Sahile vuran sürprizler

Bir adım geriden değil, tam şimdi. Çünkü hem Tufan'la hem sinemasıyla ben de günler önce tanıştım. Adını ilk kez duyduğumda gülümsediğim filmi Sen Ben Lenin, önce konusuyla, sonra senaryosundaki Barış Bıçakçı iş birliğiyle, son olarak da çok sevdiğim isimlerle dolu kalabalık oyuncu kadrosuyla ilgimi çekmişti. 

İstanbul Film Festivali sırasında İstanbul'da, Adana Altın Koza Film Festivali sırasında Adana'da değildim. Vizyon tarihi yaklaşırken filmi izleme şansım oldu — henüz 15. dakikasında Keşif Sineması'nın bir sonraki konuğunun kim olmasını istediğimi anlamıştım. 

İlk buluşma: Ankara'dan bir süreliğine, filmin tanıtımı için İstanbul'a gelen Tufan, İstanbul'da her gelişinde şehrin içinde ama şehirden olabildiğine uzak bu semtte kalmayı tercih ettiğini söylüyor. Bense çeyrek asırdan fazla yaşadığım bu şehirde, Büyükdere'ye belki de ilk kez geliyorum. Eski, ahşap evlerle dolu; eğimli sokaklar, kiliseler; önünden yol geçince ünvanlarını kaybetmiş yalılar; balıkçı tekneleri ve deniz kokusu. Bir çay bahçesinde buluşuyoruz. Filmin anıları hafızamda taze, az ilerideki Atatürk büstünü gösterip gülüyorum: "Karşısında bir de Lenin büstü arıyor insan." 

Tufan ve Emre, Büyükdere'de, Boğaz'a paralel sokaklarda

Tufan'la sahile vuran dalgaların getirdiği bir sürpriz hakkındaki filmini konuşmadan önce İstanbul Boğazı kıyısında sürprizlerle karşılaşıyorum. Vapur iskelesinin, eskiden vapurların yanaştığı tarafından, şu an Hacıosman minibüsleri geçiyor örneğin. Ben salepimi yudumlarken hayatımda hiç çay içmediğimden söz ediyorum, o şaşırıyor. O etrafta gezen kocaman tavukları gösteriyor, ben şaşırıyorum — Tolga Karaçelik'in Kelebekler'i geliyor ister istemez aklıma. Benim için tuhaf bir gün, kendimi İstanbul'da ama İstanbul'dan uzakta, kendi şehrimde bir astronot gibi hissediyorum.

Sürprizlere...