Aslında birçok yapımda da tanıdığınız bir yapıya sahip Seinfeld. Bir grup eksantrik arkadaş ve günlük hayatları içinde yaşadıkları garip olaylara yer veriliyor her bölümünde. Kulağa, ülkemizde neredeyse herkesin tanıdığı veya izlediği How I Met Your Mother, The Big Bang Theory veya Friends gibi geldiğinin farkındayım. Fakat öyle değil sevgili okur. Asla öyle değil.<img src="https://images.aposto.com/2022/8/1/1662422306359.png" width="550" tabindex="0" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: Fanart TVBir kere az evvel saydığım dizilerin atasıdır kendisi. Hepsinden önce, 1989 senesinde NBC&nbsp;kanalında yayına girmiş bir dizidir. Şimdi şahsi kısma geleyim.İki-üç sene evvel Amazon Prime'da izlemeye başlamıştım kendisini. İlk bölümleri izlerken tam olarak koyamamıştım adını; fakat bir taraftan beğenirken, diğer yandan da itici bulduğum bir yapısı vardı. Oturmamış bir şeyler mevcut gibiydi. Sonra bir bölüm diğerini, günler haftaları, o da ayları kovalamıştı.İzlediğiniz hiçbir şeye benzemez Seinfeld. Kurmaca içinde kurmaca, dert içinde dert vardır. Matruşkadan hallice, açtıkça yeni bir yapı karşılar sizi, bu yeni yapıyı gördükçe de sonrakini açasınız gelir. İzledikçe bir şeyleri fark eder, fark ettikçe tatmin olursunuz.Elbette eskimeye de başlamış bir yapımdır öte yandan, sonuçta dizi finalini yapalı nereden baksanız 20-25 sene olmuş. Dünya değişti yani. Fakat her bölümde, bugün bile toplum içinde yer alan bir derdi, eksiği ya da sorunu konu alıp, onu renkli ve komik bir tokatla karşılaştırır. Tabii ki her bölümde de sonuna kadar haklıdır. Kara mizahı, saf güldürü ile birleştirmeyi başaran yegane iştir şahsım adına.<img src="https://images.aposto.com/2022/8/1/1662422307034.png" width="550" tabindex="0" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: Fanart TVKarakterler ise o denli orijinaldir ki bir benzerini başka bir yapımda görseniz bile asla aynı tadı vermez, veremez. Bölümler geçtikçe o karakterlerin itici yapısına tutunur, garip hallerini tekrar görmek istersiniz; sonuçta hepimiz kusurluyuz. Nihayetinde her ne kadar zor olsa da bir gün gelir ve veda etmek zorunda kalırsınız kendisine. Eskilerin de söylediği gibi, her güzel şeyin bir sonu var.Show Business yayını yazarları Oğuz ve Akasha'dan en azından şimdilik bu kadar. Yazdıklarımızla kaliteli zamanlar geçirmenize, mutlu veya rahatsız hissetmenize vesile olduysak ne mutlu; keza amacımız bir fark yaratmaktı. Sesimiz geri dönene dek, hoşça kalın.Bu arada gümbürtüye gitmesin; Seinfeld, bir yazarlık harikası, bir grup oyuncu başarısıdır. Kaçırmayın derim.

Yeni dijital eğlence sektörüne dair gelişmeler, analizler ve öneriler her çarşamba saat 13:00'da gelen kutunuzda. 

Show Business

Seinfeld bile bitti...

O Bir Efsane, Seinfeld

Postacı akademisinin en kötü öğrencisi Jesper&nbsp;kendini Kuzey Kutup Dairesi'nin kuzeyinde yer alan buzlarla kaplı bir adaya sürgün edilmiş bir şekilde bulur. Kavgalı adalılar, bırakın mektuplaşmayı birbirlerine selam bile vermemektedir. Jesper, tam pes etmek üzereyken öğretmen Alva&nbsp;ile arkadaşlık kurar. Adada ayrıca herkesin çekindiği Klaus&nbsp;adında bir adam yaşamaktadır. Smeerensburg kasabasındaki kasvetli ilişkilerin değişmesini sağlayacak bir şeyler yapmak isterler.Genelde aile olgusu yüksek Christmas ruhuna sahip filmlerin işlenişini az-çok bilirsiniz. Daha film başlamadan evvel, filmin konusuna göre karşılaşabileceğiniz birkaç ögeden de eminsinizdir. Üstü renkli süslerle kaplı, devasa bir yılbaşı ağacı, kırmızı-yeşil ağırlıklı kostümler, şöminesi olan bahçeli bir ev, alışveriş merkezinde en az bir sahne, kendisinden bir şeyler istemek adına dizine oturmak için sıraya girmiş onlarca çocuk ve Noel Baba kostümlü bir adam. Olay örgüsünü sağlamak için de ya işleri berbat eden ve çocuğu ile arasına mesafe girmiş, boşanmanın eşiğinde umursamaz bir baba vardır başrolde ya da çocuğuna vakit ayıramayan, işkolik bir anne. İkisi de bu durumu düzeltmek için hayatlarındaki bazı şeylerden feragat edip, filmin sonunda evin önüne gelmiş koronun ilahilerini mutlu bir şekilde dinlerler.Genelde yumuşak filmlerdir bunlar, çok büyük geçişler, şoke edici plot twistler, aşk, ihtiras, hırs veya dev aksiyonlara sahip değildirler. Olsa olsa bir adamı, elf kılığına girmiş sivri kulaklı bir cüce kovalar. Aynı zamanda bir Hristiyan bayramı olduğu için de ufak dini propaganda ve pazarlama da söz konusudur. "İşte böyle iç açıcı, yeni bir soluk kazandıran renkli bir dine mensubuz." düşüncesi, artık temel amaç olmasa da gazlı içeceğe bantlanmış cam bardak gibi, ister istemez yanında bulunur. Fakat Klaus'ta farklı bir durum söz konusu.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/3/1661924964952.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: NetflixBütün bu "Christmas, Noel Baba ve efsaneleri" başlıklarına bambaşka bir pencereden bakıyor filmimiz. Alışılagelmişin dışında bir giriş, başrolün farklı bir yapıya sahip oluşu, yan ögelerin -temaya kıyasla- fazlasıyla orijinal oluşu ve en önemlisi de bütün bu uçan ren geyikleri, sayısız hediye barındıran çuval, kilosuna rağmen sürekli bacalardan girmeye çalışan al yanaklı, ak sakallı bir adam ve daha fazla sayıdaki efsanelere mantık çerçevesi içerisinde ışık tutmaya çalışması... Üstelik din ile ilgili herhangi bir ögeye de haiz değil. Film o denli mantık çerçevesinden bakıyor ki izlerken, "Ya, her şey böyle bakınca çok daha mantıklı. Hatta anlatılan birçok efsane bile muhtemelen günümüze gelirken bu şekilde başlamış olabilir." dedirtiyor. Hani olur ya bazılarımız, çocuklarına ne izleteceğini bilemez bazen, "Şu filmde şöyle bir bilinçaltı mesaj varmış, şu da çok cinsel içerikliymiş, bunda da kötü sözler sıklıkla kullanılmış." gibi dikkat ettiğiniz durumlar olur; Klaus, her ailenin çocuğuna izletmek isteyeceği bir film.Çok da uzatmadan&nbsp;film ile ilgili görüşlerimi sonlandırayım; en başta sıradan görünse de devam ettiği her dakikanın ardından, hakkında binlerce film yapılmış bir tema üstüne oldukça farklı bir yapıma vakit ayırdığınızı hissettiğiniz, yer yer içinizi ısıtırken yer yer de "Ya, işte animasyon filmleri böyle olmalı." dedirten oldukça başarılı bir yapım kendisi.BAFTA Ödülleri'nde "En İyi Animasyon Filmi" ödülünün sahibi olurken Oscar'da da adaylık almıştı.<a fr-original-style="" href="https://www.netflix.com/title/80183187" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bir Netflix yapımı.</a>

Yalnızca animasyon sevenlerin değil, herkesin izleyebileceği bir film.

Herkesin Aradığı Bir Yapım, Klaus

Dizi nasıl başladı? Nasıl bitti? House of the Dragon üstüne birkaç kelam eşliğinde efendim.

Geçmişten Günümüze: Game of Thrones Evreni 

"Hayat tesadüflerle dolu." Ben buna inanıyorum. Hiç ummadığınız, "Yok canım." dediğiniz olaylar veya durumlar, bir anda tesadüfen oluverir. Aylarca hayalini kurar, dua eder, sabırla beklersiniz; ama olmaz yani, gerçekleşmez. Tam böyle, "Vazgeçiyorum artık, takatim kalmadı." dediğiniz o an vardır ya hani, heh, işte o anda asla vazgeçmeyin; çünkü hiç beklemediğiniz bir anda, çok alakasız biri tarafından telefonunuz çalar, bir soru sorulur, başka yerler aranır... Aa, bir bakmışsınız, her şey rayına oturmuş.Yanlış anlaşılmasın, ben öyle sevgi, dost, kardeşlik mesajları veren iyilik elçisi bir kimse değilim. Tek söylemek istediğim, oluyor böyle şeyler yani. Tabii bazen kovalamanız, çalışmanız da gerekebilir, normaldir yani. Hatta zaman zaman tüm çabalarınıza rağmen, "(istediğiniz - 1)" denkleminde bir sonuç da alabilirsiniz. Bu, en başta canınızı sıkar; ama iş bittikten sonra bir bakarsınız, çok daha hayırlısı olmuştur. Bazen hiçbir şey düşlemiyor ve üzerine çalışmıyorken de bir anda bir mesaj ile güzel bir fırsat çıkabilir karşınıza. Kısmet, tesadüf, şans, baht, ne derseniz deyin, önemli olan size isabet etmesidir. Var bazı örnekleri.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Brad Pitt ve Guy Ritchie - İlk Randevu:</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/7/0/1659876359215.gif" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.88" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Tenor1999 senesine gidiyoruz. Brad Pitt, henüz kariyer başında olan Guy Ritchie'nin Ateşten Kalbe, Akıldan Dumana (1998) filmini izlemiş ve büyük bir hayranı olmuş. Bu nedenle, bir sonraki projesinde kesinlikle yer almak istemiş. Bazı tanıdıkları devreye sokup Guy Ritchie ile kısa bir görüşme ayarlamış ve Snatch&nbsp;(2000) filminde rol almak istediğini kendisine iletmiş. Guy Ritchie, Brad Pitt için en başta büyük bir rol düşünüyormuş. Fakat karakter, Londra aksanı ile konuşmak zorundaymış ve kendisine bir ay vermesine rağmen, bu aksanda yeterince ustalaşamadığını anlayınca, Pitt'e Çingene Mickey rolünü teklif etmiş.<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left: 4px solid rgb(222, 3, 3); box-sizing: border-box;">Karakter, "Do you like dogs?" cümlesini, "D'ya lak daags?" şeklinde telaffuz ediyor.</blockquote>Brad Pitt, en başta bundan pek memnun olmasa da Guy Ritchie ile gerçekten çalışmak istediğinden, kabul etmiş teklifi. Gelin, görün ki istemediği bu karakter ile sergilediği performans sonrası, çok daha farklı roller adına teklif almaya başlamış. Bana sorarsanız harika bir eşleşme olmuş. Kariyerindeki en iyi yan rol performanslarından biridir.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Ben Affleck ve David Fincher - Kazandıran Kötü Özellik:</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/7/0/1659876460472.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: DeciderDavid Fincher, Gone Girl (2014) filminin başrolü için oyuncu arayışlarını sürdürürken, aradığı tek bir özellik varmış; o da karakteri canlandıracak kişinin gerçekten rahatsız bir gülüşe sahip olması. Uzun bir süre düşündükten sonra sonuç alamaması üstüne Google’a "Rahatsız edici ve uygunsuz gülüşler" yazmış ve çıkan sonuçlarda Ben Affleck’in birçok fotoğrafını gördükten sonra bu rolü ona vermeye karar vermiş.Ben Affleck'in oyunculuk meziyetlerini net bir şekilde yetersiz bulsam da bu filmde hakkını vermeliyim; Rosamund Pike'ın canlandırdığı karakter ve sergilediği performans düşünüldüğünde aynı kaldırımda yürümeleri bile zor olsa da yeterli bir performans sergilediğini söylemeliyim. Bazen canlandırdığınız karakterin ederi kısıtlıdır.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Tom Holland ve Spider-Man - İsabet Olmuş Afişi:</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/7/0/1659876281540.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: DisneyAfişte de kullanılan ve şahsım adına oldukça akılda kalıcı olan bu kare, aslında çekim arasında kostümüyle dinlenirken uyuyakalan Tom Holland’dan habersiz, set fotoğrafçısı tarafından çekilmiş. Uzun bir fikir alışverişinin ardından -Tom Holland her ne kadar istemese de- filmin tanıtım afişinde kullanılmasına karar verilmiş. Afişin yayınlanması sonrası gelen olumlu tepkiler üzerine oldukça mutlu olduğunu ve iyi ki bu afişin kullanıldığını da söylemişti.Hayat işte.

Bazen de çerçeve resme tam oturur.

İsabetli Tesadüfler

Önce birinin aklına bir fikir gelir ve bunu kağıda dökmek ister. Kim bilir, belki önce hikâyeleştirir, ardından anlatılması gerektiğini düşündüğü bu hikâyenin sayfalara sığmadığını fark eder ve elindekini senaryoya çevirir. Sonra bu senaryo hayat bulmak ister, ya kendisini kaleme alan insanın merceğinden geçer ya da birkaç telefon edilerek başkasına emanet edilir. Yapımcısıydı, yönetmeniydi, görüntüsünden sanatına koca bir ekip kurulur. Her şey hazırlandıktan sonra oyuncu arayışına çıkılır. Elbette istisnalar her konuda olduğu gibi burada da söz konusu, ancak şimdilik ana hat üzerinden devam edelim.Bir yapımın meydana gelmesinde en son halka oyuncular olur. Bir film için yemek benzetmesi yaparsak her oyuncu farklı bir baharat olarak nitelendirilebilir. Yine de seyircinin gözünde önde gelen isimler genelde oyuncular olur çünkü filmi izlemeye başladığı anda dünyayla ilişkisini kesen izleyici, bir karakterle bağ kurar ve bu karaktere hayat veren kişi her kimse gözü onu görür, gönlü onu sever.Peki, oyuncu olmanın bir yolu var mı? Ya da bir matematiğe sahip mi? Evet, elbette. Okulunu okursunuz, doğru insanlarla selamlaşırsınız, çevrenizi genişletir, birkaç ajansa kayıt olursunuz, bir telefon gelir ve hayatınız değişir. Çok kolay, değil mi? Bu mesleğe anlattığım şekilde adım atmış ve şöhret olmuş birçok isim olsa da bu maalesef bu o kadar da kolay değil."Tamam, güzel. Yani başka şekilde oyuncu olamaz mıyım?" Sizi bilmiyorum ama bazı insanlar ilk adım konusunda diğerinden daha şanslı olabiliyor. Bu hafta üç isimden ve hikâyelerinden söz edeceğim. Hadi başlayalım.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Chris Pratt</h2>Keşfedilmeden önce yıllar boyunca evsizmiş. Hatta bazı günler sokakta tanıştığı gezginlerin karavanlarında kalıyormuş. Evsiz olduğu bu dönemde zaman zaman arka sokağında yattığı küçük bir restoranda garson olarak işe başlamaya karar vermiş Chris Pratt. Yine çalıştığı klasik günlerden birinde Kanadalı oyuncu-yönetmen Rae Dawn Chong&nbsp;da restorandaymış. O sırada arkadaşıyla yakın zamanda çekmek üzere olduğu kısa filmi Cursed Part 3 hakkında konuşuyormuş. Erkek karakteri nasıl birinin canlandırması gerektiğiyle ilgili tartıştıkları sırada Chris Pratt masaya servis yapmaya başlamış. Tabakları bırakıp mutfağa yöneldiğinde yönetmen Rae Dawn Chong arkadaşına, "Bak işte. Bundan söz ediyorum. Böyle bir çocuk olmalı. Uzun, tatlı, güler yüzlü. Ama bulamıyoruz" demiş. Bunun üstüne arkadaşı, "Gidip konuşalım" demiş ve Pratt, kariyerindeki ilk rolünü böyle almış.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/3/1659504856887.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.68" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: Alphacoders <hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Charlize Theron</h2>Aslında her zaman oyuncu olmak istiyormuş. Bu sebeple biriktirdiği bir miktar para ve annesinden de ufak bir maddi destekle tek yönlü bir uçak bileti ile Los Angeles'a gitmiş. Birçok ajansa kayıt olmasına ve haftalar geçmesine rağmen hiçbir sonuç alamayan Theron ya eve dönecek ya da bir şekilde para kazanıp kendine elinden geldiğince fırsat yaratmaya çalışacakmış. Hesabında kalan son parayı çekmek üzere bankaya gitmiş. Ancak çeki kabul etmeyen veznedar parayı vermeyince kavga çıkmış. Çığlıklar atıp çantasını veznenin camına fırlatan Theron, o sırada bankada bulunan oyuncu menajeri John Crosby'nin dikkatini çekmiş. Onu sakinleştirmeye çalışan Crosby, kendisine oyuncu olup olmadığını sormuş ve Theron'dan hikâyesini dinlemiş. Hollywood'un önde gelen yüzlerinden biri olacağı kariyerinin kapıları, Crosby'nin teklifi üzerine aralanmış.<img src="https://images.aposto.com/2022/7/3/1659504981906.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.51" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: Alphacoders<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Harrison Ford</h2>O da Charlize Theron gibi oyuncu olma hayaliyle Hollywood'a gitmiş fakat uzun yıllar geçmesine rağmen işler istediği şekilde gelişmemiş. Kaldığı evden atılmak üzere olan Ford, farklı bir işte çalışmak zorunda olduğunu biliyormuş. Geçimini sağlamak ve ailesine destek olmak için marangozluğa başlamış. Bu sırada oyunculuk hayallerinden de vazgeçmemiş. 1972 senesinde George Lucas ilk uzun metraj filmi American Graffiti (1973) için oyuncu arayışındaymış. Ford da bu filmin seçmelerine katılıp küçük de olsa bir rol kapabilmiş. Fakat film vizyona girmesine rağmen, işler yine umduğu gibi ilerlememiş ve marangozluğa geri dönmek zorunda kalmış. Üç yılın ardından George Lucas Star Wars için hazırlıklara başladığında, Ford o sırada setlerde marangozluk yapıyormuş. Lucas sette dolaştığı ilk günlerde Ford'u tanımış ve hemen yanına gidip sohbet etmek istemiş. Sohbet sırasında da Han Solo karakteri için seçmelere katılmasını istemiş ve Ford rolü böyle kapmış. Sonrasını biliyorsunuz. Onlarca film, harika performanslar ve ikonik karaktere üflenen hayatlar...<img src="https://images.aposto.com/2022/7/3/1659505204280.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="2.39" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: Alphacoders <hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">

Kader ağlarını farklı şekillerde örebilir.

3 Oyuncu, 3 Başlangıç

<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Temel İçgüdü</h3>Bu kısımda "Filmi izlemeden evvel neler bekliyordum?" sorusuna kısa bir cevap veriyorum. "Kim böyle bir şey talep ediyor?" Bilmiyorum. Başlayalım.Tek mekan filmleri severim çünkü yönetmenlik becerinizi konuşturmanızı gerektirir. Tek mekan, iki kadın yer alıyor fragmanda, aşk olabilir belki. Tahminlerim bu kadar. Niye bu kadar? Çünkü filmin yönetmeni Gaspar Noé.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Yönetmene Bakış</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/6/3/1658885478263.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: IMDBGaspar Noé. Buraya genel geçer, süslü bir-iki cümle ile kendisi hakkında bilgili olduğum kanısına varmanızı sağlayacak şeyler yazabilirdim. Fakat açık olacağım. Ben, bir yönetmenin tek bir filmini izleyip de kendisini eşinden daha iyi tanıdığını iddia eden kimselerden değilim. Yani, bir yapımla bir yönetmeni tanıdığımı ima edip aptal durumuna düşme ihtimalini göze almak istemiyorum kısacası.&nbsp;Çünkü bir yönetmen, her filminde farklı bir nefes üflemek isteyebilir. Bir filminde mitolojik ögeleri ele alıp ilahi-tanrısal bakış açısı ile konuyu aktarırken, diğer filminde üçüncü şahıs anlatıcı olarak basit bir aşk hikâyesine pencere aralayabilir.Uzun metrajları arasından yalnızca 2018 yılında vizyona giren Climax filmini izledim Gaspar Noé'nın. Climax'in&nbsp;şahsına münhasır bir yapısı vardı. Basit ama farklıydı. Tek mekanda garip bir maceraya sahipti. "Vaay, ufkumu genişletti, muazzamdı" gibi cümleler kurmayacağım kendisi hakkında. Fakat gördüklerinizden memnun olup olmadığınıza karar veremediğiniz, hatta zaman zaman rahatsız olduğunuza emin olduğunuz anlarda bile sıradaki sahnelerin neler getireceğini sürekli olarak merak ettiğiniz, sizi ekrana kilitleyen bir yapımdı.Bolca sanatlı bir yapıya sahip Noé, ışık işlerini seviyor, duygunun daha iyi aktarılmasında, edebi cümlelerden çok ışık ve çekim tekniklerinin önemli olduğunu düşünüyor. Çekim teknikleri demişken, amatör ruhu da korumayı başarmış, şaşalı makinalar ya da aparatlar ile işi olmayan bir yönetmen aynı zamanda. Bu oldukça önemli. Çünkü bu işte amatör ruhu kaybettiğiniz zaman, o size özgü nefesi de üfleyemeyecek hâle gelebiliyorsunuz çoğu zaman. Artık incelemeye geçebiliriz.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">İncelemenin Kendisi</h3>Filmde bir yönetmen ve oyuncusu, cadılar hakkında hikâyeler anlatan bir filmin setinde hayata dair sohbet ederken filmin çekimleri de başlamak üzere. Tabii Lux Æterna bununla da sınırlı değil; film, yönetme aşkı ve setteki histeriler hakkında yapılmış sıra dışı bir çalışma.<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"...bir yapımla bir yönetmeni tanıdığımı ima edip aptal durumuna düşme ihtimalini göze almak istemiyorum kısacası."&nbsp;</blockquote>Filme ait beklentilerime yer verdiğim kısımda yer alan bu cümle ile başlamak istiyorum. Tam anlamıyla olmasa da ikinci yapımı izledikten sonra bir yönetmen hakkında oldukça yüklü çıkarımlara sahip olabileceğimi söyleyebilirim. En azından Gaspar Noé&nbsp;özelinde.Şunu belirtmeden geçmek istemiyorum, kendisi sinemaya aşık bir insan. Fakat şimdi hisleri bir kenara bırakalım ve biraz teknik konuşalım. İzlediğim iki filmde de (Climax ve Lux Æterna) neredeyse birebir anlatım biçimleri, belli formüller ve çatışmalar ile yola çıksa da bir noktada farklı yollardan sonuca gitmeyi tercih ediyor yönetmenimiz. Peki, nedir bu farklılık?<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Görsel bir deneme; ama..."</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658862989244.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.27" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: Fanart TVEkran, filmin büyük bir çoğunluğunda ortadan ikiye bölünmüş şekilde. Buna oyun dünyasında olduğu gibi, sinemada da "Split Screen" deniyor. Sinemada çok beğendiğim dizayn şekillerinden biri olmasa da nihayetinde bir tercihtir. Bu tercihe bağlı olarak da birçok şey değişir aslında, hatta değişmek zorundadır. En başta değişmesi gereken ise anlatım biçimidir. Bu tekniğin en kaliteli örneklerinde, iki tarafta da görüntü akarken belli zaman aralıkları ile sıralı bir şekilde sözlü anlatım yapılır. Örneklendireyim. Eğer karşılıklı konuşan iki insanı, iki ayrı ekranda sunacaksanız hiçbir sorun teşkil etmez; çünkü insanlar zaman zaman üst üste konuşsa da çoğunlukla sıra beklerler. Kısacası bu kararı aldığınızda senaryonuzun birçok diyaloğa sahip olacağını tasdiklemiş olursunuz.&nbsp;Fakat...Fakat aynı anda, iki farklı mekanı ekrana yansıtıyor ve iki ekranda da farklı meselelerin konuşulmasını istiyorsanız, filmin ana dilini bilmeyip altyazı ile takip eden insanları büyük bir bölünmeye itecek ve yalnızca kişinin ilgisini çeken tarafı takip etmesine sebep olacaksınız. Bu da filminizin belli bir bölümünün izleyici nezdinde çöpe gitmesine sebep olacağı gibi, bu tercih ile hikâye detaylarınızın da yok olmasına yol açacak. Sol ekranın altyazısını takip eden kişi, filmin finalindeki cümleyi anlamlı kılacak olan sağ ekrandaki mitolojiye yaptığınız göndermeyi nasıl yakalayabilir?İşte bu sebeple bütünlüğü yakalayamayan izleyici, görsellikten memnun kalsa da kendisi için her daim "yarım" olarak niteleyeceği bir filmden ayrılmış olacak. Ve maalesef Gaspar, bu noktaya takılıyor. İşte bu, bir tercih değil. Çünkü kimse, evladını kötü sona götürecek yolu tercih etmek istemez.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Peki anlatım biçimi?</h3>Çok da uzatmadan, kendi adlandırdığım şekilde söyleyeyim, "kıyamet." Evet, kıyamet. Hani bazı dinlerde kıyamet tanımlanırken, "Öyle bir vahşete sahne olacak ki yeryüzü... Üstündeki insanlar, kendi çocuklarını, eşlerini ve dostlarını bile, kendi canlarının derdine düşmekten unutacak" denir ya, heh işte Gaspar'ın filmlerinde de bu durum söz konusu.Belli bir noktaya kadar mantık çerçevesi içinde hareket eden karakterler, bir noktadan sonra beyinlerini bir kenara bırakıp görev odaklı hareket etmeye başlıyor ve başkalarının dertlerini umursamadan sadece kendi işlerini tamamlamaya çalışıyor. Aslında çok ucuz bir teknik olsa da kullanılan doğal çekim teknikleri ve geçişleri tamamlayan müzikler çok kısa sürede yoğun çatışmaya sahip, kendi dünyası içerisinde ufak bir kıyamet sahnesine dönüştürüyor yapımı. Bir de bunların üstüne mesleki hırslar, cinsel dürtüler ve ayrımcılık gibi ögeler de eklenince... Teknik açıdan eksiklikler ve hatalara sahip olsa da tarihin her dönemine göndermelerde bulunan, bileği kuvvetli bir filme dönüştürüyor yapımı.&nbsp;Bu anlatım biçimi ile iki filmde de beni yakaladığını söylemeliyim.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Peki, net olarak başarılı olduğu bir bölüm yok mu kendisinin?</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658863108488.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.27" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: Fanart TVElbette var. Genel olarak tek seferde uzun çekimler yapmaktan hoşlanan, ışık işlerini seven, izleyiciyi her açıdan sonuna kadar rahatsız etmeyi kendisine görev bilen bir yönetmen ve bunların hepsinde oldukça başarılı. Fakat bu filmde ışıkla yaptıklarını tasvip etmiyorum. Sebebini incelemenin sonunda belirteceğim.Oyunculuk anlamında ise söylenecek pek bir şey yok. Kısa süresi ve duygu geçişlerinde sahip olduğu bol doğaçlama sekansları ile asla kötü bir performans ağacına sahip olmadığı gibi, ön plana çıkan herhangi bir isimden söz etmek de mümkün değil.Farkındayım, hızlı geçişlere sahip, farklı duyguların yer aldığı başıbozuk bir inceleme oldu. Fakat filmler hakkındaki görüşlerimi, filmlerin bende uyandırdığı hisler ile senkronize hâle getirmeyi seviyorum. "Ulan, şu konuda iyi iş çıkarmış, di mi Oğuz? Ama öte yandan da bu ne perhiz ne lahana turşusu be..." diyerek izlediğim bir orta metrajın incelemesi de ancak bu şekilde yapılabilirdi şahsım tarafımdan.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Sadet:</h3>"Yönetme arzusu, sinemaya aşık olmuş" diyebilirim Gaspar Noé için. Bunu biliyorum. Fakat bu aşk, gözünü kör etmiş olacak ki ayrımcılık ve cinsiyetçilik gibi konuları, topluma ayna tuttuğunu iddia ederek tarihin tüm zamanlarına sert bir eleştiride bulunurken öte yandan filmi, izleyiciye bıraktığı "Tanrıya şükür&nbsp;ateistim" notu ile sonlandırması, ne kadar sığ ve ezilmiş bir mantaliteye sahip olduğunun da bir göstergesi. Yanlış anlaşılmasın, bu yorumu inanca olan yaklaşımı nedeniyle değil, bunu yansıtma şekli ile ilgili olarak söylüyorum.Benimsediğimiz hiçbir fikri "İyi ki..." ya da "Yaradana şükür ki..." hissiyatı ile yaşamıyorsak, zaten benimsemiyoruz. Bunu belirtmek ise yalnızca izleyicinin gözüne parmak sokmaktan ibaret. Kaldı ki "İnsanlar birbirini cinsiyetlere bağlı olarak ötekileştirmesin, cadı avlarına çıkılmasın, ayrışılmasın..." mesajını vermişken, perdeyi kapatmaya saniyeler kala ekrana çıkıp, "Hepiniz birer salaksınız. Bak ne güzel laf ebeliği yaptım ama..." hissiyatı ile bir mesaj vermek, yalnızca küçük akılların işidir. Perde kapanınca sen göğe yükselip ortadan mı kayboluyorsun? Hayır, yarattığın o ucube ve özerk dünyanın garip bir köşesinde yüzün aynaya bakar bir şekilde "Haha. Nasıl da yaptım şovumu ama..." diyerek yaşamaya devam ediyorsun. Ama bunu yalnızca kendin için yapıyorsun ve bu oldukça aciz ve yetişmemiş bir aklın ürünü.Siz, anlatım biçimi ve iletişim konularında Gaspar gibi olmayın, sayın yönetmen ve senarist adayları. Herkesi kör, alemi sersem sanıp da kendini tilki belleyenlerden olmayın. Sonunuz kürkçü dükkanı olabilir, ondan söylüyorum.⚠️UYARI:&nbsp;Sara (epilepsi) hastalığına sahip kişilerin filmi izlemeleri ciddi sağlık sorunlarına yol açabilir. 51 dakikalık filmin 15 dakikası, bu rahatsızlığı tetiklemek adına hazırlanmış ışık oyunlarına sahip diyebilirim. Filmde de bununla ilgili ufak bir nüans yer alıyor. Fakat bununla ilgili herhangi bir uyarı ya da metin yer almıyor.İncelememi buraya kadar okuduğunuz için teşekkür eder, iyi bir hafta geçirmenizi dilerim.

İncelemenin ruhu karışık, gelgitli. Aynı filmin kendisi gibi.

Gaspar Noé ve Bir Rahatsızlık Süreci "Lux Æterna"

<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">-Spoiler yok.-</h3>Black Site filminde, üst düzey suçluların tutulduğu çok gizli askeri bir üstte hücresinden kaçan zeki ve tehlikeli mahkum Hatchet (Jason Clarke), herkesi birer birer öldürmeye başlar. CIA ajanı Abby (Michelle Monaghan) ve üstteki diğer görevliler, Hatchet'a karşı giriştikleri kedi-fare oyununda hayatta kalmak için ellerinden geleni yapmak zorundadır.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Beklentiler Chico, sadece üzer demişlerdi."</h3>Öncelikle filme gitmeden evvelki beklentimden bahsedeyim. Basın gösterimi davetiyesi geldiğinde daha evvel filmin ismini bile duymadığım için hemen <a fr-original-style="" href="https://www.imdb.com/title/tt13918550/?ref_=nv_sr_srsg_0" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor none medium; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">IMDB sayfasına</a> girip puanı ve bu puanlar doğrultusunda yapılan yorumları inceledim. Puanı 4.4'tü. Bildiğiniz, 10 üzerinden dört nokta dört. Yorumlara baktığımda da tutarlı bazı negatif eleştiriler ile karşılaştım. E haliyle beklentim önce düşmeye, ardından da yok olmaya başlamıştı. İşim olduğu için davete icabet etmem gerektiğini düşündüm.<img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658261906001.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Sabah 08.00 civarı uyanır, güzel bir kahvaltı yapar ve yola çıkarım, sinemaya vardığımda da ikram kahvemi kapar, kötü filme diş sıkar ve güne başlarım demiştim. Film başlayana kadar her şey plana göre ilerliyordu.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Sonra bir ışık gördüm."</h3>Yerimi aldım, film başladı, çok klasik bir hikayeye çok basit bir açılış. Call of Duty isimli oyun serisindeki sinematik kısımlarda yer alan sahneler gibi düşünün, teknolojik bir ekran, bombanın patladığı bölgeler gösteriliyor, uydu kamerasından bakıyoruz, gazete küpürleri gelip gidiyor ekrana, bir yandan haber spikerinin sesi var arkada. Israrlı bir şekilde İstanbul ve Ankara isimleri geçiyor. Tabii bayrağı her daim cebinde hazır olan Sinemacı Adam'ın ilgisini cezbetmeyi başardı.Şakası bir yana sıkılacağıma emin olduğum bir film, ilk yarım saatin ardından kalite açısında birçok fire vermesine rağmen, beni kendine bağlamayı başardı. Peki nasıl?<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Bir film nasıl incelenmeli?"</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658267950754.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: VarietyFilmi izlerken ne oldu bilmiyorum, bir anda empati damarım kabardı ve filmin senaryosunu yazmamış, yalnızca yönetmenliğini üstlenmiş Sophia Banks'in yerine koydum kendimi. Sahneleri izlerken "Bu sahneyi ben olsam nasıl çekerdim?" diye sordum kendime. Büyük birçoğunluğunu farklı çekmeyeceğim yönünde oldu cevabım. Çünkü senaryonun ederi o kadar. Yani o senaryoya ne yaparsanız yapın, kuşa bindirip koştursanız da ata bindirip uçursanız da çok farklı bir noktaya gitmeyecek. Hatta sanat departmanı ile yönetmenin işbirliğinin sonucu olarak, çekmesi çok zor olan birkaç sahnede de oldukça iyi şeyler de gördüğümü söyleyebilirim. Aynı zamanda bazı dövüş sahnelerinin kareografileri de gayet iyi yazılmış.Öte yandan senaryonun zayıf birçok yönü olsa da yazar tembelliği yoktu diyebilirim. Yani, "Şu da tam oturmadı; ama olsun ya böyle izleyiversinler." diyerek yazılmamış kendisi. Karakterlere aksiyonları adına motivasyon sağlayan meseleler, ideal olmasalar da oldukça makuller. Sahne geçişleri için kullanılan klişe replikler bile oldukça doğru yerde, doğru zamanda kullanılmış. Birden fazla "salaklık" durumuna şahit olsanız da büyük bir çoğunluğu inandırıcı bu sahnelerin.Oyunculuk performansı da kötü olmayınca şahsen mutlu ayrıldım salondan. Fakat...<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Bunları neye göre söylüyorsun Sinemacı Adam?"</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658267839946.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.64" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak:&nbsp;NY TimesBütçe. Filmin bütçesi, reklam giderleri de dahil olmak üzere, toplamda 15 milyon dolar. İnanın, tek mekanda geçen ortalama bir film için bile oldukça düşük bir bütçe. Bunu göz önünde bulundurduğumda iyi bir film bile diyebilirim. Fakat şimdi gerçeklerle yüzleşelim.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Örtmesi zor kusurlar da sevdaya dahil mi?"</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658268008857.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak:&nbsp;Entertainment TonightAslında nereden baktığınıza bağlıdır. En iyisi, filmin kusurlarını sizinle de paylaşayım; kendiniz karar verin. Daha evvel setlerde sesçilik yapmış biri olarak söyleyebilirim ki, ses gerçekten büyük bir sorun olmuş. Aynı sahneyi arka arkaya iki farklı açıdan izliyorsunuz, sürekli git-gel yapıyor kurgucumuz. Birinde ses pürüzsüzken, diğerinde çapak sorunu var, bir nevi boğuk diyebiliriz. Bunun sebebi ise mikrofonun yanlış yerleştirilmiş olması veya ses asistanının elektronik aksamda parazit yapmaya sebep olacak hatası. Her ne sebeple olursa olsun herhangi bir filmde ses kötü olamaz. Bakın, yıllardır kendini geliştirmeye çalışan ve sinemaya adamış bir yazar-yönetmen olarak söylüyorum, bir filmde görüntü kötü olabilir; fakat ses... Ses asla kötü olamaz.Gelelim görsel meselelere. Filmin bütçesi göz önünde bulundurulduğunda mümkün olduğu kadar görsel efekt kullanımından da kaçmaya çalışmışlar. Anlaşılabilir bir durum. Fakat böyle bir aksiyon filminde ister-istemez mecbur kalıyorsunuz. İşte o mecbur kalınan anlarda, özellikle bombanın patlama efektlerinde, maalesef şaşırtıcı derecede kötü bir iş çıkarılmış. Ama bu işte ne kadar ekmek o kadar köfte. İzlerken yüzümü ekşitsem de kızamadım.Bunların dışında çok çiğ duran bazı sahneler de var, özellikle filmin sonlarına doğru. Fakat bu inceleme spoilersız olduğu için kendilerinden bahsedemiyorum.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Velhasıl..."<img src="https://images.aposto.com/2022/6/2/1658268832460.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="2.39" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550"></h3><div fr-original-style="text-align: center;" style="text-align: center; box-sizing: border-box;">Kaynak: IMDB</div>En ufak bir beklenti ile gitseydim yerden yere vuracağım bir filmden, beklentilerimi yok ederek gittiğimde nötr+1 şeklinde ayrıldım. Öyle bayılmadım, alkışlara boğmadan veya tebessümle ayrılmadım belki salondan; fakat hüsran da yoktu bu bedende. Filmi bir cümle ile puan verecek olursam, "Netflix'te yer alsa Top 10'dan haftalarca inmezdi." diyebilirim. Bilirsiniz o tip filmleri, uyusanız da kalkıp kaldığınız yerden devam eder, geri almaya tenezzül dahi etmezsiniz, hatta bazen sadece uykuya hazırlık için bile açarsınız bu filmleri. Black Site, onlardan biriydi. İncelememi buraya kadar okuduğunuz için teşekkür ederim.Basın gösterimine davet ettikleri için TME Films'e teşekkürler.

Şahsım adına, kaderini beklentilerimin belirlediği bir yapım oldu.

Şartlı Tahliye Olan Bir Yapım: Black Site

⚠️İncelemede spoiler bulunmamaktadır. Ta ki kırmızı bir şekilde "BU NOKTADAN SONRA SPOILER VAR!"&nbsp;uyarısını görene kadar. Başlamadan evvel belirteyim, spoilerlı kısımda sevginin varlığı, tanrıların üstünlüğü ve vatanın gerçek anlamı gibi, bu filmde sorgulanan alt metin ögelerine ışık tutulmuştur. İyi okumalar.Thor: Love and Thunder filmi, tanrıları yok etmeye ant içmiş Gorr the God Butcher'a karşı zorlu bir mücadeleye girişen Thor'un hikayesini konu alıyor. Thor, macera dolu hayatını ardında bırakarak bu zamana kadar çıktığı yolculuklardan farklı olarak iç huzurunu bulmak için hareket eder; ancak onun huzurlu geçen emekliliği, Gorr the God Butcher olarak bilinen katilin ortaya çıkmasıyla son bulur. Thor, bu süreçte Kral Valkyrie, Korg ve eski kız arkadaşı Jane Foster'ın yardımına başvurur.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Sisteme Başkaldıran Bir Yönetmen<img src="https://images.aposto.com/2022/6/3/1657676722933.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550"></h3>Kaynak: CineDÖncelikli olarak yönetmeninden bağımsız konuşulması imkansız filmlerden biri kendisi. Bunu, çok uzun senelerdir devam eden bir süper kahraman evreni adına söylüyor olmak ise oldukça şaşırtıcı aslında. Çünkü yönetmen için söylenen bir söz vardır, “Siz neyseniz filminiz de odur.” Ancak Marvel Evreni, çok uzun süredir belli bir şablon üzerinden çıkan filmlere sahne olduğu için yönetmen dokunuşlarını neredeyse tamamen kısıtlayan bir tutuma sahip.Mesela bir önceki MCU filminin yönetmeni, belki kağıt üzerinde Sam Raimi idi; fakat gerçekten koltuğa oturmak ve bazı detaylara dokunmak dışında bu işi yapabildi mi? İstediği senaryoyu tam anlamıyla yaşatabildi mi? Yapılan açıklamalar ve filmin, serinin diğer yüksek bütçeli işlerine oranla teknik işlerde -özellikle senaryo ve görsel efektler- oldukça başarısız olması da bunun bir göstergeleriydi. Bu doğrultuda Taika Waititi’ye büyük bir şapka çıkarmak istiyorum.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Peki, tam olarak neden?"</h3>Belki aranızda “Görmeden inanmam.” diyenler olacaktır; fakat bu film, bir tür romantik komedi. Evet, romantik komedi. Bu türün ihtiyacı olan her şeye sahip Thor: Love and Thunder. Takip etmesi kolay bir hikaye, avanak aşık, dertlerine rağmen gülümsemekten vazgeçmeyen garip tutumlu bir sevgili, tekrar esprileri, bir sürü çocuk, kötü adam ve gerçekleşen bir dolu absürt olay. Aslında filmi bu cümlelerle özetlemek yeterli olsa da elbette biraz daha derinine ineceğim.Waititi’ye şapka çıkarmak istediğimden bahsetmiştim. Sebebi de bu işte. Belli şablonlara oturtulmuş bir evren içinde daha önce denenmemiş bir türü, kendi serisinin dördüncü filminde denemeyi düşünmekle kalmıyor; yazıyor, çiziyor, sunuyor ve bunu yöneticilerine kabul ettiriyor; hatta üstüne bir de genel olarak beğenilebilecek bir iş bırakıyor günün sonunda. Tabii Waititi sosuyla birlikte.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Ne Sosu ya?"<img src="https://images.aposto.com/2022/6/3/1657676837946.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550"></h3>Kaynak: ExberlinerTaika Waititi, nevi şahsına münhasır yönetmenlerden biri. Farklı bir bakış açısı ve kendine özgü bir espri anlayışı var. Anlaşılması için verilecek en doğru örnek ise daha önce yazıp yönettiği Jojo Rabbit (2019) filmi. II. Dünya Savaşı sırasında devlet politikaları nedeniyle büyük bir Hitler sempatizanı olan küçük Jojo, ırk, cinsiyet, siyaset, aile ve aklınıza gelebilecek her türlü konu üzerinden darbe yerken bile bir şekilde gülmeye devam etmenizi istiyor Waititi. Ağır bir kara mizah şövalyesi kendisi. Aynı zamanda Thor serisinin Ragnarok ve Love and Thunder filmlerinde olduğu gibi, tekrar esprilerini de kullanmayı seviyor. İşte burada her zaman olduğu gibi, izleyiciyi ortadan ikiye bölüyor Waititi. Onun espri anlayışını sevenler, ortaya koyduğu işleri beğenirken, sevmeyenler ise sövüyor. Şahsım adına söyleyeyim, ben bu espri anlayışına yakın bir kimseyim. Tekrar esprileri şöyle bir yana dursun, kara mizah… Akan suların durması için yeterlidir şahsım adına. Kısacası bu kısım, biraz bireysel deneyimle sınırlı. O nedenle daha teknik-matematik meselelerin köküne inelim.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Sinemanın Matematiği</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/6/3/1657677951195.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: DisneyGüçlü bir filmin temeli, sağlam bir hikayeden geçer. Bu filmde izlediğiniz hikaye, herhangi bir kısmıyla daha önce izlemediğiniz ya da sahne sıralaması ile deneyimlemediğiniz bir yapıya sahip değil. Hatta olay sırası göz önünde bulundurulduğunda daha evvel defalarca kez izlediğiniz yüzlerce filmin bir kopyası gibi. Zamanında iyi olan bir kimse, yaşadığı bir travma sonucu filmin ana karakteri ve arkadaşlarından intikam almak ister. Vurdu, kırdı, hırgür… Bunun dışında karakter gelişimlerinde de sorunlar var. Serinin eski filmlerinde yer alan bazı karakterlerin bu filmde bambaşka kişiliklere sahip olduğunu göreceksiniz.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Peki, bu film neleri doğru yapıyor?</h3>Bu olumsuz yanlarına rağmen Waititi, Ragnarok filminde olduğu gibi görsel bir şölen hazırlamış ve görsel efektler anlamında 4. fazda yer alan diğer filmler arasında kafaya oynayacak bir yapı kurmuş. Elbette eksikleri olsa da o kadar kusur kadı kızında da olur diyor ve devam ediyorum. Öte yandan alışılagelmiş bir sahne sıralamasına sahip olsa da tutkal var bu filmde. Sahneler arasında doğru geçişler, kolay takip edilmesini sağlayacak replikler mevcut. Kısacası, bir yazar tembelliği söz konusu değil bu basit yapısına rağmen.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Christian Bale'ı Övme Seansı<img src="https://images.aposto.com/2022/6/3/1657676601507.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550"></h3>Kaynak: Fanart TVOyunculuk performansı, ayrı parantez açmamı gerektiren noktalardan biri. Her oyuncunun üstüne düşeni fazlasıyla yerine getirdiğini düşünüyoum. Fakat biri var ki… Christian Bale. Joaquin Phoenix, 2020 Oscar Ödül Töreni’nde “En İyi Aktör” Ödülü’nü kaldırırken Bale’a dönmüş ve şu cümeleleri sarfetmişti, “Christian, büyük bir hayranınım. Fakat lütfen! Bir kere olsun işleri batır, olur mu? Sadece bir kere!”Rol aldığı ve toplam değerinin birkaç basamak üstüne çıkarmadığı tek bir yapım bile yok. Hangi yapımda yer alırsa alsın, başrol olsa da olmasa da her daim o filmin yıldızı olmayı başaran korkunç bir persona. Kendi jenerasyonunun, şahsım adına tartışılmaz en büyük ismi. Filmin tanıtımlarında gösterildiği kadar karanlık olmayan bir karakteri canlandırıyor olmasına ve bazı ucuz repliklerin kurbanı olmasına rağmen bu performans… Ellerinden öpüyorum.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Sadet:</h3>Daha fazla uzatmadan incemeyi sonlandırayım. Filme tek cümleyle puan vermem gerekirse, “Taika Waititi’nin önceki işlerini seviyorsanız bu film de hoşunuza gidecektir.”Bayılmasam da beğendiğim bir yapım oldu Thor: Love and Thunder. Aslında bu toz pembe dünyasının dışında oldukça felsefik bir alt metne sahip olduğunu da düşünmekteyim; fakat incelemenin spoilerlı kısmında yer alacak bu bölüm.👇 İncelememi buraya kadar okuduğunuz için teşekkürler.Basın gösterimine davet ettikleri için Disney’e teşekkürler.

İsminin hakkını veren bir yapım. Aşk ve Gök Gürültüsü, ikisi de mevcut.

Marvel ve İlk Romantik Komedi Denemesi, Thor: Love and Thunder

Geçtiğimiz hafta "<a fr-original-style="" href="https://apos.to/s/62b76ab91a2fc7000937f916" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Sinemada Bazı 'Oyuncu' Değişiklikleri</a>" başlığı altında oyuncuların yer aldıkları yapım adına olumlu veya olumsuz potansiyel etkilerini, bir oyuncunun setteki tutumunu, kendisinden beklentileri ve daha fazlasını kaleme almıştım. Ardından da film kadrolarının seçildiği dönemlerde bazı karakterler ile özdeşleşen isimlerin yerine neredeyse başka oyuncuların geçeceğini anlattığım üç örnek ile yeşillendirmiştim bölümü.Bu hafta da bazı oyuncuların yer aldıkları yapımın gelişmesi adına yaptıkları fedakarlıklara yer vereceğim. Gerçekten şaşırtıcı, "Her babayiğidin harcı değil." diyeceğiniz fedakarlıklar bunlar. Başlayalım.👇<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">The Wolf of The Wall Street - Jonah Hill<img src="https://images.aposto.com/2022/6/6/1656791820822.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.78" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></h3>Kaynak:&nbsp;Business InsiderSene 2011. Martin Scorsese, yeni filmi The Wolf of The Wall Street için çalışmalara başlamış, senaryoyu tamamlamış ve oyuncu kadrosu adına düşüncelere dalmış durumda. DiCaprio'yu mutlak suretle başrolde görmek istiyor. Ücreti çok yüksek. Filmde birçok karakter beş dakikanın üzerinde süre alacağı için ufak ufak da olsa toplamda oyuncu kadrosu için büyük bir bütçe ortaya çıkıyor.Bu dönemde Donnie Azoff karakteri için bir seçme düzenleniyor; kendisi filmde en çok süre alacak karakterlerden biri ve Jonah Hill de katılıyor bu seçmelere. Sonuç olarak Martin Scorsese, Hill'in sergilediği performanstan çok etkileniyor ve kendisini filmde görmek istediğini, ufak bir problemi de kendisi ile paylaşarak belirtiyor. Konuşmayı şöyle anlatıyor Jonah Hill:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"Martin (Scorsese) yanıma geldi ve 'Bak evlat, bu rolü senin almanı istiyorum; fakat bir sorun var. Şimdiden onlarca oyuncu ile anlaştık ve filmin bütçesi de çok kabarık. Oyuncu kadrosuna ayrılan bütçenin ise neredeyse sonuna geldik ve senin kaşen de şu anda ödeyebileceğimizin çok üstünde. Bu sebeple birlikte çalışamayacağız sanırım. Sadece bunu sana bizzat söylemek istedim; sorun performansında değil.' dedi. Ben de ona, 'Peki 60.000 (Altmış bin) dolar da mı ödeyemezsiniz?' diye sordum. Yüzündeki şaşkınlığı görmeliydiniz. Neden bu rakamı söyledim bilmiyorum. O anda Scorsese ile çalışmak için üstüne para bile verebilirdim ve eğer teklifimi kabul etmeseydi ikinci teklifim de bu yönde olacaktı(Gülerek)."</blockquote>Yer aldığı her filme farklı bir tat katan, her karakterinde farklı baharat bulunan oyunculardandır Jonah Hill. Bu film özelinde de eksiksiz bir performans sergilemekle birlikte bazı bölümlerde gerçekten şaşırtıcı denilebilecek işler de ortaya koyuyor. DiCaprio ile olan uyumu ise çok başka bir seviyede. He, DiCaprio demişken, kendisi bu film özelinde 10 milyon dolar garanti ücretin yanında bir de filmin gelirlerinden düşük yüzdeli de olsa büyük bir gelir elde etti.Şimdi aranızda şunu söyleyenler olabilir, "60.000 dolar üstüne Dicaprio ile rol arkadaşlığı ve Scorsese'nin filminde neredeyse başrol kadar süre almak mı? Gayet iyi." Değil. Yani DiCaprio ve Scorsese tarafında hemfikiriz; ancak Jonah Hill, o sene geçimini sağlamak için evini satmak durumunda kaldı ve bir otele yerleşti. "Nasıl yani?" demeyin; dağına göre duman.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">True Detective - Matthew McConaughey<img src="https://images.aposto.com/2022/6/6/1656792120249.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></h3>Kaynak:&nbsp;Fanart TVBelki tam olarak bir fedakarlık olarak adlandırmak istemeyebilirsiniz; fakat bunu adanmışlık, profesyonellik, oyuncu gibi oyunculuk, kral hareket vb. birçok şekilde nitelendirebilirsiniz.McConaughey, True Detective&nbsp;dizisindeki rolüne hazırlanmak için tüm senarist ekibi ve yönetmen ile iki haftayı aşkın bir süre boyunca her gün soru-cevap yapmış ve bazı notlar almış. Tek amacı ise canlandıracağı karakterin hikaye boyunca evrimini incelemekmiş. Bunun sonucunda 450 (Evet, dört yüz elli) sayfadan oluşan "Rustin Cohle Karakterinin Dört Aşaması" başlığı ile oluşturduğu bu analiz dosyasını baştan sona ezberlemiş.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Keanu Reeves - The Devil's Advocate - The Replacement<img src="https://images.aposto.com/2022/6/6/1656792269537.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></h3>Kaynak:&nbsp;Fanart TVBöyle bir mesleğe sahip olduğu için sadece hayatını idame ettirebilecek kadar para kazanmanın kendisine her daim yeteceğini ve kazandığı parayı her zaman sevdikleriyle paylaştığını söyler Keanu Reeves, önemli olanın çalıştığı işi mümkün olduğunca üst basamaklara çekmek olduğunu vurgular. Normalde bu tip açıklamalar, pek samimi değildir. Fakat kariyerinde yaptığı bazı maddi fedakarlıklar, söylediklerini samimi kılar nitelikte.Kendinden daha iyi oyuncular ile kamera karşısına geçmek istediği ve yapımcıların kayda değer aktörleri kadroya dahil edebilmeleri için The Devil's Advocate (1997) filminde, üç buçuk milyon dolar olan ücretinden iki milyon dolarlık bir kesintiye gitmeyi teklif etmiş. Yapımcılar, Reeves'in fedakarlığı sayesinde Al Pacino ile anlaşabilmişler.The Replacements&nbsp;(2000) filminde Gene Hackman ile çalışabilmek için ise maaşının %90'ından vazgeçmiş. Hayır, salak değil; idealist. Bunu yalnızca hayatını işine adayanlar anlayabilir. Bu tip kararlar, şahsım adına esin kaynağıdır. İçlenmeden devam edelim.

Rol arkadaşı milyonlarca dolar alırken asgari ücret alan da var, daha iyi oyuncuyla rol arkadaşı olmak için iki milyon dolarını bırakan da. Sanat için. Daha iyi sanat için...

Sinemanın Fedakar Oyuncuları

Bir filmin kalite seviyesini belirleyen sayısız unsur vardır. Yönetmenden tutun da ses asistanına kadar herkesin verdiği irili-ufaklı kararlar, bir sahnenin, hatta bütünüyle bir filmin kaderini bile etkileyebilir. Ancak elbette bu unsurlar da kendi aralarında önem sıralamasına tâbi tutulabilir. Bu sıralama içerisinde "hayati öneme sahip olanlar" bölümü olacaksa, oyuncular da kendilerine ön sıralardan geniş bir koltuk bulacaktır elbette.Oyuncular. Kimi, birlikte çalışması oldukça zor, kimi de sadece zordur. Şahsi tecrübelerime dayanarak söylüyorum: Kolay, asla bir seçenek değil bu hususta. Evinden al, sete götür, saç, makyaj, kostüm, ses, teker teker tüm departmanlara uğramış olmasını sağla önce, ardından da işini yapmasını bekle.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/6/1656193489219.jpeg" width="550" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak:&nbsp;PinterestKimi, sanat ekibinin tercih ettiği kemeri beğenmez ve ses departmanının kullanacağı cihazı taşıyamayacak bir kemer ister, durumu anlatsan anlamaz, anlasa da oflar-puflar, kimi kahvemi-sigaramı içmeden sahne alamam der. Bazen ezber yapmadan gelir sete, ezberini beklersin; bazen sebepsiz yere küplere biner ve sinir krizi geçirip seti terk eder. Bir yandan arkasını toplarsın, diğer yandan memnun etmeye çalışırsın, amaan... Aslında takınması gereken normal tavrı takındığında da lütfediyormuşçasına bir vücut dili sergiler, "Yani, bunu başka oyuncu olsa yapmazdı da hadi bak iyisiniz yine, oyuncu gibi oyuncu, insan gibi insanım hee..." duygusuyla hareket etmeye başlar ve bunu kimseye hissettirmediğini zanneder.Tüm setin alttan aldığı, hatta alttan almak zorunda olduğu bir sınıf. He, varsa baba gibi saygı duyulan bir yönetmeniniz her şey hallolur, ne dert kalır ne de tasa. Yönetmen için birçok zor durumdan yalnızca biri tabii bu durum. Sonuçta yönetmen dediğiniz kişinin yazısız iş tanımı, sette kendisine çıkarılan tüm sorun ve zorlukların üstesinden gelmek ya da bunlara çözüm üretmektir.Tabii sadece olumsuz yönlerden ibaret değil oyunculuk müessesesinin bir yapıma etkileri. Bir oyuncu, bütün bir işi kurtarabilir, olduğundan daha üst basamaklara taşıyabilir ve birçok ödüle kavuşturabilir yapımı. Çok önemlidir cast seçimi. Düşünsenize, ya Kaptan Jack Sparrow karakterini Johnny Depp canlandırmasaydı? Ya da Don Vito Corleone, Marlon Brando ile tek vücut olmasaydı? Aslında neredeyse...<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Kaptan Jack Sparrow - Hugh Jackman</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/5/6/1656193235532.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: Fanart TVSerisinin ilk filmi olan Karayip Korsanları: Siyah İnci'nin Laneti (2003), 2001 senesinde senarist Stuart Beattie tarafından kaleme alınmış. Senaryoda en çok yer alacak olan Jack Sparrow'un adını her yazdığında aklına gelen ilk isim, Johnny Depp değil, Hugh Jackman'mış. Karakterin isminin bu sebeple"Jack" Sparrow olduğunu da açıklamış. İlk teklif götürülen isim de Hugh Jackman'mış; fakat rolü kabul etmemiş.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Sebepler:</h3><ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Aynı yılda vizyona girecek olan X-Men 2 filmi adına Wolverine karakterini canlandırıyordu.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Ancak asıl sebep, 2000'li yıllarda uzun soluklu devam edecek bir korsanlık macerasının asla başarılı olabileceğini düşünmemesiymiş.</li></ul>Jack Sparrow, zaman zaman sert ve mizah anlayışı kıt bir korsan olarak kaleme alınmış en başta. Johnny Depp, ilk deneme çekiminde kendi yorumunu katınca, "Tamam, budur işte."deyip bazı noktaları revize etmişler.&nbsp;Evet, oyuncu dediğiniz kişi, eğer performansıyla yeterince ikna edici olabilirse bir yapımın kaderini değiştirebilir.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;"><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"></h3><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Trinity - Angelina Jolie</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/5/6/1656193135037.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: Fanart TVMatrix (1999) filmi için Trinity rolü, öncelikle Angelina Jolie'ye teklif edilmiş. Fakat aynı tarihlerde başka bir filmde rol alacağı için teklifi reddetmek zorunda kalmış. Onun yerine ikinci tercih olan Carrie Anne Moss, Trinity'yi canlandırdı.1999, Jolie'nin kariyeri adına en yoğun senelerden biriydi. Rol aldığı filmler:<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Girl Interrupted</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bone Collector</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Pushing Tin</li></ul><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Vito Corleone - Orson Welles - Frank Sinatra</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/5/6/1656193046220.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: Fanart TVThe Godfather kitabının film uyarlaması adına ilk adımlar atılmaya başlandığı zaman yönetmen Francis Ford Coppola, filmin ana karakterlerinden biri olacak Vito Corleone için de geniş bir liste hazırlamış.Karakteri canlandırması adına ilk olarak Orson Welles&nbsp;ile anlaşmanın eşiğine gelse de son anda bunun doğru tercih olmadığına karar vermiş ve üzülerek kendisine durumu izah etmeye çalışmış. Ne yazık ki aralarında geçen diyalog pek de iyi gitmemiş. Bunun üstüne oldukça üzülen Coppola, birkaç sene içinde çekimleri başlayacak olan sıradaki filmlerinden Apocalypse Now'da kendisine Albay Walter E. Kurtz rolünü teklif etse de Welles, bunu kabul etmemiş ve uzun yıllar boyunca konuşmamışlar. Orson Welles için her zaman, "Biraz arıza bir abimizdi." ibaresi kullanılır zaten.Coppola'nın Welles'ten sonra düşündüğü ilk isim ise Frank Sinatra olmuş. Hatta kendisine şarkı söyleyebileceği bir sahne bile kurgulamış; ancak bundan da son anda vazgeçip birkaç aktör ile görüştükten sonra da en doğru ismin Marlon Brando olduğuna karar vermiş. Çok da iyi etmiş.Karakter adına düşünülen diğer isimlerin tam listesi:Ernest Borgnine, Burt Lancaster, Laurence Olivier, Anthony Quinn, Edward G. Robinson, Paul Scofield, George C. Scott ve Danny Thomas.<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">⊙ Daha iyisi olabilir miydi? ☐ Olabilirdi. Ancak aynısı... Aynısı olmazdı. Biz, hayallerimizdekinin değil, gördüklerimizin kokusunu aldık.</blockquote>

3 yapım, 7 oyuncu ve tercihler.

Sinemada Bazı "Oyuncu" Değişiklikleri

Madem Disney+ platformu ülkemizde yayın hayatına başladı, ben de bunun şerefine bir hoş geldin yazısı kaleme almak istedim sadece. Tabii bültenin içerik yapısı ve yer vermek istediğimiz konular da göz önünde bulundurulunca bu yazının Show Business bültenine yakışacağını düşünmem de cabası. Başlayalım.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Disney'in 2020 senesinde vizyona girmiş filmlerinden Mulan, çıkışından kısa bir süre sonra bitiş jeneriğinde yer alan bir teşekkürün fark edilmesi sonucu -her ne kadar bizim ülkemizde yankı uyandırmasa da- dünya çapında topa tutulmuştu ve birçok dava ve boykot ile karşı karşıya kalmıştı.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/5/1655488291073.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.78" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Film Jeneriğinde Yer Alan Teşekkür Bölümü<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Peki, neydi bu olay?"</h3>Mulan&nbsp;filmi, Xinjiang'da (Sincan Uygur Özerk Bölgesi) çekilmiş. Disney+ ve sinemalarda 4 Eylül 2020 tarihinde yayınlanan filmin bitiş jeneriğinde, analistler, tarihçiler ve kurumların istatistiki verilerine göre bir milyonu aşkın etnik azınlığı (Müslüman Uygur Türkleri) hapseden, işkence eden kitlesel gözaltı kamplarına ve bu dini-kültürel soykırıma alenen destek olmuş ya da tanıtımına doğrudan dahil olan birkaç Xinjiang&nbsp;kuruluşuna teşekkür ediliyor.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Neden bu kadar önemli?"</h3>Çin'in devasa yerel film pazarının vadettiği zenginliklerin, Amerika'nın en güçlü eğlence imparatorluklarından biri olan sinema sektörünün sessizliğini, desteğini ve hatta suç ortaklığını para ile satın alıyor olması. Aynı zamanda gelecekte yaratılabilecek, algı bozucu sayısız konu düşünüldüğünde sessiz kalmanın zorlaştığı bir mevzu.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Sincan, özel izinler olmadan girebileceğiniz bir bölge değil."</h3>Evet, Sincan, öyle elinizi-kolunuzu sallayarak girebileceğiniz bir yer değil. Ancak Disney çalışanları, II. Dünya Savaşı'ndan bu yana etnik-dini bir grubun gördüğü en büyük soykırım olarak, birçok devlet ve tarihçi tarafından kabul edilen bu olayın yaşandığı yere ulaşabilmesi için bu benzersiz erişim iznini satın alabildi; hatta aylar boyunca orada konakladı ve film seti için detaylı bir çalışma yaptı.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/0/1655600172342.jpeg" style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.94" fr-original-style="display: block; float: none; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">En önemlisi ise bir Uygur Bölgesi olmasına ve Doğu Türkistan sınırları içinde yer almasına rağmen, filmde defalarca kez "Çin'in Kuzeybatı Bölgesi" olarak lanse edilmesi ve yüzlerce yıldır bir Çin Bölgesi'ymiş gibi bahsedilmiş olması. Bu, alenen başka bir ülkeye ait topraklar üstünde hak iddia etmek ve bununla da kalmayıp Amerikan sineması üzerinden mesaj vermektir. Filmin hikayesinin coğrafi yönden geçtiği noktalar göz önünde bulundurulduğunda Uygur kökenli hiçbir karakterin de filmde yer almaması ise apayrı bir konu.<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left: 4px solid rgb(222, 3, 3); box-sizing: border-box;">Bir Adım Ötesi: Teşekkür edilen bu oluşumlar, aynı zamanda Çin Komünist Partisi'nin Xinjiang'daki propaganda komisyonu ve tutuklama kamplarındaki soykırımı haklı çıkarmaya çalışan dezenformasyonlar üretiyorlar.</blockquote><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Sadet:</h3>Geçmişte yapılmış bir hata sonucunda bugün kızarmış yüzler eşliğinde dilenecek özürleri beklemiyorum elbette; keza bu dünyada bu tip beklentiler, yalnızca rasyonellikten uzaklaşmaktan ibaret.Unutulması için çalışmalar yapılmasını doğru bulmasam da mantık çerçevesi içinde değerlendirince kabul edebilirdim. Ancak bir de "Evet, yaptık. Yine olsa yine yaparız. Soykırım sonrası da o topraklar bizimdir. Bizimle aynı dini görüşe sahip olmayan insanların da bizim için paçavradan farkı yoktur." tutumu ile hareket edilmesi, "üzücü" ibaresinden de öte, oldukça sinir bozucu.<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Gelelim meselenin gerçekten üzücü kısmına. Bu konu özelinde Çin'de Çin Halkı tarafından düzenlenen yürüyüşler ve boykot çalışmaları, <a fr-original-style="" href="https://www.washingtonpost.com/business/disney-criticized-for-filming-mulan-in-chinas-xinjiang/2020/09/09/1ae6e65e-f285-11ea-8025-5d3489768ac8_story.html" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor none medium; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Washington Post</a>, <a fr-original-style="" href="https://www.nytimes.com/2020/09/08/world/asia/china-mulan-xinjiang.html" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor none medium; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">NY Times</a>, <a fr-original-style="" href="https://www.bbc.com/news/world-54064654" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor none medium; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">BBC</a>, <a fr-original-style="" href="https://www.axios.com/2020/09/08/disneys-mulan-xinjiang-china" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor none medium; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Axios&nbsp;</a>vb. birçok dünya çapında yayın kuruluşunun, günlerce süren çalışmaları olurken ülkemizde ise hiçbir Türk gazetesi, sinema kuruluşu ya da herhangi bir kurumun buna kendi yayın organında yer vermemesi, gerçekten üzücüydü. Ve bunu açık bir şekilde kınıyorum.</li></ul><img src="https://images.aposto.com/2022/5/5/1655487460689.jpeg" style="width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.51" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: <a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/badiucao/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor none medium; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Baduicao Instagram</a>He, yazımı tamamlamadan evvel belirteyim; yalnızca bu değil, bu minvalde oluşturulan her türlü Hollywood effect unsuruna karşıyım. Örnek vermek gerekirse, çoğu Hollywood filminde yer alan Alman karakterin kötü, ırz düşmanı, çıkarcı vb. şekilde lanse edilmesi, Türkiye topraklarının ve halkının Arap-Mısır kültürü ile resmedilmesi, Çernobil vb. faciaların, bir ülkeyi suçlayarak çok kolay bir şekilde birden fazla projede gösterilmesi... Bu örnekler çoğaltılabilir.<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left: 4px solid rgb(222, 3, 3); box-sizing: border-box;">"Ancak siz, Ermeni soykırımını reddeden ya da Hiroshima ve Nagasaki'ye atılan bombanın hikayesini ya da bu kararları alan insanları lanse edip, olaylara ışık tutan bir film çekemezsiniz; en fazla yüzeysel belgesel... Ben, bu iki yüzlü politikaya karşıyım işte." </blockquote>Der ve masaya koymak istediği birçok cevizi ceplerinden çıkarmadan gider.

Amerikan Sineması sunar... "Para için her şeyi yapmayı hazırız."

Disney ve Unutturulmayacak Ayıbı

<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">👌Spoilersız İnceleme👌</h3>Jurassic World: Dominion, ikinci filmin sonunda tutuldukları yerden dünyaya yayılarak hayatta kalmayı başaran dinozorlarla insanların tarihte ilk defa bir arada yaşadığı bir dönemi anlatıyor. Nublar’ın yok edilmesinden dört yıl sonra dinozorlar ve insanlar birlikte yaşayıp avlanmaktadır. İnsanlar, paylaştıkları bu gezegeni tarihin en korkunç yaratıklarına mı bırakacak? Yoksa özgürlükleri için savaşacak mı?Olumlu başlayalım. Ses kurgusu ve <a fr-original-style="" href="https://www.google.com/search?q=foley+ne+demek&oq=foley+ne+demek&aqs=edge..69i57j0i512j0i22i30l3j0i15i22i30l3.2233j0j9&sourceid=chrome&ie=UTF-8" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor none medium; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">foley&nbsp;</a>konularında başarılı. Görsel efektler adına gerçekten kaliteli ve hatta doyurucu bir yapım. Birçok dinozorun sürekli olarak aksiyonun içerisinde yer aldığı bir filmde bu işi başarmak, gerçekten zor. Görsel efektlerin doyurucu bir halde olması, gerçekçiliğinden geçer. Fakat iyi bir film, gerçekçi değil, inandırıcı olmak zorundadır. -Evet, bu kadar olumlu olabildim.-<img src="https://images.aposto.com/2022/5/0/1655003030698.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="2.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Wallpaper Cave<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Ne demek istiyorsun Sinemacı Adam?"</h3>Filme, içinde bulunduğu dünyanın kurallarını kabul ederek gireriz. Karayip Korsanları serisini izleyen birinden, "Bu ne ya? Sakallarında ahtapot kolları sallanıyor adamın. Saçma sapan şeyler, ne alaka bir kere?" diyen birini hiç duydunuz mu? Yani duyduysanız ters yöne doğru koşarak uzaklaşmalısınız. Bu sebeple bize gerçeği göstermekten çok, o dünyanın gerekirse bir garip olan fiziksel-kimyasal-biyolojik meselelerini veya anormal duygu geçişlerinin oldukça doğal olduğuna bizi inandırması gerekir.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Peki, bir yapım bunu nasıl sağlar?"</h3>Senaryoda yapıştırıcı&nbsp;olarak adlandırmayı seçtiğim -ben diyeyim uhu, siz deyin bali-, olmazsa olmaz bazı meseleler var. Teknik meseleler de bu yapıştırıcı görevini görür elbette. Mesela tercih ettiğiniz görüntü kurgusu teknikleri, vermek istediğiniz nefes ile paralellik gösteriyorsa duygu adına sağlamlaştırılmış bir duvar örmeye başlarsınız. Tabii bu yapıştırıcı ögelerin asıl temeli senaryoda atılır. Özellikle diyaloglar ve bu diyalogların işaret ettiği aksiyonlar. Maalesef bu filmde ikisi de kayıplarda. Herhangi iki karakter arasında geçen diyaloglar bayağı. Bu diyaloglar sonunda alınan aksiyonlar ise makul bir çerçeveye sığmakta çok zorlanıyor. Haliyle derinlikten yoksun, yüzeysel ve basit bir yapıya sahip oluyor film. İzlerken yüzünüzü ekşiteceğiniz birçok sahneye sahip kendisi.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Nostaljisi çok, etkisi yok..."</h3>Sırtını tamamıyla Steven Spielberg'ün yarattığı ilk üçlemeye yaptığı göndermeler ve eski simalara yaslamış, 165 milyon dolarlık bütçesi ile yeniyi denemekten ve riskten uzak durmak için elinden geleni yapmış, görece uzun süresi ile sıradan ve belli bir noktadan sonra -şahsım adına- sıkıcıdan öteye geçememiş bir yapım kendisi. Filmin her anında eski üçlemeye gönderme yapması ise <a fr-original-style="" href="https://www.google.com/search?q=fan+service+ne+demek&oq=fan+service+ne+demek&aqs=edge..69i57j0i512j0i22i30.3199j0j9&sourceid=chrome&ie=UTF-8" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor none medium; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">fan-service</a> terimini bile suistimal eder nitelikte. Örneğin, onlarca göndermeye tanık olduktan sonra iki dinozorun savaşmasından evvel biri yolunu uzatıp şöyle 👇 bir platformun arkasına geçiyor ve filmin orijinal simgesine bir selam çakıyor.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/0/1655002726772.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="2.01" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Wallpaper Cave<img src="https://images.aposto.com/2022/5/0/1655002865412.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak:&nbsp;Fanart TV<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Fakat yine de..."</h3>Yine de bazıları tarafından sevilecek ve ilk 3 hafta boyunca da sağlam para kazanacaktır bu film. Uncharted oyunlarından çıkma aksiyon sahneleri, ucuz esprileri, sıradan teknikleri, satış formülüne uyan karakter tasarımları ve filmin ortasında 10 dakikalık bir uyku çekseniz bile uyandığınızda hiçbir şey kaçırmadığınızı fark edeceğiniz basit yapısıyla takip etmesi oldukça kolay bir yapım.<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left: 4px solid rgb(222, 3, 3); box-sizing: border-box;">Aslında bunda bir sorun yok; çünkü zaten yapılmak istenen şey, tam da bu. Yapımcısından yönetmenine ulaşmak istenilen nokta bu. İlerleyen dönemlerde bu durumu, sebepleriyle birlikte kaleme alacağım. Şimdilik devam edelim.</blockquote>Haliyle sinemaya biraz daha yüzeysel yaklaşan kesim için kafa dağıtmayı sağlayacak her türlü ögeye sahip kendisi. Burada herhangi bir ötekileştirme yapmıyorum, yanlış anlaşılmasın. Bazı insanlar için ayda yılda bir kere uğranılan ve koltuğa yerleşildiğinde de sadece kafa dağıtma beklentisi oluşturan mekanlardır sinemalar. -Bunu kabul etmek zaman aldı sevgili okur.-<img src="https://images.aposto.com/2022/5/0/1655004433609.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak:&nbsp;Fanart TV<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Sadet:</h3>Laura Dern dışında bir gram bile oyunculuk performansı olmayan bu filme tek bir cümle ile puan vermem gerekirse, "Sinema benim için çok fazla bir şey ifade etmiyor; iki saatimi mezara gömsün, benim için kafi." diyorsanız, kim bilir belki de Jurassic World Dominion, bu hafta aradığınız filmdir. Not:&nbsp;Sinemada izleyecekseniz IMAX dışında bir salona gitmeyiniz. Aksi halde bir manası yok.Filmin basın gösterimine davet ettikleri için UIP'ye teşekkür ederim. Başka basın gösterimleri ve incelemelerde görüşmek üzere.

Aslında istediği her şeyi yerine getiren; fakat başarısız olan, aynı zamanda da çok fazla kazanacak bir yapım. Nasıl yani?

Ne İdiği Belirsiz Bir Yapım, Jurassic World Dominion

<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">⚠️ Başlamadan belirteyim, incelemede filmle ilgili minimal spoilerlar yer alacaktır.</h3>Film, pilot Pete “Maverick” Mitchell'ın (Tom Cruise) hava kuvvetlerine geri dönüşü sonrası yaşananlara odaklanıyor. Amerika Birleşik Devletleri Deniz Kuvvetleri Teğmeni olan Maverick, donanmaya verdiği 30 yıllık başarılı hizmetin ardından, test pilotu olarak görev yapmaktadır. Kendisini bir anda Top Gun mezunlarından oluşan bir müfrezeyi özel bir görev için eğitirken bulur. Hem belirsiz bir gelecekle hem de geçmişindeki anılarıyla karşı karşıya olan Maverick, gitmek zorunda olduğu görev nedeniyle en büyük korkularıyla yüzleşmek zorunda kalır.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Biraz öyküleme-senaryo. Başka bir şey değil..."</h3>Ne İdüğü Belirsiz Yönetmenin Evi__________________ İç/Gün 18 Mayıs 2022.&nbsp;Top Gun: Maverick filmi için basın gösterimi adına bir e-posta gelmişti, öğlen saatleriydi. Yıllardır serinin ilk ve tek filminden haberi olmasına rağmen, izlemediği aklına geldi. Bu sırada mutfağa doğru yürümekteydi yönetmen... Ardından filmler arasında bağlantı olup olmadığını kontrol etmek için kahvesiyle birlikte odasına geçti, bilgisayarını açtı ve google'a basit bir soru sordu. Cevap çok netti. Bu, bağlantılı bir devam filmiydi...<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;"><img src="https://images.aposto.com/2022/5/3/1654051753505.jpeg" style="width: 100%; max-width: 550px; vertical-align: middle; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></h3>Kaynak: LooperBir devam filmi olduğunu öğrendiğinde, yapması gereken ilk şeyin birinci filmi izlemek olduğunu biliyordu. Tabii gündelik hayat, muhtelif olaylar, istenmeyen mecburi yaşanmışlıklar... Takvim yaprakları bir bir dökülüyor, hiç geçmez dediğiniz o yedi gün geçiyor ve tarih, 25 Mayıs Çarşamba gününün ilk dakikaları ile birlikte yeni yüzünü gösteriyordu. Saat 10.45'te yapılacak basın gösterimine saatler kalmış; yapması gereken çeviriler, bültenin yeni sayısı adına bekleyen son rötuşlar ve izlenmesi gereken bir film... Oturdu ekranın başına...<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Yapımları dönemine göre değerlendirmeyelim de savaş çıkarsınlar, di mi?"</h3>...ve izledi 1986 yapımı Top Gun filmini. Beğenmedi bizim yönetmen. Klişe buldu. Filmi izlerken yüzünde, "Kes be kes! Kes! Kes!" diye haykırmak isteyen bir bakış vardı. Tom Cruise'a bağırıyor gibiydi içinden. Ama en nihayetinde 1986 yapımıydı film. Bu aklına geldiği anda, yer yer övmek bile geliyordu içinden bu yapımı. Teknik, taktik ve oyunculuk açısından, yapım tarihi ne olursa olsun eksiklerle doluydu; fakat belki de bu klişeyi başlatan yapımdı kendisi. Hangi klişeyi? Hani çok risk seven, uçarı-kaçarı bir asker, en sevdiği arkadaşını kaybederek dibi görür ve ardından yoktan gelip de günü kurtarır, üstüne bir yandan da aşık olduğu kadını kapar ya hani, işte o klişeyi. Ne kadar kahraman, bir o kadar da çilekeş klişesi. Yine de film bittiğinde olumsuzdu her şey. <h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Biraz da inceleme. Başka şeyler de var ama..."<img src="https://images.aposto.com/2022/5/3/1654053012096.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></h3>Kaynak: LooperSabah koyuldu yola gösterime gitmek için yönetmenimiz. Ulaştı İstinye Park Cinemaximum IMAX salonuna. İlk filmin de yarattığı negatif etki ile birlikte hiçbir beklentisi olmadan yaslandı koltuğuna, D 07...Salondan çıkarken aklında şu düşünceler vardı.<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"Bu bir formül filmi. Hikayenin gerçekleşme sırasıyla, basit replikleriyle, tahmin edilebilir sonuyla; fakat neyden bu kadar etkilendim? Beklemediğim yerden gelen sorunun etkileyiciliği ile eş değerdeydi Maverick'in etkileyiciliği. Bu tarz sıradan bir formül filminde bu denli yoğun duygunun oldukça başarılı bir şekilde işlenmiş olmasıydı beni doyuran. İlk filmle kurulan kusursuz bağlantıydı. Laf olsun diye yerleştirilmemiş ufak nüanslardı. Görsel anlamda tüm ögelerin birbirini tamamlaması ve kalburüstü bir sinematografinin oluşmasıydı. Hani hikaye her şeydi yönetmenim? Demek ki ilk akla gelen senaryo da doğru duygu geçişleri ve kaliteli teknik işçilik ile birleşince türünün nadide örneklerinden birini ortaya çıkarıyormuş, di mi? Buna bir de oyunculuk eklenince... Tamam, belki bir başyapıt değil. Belki filmin sonu biraz sarkıyor. Olmasaydı dediğimiz ekstradan bir 10-15 dakikaya sahip. Belki aklımızı başımızdan almadı; fakat ne bekliyorduk? Ne bulduk... Bu filmi en etkileyici kılan şey, Tom Cruise'un da söylediği gibi, sinemada izlemekti. Özellikle IMAX salonunda. Soran olursa unutmayayım. Sayfada da bültende de yazarım bunu.</blockquote>Filmin basın gösterimine davet ettikleri için UIP'ye teşekkür ederim.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Bonus: Dijital Esaret"</h3>İstinye Park Cinemaximum Sinema Lobisi__________________ İç/Gün 25 Mayıs 2022.Maverick filminden memnun ayrılan yönetmenimiz sinemanın lobisinde otururken sıradaki filmi beklemekteydi. Rasim Öztekin'in -mekanı cennet olsun- vefat etmeden evvel rol aldığı son film Dijital Esaret. Tabii filmin afişini gördükten sonra beklenti seviyesini oldukça düşürüyor bizim eleman. Velhasıl basın gösterimi saati geliyor ve giriyor filme. Ardından da çıkıyor tabii. Maalesef üzgün yönetmenimiz, düşünceli biraz.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/3/1654053591534.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: BBC<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"Senaryosu zayıf. Bütçesi, yapmak istediklerine nazaran çok düşük. Yönetmenlik adına -üzülerek söylüyorum- herhangi bir şey yok. Günümüz dünyasına bir hiciv örneği midir? Evet. Fakat kalite standartları düşük bir eleştiri kendisi. Belki 9-12 yaş aralığında çocuğu olan bir ebeveyn çocuğunu götürebilir; fakat bu kadar. Sinema adına bir şeyler beklemek, çok da doğru değil bu yapım özelinde."</blockquote>Filmin basın gösterimine davet ettikleri için TME Films'e teşekkür ederim.Yönetmenin günlüğünden bu haftalık bu kadar. Kim bilir bu günlüğün sayfaları bir daha ne zaman açılır? Sizi Mubi'de haftanın önerisi ile başbaşa bırakıyorum.

+Bonus: Dijital Esaret

Bir Yönetmenin Günlüğü: Top Gun Maverick

Bir adım geriden. Scarlett Johansson, kaleme alacağım olaylar vuku bulduğunda tam 12 senedir MCU'da rol alan bir aktris idi. Üstelik pek fark edilmese de ana ekip içerisinde oyunculuk meziyetleri ve kariyer açısından, açık ara en önde gelen isim kendisi. Buna delil arıyorsanız yalnızca 2019 senesinde rol aldığı iki filme göz atmanız yeterli, Marriage Story ve Jojo Rabbit. 2020 Oscar Ödül Töreni'nde iki performansıyla da Oscar'a aday olmayı başarmıştı.Biliyorsunuz, canlandırdığı karakter, 2019 senesinde vizyona giren Avengers: Endgame filminde Hakk'ın rahmetine kavuşmuş ve sinematik evrene veda etmişti. Ancak kısa bir süre içerisinde Black Widow filmi duyurulmuş ve Natasha Romanoff karakterinin live-action olarak MCU'da görüneceği son proje olacağı açıklanmıştı.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/3/1653438252997.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Fanart TV<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Aslında bu yapım, Disney'in fikri değilmiş.</h3>Evet, proje tamamıyla Scarllet Johansson'a ait. Fikrin sahibi de kendisi, bu projeyi Marvel&nbsp;yetkilileri ile paylaşan da. Hatta en başta reddediliyor bu istek, "Biz yeni bir faza geçiyoruz; artık geri dönememeliyiz." tarzı bir cevapla gönderiliyor evine üç hayır eşliğinde. Ancak vazgeçmiyor sayın Scarlett ve bazı imtiyazlar vererek kabul ettiriyor projesini Marvel yetkililerine.Aylar geçiyor, yapım aşamaları takip ediliyor ve film bildiğiniz üzere, 2021'in Temmuz ayında vizyona giriyor. Ben de gittim, hatta naçizane bir inceleme de karalamıştım zamanında. Fakat henüz iki hafta olmuşken filmin dağıtıcı firması olan Disney, filmi vizyondan çekiyor; kimseye haber vermeden, hiçbir şekilde reklam yapmadan çaat! diye Disney+ platformunda yayınlamaya başlıyor filmi. Oldu mu güzel kardeşim? Olmadı. Peki, değdi mi? Bakalım değmiş mi? -Spoiler alert: Değmedi.-<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Scarlett Johansson neden dava açma kararı aldı?</h3>Hani biraz önce bahsetmiştim; Disney, bu filmi istemiyorken Scarlett Johansson bazı imtiyazlar vererek bu projeyi kabul ettirmişti. Neydi bu imtiyazlar? Normalde çok yüklü bir garanti para ücretine sahip olan Scarlett, neredeyse hak ettiğinin çeyreği kadar bir garanti ücret karşılığı projede yer almayı kendisi teklif ediyor. Bu teklifi yaparken gelirlerinin asıl dayanağını da gişe rakamlarına bırakıyor. Üstelik yapım fikri kendine ait olduğundan filmin yapımcılarından biri de Scarlett oluyor ve yapım ihtiyaçlarının yarısını kendi cebinden karşılıyor. Yani filmin başrolü olduğu kadar ortağı konumuna da yerleşiyor. Bu teklife bayıla bayıla, "Hay hay!" diyor Disney ve Marvel yetkilileri. Hatta bu güzel hareket karşısında ezilmemek için kendisine özel yapılacak bir gösterim sözü de veriyorlar. Sonuçta bu film, Scarlett adına bir nevi jübile maçı olacak. Üstte saydığım maddeler de iki tarafın imzalarının bulunduğu kontratta yer alıyormuş.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/3/1653438330996.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: DisneyNe var ki Marvel, film vizyona girmeden evvel bu özel gösterim sözünü yerine getirmemiş. Scarlett de bunu mesele haline getirmemiş; sonuçta pandemi şartları, yaz ayları... Ancak iki haftalık vizyon süresinin maddi anlamda büyük bir başarı göstermesinden sonra yapılan hesaplamalara göre, anlaşmaya sadık kalınması halinde yüksek oranda kâr elde edecek olan Scarlett, Disney'in, filmi online platformda yayına alma kararı ile yaklaşık 50 milyon dolar zarar ediyor. Bu nedenle de dava açacağını ve zararının karşılanması gerektiğini savunuyor Scarlett Johansson da. Ki hakkıdır.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Bundan sonra neler oldu?</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/4/3/1653438403169.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Comic-ConKevin Feige&nbsp;-kendisi Marvel Stüdyoları'nın başkanı ve MCU'nun birinci karar alıcısı-, Disney yetkilileri ile kavga etti. Evet, resmi olarak bu haber içeriden sızdırıldı. Disney Stüdyoları'nın Marvel binasına gidip oldukça utandığını ve sinirlendiğini dile getirmiş. 12 yıldır dostluk içerisinde ortak hareket ettikleri bir isme bu şekilde davranılmaması gerektiğini ve derhal filmin online platformlardan kaldırılırken tekrar vizyona girmesi için çalışmalara başlanılmasını istediğini iletmiş. Disney yetkililerinin ise bu isteğe kayıtsız kaldığı belirtiliyor.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Bundan sonra işler biraz daha büyüdü.</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/4/3/1653438455471.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: DisneyThe Hollywood Reporter'ın haberine göre Emma Stone'un da içinde yer aldığı bir grup oyuncu, Scarlett Johansson'a destek vermekle birlikte Disney'e dava açma kararı aldılar. Cruella&nbsp;filminde başrol olan Emma Stone'un da benzer bir sözleşme ile filme dahil olduğu; ancak filminin yalnızca bir hafta vizyonda kaldığı belirtilmiş.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Tatsız Final:</h3>Disney ve Scarlett Johansson, orta noktada buluştular ve Scarlett, aldığı yüklü ödeme sonunda davayı geri çekti. Ardından yalnız kalan Emma Stone ve bir grup oyuncuya da cüzzi bir miktarda sus payı verilerek her şey tatlıya bağlandı. Bunca adalet arayışı, baş kaldırı ve hak savunma hikayesi sonrası yazıyı bu şekilde sonlandırdığım için ben de üzgünüm.<a fr-original-style="" href="https://apos.to/s/6282c4af38dc4c0006a3d34f" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: currentcolor none medium; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Geçtiğimiz hafta Warner Bros</a>, bu hafta Disney. Bu iki büyük şirketin çoğunlukla para için hareket ettiği iki konuyu ele almış olduk bu iki haftada. Tabii onların psikolojisini de anlıyorum, "Mekan benim belletirim, platform benim elletirim." noktasındalar. Kimseye de eyvallahları yok. Çok üstünde durmaya da gerek yok aslında. Özetle "Çok para anneciğim..."

E tabii, yine para.

Scarlett Johansson vs. Disney

Christopher Nolan'dan sektörün en büyük oyuncularına kadar uzanan, yakın dönem sinema dünyasının en büyük krizi. Yuva yıkan bir hikaye, kronolojik olarak hazırlandı.

Herkesi Karşısına Alan Warner Bros. ve Bir Garip Mücadelesi

Takdir edersiniz ki Leonardo DiCaprio gibi zengin bir kariyere sahip, çok az aktör var. 80'li yılların neredeyse tamamında gençlik dizilerinde boy gösteren DiCaprio, 1990'ların başında çalışmaya başladığı menajeri Rick Yorn'un büyük uğraşları sayesinde This Boy's Life (1993) filminde Robert De Niro'nun rol arkadaşı olmuş ve yıllar sonra Oscar'a uzanacak kariyer basamaklarını, oldukça kuvvetli bir performans ile tırmanmaya henüz başlamıştı. Hollywood'un önde gelen diğer aktörleri gibi, o da kariyer yolunda zaman zaman zor tercihlerde bulunup birçok rolü reddetmek zorunda kalmış. Sebepleriyle birlikte reddettiği bazı rolleri ele aldım.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Batman Forever (1995) - Robin karakteri:</h3><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;"><img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1652216684061.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="2.01" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550"></h3>Kaynak: CBRBu rol kendisine teklif edildiğinde filmin senaryosu hazırdı. Val Kilmer (Batman), Tommy Lee Jones (Two Face), Jim Carrey (Riddler) ve Nicole Kidman (Dr. Chase Meridian) gibi ana karakterleri canlandıracak isimler belli olsa da henüz yönetmenin kim olacağına karar verilmemişti. Bunun en büyük sebebi ise Warner Bros. yetkililerinin, Tim Burton'ın Batman serisinden sonra kötü bir geçiş süreci yaşayacaklarına emin olmalarıydı. Bu geçiş sürecini, maddi açıdan en az hasar ile atlatmak için yönetmenden ziyade oyuncu kadrosuna önem vermişler. DiCaprio da senaryoyu okuduktan ve rol arkadaşlarının kimler olacağını öğrendikten sonra filmde fazlasıyla yer almak istemiş. Ancak menajeri ile birlikte ortak karar olarak, düşünmek için bir haftalık süre istemişler. Bu süre zarfı içinde de filmin yönetmeni, Joel Schumacher olarak açıklanmış. DiCaprio, bunu öğrenir öğrenmez teklifi reddetmeye karar vermiş. Çünkü Joel Schumacher'in yönetmenliğini gerçekten beğenmiyormuş. Warner Bros. yetkilileri, her ne kadar kendisini ikna etmeye çalışsa da bu konuda başarılı olamamışlar. Bunun üstüne Robin rolü, Chris O'Donnell'a gitmiş. Dicaprio'nun rolden vazgeçmesi isabet olmuş aslında; çünkü böyle bir kariyerde, çirkin ördek yavrusundan farklı olmayacaktı Batman Forever.DiCaprio, bir röportajında:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left: 4px solid rgb(222, 3, 3); box-sizing: border-box;">"Kostümü asla giymedim. Joel Schumacher ile bir toplantım vardı. Sadece bir toplantıydı. Hatırladığım kadarıyla toplantıya katıldım; ama rolü almak istemedim. Joel Schumacher yetenekli bir yönetmen; ama sinemaya aynı noktadan bakmadığımız kesin. Böyle bir şeye hazır olduğumu da sanmıyorum. Süper kahraman filmleri, sanırım tam da benim olayım değil. Spider-Man rolü için Sam Raimi de benimle görüşmüştü; ancak Robin'e benzer şekilde, henüz o kıyafeti de giymeye hazır hissetmediğim zamanlardan biriydi."</blockquote><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Boogie Nights (1997) - Dirk Diggler karakteri:</h3><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;"><img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1652216591735.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550"></h3>Kaynak: VultureTeklif geldiğinde rolü kabul etmişti. Ancak kısa bir süre sonra James Cameron'dan Titanic&nbsp;filmi adına Jack Dawson rolü teklif edilince işler değişti. Bunun üstüne filmin yönetmeni Paul Thomas Anderson, kendisini yarı yolda bıraktığı için bir daha DiCaprio ile çalışmama kararı aldı. Ne var ki iki isim de o günlerde kendilerini ispatlama aşamasındayken, bugün kendi meslekleri adına tüm dünya tarafından tanınan isimler. Belki bir gün, bir projede buluşurlar. Rol ise Mark Wahlberg'e gitmişti.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">The Matrix (1999) - Neo karakteri:</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1652216397508.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Fanart TVHiçbir zaman sıcak bakmadığı bir teklifmiş. Bunun en büyük sebebi ise filmin neredeyse tamamının görsel efektlerden oluşacak olması ve buna bağlı olarak performans sergileyecek sahnenin az olmasından endişelenmesiymiş. DiCaprio, sinemada doğallıktan yana bir aktör ve genelde beraber çalışacağı yönetmenlerin de sinemaya kendisiyle aynı pencereden baktığına emin olmak isteyen bir isim. Görsel efektlere karşı olmasa da bütün bir filmin sürekli olarak yeşil ekran yardımıyla çekilmesinden oldukça rahatsız olduğunu birkaç kez de dile getirmiş. Diğer bir sebep ise senaryoyu oldukça saçma bulmasıymış ve rolü kendisine yakıştıramamış. Rol, bildiğiniz üzere Keanu Reeves'e gitti.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Star Wars: Episode II - Attack of the Clones (2002)&nbsp;- Anakin Skywalker karakteri:</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1652216427204.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Fanart TVJames Cameron'ın gişe rekorları kıran Titanic&nbsp;filminin başarısından sonra Dicaprio, sektörün en yeni ve taze pastası gibiydi ve George Lucas da bu pastadan bir parça istiyordu. Karakter adına, henüz herhangi bir seçme yapılmamışken rolde görmek istediği tek isim DiCaprio'ymuş. Bunun üstüne DiCaprio'yu aramış ve bir görüşme ayarlamışlar. Dicaprio, aralarında geçen görüşmeyi şöyle anlatıyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left: 4px solid rgb(222, 3, 3); box-sizing: border-box;">"Açıkçası takip etsem de rol almak adına, çok da ilgilendiğim bir seri değildi. Bu konuda George Lucas ile de bir görüşmem oldu, evet. Bilirsiniz, yine kendimi uzun soluklu bir serinin içine girmeye hazır hissetmediğim bir dönemdi. Birer kahve içtik; teklifi de kibarca reddettim. O günden sonra yer almak istedim mi? Hayır. Aklıma bile gelmedi."</blockquote><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">American Psycho (2000) - Patrick Bateman karakteri:&nbsp;</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1652216351465.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: SpoternFilmin senaryosuna hayran olsa da aynı dönemde Danny Boyle'un yönetmenliğini yapacağı The Beach (2000) filmi için teklif almış. Danny Boyle ile çalışmayı çok istemesinin yanı sıra bir de American Psycho (2000) filminin yönetmeni Mary Harron'ın daha evvel etkileyici hiçbir yapımda yer almamış olması da eklenince The Beach filmi, kolay bir tercih olmuş DiCaprio için. Rol de Christian Bale'a gitmiş ve bana sorarsanız harika olmuş. Bazı aktörler, içinde bulunduğu yapımı yukarıya çeker ya hani, Bale da bu aktörlerin belki de en önde gelen isimlerinden biri ve filmi bambaşka bir noktaya taşımıştı.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">The Dreamers (2003) - Matthew karakteri:</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1652216473880.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Fanart TVAslında yine kabul ettiği bir rol. Ancak bu sefer çok da uzun bir hikayeye sahip değil. The Aviator (2004) filminin hazırlık süreci uzun olacağından bu filmde yer almaktan son anda vazgeçmiş. Rol de bunun üstüne Michael Pitt'e gitmiş. Siz bakmadan ben söyleyeyim. Hayır, Brad Pitt ile herhangi bir akrabalığı bulunmuyor. Tamamıyla soyadı benzerliği.DiCaprio'dan bu haftalık bu kadar. Biz devam edelim.<img src="https://images.aposto.com/2022/4/2/1652217428696.gif" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Tumblr

İdealist mi? Yoksa kararsız mı?

Leonardo Dicaprio ve Dönüm Noktaları

"Doktorun şifa olması gerekmez miydi?"

Yoran Bir Yapım, "Doctor Strange in the Multiverse of Madness"

"Karışık var mı? Yükle."

Toplama Bir Yapım, "The Joker"

<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">-Spoiler yok.-</h3>The Northman, daha evvel defalarca kez izlediğiniz bir hikayeyi ele alıyor aslında. Kaba tabirle bir prensin babası öldürülür ve bu varis, intikamını almak için yemin eder.Öncelikle birkaç gün geriye gidelim, filmi izlemeden önceki beklentilerime bir göz atalım.<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;" type="disc"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Robert Eggers, filmin yazarı ve aynı zamanda yönetmen koltuğunda. The VVitch ve The Lighthouse filmlerinin yönetmeni kendisi. Filmlerinin hastası olmasam da şahsen sevdiğim bir kafa yapısına da sahip ve bir gün o büyük patlamayı yapmasını beklediğim de bir isim. Çünkü öyle bir yemek yapıyor ki, "Ben bu mutfağın yemeklerini seviyorum; fakat bir şey eksik, bir şey eksik..." demekten kendimi alamıyorum ve bu eksiği bulduğunda da genel izleyici kitlesinin de dikkatini çekeceğine eminim.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Öte yandan başrol olmasalar da Nicole Kidman, Willem Dafoe ve Ethan Hawke&nbsp;gibi isimler mevcut.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Profesyonel eleştirmenlerden gelen yorumlar da gayet iyi.</li></ul>E hal böyle olunca benim beklentim de... Hayır, yüksek değildi. Çünkü kendime sürekli hatırlatmak zorunda olduğum için aklıma kazdığım bir cümle var, "Sinemada beklentiler, sadece üzer."<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Robert Eggers, yine bildiğimiz gibi aslında. Nasıl yani?"<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1650997838239.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.59" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550"></h3>Kaynak: ImgflipEggers, dünyanın en basit meselelerini alıp, gerek anlatım biçimi gerekse kurgu olarak bir tür destana dönüştürür. Destanları bilirsiniz. Neredeyse dogma bir yapıya sahip olduklarını kabul etmeden dinleyemez olursunuz.<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left: 4px solid rgb(222, 3, 3); box-sizing: border-box;">-Bir anne öldürülür. Çocukları nehre atılır, nehrin sonunda bu çocukları bir kurt bulup emzirir ve onları büyütür... +Nasıl kurt emzirir ya? -Kurcalama, emzirir işte...</blockquote><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Tamam Eggers hocam, destanlar böyle; fakat..."</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1650998265230.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Wall AlphacodersFakat sinema değil. Tamam, herkes basmakalıp bir şekilde iş yapmasın zaten. Ben de klasik yapının dışında bir iş yaptım daha evvel. -İzleyenleriniz de vardır aranızda.- Öyle de devam etmeyi planlıyorum; ancak sinemanın gerekleri var. Ne gibi mesela?&nbsp;Elle tutulur karakter gelişimi örneğin.Bir karakterin bakış açısı değişirken sebeplerin sunulması gibi. The Northman filmi aşama kaydettikçe karakterlerde değişimler bir anda gerçekleşmiş ve bitmiş oluyor. Ufak ufak değil, pat diye gerçekleşiyor değişimler. Bir anda bambaşka bir karakteri izlerken buluyorsunuz kendinizi. Sebeplere yer vermemiş Eggers, sadece sonuçlarla ilgilenmiş. Bu nedenle geçişlerde sorunları var.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Biraz da şöyle yakından çekeyim."</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1650998373481.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Wall AlphacodersSinematografi açısından da Eggers'ın bir önceki filmi The Lighthouse'un çok altında kaldığını düşünüyorum. Halbuki acayip mekanlarda çekim yapılmış; bir destan olduğu için doğaüstü, mitolojik karakterlere ve olaylara da yer verilmiş; fakat final sahnesi dışında etkileyici hiçbir görselliğe şahit olmuyoruz. Oldukça basit yakın planlara sahip kendisi. İzlanda'nın kırsalında, yanardağın zirvesinde çekim yapıyorsun hocam, bırak yakın planı. Yani yapacaksan da öyle bir kompozisyon hazırla ki, böyle al bizi götür hülyalara... Hiç mi Vikings izlemedin kardeşim? -Şaka. Vikings kısmı şaka.-Bunlara ek olarak maalesef akılda kalacak tek bir repliğe bile sahip değil The Northman. Filmde destansı bir an yaşanıyor, tansiyon tavan yapmış birkaç dakikalığına, karakter bu ortamdan ayrılmış, sevdiceğine ulaşmış... "Kılıcı kaptım, şimdi plana sadık kalacağız." mı demeli? Bu bir destan, bir dönem filmi... Gerçekten filmden çıktıktan sonra aklımda yer eden, spesifik tek bir replik bile yok. Üzgünüm, kendi yarattığı fırsatları değerlendiremeyen, tembel yazarlık örnekleriyle dolu kendisi.<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1651009744902.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.51" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Oyunculuk performanslarına da değineyim. Willem Dafoe'nun yer aldığı kısa süre ve Nicole Kidman'ın harika performansı dışında değinilmesi gereken bir mesele olduğunu düşünmüyorum. Tabii iyisiyle kötüsüyle başrolü es geçmek olmaz.Alexander Skarsgård, tipolojik olarak çok uygun olsa da performansı, bir başrol olarak filmi yukarıya taşımıyor. Bu, kötü olduğu anlamına gelmiyor; ancak köpek gibi ulumak, yerde sürünmek ya da çığlıklar atmak, çok da oyunculuk meziyeti sayılmaz. Eminönü sahilde 100 liraya bunları yapacak birileri, muhakkak bulunur. Robert Eggers, her filminde olduğu gibi, bu filmde de sırtını oyuncu performanslarına yaslamış ve bana kalırsa çok da aradığını bulamamış.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Yani filmin iyi yaptığı hiç mi bir şey yok?!"</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1651011330576.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Warner Bros.Elbette var. Ses ve müzik anlamında tüm film boyunca hiçbir eksik ya da hata ile karşılaşmadım. Aksine bu konuda oldukça başarılıydı, ki bir film adına ses, en az görüntü kadar önemlidir. Bir film için ses, mercimek çorbasındaki limon ya da kahvaltıdaki yumurta gibidir. Olmazsa olmazdır.Daha fazla uzatmadan film ile ilgili görüşlerimi sonlandırayım. The Northman, kuzey kültürünü, klişeleşmiş intikam hikayelerini ve mitolojik ögeleri çok ama çok sevenler için gayet uygun bir yapım. Aksi taktirde izlerken yorulacaksınız.Not: Mitolojik ögeler derken, çok da iyi kullanıldıklarını düşünmüyorum açıkçası. Mesela bu tip bir yapım arıyorsanız David Lowery'nin The Green Knight filmini şiddetle tavsiye ediyorum. Mitolojik ögeler nasıl kullanılır? Bir hikaye nasıl mistifiye edilir? The Northman'ın başarılısı diyebilirim kendisi için; çünkü aynı kafada yönetmenler ve benzer işler. Kesinlikle farklı hikayeler tabii. Sadece teknik kısımlardan bahsediyorum.Unutmayın, bunlar kişisel yorumlar. İncelemeyi buraya kadar okuduğunuz için teşekkür eder ve bülten içi yolculuğunuzda keyifli okumalar dilerim.

Robert Eggers ve bozduğu oyuncağı. Peki nasıl bozdu?

The Northman, Film İncelemesi

Bir de "Yumurta bitiyor oğlum!"

Yetiş Superman! Zincirleme Sinema Hatası Var...

Haberler bölümünde yer vermediğimiz, bu hafta çıkan taze bir haber vardı aslında. Kendisi bazı elektriklenmelere yol açtı bünyemde ve üzerine özel olarak yazmak istedim. Öncelikle haberden bahsedeyim.<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Jared Leto, Morbius filmi setinde kendini karaktere adadığı için çekim aralarında da koltuk değnekleriyle dolaşıyormuş.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Tuvalet molalarında da bu değnekler ile hareket ettiği için molalar, olması gerekenden çok daha uzun sürmeye başlamış ve sonunda Leto'yu tuvalete götürmek için sette tekerlekli sandalye bulundurmaya başlamışlar.</li></ul>Bu haberler çıktı ve "Normal." dedim. Çünkü Leto, bu yolu tercih eden aktörlerden biri. Metot oyunculuğu deniyor buna. Fakat bu yazıyı yazmama sebep olacak tek gelişme bu değildi. Haberin ardından Mads Mikkelsen&nbsp;ve&nbsp;Will Polter, şu açıklamalarda bulundular.<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1649770576535.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.91" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: JoBlo<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left: 4px solid rgb(222, 3, 3); box-sizing: border-box;">"Metot oyunculuğu, tam bir saçmalık. Ya rol aldığın film, senden bağımsız olarak boktan bir şeye dönüşürse? Bu boktan film için onca emek, onca uğraş... Bir marifet yaptığını mı düşüneceksin? Karakteri müthiş yansıttığın için senden etkilenmeli miyim? Bence bu kötü senaryoyu görüp işi kabul ediyorsan en baştan karaktere hiç girmemeliydin bile! Peki, bir katil rolüne nasıl hazırlanacaksın? Ne olacak yani, iki sene boyunca bir katil olarak mı gezeceksin?!" -Mads Mikkelsen</blockquote><blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left: 4px solid rgb(222, 3, 3); box-sizing: border-box;">"Eğer metot oyunculuğu yapıyorsanız davranışlarınız, etrafınızdakilere rahatsızlık vermemeli. Aksi taktirde bu yöntemi, kötü davranışlarınızın mazereti olarak kullanıyorsunuz ve neyin önemli olduğunu gözden kaçırıyorsunuz demektir." -Will Polter</blockquote>Şimdi siz böyle dediniz; ama...<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;"><img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1649771873554.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.52" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550"></h3>Bu bülteni takip ediyorsanız sinema ve televizyona ilgi duyuyorsunuzdur muhakkak. Kim bilir, belki aranızda yönetmen, senarist, oyuncu ya da setlerde çalışmak ve bu işin mutfağında bulunmak isteyenler de olabilir diye, ara sıra farklı içerik modellerine de yer vermek istiyoruz.Eğitim aldığım alan olması nedeniyle çoğunlukla yönetmenlik ve yazarlık özelindeki konulara yelken açacak olsam da bugün oyunculuk ile ilgili bir şeyler karalayacağım. Başlayalım.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Olmazsa Olmaz Bir Metot, Stanislavski</h3>Tanıdığınız birçok yıldız oyuncu -Özellikle Hollywood'da yer alan ve akla ilk gelen isimler-, Stanislavski&nbsp;adı da verilen metot oyunculuğu tekniğini kullanıyor. Psikolojik gerçekçi oyunculuk sanatının baş kuramcısı olan tiyatro yönetmeni Konstantin Stanislavski, özdeşleşmeyi oyunculuğun temeline koymuş ve her şeyden evvel oyuncudan rol yapmasını değil; kağıtta yazanı yaşamasını istemiştir.Stanislavski'ye göre hayatımızı yönlendiren üç kaynak bulunmaktadır. Bunlar, akıl,&nbsp;irade&nbsp;ve&nbsp;duygudur. Akıl ve iradenin kolaylıkla kontrol altına alınabileceğini belirten Stanislavski asıl önemli olanın, duygu ile baş etmek olduğunu dile getirmiştir. Bu noktadan hareketle oyuncunun yapacağı ilk iş, canlandıracağı karakter ile kendi benliği arasında benzerlikler bulmaya yönelmektir. Stanislavski'ye göre oyuncu, kendi karakterinde mevcut olmayan duyguları yansıtırken doğallığı bozacak ve potansiyeline asla ulaşamayacaktır.<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1649777799068.gif" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: TenorBu sebeple bazı oyuncular için, "Ya iyi oyuncu; fakat sürekli benzer karakterleri mi canlandırıyor sanki?" eleştirisi yapılsa da herhangi bir gerekçe gösterilmediğinde bunun ne denli sığ bir yorum olduğu, oldukça net bir şekilde ortaya çıkıyor. Çünkü oyuncu, kötü bir performans göstermektense kariyerini sınırlı sayıda karakterleri canlandırarak anılmayı bile göze almış, kendini tanıyan, başarılı bir profesyonel olabilir. He, diyorsanız ki "Ya bu adam daha evvel neleri canlandırdı... Uzun süredir kolaya kaçıyor.", bu başka bir tartışma konusu.Metot oyunculuğu hakkında sayısız örneklendirme ile yüzlerce kitap yazılmış, her farklı yazar tarafından, "Şunu da yaparsanız tam oluyor, ben denedim, çok güzel gerçekten. Böyle biraz tuz, biber, üstüne de leblebi..." gibi saçma sapan, yemek tarifi kıvamında birçok farklı varyasyonu olduğu iddia edilse de özünde yukarıda kaleme aldığım kısa paragraftan bir satır fazlası bile etmeyecek bir yöntemdir. Geri kalanı ise insanın kendinde olanı tanıması, aradığını bulması ve kendi yöntemini keşfetmesinden ibarettir.Üç kişinin on dakikalık bir yürüyüşe beraber çıktıklarını düşünün. Sırasıyla 100, 80 ve 60 kiloya sahip bu üç kişi de farklı miktarda kalori yakacaktır. Aslında tüm diyetler, metotlar, tavsiyeler kişisel deneyimler üstüne dile getirilir. Genelleme yapmak, asla %100 doğruluk sağlamayacaktır.<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1649777650296.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.49" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Warner Bros.Bu metodu son yıllarda başarılı bir şekilde kullanmış ve çalışma arkadaşlarını irite ettiği kadar yaptıklarıyla benim de aklımda yer etmiş şahane bir aktör varsa o da Jared Leto'dur. Suicide Squad (2016) filminin çekimlerinin yapıldığı dönemde bu metot nedeniyle bazı uygunsuz davranışları da olmuş elbette. Canlandırdığı karakter, göz önünde bulundurulduğunda oldukça normal bir durum aslında.<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;" type="disc"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Çekimler devam ederken filmde sevgilisi rolünde olan ve Harley Quinn karakterini canlandıran Margot Robbie'nin evine, içinde kullanılmış birkaç prezervatifin ve farelerin de bulunduğu bir hediye paketi göndermiş. Kutudan çıkan kartta "Sevgiler, biricik pudingin, Bay J." yazıyormuş. Bu durum, Margot Robbie'nin eşi ve Leto arasında ufak bir soruna yol açmış.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Her ne kadar silinen sahnelerden de olsa filmde Joker ve Dead Shot (Will Smith) karakterleri karşı karşıya gelip kısa bir münakaşa içine giriyorlardı. Bu sahne tamamlandıktan sonra Leto, Will Smith'i tehdit etmeye başlamış. Role girdiği için en başta herkesçe normal karşılansa da birkaç gün içinde Will Smith'in evine içi kurşun dolu bir kese yollamış. Mafya jargonu içinde bu, "Seni öldüreceğim." demenin başka bir yolu. Kesede kaç kurşun varsa o sayıda sıkacağınızı belirttiğiniz bir mesaj.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Sette çalışanlara içi dolu bir silah doğrultup tehditler savurduğu da sıkça söylenmişti.</li></ul>"Bu da gereksiz ama ya..." diyebilirsiniz; ancak metot oyunculuğu bu gibi sorunların yanı sıra kamera karşısında harika sonuçları da beraberinde getiriyor. Tabii büyük psikolojik sorunları da ortaya çıkarıyor maalesef. Uzun yıllar içinde karakter ve kişilik bozuklukları, çoğu oyuncuda bir standart haline gelir. Kariyer adına fedakarlıktır bir nevi.<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(222, 3, 3); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left: 4px solid rgb(222, 3, 3); box-sizing: border-box;">"Sabahın sekizinde çekimim olmadığı halde neden mi sete gidiyordum? Çünkü Leto, kamera karşısına geçiriyordu ve bunu kaçırmak istemiyordum. Sadece ben de değil. Setin en kalabalık olduğu günler, onun sahnesinin olduğu günlerdi." -Will Smith</blockquote><img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1649778499323.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Sadet: Yönetmenlik yapmış ve bunu yapmaya devam edecek biri olarak şahsi fikrim, sadece oyuncu değil, sette çalışan herhangi biri çok iyi bir performans sergilediği sürece bazı yanlışları görmezden gelinebilir. Elbette bunun da bir sınırı var. Mads Mikkelsen ve Will Polter'a hak vermekle birlikte bunu tartışmanın saçma olduğu kanaatindeyim. Kim, kendini nasıl rahat hissediyorsa ve daha başarılı olacağını düşünüyorsa o şekilde çalışmalı. Zaten bir sorun varsa yönetmen kişi, bir orta yol bulacak ve bu işin altından kalkacaktır. Aksi taktirde başka mesleklere yönelebilir, manavlık gibi...

İşini sevenler için...

Bir Tür Deli Metodu, Stanislavski

Başta kültürü olmak üzere, sinemasının da büyük hayranıyımdır Uzak Doğu'nun. Yönetmen olma hedefi ile çıktığım bu yolda beni derinden etkileyen birçok yönetmene de sahiptir bu topraklar. Hayao Miyazaki, Kim Ki-duk, Bong Joon-ho, Chan-wook Park, Ang Lee ve bambaşka bir kulvarda olan Akira Kurosawa... Liste uzar gider.Tabii tüm Uzak Doğu bir yana, Japonya'yı sinema ve televizyonda farklı kılan bir kültür de mevcut. Manga ve anime.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Nedir bu manga?</h2><img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1649161951957.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.29" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Özetle Japon çizgi romanlarına verilen isimdir. Ancak ufak birkaç farklılık var bu "manga" ve çizgi romanlar arasında. Mangalar, sağdan sola okunurlar. Hem algımız gereği bildiğimiz&nbsp;son kısımdan başlar, hem de sayfalarda bulunan çizgi karelerini sağdan sola okursunuz. Çoğunlukla siyah beyaz olurlar.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Peki, anime?<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1649162204950.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.29" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></h2>Bu mangaların, Japon kültürüne özgü üslubu ile çizilmiş ve yine kendine özgü bir anlatım biçimi ile bezenmiş animasyon yapımlarına verilen isimdir. Genellikle mangaların canlandırması olsa da manga dışı birçok kaynağa da sahiptir. Çizgi film ile oldukça farklıdır. Yetişkinler içindir bir kere.Öyle, "Amaan, animasyon film işte." deyip geçme şimdi. Hollywood'da bile böylesine derinliği yüksek, kurgu konusunda kusursuz ve yönetmenliği ile göz dolduran film sayısı, oldukça azdır. Hatta bu az sayıdaki filmlerin bir kısmı bile, bahsetmiş olduğum animelerden (ç)alınmıştır. Örnek mi istiyorsun?👇<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Paprika (2006) -&nbsp;Inception (2010)<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1649162513131.gif" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.99" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></h3>Paprika&nbsp;(2006) filminde terapistlerin, hastalarının rüyalarına giriş yapabilmesini sağlayacak bir cihazın gelişim aşamasındayken kimliği belirlenmeyen kişiler tarafından çalınması sonucu oluşan kötü kullanımlar sebebiyle dünya tehlike altındadır. Genç ve idealist terapist Paprika'ya düşen ise bu kabusu sonlandırmaktır.Aslında Yasutaka Tsutsui tarafından 1993 yılında kaleme alınmış bir roman kendisi. 2006 yılında vizyona giren film ise Satoshi Kon tarafından senaryo haline getirilmiş ve yönetilmiştir. Inception'dan bahsetmeme pek gerek yok sanırım.Bu iki film arasında ana hikaye dinamikleri, karakterler, Ariadne'nin (Ellen Page) kostümü, fiziğe meydan okuyan koridorlar, her biri bilinçaltının farklı bir katmanını temsil eden "rüya-asansörleri" ve düş dünyasının cam gibi parçalanma özelliklerine sahip görsel efektler olmak üzere birçok benzerlik, hatta eşitlik vardır.Eleştirmenler tarafından büyük beğeni toplamış ve ABD'de bugüne kadarki en yüksek hasılatı toplayan anime filmi olmuştu.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Perfect Blue (1997) -&nbsp;Requiem For a Dream&nbsp;(2000)<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1649163366771.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.00" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></h3>Yine dillerden düşmeyen bir Hollywood yapımı ve esinlendiği bir Satoshi Kon filmi. Bu iki film arasında anlatım biçimi, hikaye ya da kurgu ile ilgili herhangi bir benzerlik bulunmasa da Darren Aronofsky'nin&nbsp;yönetmenliğindeki&nbsp;Requim For a Dream filminde bulunan bazı sahneler, Perfect Blue'dan birebir kopyalanmıştır. Aronofsky de Perfect Blue'nun yönetmeni Satoshi Kon'a olan hayranlığını dile getirmekten çekinmemiş.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Perfect Blue (1997) -&nbsp;Black Swan (2010)<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1649162744987.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.28" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></h3>Yine Perfect Blue ve yine bir Darren Aronofsky filmi, Black Swan. Oldukça benzer bir konuya ve işenişe sahipler aslında. İki filmde de ün getirecek bir işin zorluğu ve bu zorluğun baskısı altında ezilen karakterin kişilik bozukluğu, kişilik bölünmesi gibi rahatsızlıkları üstüne gelişen olaylar işleniyor. Masumiyetin yok oluşu, kötüye açılan kapının eşiğinden geçme ve kirlenme... İkisi de başarılı yapımlardır; ancak yine de Perfect Blue'nun verdiği tadı alamamıştım Black Swan filminden.Bu sefer çok daha derin benzerlikler bulunmasına rağmen Aronofsky, sorulan bir soru üstüne, "Asla. Asla bu filmimdeki hiçbir sahne ya da replik o filmden alınmadı." demişti. Ancak... Kandırmayalım birbirimizi hocam.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Princess Mononoke&nbsp;(1997) - Avatar&nbsp;(2009)<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1649162991427.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.34" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></h3>Hayao Miyazaki... Kendi alanında belki de en iyi isimlerin başında gelir. Bazı yönetmenlerin ondan esinlenmesi ise çok da şaşırtıcı değil; James Cameron olsanız dahi. Doğayı koruma, doğanın tanrıları, doğa üstü yaratıklar ve insanın doğa ile olan savaşı noktalarındaki benzerlikleri oldukça fazla. Avatar, birçok Hollywood yapımında bulunan klişelerle bezenmiş bir film olsa da Miyazaki'nin ince dokunuşlarına sahip. Ufak tefek değişiklikler, kaliteli görsel efektler, ilerlemiş teknoloji, benzer savaşlar, gelişmiş silahlar. Bunlar bir nebze farklı olsa da savaşanlar... Onlar aynı.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Kimba the White Lion (1965) - The Lion King (1994)<img src="https://images.aposto.com/2022/3/2/1649163079367.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.66" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"></h3>Kaynak: Mashable IndiaOsuma Tezuka, Japonya'ya animasyonu ilk getiren isimlerden biridir ve ilk eserlerinden biri de Kimba the White Lion'dır.The Lion King, 1994 yılında vizyona girdiğinde tüm Amerika ve Avrupa'nın takdirini kazanmış ve ödül yağmuruna tutulmuştu. Ancak birkaç ay sonra bu filmin, 1965 senesinde Japonya'da vizyona giren ilk anime filmlerinden biri olan Kimba the White Lion ile hemen hemen her konuda birebir aynı film olması üstüne sorulan soruya yönetmen Matthew Broderick, "Şey, ya zaten bizim filmimiz, o 1965'te vizyona giren filmin bir tür 'yeniden yapımı'. Farklı film demedik ki biz, ehe." minvalinde yaptığı açıklama ile eleştirilerin odağı olmuştu.Tabii Amerikan sineması bu haberlerin ayyuka çıkmasına engel olacak kadar kuvvetliydi ve çalıntı olan animasyon filmini tüm dünya ezbere bilirken, orijinali ise kendi ülke sınırları içerisinde asla ünlenemeyecek olduğunu bilip sessiz-sedasız bir şekilde beklemekte. Elimden bu kadarı geliyor Kimba'cım.

Bir Hollywood klasiği...

Uzak Doğu'nun Fikrinden, Batı'nın Masasına

Her zaman en çok oy alan kazanmıyor. Nasıl yani?

Bu Oscar Ödülleri Neye Göre Veriliyor?

Haberler bölümünde yer vermediğimiz, bu hafta çıkan taze bir haber vardı aslında. Kendisi çarpıcı bir konuya yelken açıyor ve üzerine özel olarak konuşulması gerektiğini düşündüğüm için bu bölüme sakladım. Öncelikle haberden bahsedeyim.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;" type="disc"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Amazon Prime, live-action bir God of War dizisi üzerinde çalışmaya başladığını duyurdu.</li></ul>Bu kulağa nasıl geliyor? İyi, iyi... Güzel yani. Seriyi seven ve tüm oyunlarını elden geçirmiş biri olarak söylüyorum, heyecan verici. Fakat bugün bahsedeceğim şey, God of War serisinin iç dinamikleri ya da dizi üzerine tahminlerim değil.<img src="https://images.aposto.com/2022/2/3/1647393273171.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Santa Monica StudiosSinema, neredeyse 120 yıllık bir geçmişe sahip ve bu geçmiş de dönemlere ayırılabilir. Her dönemde farklı bir tema, farklı bir janra hâkim oldu bu dünyaya. Örneğin 1940 ve 1950’li yıllarda savaş hakimken 1960’lı yıllarda aşk, 1970-1990 döneminde ise mafya ile çete savaşları vardı. Elbette kısa geçiş dönemleri yaşansa da 2010 senesinden günümüze kadar gelinen noktada net bir süper kahraman hikayeleri dönemi yaşıyoruz. Garip de bir dönem; çünkü izleyici, daha evvel sınırları çizilmiş, kuralları konulmuş ve belli bir çerçeveye oturtulmuş, sadece 5-6 farklı şablona ait onlarca aynı filmi izledi ve yine ilginçtir, çoğunlukla beğendi…<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">“Belli bir şablona göre derken?..”</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/2/3/1647393395492.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.21" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Know Your MemeMarvel Sinematik Evreni üzerinden bunu anlatmak, çok fazla filme ev sahipliği yaptığı için daha kolay olacak. Dikkatli bir şekilde bakacak olursanız, her filmde olay sıralamaları, neredeyse birebir örtüşecek şekilde ilerler. Yalnızca karakterler ve mekanlar değişir. Örneklendirme adına Marvel’ın göz bebeği, mahallenizin dostu Örümcek Adam’ı ele alalım. Serinin ilk iki filminde de karakterimiz normal hayatına devam etmeye çalışırken bir okul gezisi vuku bulur ve kahramanımız bir sebepten ötürü bu geziden ayrı düşmek durumunda kalır. Bir yandan sevdiği kız ile vakit geçirmek isterken diğer tarafta ise kötü adam olduğunu henüz bilmediği karakter ile bir şekilde etkileşim halindedir. Bu olaylar ilerlerken kimliğini, belli seviyede yakın olduğu insanlara açıklamak durumunda kalır. En sonunda ise kötü adamın gerçek kimliğini öğrenir ve bununla baş etmek zorunda kalır. İki filmi de temelde ayıran tek nokta, final sekanslarıdır. Genel hatlarıyla bu olay örgüsünü, karakterlerin yaşlarına ve konumlarına binaen sadece mekân değişiklikleri yaparak başka Marvel filmlerinde de görebilirsiniz. Buna en büyük örnek, Iron Man (2008) filmidir. Örnekler çoğaltılabilir.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">“E peki, bunu yapan bir tek süper kahraman filmleri mi yani Sinemacı Adam?!”<img src="https://images.aposto.com/2022/2/3/1647393783846.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="2.01" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Tabii ki de değil. Tüm janralara baktığınızda birbirinin kopyası yüzlerce, hatta belki binlerce iş görebilirsiniz. Dini ögelerle bezenmiş korku, avanak-romantik-komedi, kurşun geçirmez savaş kahramanı filmleri… Liste uzar gider. “Peki, bu iş nasıl oldu da bu hale geldi?” Gerçekten birçok sebebi var. Bugüne kadar oldukça yaratıcı, aklı başından alan, sayısız işin yapılmasından tutun da bu sektörde elle tutulur bir iş yapmak istedikten sonra harcanacak paranın her geçen gün katlanarak artıyor olmasına kadar. Bunlardan biri de sinemanın sözde sahiplerinin dışarıya kapalı oluşu. Konuyu dört koldan serdiğime göre, artık uçlarından tutup paket haline getirebilirim.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">“Sadede gel!..”</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/2/3/1647394090015.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.30" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Sene 2006-2007 civarlarında Amerika’da çok genç bir eleman var. Adı da Neil Druckmann. Naughty Dog isimli oyun şirketinde bir oyun yazılımcısı kendisi. Sinema da çok büyük tutkusu. İstiyor ki bir filmi olsun. Tabii filminin olması için önce bir senaryo şart. Oturuyor, karalıyor bir şeyler. Bitirdiğini düşündüğünde de sağa sola gidip sunuyor projesini. Onlarca yapım şirketi geziyor. Tabii ses, seda yok. Bir geri dönüş alamıyor genç Druckmann. Sonra diyor ki “Ya, ben bir oyun şirketinde çalışıyorum zaten. En iyisi bunu bir oyun senaryosu haline getireyim. Nasılsa programlama da biliyorum. Duruma göre hareket ederim, nedir yani? Hem belki içinde yer aldığım şirket, oyunu yapmaya da karar verir.” Elbette çok üstünkörü anlattım bu hikâyeyi; fakat bahsettiğim senaryo, ikinci oyunuyla birlikte tarihin en çok ödül alan oyunu “The Last of Us”ın senaryosu.The Last of Us dizisi, HBO’da halihazırda yapım aşamasında ve 2023 senesinde yayına girmesi bekleniyor. Hani demiştim ya bir önceki paragrafta, “Onlarca yapım şirketi geziyor Druckmann.” diye. Bu şirketlerden biri de Warner Bros. Peki, HBO hangi medya kuruluşuna ait? O da Warner Media. Ne değişti de bu karar alındı peki? Çünkü artık The Last of Us, milyonlarca seveni olan hazır bir marka. Yok mu başka oyundan devşirme yapım örnekleri?<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Halo: En köklü oyun serilerinden biri. 24 Mart tarihinde Paramount Plus platformunda ilk sezonuyla yayında olacak.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Arcane: Geçtiğimiz sene&nbsp;Netflix'te animasyon türünde izlenme rekorları kırdı. Şahane iştir. Önümüzdeki haftalarda kendisi hakkında kaleme alacağım bir yazı sizi bekliyor olabilir.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Castlevania: 4 sezon süren şahane bir animasyon diziydi. Bu oyun serisinin geçmişi, neredeyse 40 yıla dayanıyor.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">The Cuphead Show: Zorluğu ile dillere pelesenk olan oyunun dizisi, geçtiğimiz ay Netflix'te yayına girdi.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Witcher:&nbsp;RPG (Rol yapma oyunu) dediğinizde akla gelen ilk isimlerden biri ve tarihin en çok ödül kazanan ikinci oyun serisi konumunda. Üçüncü sezonunun eli kulağında.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Uncharted, Tomb Raider, Assassin's Creed ve daha birçok marka da başarısız bir şekilde beyaz perdeye yakın tarihlerde uyarlandı.</li></ul><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">“Sadet ve saadet farklı şeyler.”</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/2/3/1647395322331.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="2.01" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: MediumDaha evvel de oyun senaryoları, beyaz perde ya da TV ekranlarına uyarlandı elbette; fakat bu denli sık yaşandığı bir dönem, tarihte hiç olmamıştı.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; list-style-position: inside; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="text-align: left;" style="text-align: left; box-sizing: border-box;">Yakın zamanda yayına girmiş ya da girecek olan bunca oyun uyarlaması yapımı görüyor olmak,</li><li fr-original-style="text-align: left;" style="text-align: left; box-sizing: border-box;">Netflix ve Amazon Prime gibi sektörün dev platform yöneticilerinin de zaman zaman çıkıp, "Artık eskisi gibi hikayeler gelmiyor. Yeni yazarlar çıkmıyor." açıklamaları,</li><li fr-original-style="text-align: left;" style="text-align: left; box-sizing: border-box;">Risk planlaması çerçevesinde yeni bir marka yaratmak yerine, hazır markalara harcanan devasa paralar,</li><li fr-original-style="text-align: left;" style="text-align: left; box-sizing: border-box;">Seyircinin bu yapımları talep ediyor olması,</li><li fr-original-style="text-align: left;" style="text-align: left; box-sizing: border-box;">Uyarlamalarda birçok işin kendiliğinde çözülme kolaylığı,</li><li fr-original-style="text-align: left;" style="text-align: left; box-sizing: border-box;">Ve en önemlisi: Oyun sektörünün son 10 senede gelir-gider tablosunda sinema sektörünün fazlasıyla önüne geçmiş olması.</li></ul>Tüm bunların ışığında sinemada -en azından şu an için- yeni hikayelerin üretilememesi, kısaca denizin bitmesi sonucu, yüz yılı aşkın süredir ana akım adına dışarıya kapalı olan bu sektör, daha 5-6 yıl öncesine kadar burun kıvırdığı ve kapısından içeriye asla adım attırmadığı oyun sektörünün kapısını kendisi çalmak zorunda kaldı. Hani dönemlerden bahsetmiştim ya, kim bilir belki de bundan 50 yıl sonra, "Oyun senaryolarının sinemadaki altın çağı" olarak adlandırılacak döneme girmişizdir bile.Bundan rahatsız olmasam da mutlu değilim elbette. Yanlış anlaşılmasın, oyun senaryolarından bahsetmiyorum. Bu, "Sinema camiasında yeni kalemler yetişmiyor." safsatasının tüm dünyada -neredeyse- kabul görmesini kastediyorum. Çünkü emin olun; kendini göstermeye çalışan, çok yetenekli kalemler, yönetmenler var ve tabiri caizse kendilerini yırtıyorlar bir yerlere gelebilmek için. Fakat bu sektörün yeniliğe kapalı oluşu... Velhasıl bağımsız bir yönetmen olarak sana karşı kalbim biraz kırık, sinema ve camiası. Ama muhakkak bir gün bizim de çiçeklerimiz açacak. Üstelik üç ayak üstünde, kaliteli bir lens eşliğinde...

"Hatta sinemayı geçiyorsun, ileride caminin karşısı..." Deniz biter mi kardeşim? Bitti.

Sinemada Gelinen Son Nokta

Geçen hafta olduğu gibi, bu hafta da zamanda biraz geriye gidelim, şöyle 1930'lar olsun. Bugün etrafınızdakilere, hatta kendinize bile sorsanız, sinema adına çok da gelişilmemiş yıllar olduğu düşüncesinin yaygın olduğunu göreceksiniz. Fakat şöyle düşünün, henüz günümüzde var olan yapımların neredeyse hiçbiri çekilmemiş; aklınıza gelen her fikir, aslında yeni ve taze bir iş kapısına çıkıyor. Ne yaparsanız yapın, yaratıcı olarak nitelendirilecek ve bu sayede isminizi duyurmak adına büyük bir şansa sahip olacaksınız. Yani işin tekniğine bile çok da girmenize gerek yok. Hatta yönetmenlik adına bir şey bilmeseniz bile olur. -mu?-En azından o dönemin demirbaş olan yazar ve yönetmenleri böyle düşünmemiş olacak ki 1930'lu yıllar, sinema için Altın Çağ'ın başlangıcı olarak adlandırılıyor. Yasujirô Ozu, Charlie Chaplin, Ernst Lubitsch&nbsp;ve daha niceleri. Aslında onlarca isim var o dönemden sinema tarihine kazınmış olan; ancak yaptıkları işleri beğendiğim isimler bunlar. He, bir de Alfred Hitchcock var; şahsım adına bu dönemde sanatını icra etmiş ve ilerleyen yıllar içinde de her yeni yapımında kalemini ve tekniğini geliştirmiş nadide isimlerden biri. Kendi adına en verimli dönemi, 1950-1970 yılları arasında olsa da hayatının sadece bir döneminde değil; tamamında bu işin merkezinde olan isimlerden biri. Kendisini belli bir döneme hapsetmeye gücünüzün yetmeyeceği kadar harika işler çıkarmış, korku-gizem ve gerilim türlerinin belki de tarihte yer alan en kuvvetli ismi kendisi. -Öyle-<img src="https://images.aposto.com/2022/2/2/1646778708675.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.50" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Bu türlerin ismini okuduğunuzda, aklınıza bugünlerde vizyona giren saçma sapan filmler gelmesin. Hitchcock, bugünün bile çok ötesinde işler ortaya koymuş, sizi filmlerinin her anında meraklandıran, "Acaba sonunda ne olacak? Şimdi işler nereye gidiyor böyle?" şeklinde cümleler kurduran, kurgusu, replikleri ve çekim teknikleriyle hâlâ birçoğumuza esin kaynağı olan bir "film-maker"dır. Kendisi, hakkında asla kısa cümleler kuramadığım ve çıktığım bu "yönetmen olma" yolculuğunda bana da deniz feneri olan isimlerdendir.&nbsp;Kısa kesiyorum.Yaptığı işlerle birçok övgüye mazhar olan Hitchcock, duyguyu izleyiciye en iyi şekilde geçirmeyi hedefleyen şahsi kamera açılarının yanı sıra senaryo adına da bazı teknikler geliştirmiştir.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Bir Senaristin Oyuncağı, "MacGuffin"</h3>Macguffin, bir senaryo ya da kitapta yalnızca tetikleyici görevi gören, içeriğinin izleyici için hiçbir önemi olmayan; ancak filmdeki karakterler adına hayati önem taşıyan nesnedir. İlk olarak, isim babası da olan Alfred Hitchcock tarafından "The 39 Steps" (1935) filminde kullanılmıştır.Hitchcock'un deyimiyle "MacGuffin, birçok casusluk filminde görülen, casusların peşinde olduğu şeydir." Yani çok önemli bir şey olduğunu bilirsiniz; fakat ne olduğunu görmenize ya da bilmenize gerek yoktur. MacGuffin, olabildiğince belirsiz ve bir o kadar amaçsız olmalıdır. Biraz örneklendireyim.<h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"The 39 Steps" Filmindeki 39 Adım</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/2/2/1646777535246.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Talk Film SocietyFilm, masum bir adamın gizemli 39 adım üzerindeki İngiliz sırlarına bulaşmasını konu alır. İzleyici, film boyunca karakterlerle birlikte 39 adımın ne olduğunu bilmez; ancak ne denli önemli olduğunun farkındadır.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Cast Away" Filmindeki Kargo Paketi<img src="https://images.aposto.com/2022/2/3/1646793743589.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="2.01" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550"></h3>Kaynak: What CultureRobert Zemeckis'in Cast Away filminde Tom Hanks, bir uçak kazası sonucu ıssız bir adaya düşen bir FedEx çalışanı olan Chuck Noland'ı canlandırıyordu. Voleybol topu ve birkaç FedEx paketi dışında elinde pek bir materyali olmayan Chuck, açmamak üzere bir adet kargoyu kenara ayırır.&nbsp;Paket asla açmadığından, izleyici deiçinde ne olduğunu asla bilmez. Buna rağmen Chuck, paketi korumak için zaman zaman hayatını tehlikeye atar. Tam bir MacGuffin örneği... idi. Ancak filmin yönetmeni Zemeckis, yıllar sonra pakette ne olduğunu açıkladı: İki şişe salsa sosu... Gördüğünüz gibi,&nbsp;bazen gizem en iyisidir.<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Pulp Fiction" Filmindeki Çanta</h3><img src="https://images.aposto.com/2022/2/2/1646778221985.gif" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="2.36" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: GiferOrijinal MacGuffin örneklerinin, modern dönemde yer alan, belki de en ünlüsü olabilir. Tarantino, zaten MacGuffin olması amacıyla senaryoya böyle bir çanta ekliyor. Bu konuda ciddiyim.Senaryo yazmayı deneyenler bilir, bazen detaylarda boğulur, fazla sorgularsınız, "Ya, bu öyle bir şey olmalı ki karakterler bunun için adam öldürmeli ve izleyici de bu karakterlere hak verebilmeli. Ama ne olsun? Ne olsun?..." dediğiniz bir şeyler arar durursunuz. Bir şey olmasın işte; MacGuffin'i kullanıp devam etmek gerek. Tarantino da aynı bu şekilde yapıyor aslında. Hem tekniği bilenler de filmi izledikten sonra, "Hitchcock izleyip sinema okuyormuş vaay." düşüncesine kapılırken bilmeyenler de "Ya, ne vardı o çantanın içinde kardeşim? Göstermediler. Anlayan var mı? Hemen Google." benzeri ibareleri peşi sıra kullanacaktır. Akılda kalıcı bir unsur kısacası.Pulp Fiction filminde bütün mesele, bu çanta ile başlayıp bu çanta ile son buluyor. Karakterler adına ölümcül derecede önemli bir kere, arada açıp bakıyorlar içindekine, ne olduğunu görmediğimiz, sarı, parlak ve değerli bir nesne var. Buna bakan karakter, sigarasından bir nefes çekiyor ve gözlerini ayıramıyor o cisimden. Fakat izleyici, bu çantada ne olduğunu asla öğrenemiyor. Çünkü mesele, çantada neyin olduğu değil, çantanın ne denli önemli olduğunda gizli.&nbsp;Senaryoyu bağlayan şey, nesnenin kendisi değil; karakterleri harekete geçmeye zorlayan duygudur. Ama yine de Show Business bültenini takip eden nadide okurlar için tüm imkanları seferber ettim ve çantanın içinde gerçekte ne olduğunu öğrendim. Evet, "Bu konuda ciddiyim." derken ciddiydim. Tarantino da içinde ne olduğunu bilmediği için onu refere edecek bir takım şeyler yerleştirmiş çantaya. Yine de sette kullanılan çantanın ta kendisini görmüş oldunuz. Afiyet olsun.<img src="https://images.aposto.com/2022/2/2/1646777866078.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.34" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">One Piece anime serisinde tüm dünyanın peşinde olduğu One Piece isimli hazine, bininci (1000.) bölüme gelinmiş olmasına rağmen, henüz bulunamamıştır. Batman'in sahip olduğu ve bazı serilerde sadece sözü geçen Kriptonit&nbsp;yüzük de şöyle bir kenarda dursun, Alkolik Muhabir'den bu haftalık bu kadar. Fakat devam ediyoruz.👇

Macguffin bir oyuncu ismi değil, yanlış anlaşılmasın. Bir teknik. Hikayeyi kökünden değiştiren bir teknik...

Alfred Hitchcock Ve Ortak Bilinmez

Sinemada fotoğraf değil, akış önemli...

Biraz Hüzün Biraz Neşe, "The Batman"

Haberler bölümünde yer vermediğim, bu hafta çıkan taze bir haber vardı aslında. Kendisi derin bir konu ve üzerine özel olarak konuşulması gerektiğini düşündüğüm için bu bölüme sakladım. Öncelikle haberden bahsedeyim.• Warner Bros, Rusya'nın Ukrayna'yı işgali nedeniyle The Batman filmini Rusya'da gösterime sokmaktan vazgeçti.Ardından ne oldu? Sony&nbsp;de Warner Bros'un bu aksiyonunu takip ederek Jared Leto'nun başrolünde olduğu Morbius&nbsp;filminin Rusya gösterimini iptal etti ve Rusya'nın işgalinin devam etmesi halinde tüm yapımları için aynı tutumda olacağını açıkladı.Başlangıç: Aslında 28 Şubat Pazartesi günü ilk harekete geçen yapım şirketi Disney&nbsp;idi. 10 Mart tarihinde Pixar'ın elinden çıkacak olan Turning Red filmini, işgal sebebiyle Rusya'da gösterime sokmayacaklarını duyurmuşlardı.<img src="https://images.aposto.com/2022/2/3/1646182260807.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.91" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Metro<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Zamanda biraz geriye gidelim, yaklaşık bir asır kadar. 1918 yılındayız. İçinde olduğumuz için siyah-beyaz değil. I. Dünya Savaşı, henüz bitmiş; birçok sanat dalı ve biz de etkilenmişiz tabii. Yani biz iyiyiz de sinema biraz şey gibi... toy. Az sayıda savaş filmi görüyor olsak da sinema pek etklenmiyor bu durumdan. Çünkü henüz balık mı yoksa et mi olduğu bile belli değil. Teknoloji ortada, teknikler deseniz emekleme aşamasında, anlatım türü deseniz klasik...Şimdi tarihi biraz ileriye alıyorum hazırsanız. 1940 senesindeyiz. II. Dünya Savaşı ilan edileli yaklaşık bir sene olmuş. İşte bu noktada sinema adına bir şeyler değişiyor. Charlie Chaplin, 15 Ekim 1940 tarihinde The Great Dictator&nbsp;isimli filmini vizyona sokuyor. Bu zamana kadar her aşamasında -mecburi- deneysel olan sinema, bir kırılma anı yaşıyor ve her daim kullandığı tek anlatım türü olan klasik tarzdan çıkıp hiciv&nbsp;ile tanışıyor. Üstelik zamanının çok ötesinde esprili bir dil ile. Biz de o yıllarda sinemayı kendine mesken bellemiş bireyler olarak üstümüze düşeni yapıyor ve "Vaay, bu ne be?!" diyoruz. Diyoruz ki sinema ilerleme kaydediyor...<img src="https://images.aposto.com/2022/2/3/1646185990270.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.30" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: IMDB<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">İşte bu noktadan sonra sinema, geri dönüşü olmayan bir değişime uğruyor. Film, Nazi Almanya’sında yasaklansa da savaş boyunca hem yönetmenler hem de sinema salonlarının tek gayesi, -kendilerince- davaya katkı sunan işler ortaya koymaktı. "Nazileri top ve tüfekle durduramıyor muyuz? Öyleyse kalemimizi oynatıp sanatımızı konuşturur ve sesimizi duyururuz." mantığı, iyiden iyiye yaygınlaşmıştı. Öyle ki işgal edilen ülkelerde Hitler'in ilk icraatlarından biri, sinema salonlarını kapattırmak oluyordu. Almanya’nın Belçika’yı işgalindeki gibi.Tabii, Hitler'in kapattıracak sinema salonu bulamadığı ülkeler de mevcuttu. Bunun söz konusu olmadığı yerlerde savaşın getirdiği ekonomik sıkıntılar ve can pazarındaki büyük hareketlilik nedeniyle zaten halkın sinemaya gitme talebi içerisinde bulunması, bir garip olurdu, di mi? Hatta artan bilet fiyatları ve muhtemel bir hava saldırısında kolayca hedef alınabilme ihtimalini de göz önünde bulundurunca... Hayır, öyle olmadı. İnsanlar her şeye rağmen, savaşın gidişatından haberdar olabilmek için sinemaya gitmeye devam ettiler. Hem de yer altında... Çünkü bunu dava olarak gören yönetmenler, artık belgesel türüne geçiş yapmıştı bile.<img src="https://images.aposto.com/2022/2/3/1646187736961.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.79" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable" width="550">Kaynak: Mubi<hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: medium none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;"><h3 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">"Savaş olmasaydı, Hollywood da bu denli güçlü olamazdı."</h3>Savaş öncesinde sinema, öncelikle Fransa, Danimarka ve İtalyalı yönetmenlerin önderliğinde yaşamını sürdürüyordu. Bu topraklardan çıkan filmler, tüm Avrupa ve Asya kıtasına zamanla yayılıyordu. Mesela bizim ülkemizde özellikle Fransız filmleri gösterime giriyordu. Zaten az sayıda olan filmlerin adı, ortalama beş sene kadar zirvede kalabiliyordu. Savaş sonrasında ise sinemanın manipülasyon gücü keşfedilmiş ve başta Almanya ile Rusya olmak üzere pek çok Avrupa ülkesi, yerel sinemasını güçlendirmeye karar vermişti. Tabii dünyanın yeni süper gücü ABD durur mu?&nbsp;Halihazırda 15-20 sene aralığında, oldukça yerel, yeni tekniklere ve yüzlere fazlasıyla karşı olan Hollywood sinemasının kapılarını kırıp dağıtım olanaklarını geliştirmek adına kesenin ağzını sonuna kadar açıp bu alanda tartışmasız bir hakimiyet sahibi oldu. "Tarihi, yalnızca kazananlar yazar."&nbsp;söyleminin uçmasına müsaade etmeyip yazıya döktüğü gibi, bunu bir de beyaz perde ile perçinledi.&nbsp;Velhasıl II. Dünya Savaşı, birçok savaşta olduğu gibi, toplumları derinden etkileyip asla kapanmayacak yaralar açtı elbette. Aklıma şu söz geliyor, "Sanat, acılardan beslenir." Doğru; fakat böyle olacaksa varsın beslenmesin, gelişmesin...

Oğuz Altınöz

O Bir Efsane, Seinfeld