Vacilando İstanbul

Mahallede uzun zaman yaşayınca bir binanın hayatına da tanık oluyorsun. Dibek Sokak'ta önce tiyatro, ardından İstanbul'un ilk ortak çalışma alanlarından biri olan Blooger's Base olarak tanıdığım ve parçası, izleyeni, destekçisi olduğum 17 numarada şimdi Vacilando İstanbul var.

Kapılar açık. İçeriden gelen müzik 1930'larda bir Paris sokağına götürüyor beni. Bir an. Dışarıdaki banka oturuyorum. Az sonra Özge geliyor içeriden, Vacilando diye soruyorum. Kimdir? Steinbeck'in romanından aldığını söylüyor ismini: "Yolculuğu seven, bir yere gitme deneyiminin varılacak yerden daha keşfedilesi, daha değerli olduğunu düşünen kişi." Soli gibi.

Vacilando İstanbul'da su kefiri molası

Vacilando'yu şudur diye anlatmak çok zor. Burası bulaşık makinesi olmayan bir yer mesela. Kullandıkları ürünlerin doğaya zararlı olmamasında kararlılar. İçerideki odada dikey bahçe kurulmuş. Otların gelişimini takip ediyorlar. Yeterince güneş alıyor mu, yüzünü sarartıyor mu? Aslen fırın olarak Arnavutköy'de 2013 yılında başlayan macerasını Galata'ya taşımış; heyecanla, daha iyi, daha çok, daha anlamlı ne yapabiliriz umuduyla çalışıyorlar. 

Şehirde sıfır atık çok zor ama en az atığı çıkarıyorlar. Streç filmler ve yağlı kağıtlar, ileri dönüştürülmüş malzemelerden. Bir yanda mahallelinin cam, metal, kağıt ayrıştırması için kutular var. Ve kompost. Evindeki iki biber, altı soyulmuş patates kabuğunu gelip atabiliyorsun. Onlar da sizin için belediyeyi arıyor; Beyoğlu, kompostları almak için hızlı çalışıyor. Raflarda mercimek, buğday, un — 100 gram isteyene 100 gram. Kendi kap kacağıyla gelenlere yiyeceklerde %10, içeceklerde %15 indirim var.

Siz nasıl tanımlıyorsunuz burayı diye soruyorum, "bakkal" diyorlar. Eski zamanların muhabbete, mahalleden haber almaya; haftalık değil, günlük isteklerini almaya geldiğin, kiloyla değil, bir-avuç-usulü tarttığın biberleri aldığın bakkalı gibi. 

Oturduğumuz sandalyeler; su kefiri dolu bardağımı koyduğum, yanıma çektiğim sehpa; duvardaki aynalar, Özge'nin annesinin Horhor'daki dükkânından. "Peki ne kadar şu tonet?" diye soruyorum. Bakacak. Turta kokusu — huzur dolu tüm anların anımsamaları. Hiç bilmediğim bir yolculuğa bütün sevdiğim insanlarla çıkmışım gibi. Buralılık hissi.