadar

Urla, Yağcılar Köyü bizim köyümüz. Köyde toplaşmalar aniden gelişir, kimse kimseye pek randevu vermez buralarda. Üzüm bağları toplanırken herkes bir elden yardıma gider, sonra aynı üzümler akşam üzeri keyifle beraber yenir. O toplaşmalarda anlatılan hikâyeleri çok seviyoruz. Mesela eskiden köydeki ilkokul açıkmış, birkaç kişilik öğrenci gruplarına bir zeytin ağacı emanet edilirmiş. Sulama olmadığı için çocuklar kendi zeytinlerine evden su taşır, zararlı otlardan temizler, göz bebekleri gibi korurlarmış onları. Çok severiz bu hikâyeyi. Aynı zeytinler hâlâ eski okul binasının bahçesinde duruyor çünkü. Şimdi de gelenek değişmedi, herkes tarlasına gözü gibi bakıyor.

Urla'da, üzüm bağları arasında

Sabah uyandığımızda yan arazide kuzularını otlatmaya Bayram Abi geliyor; yürüyüşe çıktığımızda komşu tarlada Hikmet Abi ve Firuz Abla ilerlemiş yaşlarına rağmen biber ekiyor; Adnan Abi'ler yeni yaptıkları şaraplarından hediye getiriyor. Her geçişimizde üretici pazarıyla selamlaşmadan da olmaz. Seyahatlerden veya dışarı çıktığımız bir günden sonra eve dönünce en büyük mutluluğumuz yan komşularımız Celal Abi ve Nilay’a anılarımızı anlatmak — kışın yanan ateşin çevresinde edilen o sohbetler bizi buraya bağlayan temel şeylerden.

Kontrollü büyüme

Bizce bir yerin korunması orada yaşayan halka ve kurallara bağlı. İtalya’nın Toskana bölgesi turizmin kalbinin attığı yerlerden bir tanesi, her yıl binlerce insan tarafından ziyaret ediliyor ama hâlâ yemyeşil, tarlalar el değmemiş şekilde duruyor. Dünyaca ünlü şarapları bulunan köylerde birkaç tane şef restoranı bulunuyor sadece. İnsanlar burada yemek yiyebilmek için haftalar önce yer ayırtmak durumunda kalıyor.

Urla, Demircili Koyu

Urla’nın gelişimini seviyoruz. Vino Locale, Levane, Teruar gibi yerlerin olması, işine saygı duyan insanların Urla’yı tercih etmesi bizi mutlu ediyor. Umarız, bu trendi kötü kullanacak insanlara izin verilmez ve Urla’nın asıl değerlerine saygı duyan insanlara daha çok alan kalır. Son yıllarda artan turizmin Urla üzerindeki etkisi şimdilik kontrollü bir büyüme gibi hissettiriyor. Yeni şef restoranları ve güzel tesisler açılıyor. Bu durum popüler kültüre hitap etmek yerine özel şeyler yapmaya çabalayan insanlara güzel bir hareket alanı oluşturdu; bu yanını çok seviyoruz. 10 masalı restoranlar, 5 odalı misafirhaneler — umarız, Urla, hep böyle butik kalır.