Cannes festivalinde birkaç gün: Festivalin öne çıkan filmlerinden bir seçki

79. Cannes Film Festivali, 12 gün boyunca şehri ziyaretçilerine kendilerini bir filmin ana karakteri gibi hissettiren rastlantılarla örülü bir sahneye dönüştürdü. Genel görüş, bu yılın seçkisinin geçen yıla kıyasla daha zayıf kaldığı yönünde olsa da Pawlikowski'nin Fatherland'inden Jordan Firstman imzalı Club Kid!'e, Asghar Farhadi’nin yeni filmi Histoires Parallèles'den Jeanne Herry’nin Garance!'ına izlemeye değer pek çok film de festival seçkisindeydi.
Cannes festivalinde birkaç gün: Festivalin öne çıkan filmlerinden bir seçki

Duende

Duende

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

79. Cannes Film Festivali, 12 gün boyunca şehri bir kez daha ziyaretçilerine kendilerini bir filmin ana karakteri gibi hissettiren rastlantılarla örülü bir sahneye dönüştürdü. 

Festival boyunca şehrin üzerinde tarif edilmesi zor, kolektif bir büyü hissediliyor. Akreditasyon kartınızı boynunuza taktığınız anda adeta bir “cult”ın parçası gibi hissediyorsunuz; sinemanın ne kadar büyülü ve bağlayıcı bir çatı olduğunu yeniden hatırlıyorsunuz.

Festivalde geçirdiğim birkaç gün, bana da Cannes’da ne zaman, nerede, kiminle karşılaşacağınızı ya da gündeminizin nasıl değişeceğini kestirmenin çok güç olduğunu gösterdi. “Hiçbir filme biletim yok” diye canınız sıkılırken bir anda kendinizi “mühim” bir filmin galasında, kırmızı halıda yürürken bulabiliyordunuz. Palais’nin merdivenlerinden filmden yeni çıkmış yorgun bir hâlde inerken sizden fotoğraf çekmenizi rica eden kişinin yanında ülkenizin en saygın sinemacılarından birini görmek sürpriz sayılmıyordu. Tereddütle katıldığınız bir partide, uzun süredir peşinden koştuğunuz bir prodüktöre projenizi anlatma fırsatını yakalayabiliyordunuz.

Grand Lumière’de bir filmin ardından, hep birlikte o çok sevdiğiniz yönetmenin ya da oyuncunun başarısını ayakta alkışlarken tüyleriniz diken diken oluyordu. Paylaşılan bu duygu, insana ne yaptığını ve neden yaptığını yeniden düşündürüyor.

Festivalden öne çıkan filmler

Festivaldeki son günümde beş film izlemeyi başarabilmiş olsam da programdaki tüm yapımlara yetişmek neredeyse imkansızdı. Bu nedenle yorumlarım, kendi izleyebildiklerim ve izleyemediklerim hakkında da kulislerden duyduklarıma dayanıyor.

Listenin başında Fatherland var. Film, 2. Dünya Savaşı sonrasında Almanya’da tutunamayıp ABD'ye kaçan entelektüel, yazar ve düşünür Thomas Mann’ın ailesi üzerinden bugüne dönük bir eleştiri kuruyor. Oyuncu yönetimi, kadraj tercihleri, sabit kamera kullanımı, mizansen ve atmosfer yaratımı son derece etkileyici. Finaldeki yaklaşık 15 dakikalık alkışın ardından Pawlikowski’nin “Umarım gerçekten filmi beğendiğiniz için alkışlıyorsunuzdur” demesi de tüm salonu mest eden anlardandı.

Fatherland, Pawlikowski

Kaçırdıklarımdan All of a Sudden da fikrini önemsediğim birkaç isimden aldığı güçlü eleştirilerle üç saatlik bu dingin filme yönelik beklentiyi yükseltti. İki akademisyenin mektuplar üzerinden geliştirdiği derin ilişkinin içlerinden birinin hastalanmasıyla ahlaki bir sorgulamaya evrilmesini işleyen yapım, yürek burkan bir hikaye anlatıyor. Virginie Efira’nın Hamaguchi’nin oyuncu yönetim metoduna dair düşünceleri de oldukça ilginç. 

Paper Tiger ise Rus mafyasıyla kurdukları temasın ardından iki erkek kardeşin başından geçenleri konu alıyor. Adam Driver, Scarlett Johansson ve Miles Teller'ın başrolleri paylaştığı film, 80'lerin New York atmosferini fevkalade doğru yansıtan, şık ve yumuşacık bir hikaye anlatıyor. Buna rağmen bana bir Cannes filmi olmadığını düşündürdü.

Bunun dışında yine ana yarışmada yarışan, başrolünde Léa Seydoux’nun yer aldığı L’inconnu; bir yabancıyla seviştikten sonra beden değiştirmiş ve başkasının bedeninde mahsur kalmış ruhların kendi bedenlerine geri dönme mücadelesi üzerinden ilerleyen, gerçekten hiç anlamlandıramadığım bir filmdi. 08.30 seansında izleyip pişman olduğum tek film oldu açıkçası.

  • Bilgi notu: Filmleri izleyebilmek için sabah saat 07.00’de kalkıp iki gün sonrasının seansları açılır açılmaz rezervasyon yapmak gerekiyor; butona ilk basan kazanıyor. Çoktan dolmuş gösterimlere hayıflanırken private badge sahibi izleyiciler için rezervasyonların bir saat önce açıldığını öğrendim, hemen paylaşmak isterim.

Club Kid!, Jordan Firstman

Un Certain Regard bölümünde yarışan ve festival boyunca hem ilgi hem de ciddi bir bütçe toplayan yapımlardan biri de Jordan Firstman imzalı Club Kid! oldu. New Yorklu bir parti promotörünün varlığından haberdar olmadığı çocuğuyla karşılaştıktan sonra değişen hayatını merkeze alan film, kendine has bir yapım gibi görünüyor. A24’ün 17 milyon dolar karşılığında haklarını aldığına ilişkin haberler de doğrulandı.

Ana yarışmada izleme fırsatı bulduğum, festivalin en görünür yapımlarından biri de Histoires Parallèles'di. Asghar Farhadi’nin yönetmen olarak yorumunun neredeyse hissedilmediği, filmin herhangi bir klasik Fransız yapımından ayrışmadığı ve daha çok yıldız oyuncu kadrosuna yaslandığı yönünde eleştiriler vardı ve yer yer bu eleştirilere katılmamak da güçtü. İzlemesi son derece kolay, ancak “işte bu” dedirten bir film olmadığı da söylenebilir. Yine de Isabelle Huppert’i tost makinesinde sigara yakarken görmek için bile izlemeye değer. Yakmasa da değer.

Garance!, Jeanne Herry’nin sekiz yıl süren hazırlığın ardından Cannes’da yarışan ilk filmi olarak karşımıza çıkıyor. Çok güçlü bir aday olduğunu söylemek zor fakat yönetmenin filmi kendi oyunculuk geçmişinden hareketle yazması, döneminin en çok arzulanan oyuncularından Adèle Exarchopoulos’u alkolik ve gözden düşmüş bir oyuncu rolünde sunması, samimi diyalogları ve sahici bir kadın hikayesi anlatması filmi ayrı bir yere koyuyor.

La vie d’une femme, 50'li yaşlarında, son derece hırslı bir kadın cerrahın hayatındaki kırılma anlarını 10 bölüme yayarak anlatıyor. Charline Bourgeois-Tacquet sanki kendi hayatını çekmiş gibi hissettirdi. Nitekim kim kendini çekmiyor ki? 

  • Üşenmezseniz Festival de Cannes sitesine girip photocall videolarının 03.53'üncü dakikasına bakın; ne demek istediğimi anlatan komik bir an yaşanıyor.

L’Innocent, Luchino Visconti

İzleyemediğim filmler arasında en çok Teenage Sex and Death at Camp Miasma, The man I love, Minotaur ve Coward'ı kaçırdığıma üzüldüm; her biri hakkında son derece olumlu yorumlar dolaşıyordu. Almodóvar’ın filmini ve Gentle Monster’ı da görmek isterdim, ancak ikisini de kısa süre içinde sinemada izlemek mümkün olacak.

Kişisel favorim ise Cannes Classics seçkisinde, restore edilmiş kopyasıyla Buñuel salonunda izlediğim son film olan Visconti imzalı L’Innocent oldu.

Bu yılın seçkisine dair genel kanı, geçen yıla kıyasla daha zayıf kaldığı yönünde. Normal koşullarda ana yarışma yerine Un Certain Regard seçkisini tercih ederdim, sanırım bundan sonra da öyle yapmaya devam edeceğim. Ve seneye geri gelmek için sabırsızlanıyorum.

Hikâyeyi paylaşmak için:

Kaydet

Okuma listesine ekle

Paylaş

Duende

Duende

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

YAZARLAR

Serra Duran

Serra Duran

Serra Duran Paralı, Paris ve İstanbul arasında çalışan bir film yönetmeni ve yaratıcı direktördür. Medya ve Görsel Sanatlar eğitiminin ardından La Fémis’te Belgesel Sinema programını tamamlamıştır. Sinema, fotoğraf ve mekânsal pratikler arasında üretim yapan Serra’nın çalışmaları, belgesel ve kurmaca arasındaki sınırları bulanıklaştıran hibrit anlatılar etrafında şekillenir. İşlerinde sıklıkla beden, hafıza, arzu, aidiyet ve dönüşüm temalarını ele alır; kişisel deneyimlerden yola çıkarak duygusal ve duyusal bir sinema dili kurmaya çalışır. Mimarlığı ve mekânı yalnızca bir fon olarak değil, anlatıyı şekillendiren aktif unsurlar olarak ele alır. Görüntü, ses ve malzeme arasındaki ilişkileri araştıran pratiği, farklı disiplinler arasında dolaşan şiirsel ve gözlemsel bir yaklaşım taşır. Filmleri ve video çalışmaları uluslararası festivallerde, müzelerde ve bağımsız gösterim programlarında yer almıştır. Serra, çalışmalarını Paris merkezli olarak sürdürmekte; kısa ve uzun metraj film projeleri geliştirmeye devam etmektedir.

Duende

Duende

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

İLGİLİ OKUMALAR

DuendeDuende
∙

HİKAYE

Aziz Shokhakimov ile Tekfen Filarmoni Orkestrası'nın yolculuğu ve müziğin evrensel dili üzerine

Tekfen Filarmoni Orkestrası, COP31 kapanışında dünyanın dört bir yanından gelen liderleri, iş dünyasının temsilcilerini, bilim insanlarını ve aktivistleri doğanın temel unsurlarını ve insan-doğa ilişkisini merkeze alan özel bir repertuvarla biraraya getirecek. Orkestranın 1988 Taşkent doğumlu, daimi şefi ve sanat direktörü Aziz Shokhakimov'le Tekfen Filarmoni’nin yolculuğu ve müziğin birleştirici dili üzerine konuştuk.

19 Kas 2026

Aziz Shokhakimov ile Tekfen Filarmoni Orkestrası'nın yolculuğu ve müziğin evrensel dili üzerine
DuendeDuende
∙

HİKAYE

Robert Montgomery: ‘Sürgünün şarkısını her zaman duyuyorum’

Şiiri kamusal alandan tuvale taşıyan sanatçı Robert Montgomery, İstanbul’74’te açılan ”JAMES BALDWIN’S BALCONY IN ISTANBUL and OTHER WORKS” sergisinde edebiyat, sürgün ve kent hafızasını biraraya getiriyor. Yeni ”Poets in the Cities” serisinden üç tablonun ve ışık işlerinin yer aldığı sergide sanatçı, James Baldwin ve Edip Cansever üzerinden İstanbul’un edebî belleğine uzanıyor. Birleşik Krallık dışında ilk kez İstanbul’da sergilenen bu yeni seri vesilesiyle Montgomery ile şiirin dönüştürücü gücünü, göçü, aidiyeti ve İstanbul’a duyduğu özlemi konuştuk.

Melike Bayık

·

19 Kas 2026

Robert Montgomery: ‘Sürgünün şarkısını her zaman duyuyorum’
DuendeDuende
∙

HİKAYE

Rus yönetmen Dmitry Krymov’la sohbet: Yıkımla dolu bir çağda tiyatro ne işe yarar?

İstanbul Tiyatro Festivali’nin konuklarından biri "Requiem" oyunuyla yönetmen Dmitry Krymov’du. "Sahilde Kafka" ile "Hamlet"i biraraya getiren, Ophelia’nın son anlarına odaklanan Krymov, çocukluğun oyunbazlığıyla şiddetin karanlığını yan yana getirerek şiirsel bir dünya yarattı. Kendisiyle yaptığımız söyleşide sanatçı olmayı, tiyatronun zamanla kurduğu ilişkiyi, sahnede yaratılan dünyayla gerçek dünya arasındaki sınırları ve yıkıcı bir çağda tiyatronun ne işe yarayabileceğini konuştuk.

Nis Tuğba Çelik

·

17 Kas 2026

Rus yönetmen Dmitry Krymov’la sohbet: Yıkımla dolu bir çağda tiyatro ne işe yarar?
DuendeDuende
∙

HİKAYE

Manuel Çıtak’ın ardından: 'Yaşamayı bu denli seven bir adam, hayatı vizöründen bakarak yaşadı'

İstanbul Modern, fotoğrafçı Manuel Çıtak’ın (1962-2023) ilk retrospektif sergisi “Kendine Ait Bir Ada”ya ev sahipliği yapıyor. Ermeni fotoğrafçıların en önemli modern temsilcilerinden, 1990’lı yıllardan itibaren Türkiye’de belgesel fotoğrafa yeni bir soluk getiren ve zamansız ayrılığına kadar mesleki faaliyetlerini sürdüren Çıtak’ın mirasını anıyoruz.

Gökhan Tan

·

16 Kas 2026

Manuel Çıtak’ın ardından: 'Yaşamayı bu denli seven bir adam, hayatı vizöründen bakarak yaşadı'
DuendeDuende
∙

HİKAYE

'Germinal'den 'Asi Şehirler'e, 'Sefiller'den 'Başkaldıran İnsan'a: İsyan günlerinde edebiyat

Avrupa’da bu sonbahar öğrenciler, çalışanlar ve kiracılar farklı taleplerle sokağa çıkıyor. Haberlerde gördüğümüz kalabalıkların ardında geçim derdi, ertelenen hayatlar, seslerinin duyulmadığını düşünen insanlar var. "Germinal"den "Asi Şehirler"e, "Sefiller"den "Başkaldıran İnsan"a uzanan kitaplar bu itirazın nasıl büyüdüğünü ve geride ne bıraktığını anlatıyor.

'Germinal'den 'Asi Şehirler'e, 'Sefiller'den 'Başkaldıran İnsan'a: İsyan günlerinde edebiyat