Özüme Dileklerim

Özüm Demirel

Dilerim bu yıl...

...yeni soruların, ihtimallerin olsun. Ve zıttına bölünen cevapları kucağında tutabilecek kadar sabırlı olsun arayışın… Aramanın hevesi ile kaybolmanın tevazusu arasında cesur soruların, sakin adımların ve şefkatli yol arkadaşların olsun. 

...yeni anların, deneyimlerin olsun. Derine insin, içine sinsin… Koyusuyla kuytusuyla, kendinle yüzleştiğin… zorluğuyla zevkiyle, zamanla barıştığın… yaşama, hayretle ve hayranlıkla karıştığın heyecanların olsun. Demlendikçe kendini yenileyen deneyimlerin, eş zamanlılıklara gebe anlamlı anıların olsun. Zaman, izafi bir dönence. Hem dönmek hem görmek nasip olsun.  

...yeni seslerin, nefeslerin olsun. Saldıran, suçlayan, savunan düğümlere sıkışmasın sözlerin. Dinleyen, duyan bir yerden karış hayata. İyileştiren, dönüştüren, birleştiren şarkıların olsun. Acınla yaralama, yarat. Doğa geri dönmez, hesap sormaz, öç almaz. Doğa devam eder, yaşamak devam etmektir. Önce özüne sonra önüne bak, derin bir nefes al ve devam et.  

…yeni aşkların, bağların olsun. Biricikliğin samimiyeti, sıradanlığın sadeliği olsun sevgilerinde… Senden olmayan da yok. Sana benzeyen de. Hayat, özünü bütüne bağlıyor. Çözmeye değil, örmeye niyetli olsun ellerin. Özgür ve insanca olsun aşkların. Aidiyetten ve bağımlılıktan uzak… yaratmaya, büyütmeye, bağlanmaya meyilli… Sevdikçe tazelensin, sadeleşsin nefesin. 

Her yılın sonunda Gregorian bir döngünün muhakemesini yaparken buluyoruz kendimizi. Belki bu yıl “Yeni yıldan ne bekliyorum? Ne diliyorum?” gibi deneyimlerimizi yeni yılın insafına bırakan pasif bir yerden dilemeyiz dileklerimizi. Eylemlerimizin farkında ve sorumluluğunda erişkin sorular sorarız. 

Ya da “Yeni yıl kararlarım ne? Hedef listeme neler ekliyorum?” gibi savaşçı bir yerden yaklaşmayız taze güne. Kendimizi başkalarından öğrendiğimiz doğrulara sıkıştırmak için yargılamaktan, zorlamaktan, kısıtlamaktan vazgeçeriz. Tepeden inme yasakların göçüğünde boğmayız renkli ve özgün anlarımızı. 

Özümüzle ve bütünle uyumlu bir yerden sarılırız hayata. Kendimizi anlamaya, olanı bağışlamaya çalışırız. Umutlu, özenli adımlar atarız. Hızla, heyecanla büyürüz ve fakat asla acele değil. Her doğum kendi vaktinde, biliriz, bekleriz. Ana ve zamana saygı göstermeyi öğreniriz. Gökten zembille inmedi yaşam. Sabırla geliştiğimizi, yavaşça dönüştüğümüzü, zamanla evrildiğimizi hatırlarız. Hep birlikte olduğumuzu, adım adım ilerlediğimizi.

Belki bu yıl deneyimlerimizin farkında, dönüşüm odaklı bir yerden sorarız sorularımızı: 

“Bu döngüde ne farkettim? Deneyimlerimden ne öğrendim? Nasıl bir bedel ödedim? Yeni döngüye hangi algı ve tavırla giriyorum? Hangi niyet için çaba ve dikkat gösteriyorum? Hayatla ve bütünle nasıl bir ilişki kuruyorum?” 

Cevabın belirmesine, erginleşmesine, dönüşmesine izin veririz. Yeninin kendini doğurmasına alan açarız. Zorla değil zamanla, umutla ve aşkla…

Belki bu yıl bir nefes alır, bir şiir okur, bir dilek tutar… ve sakince kaldığımız yerden devam ederiz.

Sessiz Olmak

Şimdi on ikiye kadar sayacak
ve hep birlikte susacağız.

Bir an olsun toprağın yüzünde


konuşmayalım hiçbir dilde,


bir saniye duralım,
sallamayalım kollarımızı bu kadar.

Acelesiz, motorlarsız


ne mis kokan bir an olurdu,


birlikte hepimiz


apansız bir gariplikte.

İncitmezdi balinayı


balıkçılar soğuk denizde


tuz toplayan adam


bakardı yaralı ellerine

Yeşil savaşlar hazırlayanlar,


gazlı savaşlar, ateşli savaşlar,


yaşayanı kalmayan zaferler,


temiz giysiler giyerlerdi


yürüyüp kardeşleriyle


gölgede, bir şey yapmadan.

İstediğim karıştırılmasın 

kesin eylemsizlikle:


ne yaparsa odur yaşam


bir işim yok benim ölümle.

Götürebilmek uğruna hayatımızı


bu kadar sıradan olmasaydık,


ve bir an, hiçbir şey yapmasaydık,


belki dev bir sessizlik


yarıda kesebilirdi kederini


kendimizi hiç anlamayışımızın,


kendimizi ölümle korkutmanın,


belki de toprak öğretecek bize


ölü görünen her şeyin


aslında canlı olduğunu.

Pablo Neruda