Kimse anlamaz beni: Hadas Ben Aroya

2017 kışı. Yarışma bölümünü takip edeceğim !f başlamadan birkaç hafta önce yazılarıma başlayabilmek için festival ofisinde filmleri izlemeye başlamışım. Doğum günümün iki-üç gün öncesi ve seçtiğim ilk film, hemen hemen yaşıtım bir yönetmene, 1988 doğumlu Hadas Ben Aroya’ya ait. Filmin adı Türkçeye Kimse Benzemez Bana olarak çevrilmiş. Tel Aviv sokaklarında ve gecelerinde benliğini keşfetmeye çalışan Joy’u izlerkense tam tersini düşünüyorum: Tıpkı ben!

People That Are Not Me, 2016, IMDb

Sıfır noktası: Senarist ve yönetmen Hadas Ben Aroya, ilk uzun metrajlı filmi People That Are Not Me / Anashim Shehem Lo Ani’nin (2016) başrolünü de üstleniyor. Joy, dünyanın herhangi bir köşesindeki kafası karışık gençlerden biri. Üstelik olmadığı biri gibi görünmekte usta: Eski sevgilisini unutmuş gibi, Nir’e âşık değilmiş gibi, duygusal bir ilişkiye ihtiyacı yokmuş gibi, gitar çalmaya yetenekliymiş gibi… Her şey olmak isterken hiçbir şey olamayan, hayatın anlamını tek gecelik ilişkilerde arayan bu genç kadın, her şeyi yapmak, her şeyi olmak istiyor. Hatta bir sahnede şöyle diyor: “Hayır, gerçekten… Birçok şeyde iyi olabileceğimi düşünüyorum ve hepsini birden yapmaya zamanım olmadığını bilmek zihnimi allak bullak ediyor.” Evrensel bir milenyumlu portresi...

Hadas Ben Aroya
Fotoğraf: Cineuropa

Joy’la Avishag arası bir yerde: Hadas Ben Aroya'nın ikinci filmi All Eyes Off Me / Mishehu Yohav Mishehu (2021), üç bölüme ayrılabilecek yapısıyla dört ayrı karakteri merkezine alıyor. İlk bölümde, 2016’da bıraktığımız yerde buluyoruz sanki onun sinemasını; Tel Aviv’de, kalabalık bir gece kulübünde... Danny hamile olduğunu partnerlerinden Max'e söylemeye çalışıyor ama Max o sırada Avishag'ı etkilemeye çalışıyor. Bu ciddi konuşmayı yapmaya çalışırken müzik de karanlık da ortam da etkilemiyor Danny’i - All Eyes Off Me, milenyum kuşağına değil, Z kuşağına yakın bir film. Hiçbir yere ait olmama, -mış gibi yapma, olmadığı gibi görünme gibi dertler geride kalmış. Bu gece kulübü aitmiş gibi yapılan değil, ait olunan yer. Yönetmen, kendisini de içine kattığı bu ara kuşağın çok daha özgür olduğunu, cinsel kimliklerini, birden fazla partnere sahip olduklarını gizlemediklerini, cinselliği açıkça yaşayabildiklerini, partilerde rahat hissettiğini söylüyor ve ekliyor: “Diğer yandan çok basit şeylerden korktuğumuzu da görebiliyorum: 'Seni seviyorum.' demekten, dürüst ve savunmasız olmaktan… Uçlarda yaşıyoruz ama bir kişiyle yatakta baş başa kalıp duygularını paylaşmak dünyanın en zor görevi gibi…” Filmin ikinci ve üçüncü bölümlerinde tam olarak bunları izliyoruz; Avishag’ın seks sırasında acı çekme arzusunu, Avishag’ın mahrem anlarını ve duygularını paylaşma korkusunu... Yönetmen detaylarıyla, duygularıyla, müzik kullanımıyla, anı yaşamaktan geleceği boşlayan karakterleriyle; telefon ekranlarındaki kırıkları, “ghostlanma” korkuları ve acı çekme arzularıyla bu kez Z kuşağına daha yakın bir milenyumlu destanı yazıyor.

Sırada ne var? Hadas Ben Aroya’nın bu yepyeni filminin ilk gösterimleri 71. Berlin Film Festivali’nin Panorama bölümünde, çevrim içi olarak mart ayında, fiziksel olarak da geçtiğimiz günlerde gerçekleştirildi. Yönetmenin ilerleyen yıllarda Z kuşağıyla birlikte büyümeye ve onları gözlemleyerek üretmeye devam edeceğine şüphem yok.

Diyor ki… "Kendi çevremizde o kadar özgürüz ki - sanki herhangi bir şey hissedebilmek için bizi birinin gerçek anlamda tokatlamasına ihtiyacımız var.”

Keşif Sineması Letterboxd’da. İlk haftasından itibaren Keşif Sineması'nda yer alan yönetmenlerin, yazılarda adı geçen filmlerini bulabileceğiniz, serinin her yeni yazısıyla güncellenen listeyi, buradan takip edebilirsiniz.