Mahallede yaşam üçgeni: sevgi, güven, aidiyet

Bizim mahallede, Etiler'de, bir kere gökyüzünü görebiliyorsun uzun uzadıya, göğü delen binalar yok. Yeşili, oksijeni bol. Enerjisi açık. Sokaklar geniş, attığın her adımda aşina olduklarınla karşılaşmanın rahatlığı var. Ara sokaklar sükunette. Parkı çok. Caddeleri temiz Etiler'in. Buradaki evim tek başınalığa gömüldüğüm yuvam. “Monopoly yeşillerden" şaşmıyorum, ihtiyacım olan herkes ve her şey yürüme mesafemde. Tek başınalığım yetince sokağa adım atıyorum.

Yasemin, nefes aldığı mahallesi, Etiler'de

İnsanın yaşam alanında üç temel ihtiyacı var: sevgi, güven ve aidiyet. Bence en önemlisi güven hissini kurmak. Bu İstanbul gibi bir metropolde belediyelerin katkısıyla sağlanabilir daha çok. Sabahın köründe koşuya veya yürüyüşe çıkarken geçtiğim sokaklarda kendimi güvende hissediyorum Etiler’de. Bir kadın olarak en önemlisi bu. Sevgi ve bağ kurma kısmı biraz da insanda bitiyor. Etiler, bunu çok veren bir mahalle gibi görünmeyebilir. Etilerliler misal Modalılar kadar yan masaya salça olmayabilirler. Ama sen birilerine salça olursan, sıcaklıkla dönerler. Diyeceğim o ki sevgi ve bağ kurmak, mahalle kadar kişinin bakış açısıyla da ilgili.

Şehrin emlak krizi

Uzun yıllardır Etiler’de bahçeye yeşile bakan bir evde yaşıyordum. Sadece mahallemi değil, mahalle içindeki evimi de seçmiştim. Çok yakın bir zamanda eski ev sahibim kendi oturacağı bahanesiyle beni evden çıkardı. Anladığım kadarıyla çok fazla insanın başına geliyor bu aralar. Ev sahipleri kiracıları çıkarıp daha yüksek fiyata daireyi kiralıyorlar. 

Ben dava açmakla veya yine de evde oturmaya devam etmekle uğraşmak istemedim. Bu olayı bir işaret olarak aldım. Yoluma baktım. Etiler Çamlık’ta tam da istediğim gibi bir daireye kondum. Üstelik eski evimdeki üst komşumun dairesine, bir emlakçı bile girmedi devreye. Şahsen ben herhangi bir emlak sitesine bile girmeden, tam da hayalimdeki gibi bir evin kucağıma düşmesinin haklı gururunu yaşıyorum. Söylenen, direnen, isyan eden sürünür, sürece teslim olan mucizelere bürünür.

Etiler Çamlık sokakları

Kendi dünyasında: Çamlık’ta

Yeni evim Etiler Çamlık’ta. Dünya Göz Hastanesi’nin karşı kaldırımına geçip, arka sokaklara daldın mı Çamlık’tasın. Yine Etiler. Ama kendi dünyasında. Etiler’in merkezine göre daha samimi. Her pencereden çam ağaçlarına baktığım bir evdeyim şimdi. 

Kafam en verimli sabahın köründe çalışır. Şehir uyurken uyanmak gibisi yoktur o sebeple. Sabahları spiritüel rutinlerim sonrası, sporumu yapıp bir de Bebek sahilden denize atladım mı, genelde regüle oluveririm. Çalışmak için sokaklara atarım kendimi. Hakan Köse’den geçerken ekiple bir günaydınlaşır, genelde All Sports Bakery’deki uzun çalışma masasına tüner, yan sandalyeleri paylaşanların sohbetlerine salça olurum. Eve dönerken Hünkar’dan zeytinyağlılar alırım. Bu kısacık yürüyüş rotasında mütemadiyen tanıdık görür, sosyalleşme ihtiyacımı da gideririm.  Akşamüstü takı ve aksesuar dükkânı Officina Penso önünde mahalleliler toplaşır, kaynaşır. Onlara katılırım. 

Hafta sonları sokağın ortasında mangal yapanları, park buluşmaları, aktiviteleri boldur mahallemizin. Sokak köpekleri bile mahalleliyi sever, korur. Hepimiz birbirimize beş dakika yürüme mesafesindeyiz; suyu kesilen, diğerinde duş alır. Yeni nesil komşu kültürü var burada. Voi’de daha çok gençler takılır. All Sports’ta lokaller. Bi Nevi Deli’de sağlıkçılar, sakinlik sevenler.

Doğa ve şehir arasında denge

Henüz tamamen doğada olacak kadar sakin bir hayatı tercih etmiyorum, şehrin kaosu da besliyor beni. Şehirde sokağa adımını attığın gibi kabalalıklar karşında. Aslında şehirdeyken insanın sinirine dokunabilecek, dikkatini dağıtabilecek çok daha fazla unsur var doğaya göre. Okları kendine çeviren insanlar, şehre verdikleri tepkinin kendileriyle ilgili olduğunu görebilirler. Seni en çok zorlayan şeyler, aslında tekamülüne en fazla destek olanlardır ya aynı zamanda. 

Şehirdeyken kendimi öğreniyorum. Nelerden rahatsız oluyorum, nelere tahammül edemiyorum, kimlere dayanamıyorum bunlara bakıyorum. Beni sinir eden şeyleri değiştiremem ama olaylara verdiğim tepkileri ve davranışlarımı değiştirebilirim. Doğada babam da erer, gel sıkıyorsa şehirde zen kal.

Alkent Orman Yolu

Yaşadığımız şehrin trafiğinden, politikasından, insanından istediğimiz kadar söylenelim, kaçtığımız zaman da başka şeyler sinirimize dokunacak. Çünkü dış etkenlerden ziyade, iç savaşımız bizi yiyip bitiren. Bu topraklara doğmamızın bir sebebi olduğuna yürekten inanıyorum. Mesele yaşadığın yerde zihin dinginliğini sağlayabilmekte; bakış açını değiştirebilmekte; doğa ve şehir arasında, zihin ve kalp arasında bir denge kurabilmekte. Bunu kavrayabilmek için de kendimizi derinine doğru kazmamız gerekiyor. Herkesin yöntemi başka olabilir; yoga, meditasyon, yürüyüş, terapi, yemek, dans… Beş duyunu harekete geçirerek yaptığın her şey zihni dinginleştiriyor. Yeter ki niyetlen.

Hiçbir zaman şehirden kaçma isteği duymadım. Hep âşıktım İstanbul’a. Yaşamasını bilene ne güzel şehirdir İstanbul, söylenene de cehennem gibi gelir. Sen içinde neysen şehir de öyle davranır sana. Şehirde, yaşadığım mahallede istediğimde Bebek’ten denize atlıyorum, parkta koşabiliyorum, yogaya gidiyorum, bir saatte Şile’de dalga sörfü yapabiliyorum; manavdan, köyden gelen gıdaları alabiliyorum; annemlerde pişen yemekleri yiyorum. En sevdiklerim en fazla 15 dakika yürüme mesafede şehirde kurduğum hayatta.