<img src="https://images.aposto.com/2026/1/1/1771250296785.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.54" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h1 fr-original-style="" style="font-size: 2em; margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Annelik çıkmazlarına kitap reçetesi</h1>Annelik ilk günden itibaren her kadının kendi içinde yaşadığı bir çatışma. Bu süreçte kadınlardan çok önemli duygularını bastırmaları bekleniyor, paylaşmamaları, yok saymaları... Anneliğin ağır sorumluluğu altında yolunu bulmaya çalışanlara eşlik edecek, onlara yalnız olmadıklarını hissettirecek kitaplardan bir seçki...Yazı: Aslı PerkerBu hafta okurumuz D.Ç.'den gelen soru annelik çıkmazlarına dair:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9);" style="color: rgb(9, 9, 9); margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">"Annelik bambaşka bir şey. Hem mucizelerle dolu, hem de sorumluluğu çok fazla. Bu durumları nasıl aşacağımı bilemiyorum, çıkmaza giriyorum, kitap önerileriniz var mı? D.Ç."</blockquote>Sevgili D.Ç., bildiğim yerden sordunuz, teşekkürler. Ama zaten anne olan hangi kadın bu çelişkileri bilmez ki? Zira bana öyle geliyor ki annelik ilk günden itibaren aslında kadının kendi içinde de yaşadığı bir çatışma. Kimi bunun farkındadır kimi değil. Farkında olan bir nebze sıkıntısını nasıl çözeceğini düşünür, farkında olmayan yani toplumun ona yüklemiş olduğu rolü sevgiyle ve sabırla kabul eden kişi ise iç sıkıntısının adresini bulmakta zorlanır.&nbsp;Şimdi hiç vakit kaybetmeden konuyla ilgili dönüp Melanie Klein’a&nbsp;bakalım. Klein çocuğun doğduğu anda anneyi bir nesne olarak gördüğünü söyler ve bu nesne çocuk için hem iyi hem kötü olabilir. Bu teoriye göre annelik yükünü ise şöyle açıklayabiliriz: Anne çocuğun içinde her zaman idealize edilen, ama saldırılan ve suçluluk üreten bir figürdür. Annelikte suçluluk duygusu hem çok erken başlar hem de gitgide derinleşir. Kadın çocuğun iç dünyasında adeta bir savaş alanıdır.&nbsp; <p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#e06535" color="#000000" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#e06535 !important;color:#090909 !important" href="https://aposto.com/s/bibliyoterapide-bu-hafta-annelik-cikmazlarina-kitap-recetesi?a=customButton" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(224, 101, 53) !important; color: rgb(9, 9, 9) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">YAZININ DEVAMI</a>

Duende

Bazen bir karakter, bazen bir kurgu, bazen de konusunda uzman bir yazar hiç beklemediğimiz bir anda yolumuzu aydınlatabiliyor. Bibliyoterapi'nin amacı da bu: Kitaplar aracılığıyla hayattaki dertlerinize deva olmak.&nbsp;Ne beklemelisiniz?&nbsp;Bu köşede edebiyat bölümü mezunu, yüksek lisansını psikolojide tamamlamış 20 yıllık bir yazarın biriktirdiği deneyimlerden yola çıkan, edebiyatı ve psikolojiyi dengede tutmaya çalışan kitap tavsiyeleri bulacaksınız.Nasıl ulaşabilirsiniz?&nbsp;Sorularınızı perkerasli@gmail.com e-posta adresi ya da @<a fr-original-style="" href="https://www.instagram.com/bibliyoterapi_asliperker/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">bibliyoterapi_asliperker</a> Instagram hesabı üzerinden, ister isminizle isterseniz de bir rumuzla gönderebilirsiniz.Bu hafta okurumuz D.Ç.'den gelen soru annelik çıkmazlarına dair:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9);" style="color: rgb(9, 9, 9); margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">"Annelik bambaşka bir şey. Hem mucizelerle dolu, hem de sorumluluğu çok fazla. Bu durumları nasıl aşacağımı bilemiyorum, çıkmaza giriyorum, kitap önerileriniz var mı? D.Ç."</blockquote>Sevgili D.Ç., bildiğim yerden sordunuz, teşekkürler. Ama zaten anne olan hangi kadın bu çelişkileri bilmez ki? Zira bana öyle geliyor ki annelik ilk günden itibaren aslında kadının kendi içinde de yaşadığı bir çatışma. Kimi bunun farkındadır kimi değil. Farkında olan bir nebze sıkıntısını nasıl çözeceğini düşünür, farkında olmayan yani toplumun ona yüklemiş olduğu rolü sevgiyle ve sabırla kabul eden kişi ise iç sıkıntısının adresini bulmakta zorlanır.&nbsp;Şimdi hiç vakit kaybetmeden konuyla ilgili dönüp Melanie Klein’a&nbsp;bakalım. Klein çocuğun doğduğu anda anneyi bir nesne olarak gördüğünü söyler ve bu nesne çocuk için hem iyi hem kötü olabilir. Bu teoriye göre annelik yükünü ise şöyle açıklayabiliriz: Anne çocuğun içinde her zaman idealize edilen, ama saldırılan ve suçluluk üreten bir figürdür. Annelikte suçluluk duygusu hem çok erken başlar hem de gitgide derinleşir. Kadın çocuğun iç dünyasında adeta bir savaş alanıdır.&nbsp;Çocuk onu sürekli bilinçdışı düzeyde idealize ettiği ama aynı zamanda öfkesini de ona yönlendirdiği için anne kendini yetersiz hisseder. Ona karşı olan saldırının farkındadır, ama düşünün ki bir insan olarak buna cevap verememektedir. Açıkçası benim gördüğüm kadınların anne oldukları andan itibaren onlardan insan olduklarını, herhangi biri, etten kemikten biri olduklarını unutmalarının beklendiği. Çok tuhaf değil mi?&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Artık hata yapamazsınız, gözünüz her an açık olmak zorundadır. Size karşı çocuğunuz tarafından yönlendirilen, zaman zaman zorbalamaya kadar varan davranışlara sabırla baş eğmelisinizdir. Kabul edelim, bu kimse için kaldırılabilir olamaz.</li></ul>Üstelik bu noktada şikayet etmeye de hakkınız yok. Toplumda kutsal görevini yapmak istemeyen pozisyonuna düşmeniz an meselesi. Ben en başından beri şunu açıkça söylüyorum: Ben çocuğumu seviyorum ama annelik müessesesi çok zor ve sevilesi bir şey değil.&nbsp;Klein’a göre çocuğun bilinçdışı dünyasında sürekli “iyi nesne” olmak zorunda kalmak yorucudur. Belki de annelerden beklenen şey, hiçbir zaman “kötü anne” olmamalarıdır. Oysa çocuğun ruhunda bile anne iki parçalıdır. Yani bir anne kendisine atfedilen her görevi harfiyen yerine getirmiş olsa bile çocuk onun bazı anlarını kötü annelik olarak görebilir.&nbsp;Hâl böyleyken bizden beklenen aslında bir mucize. Yani çocuk da dahil her şey size karşı olacak, yükünüz ağır olacak ama siz buna hiç isyan etmeyeceksiniz, etmemekle kalmayıp bu işi çok seveceksiniz. Mümkün değil. Bu fikirle barıştığımız anda işlerin değişeceğini düşünüyorum sevgili D.Ç. Eğer ölümsüz değilseniz hissettiklerinizin çok doğal olduğunu, yükün ağır gelebileceğini, bunun iç dünyanızda sarsıntılara sebebiyet vereceğini kabul etmeniz doğal.&nbsp;Naçizane kendi deneyimimden bir parça da paylaşmak isterim. Ben çocuğuma bu konuda şeffaf davranıyorum. Yani onu çok sevdiğimi ancak onun kadar insan olduğumu, duygularım, kafa karışıklıklarım, insani ihtiyaçlarım olduğunu anlatıyorum ve gözlerinin içine bakıp (belki de nafile) anlamasını bekliyorum.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Oya Baydar'dan 'Hiçbiryer'e Dönüş'</h2>Gelelim bize hangi kitaplar şifa olur? Hiç düşünmeden Oya Baydar’ın hemen hemen bütün romanlarını önerebilirim. Bilemiyorum kendisinin edebiyatına ne kadar hâkimsiniz ancak benim onda bulduğum en önemli tesellilerden biri bir anne olarak anlaşılma hissi.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Oya Baydar kutsal anne formundan uzak durur, onun kadınları anne oldukları kadar etten kemikten insanlardır ve hatta direnişçilerdir. Doğru bulunsun bulunmasın kendi hayatlarını ön plana koyabilirler.&nbsp;</li></ul>Baydar deneyiminize (eğer okumadıysanız) Hiçbiryer’e Dönüş&nbsp;ile başlayabilirsiniz. Yıllardır sürgünde yaşayan devrimci baş karakterin Eylül adında bir oğlu vardır ve o devrim için savaşmanın doğurmaktan daha önemli olduğu yıllarda çocuğunu dünyaya getirmiştir.&nbsp;“Çocuk hayatımızın odağı, amacı değil, ekiydi. Tarihe, geleceğe, bütün insanlara, bütün çocuklara adanmış yaşamımızdan aslan payı istemeye hakkı yoktu. Peki neden doğurdum onu?” diye sorar ama kesin bir cevap veremez. Tek hatırladığı devrimcilerin düşüncelerine inat siyasi bir yaşam ve duruşla anneliğin bir arada götürülebileceğini göstermek için doğurduğudur. Ancak ikisini birlikte yürütememiş ve aslında oğlundan uzaklaşmıştır.&nbsp;Bana Baydar bu konuya biraz şüpheci bakar, okur kadar kendini de sorgular gibi geliyor, yani&nbsp;bu kadın kendi hayatını önceleyerek iyi mi yapmıştır kötü mü? Bu bir soru ama bence daha önemli soru şu, sürekli kendimize bunu sormak yani kendimizi iki seçim arasında bırakmak zorunda mıyız? Bu çelişkiyle yaşamak hiç kolay değil zira.<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Elena Ferrante'den 'Sen Gittin Gideli'</h2>İkinci romancımız Elena Ferrante. Ferrante, Napoli Romanları'nda da kesinlikle annelik meselesine eğiliyor ama benim burada tavsiye edeceğim kitabı Sen Gittin Gideli.&nbsp;Kurgusu fazlasıyla&nbsp;Sylvia Plath’in hayat hikayesini anımsatıyor. Olga adında bir kadın kocası tarafından terk edilince iki çocuğuyla kalır ve psikolojisi gitgide bozulurken hayatın zorluklarıyla da mücadele etmek mecburiyetinde kalır. Hayatın en büyük zorluğu da aslında bu debelenme hâlinde iki çocuğuna hâlâ annelik yapmaya çalışması ama bunun ona fazla gelmesidir.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Burada anne kendi ihtiyaçlarına ve arzularına odaklanmak için çocuklarını geçici olarak terk etmiştir diyebiliriz. Fiziksel olarak oradadır ama ruhsal olarak kendi dünyası içinde büyük bir savaş vermektedir. Annenin &nbsp;“mükemmel” insana dönüştüğü, kendini feda eden anne efsanesinin hâlâ çok yaygın olduğu düşünüldüğünde, bu anlatının reddedilmesini görmek güzel.&nbsp;</li></ul>Şöyle bir etrafınıza bakarsanız bunu zaten boşanmış çiftlerde kolaylıkla gözlemleyebilirsiniz. Erkek kolaylıkla çekip gider ve hayatına devam ederken kadın gidemez, çocuklarını terk edemez, hayat mücadelesine hiçbir şey olmamış gibi devam eder ama akıl sağlığını yitirebilir. En azından şunu düşünün, birinden ayrılmak, bir ilişkiden kopmak zaten zorken bunu bir de çocuğunuzun ruh sağlığını korumaya çalışırken yapmak daha da yıpratıcıdır.&nbsp;<h2 fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Adrienne Rich’den 'Kadından Doğma'</h2>Gelelim üçüncü şifa kaynağımıza: Adrienne Rich’den Kadından Doğma.&nbsp;Rich’e göre kurumsallaşmış annelik, kadınlardan zeka yerine annelik "içgüdüsü",&nbsp;kendini gerçekleştirme yerine özverili olma, kendini yaratma yerine başkalarıyla ilişki kurmayı talep eder. Ve tahmin edin aslında bu düzeni kim kurmuştur? Tabii ki ataerkil toplum.&nbsp;İşin kötüsü bu düzenin yürümesi için de diğer kadınları polisliğe özendirmiş ve herkesten önce kadınları birbirlerini eleştirmeye teşvik etmiştir. Üstelik o ataerkil kontrolün nereden çıkacağı da hiçbir zaman belli değil. Kontrolcü sizin çok medeni görünen eşiniz de olabilir, profesör doktor babanız da. Kitaptan paylaşacağım alıntı sanırım konunun da özü.&nbsp;<blockquote fr-original-style="" style="margin: 0px 0px 1em; border-left: 2px solid rgb(94, 53, 177); padding-left: 5px; box-sizing: border-box;">“Anneler: çocuklarını okuldan alıyor; veli toplantısında sıralar halinde oturuyor; süpermarkette bebek arabalarında huysuz bebeklerini sakinleştiriyor; işten sonra eve dönüp akşam yemeği hazırlıyor, çamaşır yıkıyor ve çocuklarla ilgileniyor; çocuklarına iyi bakım verebilmek ve uygun okullar bulabilmek için mücadele ediyor; ev sahibi tahliye tehdidinde bulunurken çocuk yardımı çeklerini bekliyor; zevk ve rahatlamanın tek yolu seks olduğu için yine hamile kalıyor; hassas iç organlarına uzun iğneler batırtıyor; dışsal olarak tamamlanmamış rüyalarından bir çocuğun ağlamasıyla uyanıyor—annelerin fantezilerine, gündüz rüyalarına ve hayali deneyimlerine bakabilseydik, öfkenin, trajedinin, aşırı yüklü aşk enerjisinin, yaratıcı çaresizliğin somutlaşmış halini görürdük, annelik deneyimini parçalayan kurumsal şiddet mekanizmasını görürdük.”</blockquote>Bu üç önerinin size yalnız olmadığınızı hatırlatacağını düşünüyorum. Ne annelikten ilk yorulan sizsiniz ne de bunu itiraf etmekten ilk korkan. Bizden çok önemli duygularımızın bastırılması isteniyor, paylaşılmaması, yok sayılması. Oysa biliyoruz ki “anne sabırlıdır,” “anne yorulmaz,” “anne sıkılmaz,” “anne şikayet etmez,” ve “anne her koşulda çocuğunu sevmekten haz duyar” iç sesi kolektif süperegonun sesidir ve bastırılan duygular öfke, sıkılma, kaçma isteği, yetersizlik duygusu ve belki de en kötüsü çocuğa karşı ambivalans (sevgi nefret döngüsü) davranış olarak kendini gösterir.&nbsp;Şimdi bu kitapların ışığında bir kez daha fark etmenizi umuyorum: Siz de herkes kadar etten kemikten bir insansınız. Reçete aşağıda, sevgilerimle.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Oya Baydar, Hiçbiryer’e Dönüş, Can Yayınları, 223 syf.&nbsp;</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Elena Ferrante, Sen Gittin Gideli,&nbsp;Everest Yayınları, 232 syf.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Adrienne Rich, Kadından Doğma,&nbsp;Otonom Yayıncılık, 368 syf. &nbsp;</li></ul>

Annelik ilk günden itibaren her kadının kendi içinde yaşadığı bir çatışma. Bu süreçte kadınlardan çok önemli duygularını bastırmaları bekleniyor, paylaşmamaları, yok saymaları... Anneliğin ağır sorumluluğu altında yolunu bulmaya çalışanlara eşlik edecek, onlara yalnız olmadıklarını hissettirecek kitaplardan bir seçki...

Bibliyoterapi'de bu hafta: Annelik çıkmazlarına kitap reçetesi

Anneliği kutsallık halesiyle taçlandıran, kadınları annelik kimliğine sabitleyen ve annelik deneyiminin içgüdüsel olduğunu varsayan anlatılar tarihin her döneminde kadınların aleyhine işledi. Hatta onların prangası oldu. Anneliğin zorluklarının, çelişkilerinin, açmazlarının halı altına süpürülmesiyle doğumdan çocuk büyütmeye kadar her an tabularla kuşatıldı çünkü. Bu yüzden kim bilir kaç kadın kendini yetersiz, zayıf ve kötü anne belledi; hatayı, suçu kendinde aradı.Akademisyen Özge Yaka, “Bu kitabı yazmayı kendime ve bana benzer yollardan geçen diğer kadınlara borç bildim” dediği Annelik Kitabı: Deneyim, Sadakat ve Dönüşüm’de, okuru hayatının farklı safhalarına ortak ediyor. Bu safhalarda doğum ve emzirme de var; kız evlat, anne ve anneanneyle kurulan ilişkiler de.Çocuğuna karşı hissettiği şefkat kadar öfkeye de sahip çıkma cesareti gösteren, anne-çocuk ilişkisinde ortaya çıkan olumsuz duygulardan kaçmayan, duvarlara çarpınca kendiyle yüzleşen, annelikle ilgili farklı arayışları olan Özge Yaka’yla kitabı üzerine sohbet ettik.Kitabınızda kişisel deneyimlerinizle psikanaliz, sosyoloji ve feminist kuram arasında çok dengeli bağlar kurmuşsunuz. Bu deneyimlerde anneliğe dair iyi hisler kadar tökezlemeler, zorlanmalar, yüzleşmeler de var. Nasıl karar verdiniz yazmaya?Kendimi bir nebze rahatlatmak için yazmaya başlamıştım. Çünkü özellikle anneliğin ilk aylarında çok çelişkili duygular yaşadım. Ani duygu dönüşümleri mesela. Bir yanda yetersizlik ve çaresizlik hisleri, bir yanda da müthiş bir mutluluk... İnsanın psikolojik dengelerini gerçekten zorlayan süreçler.&nbsp;Vakit buldukça annelik üzerine özellikle Anglosakson literatürünü okumaya başladığımda yaşadıklarımın bana özgü olmadığını fark ettim. Bir de Türkçede anneliği dürüstlükle ele alan metinlerin az olduğunu.<img src="https://images.aposto.com/2026/1/4/1770927871985.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.90" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Duygularımı, deneyimlerimi anlamak ve anlamlandırmak için almaya başladığım notların bir kitaba dönüşebileceği fikri doğdu bir noktada. Böyle bir metnin benim gibi yetersizlik ve çaresizlik hisleriyle boğuşan; belki bu hislerin etkisiyle kötü bir anne olduğuna inanan kadınların duygularını hafifletebileceğini düşündüm. Bir tür yoldaşlık hissi yaratabilir fikriyle yola çıktım.&nbsp;Sonra araya hayat girdi. Hem kitapta anlattığım anneliğin yoğun emek isteyen süreçleri, hem de akademi işleri kitaba odaklanmamı zorlaştırdı. Kitabı ancak akademiyi bıraktıktan sonra tamamlayabildim.Kitabın daha ilk sayfasında, doğumdan sonraki günlerde kan, süt ve ter kokan bedeninizden, şiş karnınızdan ve kocaman olmuş memelerinizden söz ederek anneliği tüm çıplaklığıyla işleyeceğinizin ipucunu veriyorsunuz. Sonra da okur, anneliğin farklı evrelerindeki değişimlerinize eşlik ediyor. “Annelik bize hep belletildiği gibi bir içgüdü değil, bir deneyim” diyorsunuz. Popüler annelik anlatısı ve onu saran annelik miti ise bambaşka. Bu uçurumun kadınlar açısından ne tür sonuçları oluyor?Annelik miti birkaç dinamiğin biraraya gelmesiyle oluşuyor. Sanki kadın bir süreç içinde değil de hamile kalınca ya da doğurunca bir düğmeye basılmışcasına anneye dönüşüyormuş gibi bir anlatı kuruluyor. Bu anlatıda anne çok yüceltilen, neredeyse mitik bir yaratık gibi betimleniyor. İşte çok fedakar, çok cefakar. Bunda bir doğruluk payı var tabii. Çünkü doğurduğun canlıya karşı müthiş bir sevgi besliyorsun. Bu da belki sana normalde yapamayacağın şeyleri yapma gücü veriyor.&nbsp;Ama öyle bir mitleştiriliyor ki, bu sürecin içerdiği bütün çelişkiler silikleşiyor ve annelik çok yekpare bir deneyim gibi yansıtılıyor. Sana uymayan, çok dar, korseli bir elbise giymeye benzetiyorum bunu. O tür bir anneliğin içine sokuşturmaya çalışıyoruz kendimizi.Bunun üstüne son dönemde yeni annelik paradigması diyebileceğimiz bir şey de eklendi. Bağlanma kuramının popüler temsiline göre yaptığımız ve yapamadığımız her şey çocuğun psikolojik, duygusal ve zihinsel gelişimini etkiliyor. Bu bilgiyle annelik yapmaya çalışmak gerçekten çok ağır bir yük. Çünkü her an yaptığın ve yapmadığın her şeyden sorumlu olmak çok ama çok ağır bir suçluluk duygusuna yol açabiliyor.Kitapta yeterince iyi anne olma çıtasının yükselmesini irdeliyorsunuz. Bunu tüm dünyada sosyal devletin gerilemesi ve sağın yükselişiyle de ilişkilendiriyorum. Daha iyi anne olma yarışı, "Normal mi doğurdun, sezaryen mi?", "Şöyle mi emzirdin, böyle mi?" kıyasları anneliğin daha bireysel bir alana sıkıştırılmasıyla ilgili sanki. Siz ne düşünüyorsunuz?Anne-çocuk ilişkisi öyle bir şekilde sunuluyor ki, başka dinamikler ya da toplumsal koşullar yok; baba, partner veya başka insanlar yok sanki. Oysa bir annenin hem sosyal devletten hem çevresinden alabildiği destek çok önemli. Kadınlar giderek daha desteksiz kalıyor. Ücretsiz kreşler mesela çok mühim. Amerika’yı yeniden keşfetmeye gerek yok aslında. En az bir yıl ücretsiz izin (daha makbulü her iki ebeveynin ortaklaşa kullandığı bir buçuk yıl izin) ve bir yaşından itibaren çocuklarımızı bırakabileceğimiz ücretsiz kreşler olmalı.&nbsp;Yeterince iyi anne olma çıtasının yükselmesi hem bir tür “yoğun anneliğin” yerleşikleşmesi hem de çalışma koşullarının değişmesiyle ilgili. Bir taraftan çocuk yetiştirmek giderek daha yoğun emek gerektiren bir iş hâline gelirken bir taraftan da esnek, çok uzun saatler çalışma sadece ülkemizde değil, başka ülkelerde de norm olmaya başladı. Sonra güvencesizlik de var. Yarın ne olacağımız belli değil.&nbsp;“Çocuk da yaparım, kariyer de” anlatısıyla büyümüş ve buna da inandırılmış bir kuşaktanız biz. Kitaptaki annelik cezası kavramını bu anlatının çöküşü bağlamında değerlendirir misiniz?O anlatı çok az insanın ulaşabildiği bir ideale dönüştü. Doksanlarda bunun gerçeğe dönüşme ihtimali var gibi geliyordu. Ama artık liberal kapitalizm de çözülüyor ve çöküyor. Günümüzde annelik de, iş de kadının tüm benliğini istiyor. Üstüne üstlük çocuğun giyeceği markadan yiyeceği mamanın organik olmasına kadar her konuda teknik bilgiyle yönetiliyor annelik. Yani anneliğin de profesyonelleşmesi söz konusu.<img src="https://images.aposto.com/2026/1/4/1770927952505.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Sonuçta öyle bir noktaya geldik ki ya işinden feragat edeceksin ya da çocuğunun büyüdüğünü göremeyeceksin. Ne yönde karar verirsen ver suçluluk duyuyorsun. Ben de bir şekilde akademinin dışına düştüm mesela. Berlin’de yaşıyorum. Almanya’da profesör olana kadar akademide düzenli iş yok. Hep belirli bir süre kontratlara tabi olarak çalışıyorsun. Bu da sürekli yer değiştirmeni gerektiriyor. Çünkü sistem kadınlara göre düzenlenmemiş. Yurt dışında iş bulma şansım daha fazlaydı ama eşimin işi Almanya’daydı. Çocuğumu bırakıp gitme konusunda ikna edemedim kendimi.&nbsp;Bir taraftan da geleneksel aile hayatını kutsayan trad wife&nbsp;akımının güçlenmesine tanık oluyoruz. İş hayatının kadınlara uygun olmadığı söylemi çok tutuyor. Sosyal medyada evinin kadını olacağını, çocuklarını büyüteceğini paylaşan bir sürü genç kadın var. Siz de kitapta ünlü trad wife’lardan Ballerina Farm’a değiniyorsunuz. Onca mücadeleden sonra kadını yeniden eve bağlamaya çalışan bu akım hakkında ne düşünüyorsunuz?Bu tip içerikler pandemide çok arttı diye hatırlıyorum. Youtube, huşu içinde evini temizleyen kadınların videolarıyla dolmaya başladı. Ev işleri ortada bir emek yokmuşçasına, bir meditatif pratik gibi sunuluyordu; altına da bunun ne kadar rahatlatıcı olduğuna dair yorumlar bırakılıyordu. Oysa biz buralardan geçtik. Bu modelin kadınları ne kadar sıkıştırdığını biliyoruz. İkinci dalga feminizm tam da buna tepki olarak çıktı ortaya. Nitekim Ballerina Farm örneğinde durumun göründüğünden ne kadar farklı olduğu da meydana çıktı.Bu durum insanların körlüğünden ziyade içinde bulunduğumuz koşullarla ilgili bir şey gösteriyor bence. Kişinin çalışarak kendini gerçekleştirmeye dair inancı çok azaldı. Çalışmak hayatta kalmak için yaptığın bir şey oldu. Faturalarını bile zor ödediğin, borçlanarak yaşadığın bir hayat var artık. Sürekli yorgun olduğun... İnsanlar böyle bir hengamenin içinde yuvarlanıyorlar. Tevekkeli değil aileciliğin güçlenmesi.Kitapta üzerinde durduğunuz konulardan biri de annelik maskesi. Mecburen ya da farkında bile olmadan takılan bu maske kadınlara annelikle ilgili ne hissettiriyor?Hem hamilelikte hem de doğumdan sonra annenin şikayet etmesi veya zorluklardan bahsetmesi pek iyi karşılanmıyor. Sana bu kadar büyük bir şey bahşedilmişken nasıl müteşekkir olmazsın gibi bir yaklaşım var. Annelik, hayatımda yaptığım en zor şey. Bundan bahsetmek bile çocuğunu sevmemek ve istememekle bağdaştırılıyor.Annelik maskesini yırtmakta, güvendiğimiz kadın arkadaşların çok yardımcı olduğunu düşünüyorum. Özellikle anne olmuş kadınlarla daha dürüst sohbetler yapmak önemli kesinlikle. Bir de konunun yazılı kültüre sızmasını önemsiyorum. Kitabı da onun için yazdım.&nbsp;Bebeğiniz uyurken Youtube’da izlediğiniz “saçları boyalı, makyajlı, 36 beden, güzellik salonundan yeni çıkmış gibi görünen; 6 haftalık bebeklerinin nasıl da sabaha kadar deliksiz uyuduğunu anlatan” kadınlarla ilgili bir bölüm var. Bu tuzaklardan kaçmanın bir yolu var mı sizce?Özellikle daha zayıf ve kırılgan olduğumuz anlarda sosyal medyanın olumsuz etkilerine daha çok maruz kalıyoruz galiba. Bebeğinin altı saat deliksiz uyuduğunu söyleyen birine inanıyorsun ve “Ya bende ya da çocukta bir şey var” diyorsun. Ciddi ciddi bir terslik olduğuna inanıyorsun.Öte yandan annelik nasıl yapılırcılık akımlarını ve bu akımları yayan fenomenleri de zararlı buluyorum. Bir de mesela kitapta da anlattım; çok sevdiğim İngiliz psikanalist Donald Winnicot, uzmanlardan ziyade kendi iç sesimizi dinlememizi söylüyor. Fakat annelikle ilgili o kadar çok gürültüye maruz kalıyoruz ki! Nasıl duyacağız kendi iç sesimizi?&nbsp;O gürültüyü biraz kısmak için sürekli her şeyi takip etmekten kaçınmak lazım. Bebeğimizle ilişkimize odaklanmamız gerek. Çünkü aslında anneliğin en temel meselesi, o karşındaki insanı tanımaya çalışmak. Onun ihtiyaçlarını fenomenlerden öğrenmeyeceğiz. Bu konuda bir şeyler okumayalım demiyorum elbette. Kendinize yakın bulduğunuz birtakım kaynaklardan faydalanıp kendi annelik tarzınızı oluşturabilirsiniz. Ama özellikle bu fenomenlik meselesinden biraz uzak durmak gerektiğini düşünüyorum.Kitap boyunca sezdirdiğiniz ilişkisel annelik kavramını kitabın sonunda etraflıca ele alıyorsunuz. Bu kavrama nasıl vardınız?&nbsp;Benliğin, öznelliğin kurduğumuz ilişkiler içinde oluşması fikrine hep yakın hissetmişimdir. Hem insanlarla hem de insan olmayan varlıklarla kurduğumuz ilişkiler içinde var oluyoruz. Yani ilişki, kurucu bir şey benim açımdan.Anneliğin de çocukla kurulan ilişki içinde oluştuğuna inanıyorum. Ve bu sürekli bir ilişki, sürekli bir oluş hâli. Aslında bunu herkes az çok fark eder. Mesela anne olunca daha sabırlı olduğunu söyleyenler vardır. Ben buradaki dönüşümün biraz daha derin olduğunu düşünüyorum.&nbsp;Farklı dönemlerde&nbsp;farklı zorlukları var anneliğin. Bu zorlukları, çelişkileri bir kaldıraç gibi kullanabilir miyiz acaba?&nbsp;Yani annelik bizi nasıl dönüştürür; hayatla, dünyayla, kendimizle ve başkalarıyla ilişkimiz için neler söyler? Anneliği bir rol ya da içgüdü olarak değil de, öznelliği ve benliği de tanımlayan bir ilişki olarak görmenin imkanlarını sorguluyorum.&nbsp;

Angst

Akademisyen Özge Yaka, annelik mitini ifşa ettiği "Annelik Kitabı: Deneyim, Sadakat ve Dönüşüm"de kendi deneyimlerini açık yüreklilikle aktararak anne olmaya dair ezberleri bozmaya niyetli. Özge Yaka ile kitabı ve kendi annelik deneyimi üzerine konuştuk.

Özge Yaka ile annelik maskesini yırtmak üzerine: 'Annelik bir içgüdü değil, öğrenilen bir ilişki ve deneyim'

<img src="https://images.aposto.com/2025/1/2/1739892787728.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="1.52" width="550" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable"><h1 fr-original-style="" style="font-size: 2em; margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Anneliğin ‘kutsal’ topraklarında yeni bir oyun</h1>"Kutsal" bizi, yeni anne Nina’nın peşinde, anneliğin "kutsal" olduğu iddia edilen topraklarının puslu, ürkütücü sularına çekiyor. Gerilim/mizah dokusunu çok dengeli bir şekilde ören oyun, üç güçlü oyuncuyu; Seda Türkmen, Ümmü Putgül ve Neriman Uğur’u uyumla buluşturuyor. Nina ise Seda Türkmen’in bedeninde sahnede doğuyor adeta…Yazı: Bahar Çuhadar"Anne" olunca bir kadın ne doğurur? Sezonun en yeni oyunlarından Kutsal’ın sorusu/sorunsalı en temelde galiba bu cümle kadar sade olurdu. Kendi yanıtlarımı sıralayayım: Heyecan, endişe, mutluluk, tarif edilemeyecek bir sevgi, bağlılık, korku, yetersizlik, kabus, vicdan azabı, suçluluk, kıskançlık, umut, kaybetme anksiyetesi, kendi ölümünden daha önce hiç olmadığı kadar korkma, merak, utanç, güç, zayıflık… Buraya annelik deneyimi olan her bir kadın, kendi kelimesini ekleyebilir ve bu liste sonsuza kadar uzayabilir. Coğrafya ve zaman fark etmeksizin, tüm annelerin birbirini anlayabileceği tanımsız bir dilin sözlüğünü oluşturabiliriz böylece.Tatlı Ekşi Tiyatro ve Biletinial ortak yapımı Kutsal; sahnelenmeden önce farklı zamanlarda okuyup çok etkilendiğim metniyle sezonun sözü en sert ve kuvvetli oyunlarından biri olarak geçen hafta seyirci karşısına çıktı. İngiliz yazar Morgan Lloyd Malcolm’ın kaleme aldığı oyun, annelik deneyimine, çok konuşulmayan (konuşulması pek de tasvip ve tercih edilmeyen) uç bir noktadan bakıyor.&nbsp;Özgün adıyla Mom, bizde Melisa Kesmez’in duru çevirisiyle ve Kutsal adıyla sahnede. Yazar Malcolm, bizi tanıştırdığı "taze" anne Nina’nın peşinde, anneliğin hemen her kültürde ve zamanda "kutsal" olduğu iddia edilen topraklarının, puslu, kirli, görmezden gelinen, ürkütücü sularına çekiyor. Oyun, eskiden belki ancak kadınlar arasında sessizce dile getirilen, şimdilerde biraz da sosyal medyanın etkisiyle daha çok duyulan, annelikle birlikte gelen depresif, tüketici, kadına ve bazen bebeğe de duygusal ve fiziksel olarak zarar veren hâlleri düşünmeye, hissetmeye çağırıyor. Literatürde "Sarsılmış bebek sendromu" olarak bilinen durum üzerinden kurulan hikaye, kendi annesinin kaybının hemen üzerine çocuğunu dünyaya getirmiş olan genç bir annenin, bu deneyimle başa çıkamamasının çok güçlü bir anlatısı.Oyunun Türkiye’deki ilk yorumu olan Kutsal’ı, daha önce pek çok çağdaş yabancı yazarın oyununu sahneye taşımış olan Tuğrul Tülek’in rejisi&nbsp;ve üç kadın oyuncunun, Seda Türkmen, Ümmü Putgül ve Neriman Uğur’un oyuna başarıyla yerleşen yorumlarıyla izliyoruz. Cem Yılmazer’in bizi önce beyazın, sonra renk tayfının çeşitliliği içine yerleştiren dekor ve ışık tasarımı, oyunun en güçlü yanlarından biri. Bembeyaz başlayan ve göze ilk anda tek tip hissi veren dekor, tüm yüzeyleriyle renkten renge bürünerek oyunun farklı mekanları olarak hizmet ediyor. Sahnenin gerisinde, küp küp bölünmüş hâldeki beyaz duvar, bizi önce bir okyanusa/denize/anne karnındaki suya götürecek görüntülere ulaştıracak. Nina, bu su görüntüsü ve sesiyle belirecek karşımızda ilkin. Nina’nın doğum anıyla/doğumdan üç ay sonraki hâlini, Seda Türkmen’in bedenini adeta suya bıraktığı devinimi eşliğinde önümüze seriyor oyun. Ve bu ilk reji fikri, hem doğum deneyiminin kuvvetini hem de akabindeki karmaşık ruh hâlini tek bir dans sahnesiyle nefis bir şekilde somutlaştırıyor. <p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#347d79" color="#ffffff" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#347d79 !important;color:#fafbfc !important" href="https://aposto.com/s/anneligin-kutsal-topraklarinda-yeni-bir-oyun?a=customButton" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(52, 125, 121) !important; color: rgb(250, 251, 252) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">YAZININ DEVAMI</a>

Aposto İstanbul

Tutto

Bugün Andi Galdi Vinko’nun 2016’da başlayan, kendi annelik deneyiminden yola çıkarak, çocuklarıyla hayatını ve anne olan yeni arkadaşlarını fotoğrafladığı ödüllü projesini kendisinden dinliyoruz.

Annelik ile ilgili hikayeler