İstanbul, Boğaz ve balıklar

Bulut Mu Olsam?

Denizin üstünde ala bulut
yüzünde gümüş gemi
içinde sarı balık
dibinde mavi yosun
kıyıda bir çıplak adam
durmuş düşünür.

Bulut mu olsam,
gemi mi yoksa?
Balık mı olsam,
yosun mu yoksa?..
Ne o, ne o, ne o.
Deniz olunmalı, oğlum,
bulutuyla, gemisiyle, balığıyla, yosunuyla.

Nâzım Hikmet

Uzun bir sahil yürüyüşü yapma isteğiyle uyanıyorum bugün. Ekim ayı bizi iyice kışın soğuğuna hazırlamadan bugün İstanbul’u doyasıya yaşamak istiyorum. Ama bu sefer yalnız olmak istiyorum yolculuğumda. Yalnız dediğime bakmayın; şiirler, şarkılar, deniz kokusu, boğaz manzarası ve balıklar eşlik edecek elbette bana. Aslında bir “masturdating” gününe hazırlıyorum kendimi. Bu kelimeyi duymuş muydunuz daha önce? 

Masturdating, çoğumuzun yapmak istediği, kimi zaman koşturmacadan fırsat bulamadığı ya da belki zaman ayırmak için "çekindiği" bir zaman dilimini anlatıyor. Kabaca bir tanım yapmak gerekirse "kendi kendini dışarı çıkartmak" olarak tanımlayabiliriz. Ben ona “güzel yalnızlık” demeyi tercih ediyorum. Güzel yalnızlık üzerine düşünürken geçen gün ekip arkadaşımız Orhun’un bahsettiği, ofisimize hediye gelen poster geliyor gözümün önüne. “İstanbul. They call it chaos, we call it home.” yazısını düşünüyor, yüzümde oluşan buruk gülümsemeye engel olamıyorum. Bir taraftan da hoşuma gidiyor bu durum. “Gerçek bir İstanbullu” gibi hissediyorum kendimi, onu her hâliyle seven bir İstanbullu. Ve bu hisle atıyorum kendimi sokağa.

Galata Kulesi yakınlarından başlıyorum yürümeye. İstikamet öncelikle Karaköy İskelesi. Oradan da Eminönü İskelesi’ne gitmek var aklımda. Galata Köprüsü’nü hep çok sevmişimdir. Yolculuğuma başlar başlamaz hemen kokusu geliyor sanki burnuma denizin, balıkların… Balık demişken canım balık ekmek çekiyor. Bilinir mi geçmişi bilmem, çok eskiden Galata Köprüsü’nde başlıyor balık ekmeğin serüveni. Ekmek arasında balık satan tekneler, ilk kuruldukları yıllarda sahile değil Galata Köprüsü’ne yanaşıyor. Kıyıda kalıcı olarak kalma izninin alınmasıyla birlikte, balık ekmek tekneleri yıllar önce Galata Köprüsü’nden Eminönü sahiline taşınıyor. Tabii, teknelerin konumu değişse de sundukları lezzet ve gördüğü ilgi değişmiyor…

Hava biraz esiyor aslında ama tam benlik. Üşütmeyen bir rüzgâr hissediyorum. Galata Köprüsü’ne gelince biraz yavaşlıyorum. Gökyüzündeki derin maviliğe bakıp dalıyorum bir süre. İşte tam o sırada Orhan Veli’nin sesini duyuyorum kulağımda:

“İşim gücüm budur benim,
Gökyüzünü boyarım her sabah,
Hepiniz uykudayken.
Uyanır bakarsınız ki mavi...”

Gülümsüyorum. Birkaç fotoğraf çekiyorum. Martıların sesini de hatırlayabilmek için birkaç video da çekiyorum ve yolculuğuma devam ediyorum.

Eminönü’ne varıyorum. Kuzeyde Haliç, doğuda İstanbul Boğazı, güneyde Marmara Denizi, batıda Zeytinburnu ve Fatih. Eminönü, İstanbul’un en bilinen tarihî eserlerini içinde barındıran, tarihî yarımadanın en güzel sürprizi. Balık ekmek sefamı Eminönü’nde yapmaya karar veriyorum. Bu sefer Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun sesi yankılanıyor kulaklarımda: “İstanbul deyince aklıma martı gelir, yarısı gümüş, yarısı köpük, yarısı balık yarısı kuş, İstanbul deyince aklıma bir masal gelir, bir varmış, bir yokmuş.” İşte şu an tam olarak o anı yaşıyorum. Osmanlı’ya kadar uzanan Eminönü’ndeki bu balık sefası, birçok süreç yaşadı, bir var oldu bir yok oldu. Ancak her şeye rağmen martılar ve balıklar bu masalın ana kahramanı olmaktan asla vazgeçmedi.

Bu düşüncelere dalmışken soğumadan yemek istiyorum lezzetli balık ekmeğimi. İçerisinde taze soğan, yeşil salata, türlü baharatlar ve bolca limonla servis edilen balık ekmek sefasının 19. yüzyılın ortalarından beri devam ettiğini düşününce bu tarihî mekânda, tarihî lezzeti deneyimlemek ayrı bir keyif veriyor.

Düşüncelerden mi yoksa yürümekten mi bilmiyorum, yorgun hissediyorum yolculuğumun sonunda. Sıcak bir çay ısmarlıyorum kendime. Karşımda dalgalı deniz, damağımda sıcacık çayın tadı, kafamda düşünceler. Teşekkür ediyorum kendime bu “güzel yalnızlık” günü için. Ah bir de unutmadan, size de teşekkür ediyorum güzel yalnızlığımı benimle paylaştığınız için.