"Yol barıştırır, insanları birbirine yaklaştırır."

Seyahat bir aidiyet arayışı mı sence? Yolda olanlar yerlerini mi kendilerini mi arar?

Yolda olmak dünyanın en muhteşem hissi. Anadolu’da, Ege’de, Karadeniz’de, Akdeniz’de köklerini aramak, nereye gidersen git “anda kalmak” demek yolda olmak. Türkçede yol kelimesinin “karada, havada, suda bir yerden bir yere gitmek için aşılan uzaklık, kendi kendine oluşmuş yürümeye uygun yer” anlamına gelmesi de bir tesadüf değil. Yolda olmak kavramına tutkuyla bağlı kişiler, hayatın keskin sınırları karşısında yumuşar, uysallaşır; zihnindeki din, dil, ırk kavramlarını ve önyargılarını çöpe atar. Tüm insanlığı bir bütün olarak algılama safhasına geçer. Yol barıştırır, insanları birbirine yaklaştırır.

İnsan ilk defa gittiği yerde, ilk kez gezdiği sokaklarda "evini" bulabilir mi?

Sende "burada yaşamıştım" ya da "ben burada yaşarım" duygusu yaratan her mahalle, her şehir, köy, kasaba biraz evindir aslında. Genetiğimize işlemiş göçmen kuşakların izleri, bazen bir koku, bir renk, bir mimari, bir park, tren camından yansıyan tarlaların akşam üzeri ışığı, tek başına yürüdüğün Arnavut kaldırımlı sokakta seni zihnindeki yuvaya taşır. Göçmen kuşlar, her yerde bulur evini.

Bahar'ın kamerasından

İlk defa gittiğin bir mahallede, ne seni oralı hissettirir?

En çok mahalleli. Sabah kahvecisiyle muhabbet, sıcak ekmek aldığım fırın, birbirine selam veren insanlar, deniz kenarına şarabımla çöktüğüm rıhtım, barda mahalleliyle iki tek, dünyanın gailesinden uzaklaştırır. Kendimi oraya, o şehre, o dünyaya ait hissettirir. O yüzden coach surfing, home exchange, airbnb, bazen mahalle hostelleri; kendimi ait hissetmek için dünya üzerinde yıllardır kullandığım konaklama yöntemleri.

Bir yeri keşfetme telaşı ne zaman geçer, nasıl durmayı, çevresine bakmayı öğrenir insan?

Seyahat etmeye başladığım günden beri, yani uzun yıllardır, odak noktam hep keşfetmek oldu. Seyahat yazarı olmayı seçtiğim günden beri de tutkum, işim hâline geldi keşfetmek ve gördüklerimi aktarmak. Peşim sıra o şehre seyahat edecek gezginlerin zamanlarının, bütçelerinin sorumluluğunu taşıdım üzerimde. Eksik bilgi vermek, kötü bir restorana gitmelerine sebep olmak en başta kendime saygısızlık. O nedenle en ince detayına kadar gitmeden, en ücra sokağa kadar gittikten sonra araştırır oldum. 

Bahar keşifte, sokaklarda

Hâlâ da böyle. Yazılarım, TV ve podcast programları içeriklerim hep bu felsefe üzerine kurulu. Bu aynı zamanda kişisel olarak yorucu ve ağır bir sorumluluk. Bu nedenle zaman zaman, sadece kendime yolculuk ettiğim, hiç ir detay paylaşmadığım, acele etmediğim, bazen uzun uzun denize ya da tapınağa baktığım kısa seyahatler yapıyorum. Bu seyahatler beni kendimle buluşturuyor. Doğa yürüyüşlerine başladım, antik kentleri sadece kendi merakım için gezdim. İş için yaptığım gastronomi turlarının arasına 1-2 günlük telaşsız zamanlar yerleştirdim ya da o şehirde yaşayan sevdiklerimle buluşup hayattan anlar ayırdım kendime.

Bize atanmış kimliğimizi, beklentileri, arkadaşları geride bırakabiliyor muyuz hiç tanımadığımız bir yere gittiğimizde? Sıfırdan mı başlıyor yolculuk, neleri yanımızda götürüyoruz?

Dijital medya alanında, seyahatle ilgili uzun zamandır çalıştığım için Türkiye’deki yolculuklarda kimliğimi bırakmak gibi bir şansım artık malesef yok. Anadolu’daki kadın üretici ziyaretlerini, Karadeniz yolculuklarımı ve daha bir çok seyahati bu kimlikle yapıyorum ve kadınların muhteşem ev sahipliğinden büyük mutluluk duyuyorum. Kimliğimi Türkiye’de bırakıp yola çıktığım ülkelerde ise ben sadece gezgin bir kadınım. Yaşım, yaptığım iş, kim olduğum, sosyal medya hesaplarım önemini yitiriyor.