<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(44, 48, 119); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(44, 48, 119); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">1992 Wimbledon'da Andre Agassi, ilk ve son Wimbledon şampiyonluğuna ulaşırken, bir başka çocuk da yeni bir sporun tutkunu olmuştu. Bu, aynı zaman diliminde farklı ilkleri yaşayanların hikayesi…</blockquote><hr fr-original-style="" style="height: 0px; overflow: visible; border-bottom: none; clear: both; user-select: none; break-after: page; box-sizing: border-box;">Yıl 1992, 10 yaşındaydım. Annem, o yıl eğitim nedeniyle İngiltere'deydi. Yaz tatili gelmiş ve babamla Londra'ya, annemin yanına doğru yola çıkmıştık. Esenboğa ve Heathrow Havaalanları derken İngiltere'ye ulaştık. Ülkeye girişte, yüzü halen gözümün önünden gitmeyen gümrük polisinin bizi epey zorladığını hatırlıyorum.Neyse ki Londra'ya ayak basmıştık. İlk şoku metro deneyimiyle yaşamıştım. Yerin altından giden trenin fazlasıyla sıra dışı geldiğini hatırlıyorum. Kısa sayılmayacak bir şehir içi yolculuğu sonrası eşyaları eve bırakıp oyuncakçıya gitmiştik. Annemin özlemini kullanarak kendime bir şeyler aldırma peşindeydim. İnanılmaz bir futbol sevgim vardı o dönemler, daha altı yaşında Sovyetler Birliği’nin kadrosunu ezbere saydığımdan olacak, bu ailede de bilinen bir gerçekti. Kısa bir turdan sonra Gary Lineker ve Bryan Robson'ın maketlerini satın aldım. Bir süre bu iki oyuncakla zaman geçirdim. Sürekli dışarı çıkıp gezmek, yaş itibariyle olacak, çok cazip gelmiyordu. Yine evde kaldığım bir gün annemin siyah beyaz televizyonunu açmamla tenis tutkum başladı.Televizyonda, kısa süre sonra Wimbledon Tenis Turnuvası olduğunu öğrendiğim bir turnuva vardı. O gün dokuz saat televizyonun başından kalkmadan maçları izlediğimi hatırlıyorum. Takip eden günlerde, süreler değişkenlik gösterse de yine&nbsp;televizyon&nbsp;başındaydım. Neyse ki turnuvayı hemen başında yakalamışım. Turlar ilerledikçe uzun saçlı o adamın&nbsp;–seyrek saçlı olduğu için peruk taktığını öğrenmem uzun zaman aldı- yani&nbsp;Andre Agassi’nin, hayranı olmuştum. Saçları uzundu ama acaba sarı mıydı daha mı koyuydu? O dönemin erkek tenisindeki popüler servis vole oyunu yerine&nbsp;“baseline”&nbsp;oyununu tercih ediyordu. Keskin vuruşlarıyla filede avladığı oyuncuları izlemek büyük keyifti.Andres Agassi kazandıkça ben oyunu daha çok sevdim, çünkü onu bir kez daha izleme fırsatı veriyordu bu bana. Sonunda&nbsp;uzun saçlı havalı adam&nbsp;şampiyon oldu ve&nbsp;o sırada&nbsp;bir çocuk yeni bir sporu sevdi.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/1/1656323487555.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.69" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Athleta Magazine Öncesi1987'den itibaren Andre Agassi, majör turnuvalarda adından söz ettirmeye başlamıştı. Çok geçmeden geri çizgiden kurguladığı oyunla, biraz daha agresif kabul edilen servis-vole stilini uygulayan tenisçilerin korkulu rüyası oldu. Bu yıl, Avustralya Açık dışında tüm Grand Slam'lerde ana tabloda yer aldı ama ilk turları geçemedi. Wimbledon'da da ilk turda bir önceki yılın yarı finalisti Henri Leconte'a üç sette mağlup oldu. Çim kortun kendine özgü zorlukları Agassi'yi oyun içinde çıkmaza sokuyordu, Leconte mağlubiyeti sonrası o dönemki antrenörü Nick Bollettieri'ye çimde oynamaktan nefret ettiğini ve buraya bir daha dönmeyi istemediğini söylemişti.Amerikalı raket, koçuna söylediklerini bir süre uyguladı ve üç yıl üst üste Wimbledon'a katılmadı. Tek gerekçe bu zeminde karşılaştığı engeller değildi aynı zamanda kortta beyaz giyinme zorunluluğu da Agassi'ye anlamsız geliyordu. Renkli şortlar, t-shirt'ler ve bandanalarla o dönem teniste farklı bir modanın da öncüsü olmuştu. Giyim tarzına ilişkin yorumları da dikkat çekiciydi.“Ne hissettiğini ifade etme özgürlüğüne sahip olmalısın. Renkli giyinmeyi seviyorum. Bence tenisin de ihtiyacı var. Renkler olmasaydı yine ben olurdum ama inanın daha sıkıcı olurdum.”Üç yıllık bir aradan sonra, 1991 yılında, halen genç ama daha tecrübeli bir tenisçi olarak Wimbledon'a dönme kararı aldı. Beyaz giyme zorunluluğunun ortadan kalkmayacağını anlayan Agassi, anlaşılan o ki kariyeri ilerlerken bu turnuvadan mahrum kalmak istemiyordu. Formda bir dönemde geri dönüş yapmıştı İngiltere topraklarına, zira bir önceki sene hem Roland Garros hem de Amerika Açık'ta final oynamıştı. Wimbledon'a dönüş yılında Fransa Açık'ta bir final daha yapmıştı. Ne var ki bu üç finalin de ortak özelliği Amerikalı raketin şampiyonluğu rakiplerine kaptırmasıydı.&nbsp;Artık çim korta daha iyi adapte olmuş görünüyordu. 5 numaralı seri başı olarak katıldığı turnuvada çeyrek finale kadar yükseldi. Rakibi bir diğer Amerikalı David Wheaton'dı. Agassi favori olmasına rağmen maçı 2-3 kaybetti. Wheaton'ın kariyeri bittiğinde Grand Slam'lerde ulaştığı en iyi derecenin Agassi'yi yenerek elde ettiği bu yarı final olduğu görülecekti.1992 yılına başlarken Agassi 22 yaşındaydı ve üç Grand Slam finali görmüştü. Bu bir açıdan önemli bir başarıydı, diğer açıdan ise genç bir oyuncu için olumsuz sonuçlar doğurabilecek psikolojik bir eşikti. Agassi, finallerin unutulmaz kaybedeni mi olacaktı? Wimbledon öncesi, daha önce iki final oynadığı Roland Garros'ta yarı finale yükseldi. Rakip Jim Courier'dı. Özellikle toprak kortta karşınızda görmek istemeyeceğiniz türden bir tenisçiydi. İnatçıydı, formdaydı, dünya 1 numarasıydı ve geçtiğimiz yılın şampiyonuydu. Agassi ile aynı yaştaydı ama Agassi'nin aksine oynadığı üç finalden ikisini kazanmıştı. İkilinin yarı final mücadelesinde Courier, Agassi'yi adeta sahadan sildi ve finale yükselerek üçüncü şampiyonluğuna ulaştı.Üst üste kaybedilen üç Grand Slam finali ve büyük umutlarla katıldığı Roland Garros'ta kendi jenerasyonundan Courier karşısında aldığı ezici mağlubiyet, Agassi için üstesinden gelmesi zor sonuçlar anlamına geliyordu. Amerikalı yetenek, Wimbledon öncesi Las Vegas'a yani evine döndü ve tenisten uzaklaşmaya çalıştı. Wimbledon'ın başlamasına çok kısa bir süre kala ise antrenörü Nick Bollettieri'yi aradı. Bollettieri telefonu açtığında Agassi'yi kendini toplamış ve yeniden dönmeye hazır buldu.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/1/1656324177861.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.80" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Entertainment WeeklyŞampiyonluk YılıWimbledon Tenis Turnuvası'nın başlamasına kısa süre kala antrenmanlarını hızlandıran Andre Agassi, yine de turnuvaya tam anlamıyla hazır değildi. Üstelik çim kortta kendini, sert korttaki ve toprak korttaki kadar rahat hissetmiyordu.&nbsp;12 numaralı seri başı Andre Agassi'nin ilk turdaki rakibi dişli Andrei Chesnokov'du. Chesnokov, her ne kadar önceki yıllarda Wimbledon'da ilk turu hiçbir zaman geçememiş olsa da Roland Garros'ta yarı final ve Avustralya Açık'ta çeyrek final oynamış dikkat edilmesi gereken bir tenisçiydi. Tıpkı Agassi gibi o da oyununu geri çizgiden kurguluyordu. Uzun ralliler belki de Agassi'nin ihtiyacı olandı. Dört sette biten bu yoğun maç Agassi'ye arayıp da bulmayacağı hazırlık imkanını vermişti.&nbsp;İkinci turdaki rakibi Eduardo Masso, Andre Agassi'nin kalibresinde değildi ancak maça çok iyi girmişti. İlk seti 6-4 ile kazanan Masso acaba Agassi'ye yeni bir şok mu yaşatacaktı? Sürprize izin vermedi Amerikalı raket ve çabuk toparlanarak bu maçtan da 3-1 galip ayrıldı. Artık daha hazır bir Agassi vardı. Üçüncü ve dördüncü turda rakiplerine set vermedi. Kolaylıkla çeyrek finale geldiğinde ise karşısında o dönem Wimbledon'ın en korkulan tenisçisi vardı.Boris Becker, 1985-1991 yıllarında Wimbledon'da altı kez finale yükselmeyi başarmıştı. Bu finallerden üç de şampiyonluk çıkarmıştı. Kesinlikle favori Becker'di ve Agassi'nin Roland Garros'ta Jim Courier karşısında yaşadığı hezimetin bir tekrarını yaşamasını bekleyenlerin sayısı hiç de az değildi. Muhteşem bir mücadeleye sahne olan Agassi-Becker eşleşmesi beş sette bitti. Maçtan sonra Becker, “Çimde bu kadar iyi oynayan bir oyuncu gördüğümü hatırlamıyorum.” demişti. Amerikalı tenisçi, turnuva öncesi neredeyse hiç şans tanınmayan bir isimden şampiyonluğun en büyük favorisine dönüşmüştü.33'lük efsane John McEnroe, Andre Agassi'nin yarı finaldeki rakibi oldu. Agassi'nin rol model olarak aldığı, Bjorn Börg ile maçlarını izleyerek büyüdüğü ve zaman zaman oyunuyla ilgili fikirlerini aldığı bir isimdi McEnroe. Bir efsane genç yeteneğe karşıydı. Agassi, muhteşem bir oyunla McEnroe'yu üç sette geçti. Bu Agassi'nin turnuvadaki açık ara en iyi maçıydı. Sonraları bu karşılaşma için, “Kariyerimin en iyi maçıydı, harika vuruşlar yapmıştım.” yorumunda bulunmuştu.Çok iyi bir hazırlıkla gelmediği, ilk iki turdaki maçlarla turnuvaya giderek ısındığı, Becker ve McEnroe gibi efsaneleri yenerek finale yükseldiği bir yılda artık şampiyonluğu çok istiyordu Andre Agassi. Bu dördüncü Grand Slam finaliydi. İlk Grand Slam şampiyonluğunun sert veya toprak kortta gelmesi şaşırtıcı olmazdı ama çimde bu şampiyonluğun yaşanması beklenenin dışında olacaktı. Finaldeki rakibi, bir “ace makinası” Goran Ivanisevic'ti. 20 yaşındaki Ivanisevic, çeyrek finalde Stefan Edberg yarı finalde ise Pete Sampras gibi iki favoriyi devirmişti. Güçlü servislere ve iyi bir file önü bitiricliğine sahipti. Servislerin hızı rakiplerin iyi returnler yapmasının önündeki en büyük engeldi. İki genç tenisçinin maçı büyük bir mücadeleye sahne oldu. İlk seti Ivanisevic alsa da takip eden iki seti Agassi aldı. Dördüncü seti rahatlıkla kazanan Ivanisevic maçı final setine taşıdı.&nbsp;Final setinin onuncu oyunu Ivanisevic'in servisleriyle başlarken Agassi'nin 5-4 üstünlüğü vardı. Servislerinin gücüne güvenen Hırvat raket, bu kez en güvendiği silahıyla kendini vuracaktı. Öyle ki, ilk iki puanda çift hata yaptı ve Agassi'ye şampiyonluk için yarım bir şans verdi. Sonrasındaki iki puan Ivanisevic'e gitti ve oyuna 30-30'luk eşitlik geldi. Ivanisevic'in çift hataları çok şaşırtıcı olmasa da aynı oyunda iki çift hatayı yapması baskıyı fazlasıyla hissettiğini de gösteriyordu. Agassi, maçın belkide en kritik puanında file önündeki Ivanisevic'i forehand ile geçti. Artık Agassi maç sayısı için servis karşılayacaktı. Ivanisevic, servisinden sonra beklendiği gibi fileye geldi, Agassi'nin backhand return'ü Ivanisevic'i zorladı ve volesi filede kaldı. Bu, Andre Agassi'nin dördüncü Grand Slam finalinde ilk şampiyonluğuna ulaştığı anlamına geliyordu. Goran Ivanisevic ise yeni bir Wimbledon finali için yedi yıl daha bekleyecekti.<img src="https://images.aposto.com/2022/5/1/1656324113083.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.45" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Sportskeeda Sonrasıİlk ve tek Wimbledon şampiyonluğu sonrası, kariyerini sekiz Grand Slam zaferiyle bitiren Andre Agassi'nin 1992 yılının ardından tenis yaşamı da inişler ve çıkışlarla geçti. 1995 yılında dünya sıralamasında 1 numaraya kadar yükselen Agassi, 1996 yılındaki Olimpiyat şampiyonluğunu takiben 1999 yılına kadar büyük bir düşüş yaşadı.&nbsp;1999 yılıyla birlikte yeniden büyük bir ivme yakalayan Amerikalı tenisçi, kazandığı sekiz Grand Slam şampiyonluğunun beşine, 1999 yılından 2003 yılına kadar olan süreçte ulaştı.&nbsp;92 yazında tenisi seven çocuk ne yaptı derseniz? Turnuva bittikten sonra iki ay daha Londra'da kaldım. Babam ve anneme uzun süre iyi bir tenis kariyeri yapacağımı ve bir raket almamız gerektiğinden bahsettim. Sonunda Agassi imzalı raketi aldırmayı başardım. Ankara'ya döndüğümde babamla hızlıca bir tenis kursu arayışına girdik. Okulların açılmasına bir aylık bir süre vardı. Kursu bulmayı başardık ve ben bir ay boyunca sabah çok erken bir saatte o kursa gittim. Gittim gitmesine ama maalesef tenis kariyerim uzun sürmedi ve o yaz tenise erkenden veda ettim.92 Haziran'ında Londra'ya giden o çocuk futboldan başka bir spor tanımıyordu. Dönüşünde ise artık bir tenis severdi de. Sadece bunun için bile teşekkürler Wimbledon, teşekkürler Andre.

Bir Zamanlar Londra'da

Tarihsel olarak Rus isminin Kiev Rusları ile şekillenmiş olmasına rağmen, Ukrayna adının benzer derinlikte bir tarihi bulunmamaktadır. Bunun sebebi bugün Ukrayna olarak bildiğimiz ülkenin, bugünkü biçimiyle Sovyetler Birliği’nin dağılışından önce pek de var olmayışıdır.Başka bir deyişle, bölgede çok fazla uygarlık etkinliğini göstermiştir. Kiev Rusları, Lehistan-Litvanya Birliği, Kırım Hanlığı, Çarlık Rusyası, Sovyetler Birliği gibi devletlerin her biri, bugünkü Ukrayna sınırları içinde etkinlik <a fr-original-style="" href="https://en.wikipedia.org/wiki/Name_of_Ukraine" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">göstermişlerdir</a>.Her ne kadar Sovyetler Birliği’nin ardından Ukrayna ayrı bir devlet olsa da, dilsel ve tarihsel kökü bu uygarlıklarla içiçedir.Ukrayna ismi Rusça, hatta daha doğrusu Slavca “sınır bölgesi” anlamına gelmektedir. Slavca “(yeri)nde” –ou ile “sınır” –krai kelimeciklerinin birleşmesi ile <a fr-original-style="" href="https://www.etymonline.com/word/Ukraine#etymonline_v_4435" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">oluşmuştur</a>. Zaman içinde bu coğrafyada hangi devlet etkin olmuşsa, “sınır bölgesi” yani Ukrayna olarak yakın fakat farklı yerlere hitap <a fr-original-style="" href="https://en.wikipedia.org/wiki/Name_of_Ukraine" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">etmişlerdir</a>.Kısaca Kiev şehrinin isminden de bahsetmek uygun olur. Devlet yapısı tarih boyunca değişen bu bölgede değişmeyen şey, Kiev şehrinin merkeziliği ve önemidir. Doğu Avrupa’nın efsanelere layık şehirlerinden biri olan Kiev’in ismi de bir efsaneye dayanır.Yerel dillerde adı Kyiv olarak yazılan şehir ismini efsanevi kurucusu Kyi’den almaktadır. 12. yüzyıl tarihçisi Nestor’a göre Kyi, 6. veya 7. yüzyılda yaşamış bir hükümdar olup, Kyiv şehrini<a fr-original-style="" href="https://en.wikipedia.org/wiki/Kyi,_Shchek_and_Khoryv" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">&nbsp;kuran kişidir</a>.Burada dikkat edilmesi gereken nokta, Ukrayna’nın ismen olarak bile Rusça konuşan biri tarafından “sınır bölgesi” yani kimliksiz bir coğrafya olarak kabul ediliyor olabilmesidir. Ukrayna ülkesini dil ve tarih açısından da Rus halklarının bir parçası, “alıp verilebilen bir yer” olarak gören söylevin bir parçası bu isimle oluşturuluyor olabilir belki.Ancak bu söylev içinde Rus halklarının eskiden çeşitli, “konfedere” halkalardan oluşmuş oldukları göz ardı edilmiyor mu?

Kelime Köşesi

Henüz 22 yaşında tenis dünyasının zirvesine çıkmış, zaferlerinden beş yıl sonra ise İkinci Dünya Savaşı’nın en kanlı cephesinde bulmuştu kendini. Grand Slam’lerin büyülü sahnesinden Stalingrad’ın dondurucu soğuğuna, Gölge Prens’in hikayesi…

HENNER HENKEL: GÖLGE PRENS

<a fr-original-style="" href="https://twitter.com/TurRadyosu" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">YAVUZ YAVUZ</a>1990’larda sosyalist ülkelere parçalanma ve iç savaşlar damga vururken, Sosyalist Blok’un yeni ülkelere ayrılmasıyla birçok spor dalında eşine az rastlanır hakimiyetler de sona eriyordu. Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği (SSCB), Yugoslavya, Doğu Almanya ve Çekoslovakya gibi ülkeler parçalanarak (ya da Doğu Almanya örneğinde, birleşerek) sahneden çekiliyordu ve pek çok spor dalında uluslararası organizasyonların madalya podyumları da değişiyordu. Bu dönüşüm neredeyse bütün spor dallarında kazananların veya dünya rekorlarının coğrafi merkezini değiştirirken özellikle hentbol, basketbol ve su topu gibi takım sporlarında etkisini gösteriyordu. Voleybol da bunlardan biriydi.Kadın voleybolunda 1990’lar öncesinin en güçlü takımları hiç kuşkusuz Sovyetler Birliği ve Japonya’ydı. Bu ikisine zaman zaman Çin de eklense de dünya voleyboluna genelde bu iki ülke hükmediyordu. Büyük turnuvaların madalya podyumlarında ise çoğu zaman Çekoslovakya ve Polonya gibi yine Sosyalist Blok’a ait ülkeler yer alıyordu.&nbsp;Soğuk Savaş’ın bitişinin diğer takım sporlarında yaşanan dönüşümün bir benzerini voleybola da taşıyabileceği düşünülebilirdi ancak bu on-yıla Küba’nın damga vurması, işin şeklini değiştirdi. 1991’de FIVB Dünya Kupası ile başlayan ve Sydney 2000’de son bulan seride kazanılan sekiz şampiyonluk voleybolda sosyalist ülkelerin ekolünü on yıl daha devam ettirirken aynı zamanda Olimpik voleybol tarihinin de en başarılı takımının ortaya çıkmasını sağladı.SAHNEYE ÇIKIŞKüba, ABD ve Çin ile birlikte dünya voleyboluna en çok oyuncu sağlayan ülkelerden, öyle ki ABD ve Küba profesyonel ligleri olmamalarına karşın büyük ve çok-yönlü oyuncu havuzlarına sahipler.&nbsp;ABD’de bunu üniversite voleybolu sağlarken, Küba’da bu havuzu oluşturan en önemli faktör sporun devrimden sonra kamu politikasının önemli bir parçası olmasıydı. Bu spor politikası kademeli olarak meyvelerini verirken, voleybolda da 1970’lerin sonunda Küba kendini göstermeye başladı.Küba’nın dünya voleybol sahnesine çıkışı, 1977’deki Dünya Kupası’nda elde ettiği gümüş madalyanın ardından 1978’deki Dünya Şampiyonası zaferiyle oldu.&nbsp;O yıla kadar kadın voleybolunda büyük turnuvalarda SSCB ve Japonya hakimiyet kuruyordu. SSCB voleyboldaki sosyalist ülkeler ekolünün öncüsüyken, kadın voleybol takımı İkinci Dünya Savaşı’nın yıkımının ardından ülkenin uluslararası topluma dönüşünün <a fr-original-style="" href="https://serbestatis.co/savas-sonrasi-yeni-ulke-ve-yeni-voleybol/" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">amblemlerinden</a> biri olan Japonya’nın voleyboldaki dominasyonu da 1960’ların başında başlamıştı.&nbsp;1962’deki dünya şampiyonluğu ve sporun Olimpiyat’a ilk kez adım attığı 1964’te, Tokyo’daki altın madalyayla birlikte Japonya dünya voleybolundaki yerini perçinledi.Sovyetler Birliği’nde düzenlenen 1978 Dünya Şampiyonası’nda ise Küba, Japonya’ya 1960’tan bu yana Sovyetler Birliği dışında yenilgi tattıran ilk takım oldu.&nbsp;Japonya’yı hem ikinci tur gruplarında hem de finalde mağlup eden Küba, voleybolda ilk dünya şampiyonluğuna ulaştı. Küba yarı finalde de Sovyetler Birliği’ni mağlup etmiş, böylelikle dünya voleybolunun devleri arasında yer almaya aday olduğunu kanıtlamıştı.&nbsp;Küba kadın voleybol takımı bunu takip eden on yıl boyunca ismini sadece 1986’da, biraz da şanslı bir kuranın etkisiyle elde ettiği dünya ikinciliğiyle duyurdu. Ancak 1990’lar, Küba voleybolunun altın yılları olacaktı.VOLEYBOL DEVRİMİKüba’da devrimin ertesi yılı olan 1960’ta başlayan ve o günden beri devam eden ABD ambargoları, 1992 ve 1996’da yürürlüğe giren yeni ve daha kapsamlı yaptırımlarla iyice ağırlaşmıştı. Soğuk Savaş’ın bitmesinin ve SSCB’nin dağılmasının ardından uluslararası alanda iyice izole olan Karayip adasının dışarıyla bağını kuran şeylerden biri de kadın voleybol takımıydı.&nbsp;1989’da Dünya Kupası’nı ilk kez kazanan Küba, 1991’de unvanını korudu ve bir yıl sonra Barcelona’daki Olimpiyat Oyunları’na bütün gözler üzerine çevrili halde gitti.&nbsp;Yarı finalde ABD’yi setlerde 2-1 geri düştükten sonra beş sette mağlup eden Küba, finalde de Sosyalist Blok'tan atletlerin oluşturduğu Unified Team’i (Birleşik Takım) mağlup ederek ilk Olimpiyat şampiyonluğuna ulaştı.Küba’nın voleybolda 1990’lara damga vurmasını sağlayan çok özel bir kadrosu vardı. Uluslararası Voleybol Federasyonu’nun (FIVB) “20. yüzyılın en iyi oyuncusu” ödülünü verdiği orta oyuncu Regla Torres ve Küba’nın altı maçta da set vermeden kazandığı 1994 Dünya Şampiyonası’nda takıma kaptanlık eden smaçör Mireya Luis’li takıma, 2005’te Hall of Fame üyesi seçilecek olan efsane Eugenio “Profesör” George koçluk ediyordu.Takım Küba için de çok fazla şey ifade ediyordu. Çalıştırıcılardan Imilsis Tellez bunu anlatırken ambargo döneminin zorluklarını hatırlatıyor: “Biz Küba halkını temsil ediyoruz. Bazıları bunu anlamayabilir, ancak Küba’da o zor dönemleri yaşayanlar anlamakta zorluk çekmeyecektir. İnsanların bir neşe kaynağına ihtiyacı vardı ve bu bizim ana motivasyonumuzdu.”&nbsp;Bütün bunlarla birlikte voleybolcuların Küba’da gördükleri destek giderek artıyor, voleybola daha fazla kaynak ayrılıyor, altyapı geliştiriliyor ve zaferlerin ardından takımı Fidel Castro’nun kendisi karşılıyordu.<img src="https://images.aposto.com/2021/8/2/1632206344792.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="2.13" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: IOCAncak takımın etkisi Küba’yla sınırlı kalmanın da çok ötesindeydi. Bu kuşağın oyuncuları bunu, “[Küba kadın voleybol milli takımı] sadece Kübalı kadınları değil bütün üçüncü dünyanın kadınlarını temsil ediyordu. Mütevazı köklerden gelen sıradan kadınlar, neredeyse tamamı siyah…” sözleriyle anlatıyor.&nbsp;Küba kadın voleybol milli takımı, ülkenin ambargolarla dış dünyadan izole edildiği bir dönemde, Torres’in sözleriyle “Küba’nın dışarıdaki yüzü” ve “elçileri” olmayı başarmışlardı.Küba bu dönemdeki en zorlu sınavını 1996 Atlanta Olimpiyat Oyunları yarı finalinde verdi. Grup aşamasında Brezilya ve Rusya’ya yenilerek turnuvaya soru işaretleriyle başlayan Küba, yarı finalde Brezilya’yı bir kez daha karşısında buldu.&nbsp;Regla Torres’in “Finalden daha önemli bir maçtı. Yirmi yıldan uzun süre sonra insanlar hala bunu konuşuyordu.” dediği mücadeleyi 3-2 kazanan Küba finale yükseldi. Altın madalya maçında Çin’i mağlup eden Küba üst üste ikinci Olimpiyat şampiyonluğunu kazandı.GÖRKEMLİ VEDA1998’de Dünya Şampiyonası’nı, 1999’da da Dünya Kupası’nı birer kez daha kazanan Küba’nın altın kuşağının sahneden çekilme zamanı artık geliyordu. Takımı 15 yıl boyunca çalıştıran Eugenio George da ülke sporunun yöneticileriyle yaşadığı bir tartışmanın ardından yerini Luis Calderon’a bırakmıştı.&nbsp;Böylelikle Sydney’de düzenlenen 2000 Yaz Olimpiyat Oyunları da görkemli bir vedaya dönüşmüştü. Güney Yarımküre’nin baharının erken günlerinde, Eylül ayının ikinci yarısında düzenlenen turnuvada grup maçlarında yalnızca Rusya’ya kaybeden Küba, yarı finalde Brezilya’yı Atlanta’da olduğu gibi beş sette geçerek finale yükseldi. Altın madalya maçında ise onları bir kez daha Rusya bekliyordu.<img src="https://images.aposto.com/2021/8/2/1632206394877.png" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" ratio="2.13" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Kaynak: Getty ImagesYakın geçen ilk iki seti 25-27 ve 32-34’lük skorlarla Rusya kazandı ve 2-0 öne geçti. Bu noktadan sonra genç Rusya takımı yorulmaya başlarken Küba da geri dönüşüne başladı. Küba üçüncü ve dördüncü setleri 25-19 ve 25-18 ile kazanırken tribünler de oyuncularına karşı oldukça acımasız davranmaya başlayan Rusya koçu Nikolai Karpol’u yuhalıyordu.&nbsp;Küba final setini 15-7 kazanarak geri dönüşünü tamamladı ve Olimpiyat şampiyonu oldu. Karayip ülkesi bu sonuçla voleybolda eşine rastlanmayan bir başarıya imza attı ve üst üste üçüncü Olimpiyat altınının sahibi oldu.…VE PERDESydney 2000’deki altın madalya Küba’nın altın kuşağının son şampiyonluğu oldu. Bundan sonra Küba voleybolu hızlı bir düşüşe geçerken Atina 2004’teki bronz madalya da Küba’nın kazandığı son uluslararası başarı oldu. Artık daha hareketli bir dünya vardı ve Küba’daki kurallar artık voleybolun gelişimini desteklemek yerine ona engel olmaya başlamıştı.&nbsp;Örneğin, 2013’e kadar yürürlükte kalan bir kurala göre yurtdışında bir kulübe transfer olan bir oyuncu milli formayı giyemiyordu. Öte yandan sporun bir kamu politikası olarak yerinde bir değişiklik olmasa da oyuncu havuzu genişlerken, ambargoların giderek ağırlaşan etkisiyle ayrılan maddi kaynaklar azalıyor ve bunlardan faydalanmak için -ülkede lig olmadığı için- milli takıma seçilmenin önemi artıyordu.&nbsp;Bu da birçok spor dalında milli takıma seçilme umutları azalan atletlerin başka ülkelerin vatandaşlığına geçmelerine sebep oldu. Voleybol da bundan azade değildi, böylelikle Küba milli takımı gittikçe daha genç ve tecrübesiz ekiplerle sahaya çıkmaya başladı. Öyle ki Fenerbahçe’den hatırladığımız Melissa Vargas, 2013’te ilk kez milli formayı giydiğinde yalnızca 13 yaşındaydı.Küba, 2008’de Pekin’de düzenlenen Olimpiyat Oyunları’nda elde ettiği dördüncülüğün ardından bir daha Olimpiyat’a katılamadı. Şimdilerde ise altyapılardan daha verimli şekilde yararlanarak ve kıta voleyboluna daha fazla entegre olmaya çalışarak ülkeyi tekrar dünya voleybol haritasına yerleştirmeyi hedefliyorlar. Elbette, bir zamanlar dünya voleybolunun en iyi takımı olduklarını akıllarının bir köşesinde tutarak...Kapak fotoğrafı: Action Plus

Küba kadın voleybol takımı 1990’lara damga vurdu. Toplam on büyük şampiyonluk kazanan takımın üst üste kazandığı üç Olimpiyat altınının sonuncusu ve belki de en özeli, bir Eylül günü Sydney’de geldi.

Arriba Cuba

1-1996 Koraç Kupası zaferiyle birlikte 2001 yılında EuroBasket’in Türkiye basketbolu tarihinde çok önemli bir yeri var. Bu 5-6 yıllık dönemden kabuğun kırıldığı dönem olarak bahsedebiliriz. Siz EuroBasket 2001’deki ikinciliğe uzanan yoldaki faktörleri nasıl anlatırsınız?Başta Efes olmak üzere kulüp takımlarının başarısı önemliydi. Ülker, TOFAŞ gibi takımlar da Avrupa’da önemli başarılar elde etti. Belki başı biz çekiyorduk ama birdenbire bu noktalara gelinmedi. 1993 yılında Avrupa Kupa Galipleri Finali, 1996’da Avrupa şampiyonluğu geldi ama şimdiki EuroLeague’de o dönemde dört kere çeyrek final oynayıp Final Four’u kaçırdık. Biz sıfırdan bayrağı yukarıya taşımadık. Var olan bir potansiyel vardı. Geçmişteki antrenör ağabeylerimiz çok önemli işler yapmıştı.Avrupa arenasında genelde boynumuzun bükük ayrılmasının sebepleri vardı. Genç millî takım antrenörlüğü yaparken 1980’li yılların sonunda hep şunu görüyordum: 18 yaş grubunda her takımla başa baş oynuyorduk. Dağılmadan önce Sovyetler Birliği, Yugoslavya, onların dışında İtalya, Fransa gibi takımlarla rekabet edebiliyorduk. Ama oyuncular 21-22 yaşına geldiğinde fark açılıyordu. Efes’in başına geldiğim zaman bu farkın neden açıldığına dair bazı gözlemler yapmıştım. Oyuncular, televizyonda gördükleri oyuncuları karşılarında görmelerinin, hazırlık maçı yapmalarının çok önemli olduğuna karar verdik. İtalya’nın kuzeyinde Borgnino denen bir bölge var. Takımlar orada hazırlık kampı yapıyordu, oraya gidip onlarla maç yapmaya başladık ve rakiplerimizin gözümüzde büyütecek takımlar olmadığına karar verdik. Öncelikle zihniyeti değiştirmek istedik. Psikolojik olarak bir ezikliğimiz vardı.<img src="https://images.aposto.com/2021/8/5/1631262552064.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" alt="12 Dev Adam" width="550" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: EurohoopsDaha sonra Kupa Galiplerinde final oynamamız, çeyrek finaller, Koraç Kupası zaferi ve daha sonra diğer kulüplerin yavaş yavaş başarılar elde etmesiyle 2000 yılına geldik. Ben Milli Takım antrenörlüğünü kabul ettiğim zaman, ki orada da rahmetli Doğan Hakyemez’in büyük bir payı var. Onun da katkılarıyla çok büyük bir hedef koymuştuk. Çünkü EuroBasket Türkiye’de oynanacaktı. Çetin Hoca'ya teklif yaptık, sağ olsun kabul etti. O dönemde TOFAŞ’ı şampiyon yapan Tolga Öngeren, Ülker’de çok başarılı olan Murat Özyer vardı. Daha sonra 2000 yılında 30 kişilik aday bir kadro yapmıştık. Hem yurtdışında hem yurtiçinde çeşitli turnuvalarda oyuncuları tanımaya ve kadroyu oluşturmaya başladık.Sonuç olarak sizin tabirinizle bahsettiğiniz kırılmanın en büyük nedenlerinden birisi psikolojik devrimdi.&nbsp;Biz de yapabiliriz, kazanabiliriz demeye başlamıştık. İkincisi de çok iyi bir hazırlık dönemi geçirilmesiydi. Bu kulüplerin başarısının da yansımasıydı. Sonuçta bu oyuncular birden millî takımda yıldız olmadılar.&nbsp;2-Kadroda Kerem Tunçeri, Hidayet Türkoğlu, Mehmet Okur, Mirsad Türkcan gibi daha genç ve yetenekli oyuncuların yanında Orhun Ene, İbrahim Kutluay, Harun Erdenay gibi daha tecrübeli isimler var. Çok dengeli ve potansiyelli bir takıma sahip olduğumuzu söylüyoruz. Bu oyuncuların yetişmesinde ve turnuva öncesinde nasıl hazırlıklar yapıldı?Oyuncular tabii kulüplerden millî takıma geliyordu. Oyuncuların bir kısmıyla Efes’te bazılarıyla millî takımın alt yaş kategorilerinde beraber çalışmıştım. Kadronun yapısına baktığımız zaman bir avantaj olarak görebileceğimiz nokta Orhun, Harun gibi basketbolu bırakmaya yaklaşmış ama olgun dönemini yaşayan önemli 2 oyuncu vardı. Onlar dışında Haluk gibi, İbrahim gibi, Asım Pars, Hüseyin Beşok gibi oyuncuların yanı sıra sahneye yeni yeni çıkan Kerem Tunçeri, Hidayet Türkoğlu, Kaya Peker, Mehmet Okur, Mirsad Türkcan, Ömer Onan gibi oyuncuların büyük payı vardı. Çok değişik karakterde ve yapıda kurulu bir takımdı. Güçlü fakat yönetilmesi zor bir kadroydu. Bu oyuncuların hepsi kendi kulüplerinde yıldız isimler. Hidayet, NBA’den gelmişti turnuvaya. İbrahim, Panathinaikos’taydı. Mirsad, CSKA Moskova’daydı. Bunlar egolu oyunculardı ve yönetmek kolay değildi. Daha önce biz bu oyuncularla çalışmış olduğumuz için, hedefin de Türkiye’de ilk kez düzenlenen bir turnuvada başarı elde etmek olduğu için ortak noktada buluştuk. Fakat yine de zorlandığımız dönemler oldu.<img src="https://images.aposto.com/2021/8/5/1631262645841.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: Eurohoops3- Siz psikolojik faktörlerden, zihniyet değişiminden bahsettiniz. Turnuvanın Türkiye’de olması da bir avantaj olarak görülüyordu. Böyle bir turnuvaya yüksek beklentilerle girmek kolay değil, turnuvanın özellikle başlangıcında bu baskının etkilerini görebiliyoruz. Bununla başa çıkabilmek için neler yaptınız?Çok önemli bir nokta bu. 2001’de EuroBasket’in Türkiye’de yapılması bir avantaj gibi gözüküyordu. Ancak özellikle turnuva öncesinde bazı basın organlarının iyi, bazılarının kötü niyetle Türkiye’yi şampiyonluk adayı ilan etmesi baskıyı fazlasıyla yükseltti. Tabii ki biz baskıya alışkın bir teknik heyettik, kadromuz da aynı şekildeydi ama çok büyük bir beklenti vardı. Bunlarla baş edebilmek kolay değildi ama geçmişte bu oyuncuların kendi kulüplerinde kazandıkları başarılar, oyuncuların bireysel olarak geldiği nokta gibi faktörleri kullanarak oyuncuları bu hedef doğrultusunda bir tutmaya çalıştık.Bizi aslında şampiyon ilan edenler olmuştu ama daha önce Avrupa Şampiyonları’nda elde ettiğimiz en büyük başarı benim de oyuncu olarak kadroda bulunduğum&nbsp;1973 yılındaki EuroBasket’te sekizincilik&nbsp;yaşamıştık. Fi tarihinde oynanan ve çok az takımın katıldığı bir EuroBasket’te dördüncülüğümüz vardı ama esas itibariyle Avrupa sekizinciğinden daha iyi bir derecemiz yoktu. Biz de yola çıkarken şampiyon olabiliriz düşüncesiyle yola çıkmıştık.&nbsp;Tabii ne olursa olsun Ankara’da oynadığımız maçlarda binlerce seyircinin olduğu sahaya girerken baskıyı üzerimizde hissediyorduk. Beklenti büyüktü. Biz de 2 yıl boyunca çok iyi hazırlandığımız turnuvaya iyi başlayamadık. Gerek Letonya, gerek Slovenya maçları bizi az daha turnuvanın dışına itiyordu. Son gün grupta Letonya’nın Slovenya’yı yenmesiyle birlikte bizim maç final havasına büründü. Kazanırsak birinci kaybedersek grupta sonuncu olacaktı.<img src="https://images.aposto.com/2021/8/5/1631263670080.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" alt="12 Dev Adam" width="550" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: Radikal 2001, Atatürk Kütüphanesi Arşiviİspanya o güne kadar grupta oynadığı iki maçı da büyük farkla kazanmıştı. İspanya da çok güçlü bir kadroydu.&nbsp;Pau Gasol’ün kariyerinin en iyi dönemlerinden biri, Navarro aynı şekilde. Vazquez, Himenez, Reyes kardeşler ve Garbajosa gibi oyunculardan oluşan çok iyi bir kadroya sahiplerdi. Ama o maçın soyunma odasında kazanıldığını söyleyebilirim. Maç öncesinde soyunma odasında oyuncular çok iyi motive olmuştu. Teknik heyet olarak bizim konuşmamıza bile gerek kalmadı. Bir dönem 15 sayı öndeydik. Daha sonra yetişip öne geçtiler, biz tekrar üstünlüğü aldık. Gruptaki final maçını kazanmak bizim için çok önemliydi.&nbsp;Daha sonra Hırvatistan ve Almanya maçları çok değişik atmosferde oynandı. Karşılaşmalar da ilginçti, ikisi de uzatmalarda sonuçlandı. Dönüp diğer takımların kadrolarına baktığımda sadece bizim grupta değil diğer gruplardaki takımların da çok güçlü kadroları var. Fransa’da Tony Parker ile birlikte çok önemli oyunculara sahipti. İtalya, Litvanya aynı şekilde. Yugoslavya zaten muhteşem bir kadroya sahipti. Bizim için çok zor bir turnuvaydı ama sonunda başarılı bir sonuç elde edebilmeyi başardık.4- Yakın geçen İspanya maçı, uzatmaya giden Hırvatistan ile Almanya karşılaşması. Bu maçlarda birçok kırılma anı yaşandı. Sizin aklınızda en çok yer eden an hangisiydi?İspanya maçı&nbsp;diyebilirim. İspanya şampiyonluk adaylarından birisiydi. Yugoslavya ile final oynaması bekleniyordu. Slovenya maçını kaybettikten sonra otelde geçirdiğimiz gece, benim basketbol hayatımdaki en zor gecelerden birisiydi. Bir sürü şampiyonluk maçına çıktım hem Avrupa’da hem Türkiye’de ama o gece gibisini yaşamadım. 2 yıl boyunca hazırlandığımız turnuva ellerimizden kayıyordu. Sabahın 04.00’üne kadar toplantı yaptık. Oyuncuların birkaç tanesiyle bireysel görüşmeler gerçekleştirdik. İspanya gibi bir takımı yenmiş olmamız bizim önümüzü açan en önemli kırılma noktasıydı. Almanya ve Hırvatistan maçları da zor geçti ama onlar da oralara önemli rakipleri geçerek gelmişlerdi. Ama yine de İspanya maçına ayrı bir parantez açıyorum.5- Burada 12 Dev Adam şarkısından da bahsetmek istiyorum. EuroBasket öncesinde Athena’nın yaptığı şarkı çok beğenilmişti, geride kalan 20 yıllık süre içerisinde de bu şarkının milli takımla özdeşleşip Türkiye basketbolu mirasının adeta bir parçası haline geldi. Şarkıyı takımla birlikte dinlediğinizde neler hissettiniz?Takımı motive etmesi konusunda bize çok yardımcı oldu. Reklam filminde biz de teknik ekip olarak ufak bir rol almıştık. Şarkı da işi pekiştiren bir olgu oldu o dönemde. Reklam filmi sonuçta sadece televizyonlarda dönüyordu ama sahaya çıktığımızda&nbsp;12 Dev Adam şarkısının birlikte söylenmesi çok büyük bir simge oldu.<img src="https://images.aposto.com/2021/8/5/1631263836779.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="Infinity" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Görsel: Radikal 2001, Atatürk Kütüphanesi Arşivi6- Günümüzde Avrupa’da oynanan oyun atletizm açısından çok değişti. Tempo çok daha arttı. Eskiden Avrupa basketbolu çok daha sert oynanıyordu. Bu iki dönemi seyir zevki olarak karşılaştırdığınızda nasıl gözlemler yapıyorsunuz?Eskiden oynanan basketbol için sıkıcı ya da seyir zevki vermeyen basketbol yorumları oluyordu. Ama o dönemde fundamentale dayalı, savunmanın ön planda olduğu, hızlı hücuma izin vermeyen, rakibe kolay sayı vermeme üzerine kurulu bir basketbol vardı.&nbsp;EuroLeague’den bahsedersek atletik ve güçlü bir takıma sahip olmadığınızda başarıya ulaşmanız günümüzde çok zor. Özellikle Anadolu Efes’in&nbsp;EuroLeague şampiyonu olurken açık sahada işi bitirmeye yönelik oyun tarzı seyir zevki var. Fakat yine de savunmalar tıpkı eskiden olduğu gibi kırılma noktalarında çok önemli. Geçen sezon Final Four’a kalan takımlara baktığınızda hücum zenginlikleri olmasına rağmen daha iyi savunma yapan takımlar kazandı. Herkes adam değişmeli adam adama savunma yaparken Efes öyle oynamadı geçen sene. Daha çok ortayı kapatmaya yönelik, ribaunddan sonra açık sahada işi bitirmeye yönelik bir sistemle oynadı.Atletizm ve güç farkı olmakla birlikte savunmalar da en az eskisi kadar kıymetli diye düşünüyorum. Tribündeki seyirci hop oturup hop kalkan, tempolu bir maç izlemek isteyebilir. Fakat basketbol insanları ise oynanan oyuna baktığında daha farklı bir bakış açısı ortaya koyar diye düşünüyorum.7- Son olarak millî takımın günümüzdeki durumundan bahsedebiliriz. Alperen, Furkan, Cedi gibi genç oyuncuların daha çok sorumluluk alacağı günler var. Millî takımın durumu hakkında neler düşünüyorsunuz?Artık jenerasyon değişikliğinin yavaş yavaş oturduğunu düşünüyorum. Alperen gibi çok genç oyuncular var ama kemik iskeletin yavaş yavaş oturduğunu ve önümüzdeki yıllarda önemli başarılar kazanacaklarını düşünüyorum. Her ülke için geçerli bir durum ama millî takımların daha fazla antrenman yapabilmesi lazım. 2000 yılından örnek verdiğim gibi, biz her türlü fırsatta antrenman yapıyorduk. Yaz dönemlerinde çok iyi kamplar yapmıştık. Bu takımın en büyük dezavantajı beraber çalışamamaları. NBA oyuncuları erken gidiyorlar. Dünya Şampiyonası elemeleri başlayacak ama orada onlar oynamayacak. EuroLeague maçları başladıktan sonra orada oynayan oyuncuları kadroya alamıyorsunuz. Böyle bir takım ortamında çok ideal bir milli takım ortamı olamıyor. Umarım önümüzdeki yaz bunu gerçekleştirilir ve önümüzdeki şampiyonaya daha iyi hazırlanırlar. Ben çok umutluyum. Orhun ve ekibi de çok konsantre. Milli takım çalıştırmamaları da bence bir avantaj. Tamamen milli takıma konsantreler. Geleceğe dair çok umutluyum bu yüzden.Röportaj: Arma Kaynar

Punto 

12 Dev Adam'ın mimarı Aydın Örs 12 Dev Adam kadrosunun kuruluş aşamasını, Avrupa ikinciliğinin nasıl geldiğini anlattı.

Coach Aydın Örs

1968 yılının Ocak ayında Çekoslovakya’da başlayan Prag Baharı, 1969 Mart ayına gelindiğinde Sovyetler Birliği’nin baskın tutumuyla etkisini yitirmişti. İşte tam da bu dönemde Stockholm’de bir Çekoslovak ulusal takımı tüm ülkeyi yeniden uyandırmış ve gururlandırmıştı…

Sovyetler Birliği ile ilgili hikayeler