İstanbul’u yeniden keşfetmek üzerine

Bir metropol hastalığı hep yakamızda: Sürekli daha iyisini yakalama telaşı, eksik kalma korkusu. FOMO dedikleri hâl yani: devamlı bir şeyleri kaçırıyormuş hissi, o mekânı görmezsek, bu daveti kaçırırsak hayat bizi bir kenara atıp akmaya devam edecek diye ödümüzün kopması. 

Huylu huyundan kolay vazgeçmiyor. Eve kapanınca yeni bir tür FOMO geliştirdik; canlı yayınları, Zoom buluşmalarını aldık ajandamıza. Hep birlikte panik olduk, yoga ve meditasyon yaptık, ekranlarda toplandık. Üzerine düşünmeye değer zamanlardı. Bu süreçte “ne manasızmış o eski koşturma hâli” aydınlanması yaşamayan pek az kişi olmalı. Kendimizi yeterince iyi bir hayattan mahrum bıraktığımızın farkındayız artık, başka türlü yaşamak istiyoruz. Şehirden kaçmak isteyen plan aşamasında. Bir de kalanlar var, en zor zamanlarda bile şehre sadık kalanlar. 

Fazla uzatmadan, bu yazının ana fikri; şehirden kaçmadan, kendimizi de eskisi gibi hırpalamadan İstanbul’u yaşamak. Meraklısına birkaç tüyo aşağıda: 

• Yakın çevrenizi keşfedin: Mahallenizi tutun; az kişiyle, samimi ortamlarda buluşun. Yorulunca soluklandığınız, bir kahveye uğradığınız, ait hissettiğiniz mekânlarınız olsun. Son yıllarda İstanbul’un Kurtuluş, Cihangir, Kadıköy gibi ceplerinde bu kültür kendini iyiden iyiye gösteriyordu. Neden farklı semtlerde olmasın, mahalle toplulukları kurulmasın? 

• Orijinalin peşinde: “Ben buradayım” diye bağırmayan, orijinal sokak arası mekânları, dükkânları keşfedin. Yeniliğe açık, cesur şef restoranlarına şans verin. Balat’ta Sinan ve Samet şeflerin Smelt & Co.’suna ya da Galata’da bir binanın gizemli terasında pop-up yemek deneyimi sunan Tanrı Misafiri İstanbul’a bir şans verebilirsiniz mesela. 

• Günün Z raporunu çıkarın: Yapılacaklar listenizden daha önemli ve faydalı bir listeden söz etmek gerek; “bugün neler yaptım” listesi. Kendinize Z raporunu çıkarın; neler gördüğünüzü, kimlerle sohbet ettiğinizi, doğayla ne kadar temas ettiğinizi yazın bir kenara. 

• Komşularınızla tanışın: Mahalle kültürünün rezidans kültüründen temel farkı isteklere göre değil ihtiyaçlara göre yaşanması, harcamaya değil mütevazılığa paye vermesi. İnsanın en çok insana ihtiyacı var. Alain de Botton, insanın modern hayatın içinde nevrotik ve dengesiz olmamasının bir mucize olduğunu söyler. Yakınınızdakiyle mümkün mertebe doyumlu bir bağ kurmayı ihmal etmeyin; bu hafiflemenin iyi bir yoludur. 

• Topluluklar: Yaratıcılığınızı ortaya koyabileceğiniz topluluklara dâhil olun, bulamıyorsanız yaratın. Daha rahat alanlarda size benzeyen-benzemeyen bir grup insanla birlikte üretin, geliştirin, ait hissedin.

• Biraz kaybolun, aylaklık yapın: İnsanın henüz satın alınamayan, bakir bir yanı var: Dinlenme, kendine vakit ayırma, aylak gezme zamanı... Bir başka deyişle, aylaklık bizim kurtarılmış bölgemiz. Ormanda yürür gibi, kendinizi keşiflere açarak şehirde yürümeyi deneyin. Yüzleri ve yerleri gözetleyerek kişisel meraklarınızın peşine düşün. Her aylak amatör bir sosyologtur, güçlü bir anekdot toplayıcıdır, unutmayın.

Okuma tavsiyesi:Yürümeye Övgü David Le Breton