Hoş geldin Umut Çetin

Önemli kararların alındığı bir günün ertesi sabahı. Güneşi bile elimizden aldıklarına iyiden iyiye inandığım saatler. İnadım var. Aydınlık olmadan evden çıkmam. Hele bir de vapurla Anadolu yakasına geçeceksem karanlığı peşimden getirmem. Bekledim. Vaktin geldiğini kimse söylemeden yola koyuldum. Bir zamanlar yakın arkadaşa çıkan sokaklardan geçip buluşma noktasında yerimi aldım. Tanışmadan tanıdık olma hâline ne kadar alıştığıma şaşırdım. Ah, işte geldi. Hoş geldin Umut Çetin. Sen de hoş geldin. 

Umut'la Yeldeğirmeni'nde, sohbetin derinliklerinde

Daha önce hakkında bu kadar az bilgiye sahip olduğum bir Keşif Sahnesi konuğum olmamıştı. Umut’la şarkılarının bende bıraktığı hafif esintili ve turuncusu gökyüzüne sızmış bir gün batımı hayali zihnimde dönerken buluştum. Karşılıklı oturup kafede içeriz diye sakladığımız günün ilk kahvesini sipariş verip sohbete başladık. Bir düşünce çıkıp gelecekti sazlıkların arasından hangimizin geçtiğinin önemli olmadığı yola. Sonra zaten yol ayrımına kadar beraber geçecekti.

Bir yılı aşkın devam ettiğim sabahları yazı yazarak güne başlama rutinimin bana kattıkları arasında kelimelere yüklediğim yoğun anlamları fark etmek de var. Benden çıkanlara karşı kaldırımdan bakmam sadece kendimi yargılamamı sağlamadı. Aynı zamanda aşırıya kaçan ve tekrara düşen yoğun duygularla da yüzleşmemi sağladı. “Yaptığım her şeyi psikolojik yansımalarla okumaya başlıyorum. Konuların farklı farklı anlamları oluşmaya başlıyor,” cümlesini kurduğunda Umut’la yan yana yürüdüğümü hissettim.

İki farklı mevsim, iki farklı yaprak.

Dakikaların suçu yok. Güneş elbette batacaktı. Biz de görünür olduğumuz kadar müzik üzerine konuşacaktık. Bu buluşmadan geriye bir de senin için hazırladığımız ortak çalma listesi kaldı. Hazırsan yaslan arkana, bırak kendini bana.