🕳️ 🐇 N. Orkan Yılan

Portre’nin bu haftaki konuğu: N. Orkan Yılan. Namıdiğer BunnyKingX. Tam olarak hayal alemimize yakışan ve sinematik bir evrenin harikulade elamanları olmaya aday tasarımlarıyla tanıdığımız Bunny King, takma adına selam verir bir şekilde Alice’in evrenindeki tavşanın peşinden gidenlerden; hem farklı bir aleme hem de mesleğine doğru. Orkan’ın tene dokundurduğu tasarımlar ise pek de masal diyarlarına ait değil; oldukça karanlık, gölgeler ve ansızın kendini gösteren kırmızılarla bezeli bir diyardan çıkmalar. Kendisini yakından tanığımız sohbetimize davetlisin. 

1. Karanlık dedik, gölgeler dedik, ansızın kırmızalar dedik…İyi anlatabildik mi bilemedik ama elbette tasarımlarını senden dinlemek isteriz. 

Tasarımları ortaya çıkarırken dövme yaptığım kişilerle beyin fırtınası yaparak onların hikâyelerini kendi üslubumla yorumlamaya çalışıyorum temelde. Hepsinin temelinde de biraz korku, biraz başkaldırı, bazen de diğer benliklerimiz yer alıyor diyebilirim. Öfkeli figürler, vurucu sözler ve kontrastlar, ben de buradayım der gibi durmalarını sağlıyor dövmelerin ve dövmeyi yaptıran kişilerin belki de. 

2. Senin için en ideal, birlikte en çalışmayı en sevdiğin müşteriler kimler? Yıllar geçtikçe birlikte çalıştığın kişilerin dövmeye olan yaklaşımlarında ne gibi değişimler gözlemledin? 

Benim için en ideal dövme yaptıran kişi tipi ne istediğini bilen kişidir. Eğer ki bana gelmişse ortaya çıkacak sonucu biraz olsun tahmin edebilmelidir. Onun dışında, tasarımı hazırlarken beni özgür bırakmaları ve hatta sadece birkaç ayrıntı vererek sonrasında sen ne istersen yap demeleri en sevdiğim durum diyebilirim. 

Yıllar geçtikçe daha çok güvendiklerini gözlemledim çünkü bu süreçte hem ben kendimi geliştirdim hem de onlar beni daha çok tanımaya başladılar ve bu sayede güzel kemik bir kitle oluştu. Hepsine saygılar, sevgiler demek isterim buradan da. 

BunnyKingX evreni
Fotoğraf: Deniz Sabuncu

3. İstanbul’un birer sakini olarak konuklarımızın bu şehirle ilişkilerini merak ediyoruz. Senin İstanbul’la aran nasıl? İşine yansıdığını fark ettiğin ayrı bir bağın var mı? 

İstanbul’u çok severdim ve aslında hâlâ seviyorum fakat zamanla buradaki hareket alanımızın kısıtlanması beni de kendi güvenli alanıma daha çok itti diyebilirim. 

İstanbul’un benim gençliğimdeki sesini ve rengini kaybettiğini düşünüyorum. Şu anda mutsuz bir şehir gibi geliyor bana. Bu durumun yansımalarını da belki çizimlerimde önümüzdeki sonbaharda kendimce gösterebilirim.