“Bölünürsek yok oluruz, bölüşürsek tok oluruz”.

"Önce Kolektif House, şimdi Masiva. Bir komünite inşa ediyorsun hep. Sence neden topluluklar var hayatımızda?" muhakkak bu ilk sorularımızdan biri Yasemin'e (Yapanar). Önce buradan başlamak lazım, neden bir toplululuğun içinde olma ya da onu yaratma arzusundayız, onu anlamak.

Neden topluluklara ihtiyaç duyuyoruz? Daha doğrusu sence komün olmak insan hayatında mecburi mi yoksa bir tercih meselesi mi? 

Biz insanlar aciz varlıklarız, hayatta kalabilmemiz için birbirimize ihtiyacımız var. Bu demek değil ki sürekli birileri olsun etrafımızda. Bana kalırsa sürekli kalabalıklarda olma isteği de kendinden kaçış. Önce insan tek başınalığını sevmeyi öğrenmeli. Telefondan, televizyondan uzak vakit geçirebilmeli, kendiyle sosyalleşebilmeli. Kendine, sessizliğine tahammül edebilmeli. Sonra çıksın sokaklara, karışsın kalabalıklara.

Masiva Journeys, Cunda Adası

Bir komünü birbirine ne bağlar? Belli inançlar, hedefler ve hayat tarzları mı onları bir araya getirir? 

Keşke farklı hayat tarzları veya inançları olan insanlardan da bir komün olabilse. Bu ancak herkesin kendi üzerinde derinlemesine çalışmasıyla mümkün. Böylelikle zıtlıkların farklı renkler olduğunu kavrayabilirdik ve farklılıkların birbirini nasıl da tamamladığını. 

Gel gör ki benim deneyimime göre Türkiye’deki komüniteler bu şekilde oluşmuyor. Ötekileştirmek üzerine kurulu bir kültürümüz var keza. Biz kendimizden “değişik” olanlardan üstün görebiliyoruz şahsımızı. Üreyen ve üreten bir komünite kurabilmenin ilk şartı şeffaf ve şefkatli bir iletişim kurmak. Önce kendi korkularımızı, kusurlarımızı ve kırılganlıklarımızı bilmek, kabullenmek. Yargılıyor, inceliyor, kıyaslıyor, reddediyor veya kabul ediyoruz ama var olanı hiçbir zaman gerçekte göremiyoruz. Eğer karşımızdaki insanın davranışlarını algılayış biçimimizin tamamının bizimle ilgili olduğunu bir kavrayabilsek tüm yaşam şeklimiz değişecek. Bunun farkındalığıyla kurulan komünitelerin bence önü açık.

Yasemin, bir diğer ait olduğu komünde, Kosta Rika'da

İstanbul'un bir mahallesinde ideal bir komün kursan bu nasıl bir topluluk, nasıl bir yer olurdu?

İstanbul'da ideal bir komün kuracak olsam önce mahallenin planlamasına ve tasarımına el atardım: şimdi şehri bir çember gibi planladığımızı düşünelim. Çemberin ortasında birleştiren kafeler, etkinlik alanları ve tüm ihtiyaçlar. Biraz etrafında parklar. Çemberin dışında da evler. Mahallenin billboard’larında şiirler, her bir köşesinde ilham veren sözler ve sanat var. Tanımadığın komşulardan mektuplar, hediyeler, etkinlik davetiyeleri alıyorsun. Burada olmak, burayı seçmek birleştiriyor bizi. Şeffaf iletişimin zaruri olduğu, üreten, aklına fikrine hayran olduğum bireyleri koy yanıma çünkü “bölünürsek yok oluruz, bölüşürsek tok oluruz”. Tek başınalığını sağlayabildiğin bir alanın olduğu müddetçe, bence mecbur topluluk olmak.