Öznur Hanım

Sizi Öznur Hanım ile tanıştırmama izin verin lütfen.

Öznur Hanım, 1941 İstanbul doğumlu. Kendini “gerçek bir İstanbullu” olarak anlatıyor. Merak ediyorum ve sormadan edemiyorum. “Kimdir gerçek İstanbullu, Öznur Hanım?”

Şeftaliye kaçan açık kırmızı rujla boyadığı dudaklarını oynatıyor bir süre, konuşmaya başlamadan önce. Aynı ruju allık olarak da kullandığı yanaklarına kayıyor gözüm. 

“Gerçek İstanbullu demek İstanbul’a en önemli anlarında tanıklık etmiş, İstanbul’un “kumsallar, plajlar kenti” olarak anıldığı zamanlarını bilen ve Lozan Plajı’nda, Moda Plajı’nda, Süreyya Plajı’nda anılar biriktirmiş, Bostancı Plajı’nda yazlık sinemasına gitmiş, son tramvayın gidişine tanıklık etmiş…” Elimde olmadan heyecana kapılıp sözünü kesiyorum Öznur Hanım’ın. “Ama Öznur Hanım, ben de İstanbul’da yaşıyorum yıllardır. Evet, o dönemlere ait anılarım yok belki ama ben şimdi gerçek bir İstanbullu değil miyim?” Limon suyuyla düzleştirdiği saçlarıyla oynamaya başlıyor bu sözlerimden sonra. Sanırım istemeden de olsa gücendirdim onu. 

Deniz manzaralı evindeki en sevdiği köşesinde, cam kenarında otururken, yoldan geçenlere bakıyor bir süre. “Hani Albert Camus diyor ya "Çekip gidene her şey mizah, kalıp bekleyene her şey şiirdir.” diye, bence gerçek İstanbullular İstanbul’u şiir gibi yaşayanlar işte.”

Mahcubiyetimi unutturmak için yeni sorular birikiyor kafamda. Bu sefer heyecanıma yenik düşmeden büyük bir sakinlikle soruyorum: “Bana biraz gençlik yıllarınızdan bahseder misiniz? 20’li yaşlarınızdan örneğin. Nasıldı 60’lı yıllar İstanbul’u?”

Derin bir iç çekiyor Öznur Hanım ve gülümseyerek “Bitliydi." diyor. Benim şaşkın ifadem onu keyiflendirmiş olacak bir süre bu anın tadını çıkarıyor. Sonrasında elimden tutuyor ve beni 60’lı yılların İstanbul sokaklarında yürütmeye başlıyor. Kadıköy meydanından, Haydarpaşa Garı’nda çalışan kayıkçıların yanından, yazlık sinemaların önünden geçiyoruz birlikte.

“İstanbul’un 1960’lı zamanları anıp hippilerden bahsetmemek olmaz. 1960’larda Türkiye'de basının hippileri adlandırmak için sıklıkla başvurduğu iki sözcük vardı: biri “Beatlemania”dan hareketle “Bitliler”, diğeri ise The Beatles’ın “She Loves You” şarkısında şarkının adını taşıyan ifadeyi takip eden “yeah, yeah, yeah” sözcüklerinden esinlenen “Yeye’ciler”di. Benim en sevdiğim “Bitliler”di." (Gülmeye devam ediyor).

“1968 kuşağının Çiçek Çocukları'nın, Rolling Stones’un dediği gibi “yuvarlanan taşlar gibi evsiz olmak” istedikleri yıllardı. Şimdi bilinir mi hâlâ bilmem ancak o zamanlar “Lale Pastanesi” çok meşhur olmuştu. Hippilerin İstanbul’daki esas buluşma noktaları Sultanahmet olsa da hippilere Laleli-Sirkeci hattı boyunca rastlamak pek mümkündü o zamanlar...”

Öznur Hanım’ın anlattıklarını büyük bir keyif ve ilgiyle dinlerken hem onu dinlendirmek için hem de sohbetimizi daha da keyifli bir hâle getirmek için Türk kahvesi yapmayı öneriyorum ve büyük bir memnuniyetle kabul ediyor.

Çok kısa bir süre sonra geri geldiğimde Öznur Hanım’ı elinde gençlik yıllarına ait fotoğraflara dalmış hâlde buluyorum. Oldukça şık, elinde çiçekleriyle, saçları her zamanki gibi yapılı fotoğraflarına büyük bir hayranlıkla bakıyorum ben de. 

“Benim gençlik zamanlarımda Ayhan Işık çok sevilen bir aktördü. Belgin Doruk’a özenirdim o zamanlar.” diyerek geri dönüyor o zamanlara. “Ben kendimi Belgin Doruk’a özenir bulurken sağ olsun babam bana “Felix” derdi.” (Gülmeye başlıyor yeniden). Ben yeniden soru işaretleri içinde kalırken Öznur Hanım açıklamaya başlıyor. “1963 yılıydı sanıyorum. İlk kez bir kedi uzaya gönderilmişti. Felix isimli bu kedi döndükten sonra zamanın en meşhur kedisi olmuştu. Babam da ben meşhur olmak istiyorum düşüncesiyle beni meşhur ev kedisi diye Felix olarak çağırırdı.” Bir süre beraberce bu naif anıya gülüyoruz.

Kahvesinden bir yudum aldıktan sonra anlatmaya devam ediyor Öznur Hanım. “Tüm İstanbul anılarım böyle bol kahkahalı değil tabii. Zor zamanlardan geçtik, çok zor zamanlardan. Bu sade kahvenin acısından daha acı zamanlardan. Nitekim, 1960’lı yıllar tarihî açıdan birçok olayın yaşandığı yıllardı… Ama şimdi geçmişi düşününce, aklımda kalan anılar hep güzel, biliyor musunuz? Türk kahvesi gibi benim için İstanbul. Yadigâr büyüleyici bir kahve fincanı içindeki acı ama mayhoş, bağımlılık yaratan bir tat.”