11 yıl sonra yeniden: Sidikli Kasabası Müzikali

Greg Kotis ve Mark Hollmann’ın kaleme aldığı Tony ödüllü Urinetown: The Musical, İstanbul Devlet Tiyatrosu prodüksiyonundan seneler sonra MON yorumuyla yeniden sahnede.

Yönetmenliğini Kayhan Berkin’in üstlendiği, oyuncu kadrosunda Settar Tanrıöğen ve Füsun Demirel’i izleme fırsatı yakaladığımız Sidikli Kasabası Müzikali; Türkiye izleyicisinin dört başı mamur müzikal hasretini gidermek için kolları sıvıyor.

Dünyanın kuraklıkla boğuştuğu ve ev tuvaletlerinin yasaklandığı, tüm tuvaletlerin umumi ve ücretli olduğu, bu sistemin özel bir şirket tarafından denetlendiği bir distopyayı ve bu sistemin bir aşk kıvılcımıyla mücadelesini izlediğimiz müzikal sezon boyunca Zorlu PSM’de sahnelenecek.

Müzikalin Türkiye’deki son uyarlamasının yönetmeni Kayhan Berkin’le ilhamlar, müzikalin atmosferi, uyarlama farklılıkları ve oyundaki yenilikler üzerine konuştuk.

^{Kayhan Berkin | Fotoğraf: Ayşegül Karacan}

Urinetown fikri Greg Kotis’in aklına yıllar önce yaptığı ve dar bütçesiyle paralı tuvaletlere bir nevi mahkûm kaldığı bir Paris seyahatinde gelmiş. Sizin için de sahne dışında böyle “ilham verici” durumlar/olaylar söz konusu oldu mu?

Yazdığım ve bir türlü çekemediğim filmler var. Belki tembellikten belki de tiyatro ile aşırı meşgul olduğumdan. Orada bir sürü örnek var bu soruya ilişkin ama fikirlerin hiçbiri de henüz çekilemediğinden burada anlatmak yersiz olur.

Çalıştığım oyunlarla ilgili ilham meselesi bende ters işliyor galiba. Prova odasında o kadar çok vakit geçiriyorum ki prova alanındaki bir konuşma, yazarın bir sözü ya da oyuncunun bir sözü ifade etme tarzı sahne dışındaki özel hayatıma ilham olup hayatı daha farklı algılamamı, yaşamamı sağlıyor.

^{Kaynak: Zorlu PSM}

Oyunun İstanbul Devlet Tiyatrosu sahnelemesiyle MON uyarlaması arasında ne gibi temel farklılıklar var?

Tamamıyla farklı diyebilirim. İstanbul Devlet Tiyatrosu versiyonunu hem o yıllarda tiyatroda hem de sonrasında kayıttan izledim. Farkları iyi niyetli bir çabayla tek tek saysam bile somut gerçeklerle kişisel görüşlerimi birbirine karıştırıp hiç istemediğim hâlde iki oyunu kıyaslamış olma ihtimalim var.

^{Kaynak: Dadanizm}

Soutra Gilmour, Urinetown’ın sahne dekorunda steampunk estetiğinden, grafik roman ve çizgi romanlardan faydalanmış. Siz sahne dekorunun metnin mesajı ve yarattığı atmosferle uyumunu sağlamak için bu uyarlamada nasıl detaylara yer verdiniz?

Oyun metni benim için hayati bir öneme sahip. Metni iyice anlayıp, derinlerine inip seyirci ile buluştururken aradan çekilmeye çalıştık hem yönetmen hem de tasarım ekibi olarak. Dekorda içeriği en aza indirgeyen sade ve soyut bir anlatımı ön planda tutan, minimalizm etkileri barındıran bir tasarım yaptık diyebiliriz. Oyun metninin izin verdiği ölçüde görünenin ötesinde bir gerçeklik ifade etmeyi amaçladık.

^{Kaynak: Dadanizm}

Seyirciden nasıl geri dönüşler aldınız? Seyirci reaksiyonuyla oyun üstünde değişiklikler, güncellemeler yaptınız mı?

Seyirciyi dinlerim, anlamaya çalışırım ama seyircinin tepkilerine göre oyunu değiştirmek gibi bir durum söz konusu olamaz. Oyun sahnelenmeye başladıktan sonra güvendiğim birkaç kişiyi oyuna çağırıp yorumlarını dinlerim. Bu yorumlar aklıma yatıyorsa ve düzeltilebilecek gibi şeylerse prova yapıp düzeltirim, düzeltilemeyecek gibi şeylerse de dersimi alıp sonraki oyunlarda bu tuzaklara düşmemeye çalışırım. Oyun başladıktan sonra müdahale ettiğimiz şeyler oldu ama rejiyle ya da oyunculukla değil, daha çok teknikle ilgili şeylerdi.