Albüm incelemesi: MGMT - Loss of Life

MGMT, pandemide TikTok’ta milyonlarca videoya fon müzik olan Little Dark Age şarkısıyla çok başka bir kitlenin radarına girdi. Geçen hafta da yazdığım gibi Z jenerasyonun ilgisini çektiler. Bu şarkı, grubun ilk popüler çalışması değildi. 2007’de yayınlanan ilk albümleri Oracular Spectacular rekor kıran şarkılara sahipti: Kids, Electric Feel, Time To Pretend... MGMT, ana akıma dahil olmamak için her albümde başka bir türe, başka bir müzikal dile tutundu. Değişmeyen tek şey ise gerek klipleri gerekse şarkı sözleri olsun sanatsal dokunuşlarından ödün vermemeleriydi. 

Andrew VanWyngarden ve Benjamin Goldwasser’dan oluşan MGMT’nin beşinci stüdyo albümü Loss Of Life tarihlerinin en olgun çalışması olma özelliğine sahip.

MGMT’nin bu yeni albümü, vurmalı melodilerle dolu 6. yüzyıldan kalma Galli bir şairin eserini okuyan monoton bir ses ile başlıyor. “Süt neden beyaz?”, “Bira neden acıdır?” gibi sorulara sahip bir intro ile açılıyor uzunçalar ve hemen ardından Mother Nature başlıyor. Bu şarkı, albümün genel nostaljik ruh hâlini yansıtıyor. Hatta grup, parçanın bir kısmının Oasis etkisine sahip olduğunu da açıklıyor. Indie folk bir yanı da olan eser, baskın gitarlarla son buluyor.

Christine And The Queens ile düet yaptıkları Dancing In Babylon, Kiki Dee ile Elton John’un ünlü düeti Don’t Go Breaking My Heart’ı anımsatıyor. Hatta bu şarkı, 80’lerin romantik komedilerinin bitiş jeneriğine mükemmel bir eşlikçi bile olabilir. Şarkının, kusursuz bir vokal ve müzikal bütünlüğe sahip olduğunu da belirtmem gerek. Grup, Christine ile biraraya gelişini şöyle anlatıyor: “Birkaç yıl önce onunla e-posta yoluyla iletişim kurduk. Bu eser, henüz bir şarkı olmadan önce de pek çok farklı yöne savruldu. En sonunda 80’lerin güçlü bir pop şarkısı hissine sahip olduğunu anladığımızda bir düet yapmamız gerektiğini düşündük. Christine hayranı olduğumuzdan hemen onunla yeniden görüştük. Onunla çalışmak harikaydı. Sesi olağanüstü.”

Aynı şekilde People In The Streets de 80’lerden günümüze gelmiş bir Amerikan romantik pop bir şarkısı edasında. Melankolik yapıdaki şarkı sözlerinde bir anlam arayışını işitiyoruz. MGMT için yetişkinliği temsil eden şarkılardan biri de Bubblegum Dog. Glam rock tavrını barındıran şarkıda John Lennon ve Yoko Ono’nun oğlu Sean Lennon klavyelerde gruba eşlik ediyor. Şarkının klibinde ise bir zamanlar MTV’de hit olan 90’lar gruplarına selam çakan komik anlar var. Her ne kadar ikiliden Goldwasser, 90’larda klip çok izlemediğini ve bu benzetmeleri çekimler sırasında öğrendiğini söylese de...

Klipte Milo Venüsü’ne yapılan yolculuk 

Bence albümün en dikkat çekici ve en iyisi Nothing To Declare... Bu şarkı bir önceki albümlerinden izler taşıyor. VanWyngarden vokali, girişteki akustik gitarla başlarken hüzün ile umudu harmanlıyor. Sözler, büyürken değişmek ve biraz da kaybolmakla ilgili. En sonunda da tüm olanları kabullenmekle alakalı. Şarkının klibi ise son dönemde izlediğim en duygusal ve en iyi kliplerden biri. Joey Frank’in yönettiği bu dokunaklı kısa bir indie filmi andıran klipte Inga Petry rol alıyor. Petry, klipte ABD’den yola çıkıp Paris sokaklarına varıyor. Yolculuğunu da yıllarca kendiyle yakın bulduğu Louvre’daki ikonik Milo Venüsü heykelinde tamamlıyor. Frank, Petry’i TikTok aracılığıyla keşfettiğini, klipte onun deneyimlerini samimi bir şekilde paylaşmak ve engellere dikkat çekmek istediğini söylüyor. Yönetmen ayrıca insanın hayatta yön bulma deneyimini vurguladığını da belirtiyor. Inga Petry ise şarkının güzellik ve melankoliyi yan yana getirdiğinin altını çiziyor. Milo Venüsü’nün de kendi hayatı için uygun bir metafor hâline geldiğinden bahsediyor. Bu arada Petry’e klip çekimlerinden kısa bir süre önce üçüncü aşama meme kanseri teşhisi konuluyor ve hislerini şöyle anlatıyor: 

“Bireysel olarak şarkının ve filmin benim için farklı bir yankısı vardı. İlk çekimler sırasında bana 3. evre meme kanseri teşhisi konmuştu. Bu durum filme dair kişisel algımı değiştirdi. Bu çekimi bireysel bir deneyim hâline getirmye karar verdik. O an benim için bu şarkı, artık kişinin durumunu açıklamaması gerektiği anlamına gelmiyordu, daha ziyade yaşam alışkanlıklarına dair gerçek bir ifadeydi.” 

Klibi mutlaka izleminizi öneririm.

Ağlayarak okuduğu kapanış şarkısı

Albümdeki Nothing Changes de giriş bölümü olarak The Cure esintilerini hissettiriyor. Davullar ve korolar bu şarkıda çok baskın. Phradie’s Song ise aşkla ilgili yürek parçalayıcı sözlere sahip. Albümle aynı adı taşıyan Loss of Life ise ürkütücü ve yoğun elektronik sesli bir final şarkısı. Uzunçaların umut dolu tonunun ardındaki gizemi çözüyor gibi... VanWyngarden, stüdyoda bu şarkıyı okurken gözyaşlarına boğulduğundan bahsediyor. Trompet sesleri ve synth'lerle bir atari müziği işitmemizi de sağlıyorlar. Bununla da puslu karanlığı aydınlatmaya çalışıyorlar:

“When thе world is born and life is ending

Then you lеarn to love your loss of life

When the morning comes and life is over

Anyone can love, anyone can love” 

DNA’larına işleyen muzip sözler

Loss Of Life’ın prodüksiyonunu MGMT ile Patrick Wimberly üstleniyor. Ayrıca elektronik altyapısı ise David Fridmann ile çalışıyor olmalarından kaynaklanıyor. Danger Mouse ve Wilco gitaristi Nels Cline ve Oneohtrix Point Never, Mother Nature şarkısında gruba eşlik ediyor. MGMT ise bu albümün ruhunu şöyle anlatıyor:

 “Kapsamlı bir kayıt. Bunu kayıttan hissettik. Şarkıların başlangıcı genellikle piyano veya akustik gitarla oluyordu. Dolayısıyla bu aynı zamanda duygusal açıdan daha doğrudan ve ham bir şey yapma isteğimizle de uyumluydu.” 

Albümün kapak resmi, John Baldessari’nin 2006'da yaptığı bir sanat eserine ait. Ayrıca grup, bu albüm için konser vermeyeceklerini de açıkladılar. Bir süre hayranların bu albümü sadece evlerinde dinleyeceğini ve canlı duyamayacaklarını da belirttiler. 

10 şarkıdan oluşan Loss Of Life’ta karanlığın ortasında anlam arayışındalar. Ama tüm bu varoluşsal krizin yanında her albümlerinde yer alan ve DNA’larına işleyen muzip şarkı sözlerini de eksik etmiyorlar. MGMT, popülerden uzak kalmaya çalıştıkça çok daha sanatsal işler yapmaya devam ediyor, tıpkı bu albüm gibi…