Sokaklarda, sahnelerde, kayıtlarda: Dilan Balkay

Şile sokaklarında: Son yıllarda özellikle Londra temelli caz müzisyenleriyle ilgili yazılarda büyüdükleri mahallelerdeki toplum merkezlerinin ya da derneklerin müzik kurslarının etkisini okuyorum. Dilan’ın Şile’de geçen çocukluğu da belediye orkestrasına müzisyen yetiştiren Celadet Moralıgil Kültür Merkezi’nin izini taşıyor. 

“Şile’deki her çocuk burada bir enstrüman denemiştir,” dediği kültür merkezinin kapısından hoşlandığı çocuk trompet çaldığı için girdiğinde henüz 9 yaşında. Diş yapısına uygun olmasa da arkadaşıyla aynı sınıfta olmak için bu enstrümanda diretiyor. Hatta bu yüzden uzun zaman çok kötü çaldığını söylüyor. 

Lisede İstanbul’un merkezine taşındığında kursa ait kalan trompetini geride bırakıyor. Ta ki çok sevgiyle andığı müzik öğretmeni Bülent Altaş’ın evinde, kullanmadığı bir trompet olduğunu öğrenene kadar. İnsanı kaderin varlığına inandırabilecek bu tesadüf sayesinde trompet çalışmaları devam ediyor. Altaş, orkestrada çalmaya alışkın Dilan’ı doğaçlamaya yönlendiriyor.

Dilan, müzik yolculuğunu anlatıyor

İstanbul sokaklarında: Sokak müzisyenliği serüveni lise son sınıfta okulu kırıp Taksim’e gidilen bir günde başlıyor. Dilan çalıyor, arkadaşları ve sokaktan geçenler dinliyor. Arkadaşım Eşek’ten La Vie En Rose’a uzanan bir repertuvar seslendiriliyor İstiklal Caddesi’nde. 

“Tepkiyi anında aldığın bir sahne,” diyor sokak için. Kimi müziği sevip kalıyor, kimi yürüyüp geçiyor. O dönem Dilan’ı sokakta izleyen dinleyicilerden bazılarıyla hâlâ konserlerde karşılaşıyor. Sokaktaki tanışmalar, zamanla Farfara İstanbul grubuna evriliyor. 

Performanslar, Kadıköy ve Datça’ya taşınıyor. Yazları Datça’da kendilerini bekleyenlere koşuyorlar. “Nerede kaldınız çocuklar?” diye soruyor her akşam konserlerde buluşanlar. İlk ciddi sahne deneyimini birlikte yaşadığı Evrencan Gündüz'le de Kadıköy’de, sokakta çaldığı bir günde tanışıyor.

Dilan Balkay ve Artemis Günebakanlı

Kendine rağmen bir adım ötesi: Evrencan’ın adını anons edip solo çalmasını istediği bir konserden sonra ona kızıyor Dilan. “Ben çalmayayım,” dediği, ayaklarının geri gittiği performanslar oluyor. Çözümü çok çalışmakta buluyor. 

Kafamızın içindeki sesin bir şeyleri yapamayacağımızı söylemesine alışkın değil miyiz zaten? Hayatımızın bir kısmı onu dinlememeyi, onu eğitmeyi, ona aksini ispatlamayı öğrenmekle geçiyor. Dilan için müzik, bu bariyerleri tek tek yıkıyor. Evrencan Gündüz ve Uzaylılar’dan sonra Dolu Kadehi Ters Tut ekibine katılıyor. Takvimi provalar, konserler ve kayıtlarla dolu şimdi.

Dilan Balkay, KUYU

Albüm, albümdür: Dilan Balkay, 2019’dan beri paylaştığı solo kayıtların yanı sıra, Can Ozan, Dolu Kadehi Ters Tut, Cihangir Aslan gibi isimlerle iş birlikleri yaptı. İlk solo albümü KUYU, 15 Ekim’de çıktı. 

“Reels ve TikTok çağında, birinden seninle 30-35 dakika geçirmesini beklemek ciddi bir beklenti,” dese de içinden gelenin single değil albüm yayımlamak olduğunu söylüyor. Çünkü “Albüm, albümdür. Bir sanatçıyla tanışmak için çok daha güzel bir ortam yaratır.” 

Dijitalleşmeyle birlikte albüm yayımlamanın eskiden olduğu kadar büyük algılanmamasını cesaret verici buluyor. İstanbul Bilgi Üniversitesi Müzik Bölümü’nde öğrenimine devam ederken bugün yaptığı şeyin yarın kendisini tatmin etmeyeceği ön kabulüyle yaşıyor. Leonardo da Vinci’nin “Sanat bitmez, terk edilir,” sözünü hatırlıyor sohbetimiz sırasında. Mükemmeli aramamak da şu hayatta öğrenmemiz gerekenlerden.

Dilan'ın evinde enstrümanlarının bulunduğu bir köşede

Anahtar: Her ne kadar bu dönemde az müzik dinlediğini söylese de Jasmine Sullivan, Hiatus Kaiyote ve Anomalie isimleri bir çırpıda dökülüyor Dilan’ın ağzından. Boğaziçi Gençlik ve Caz Korolarında çok insanla çalışmayı, uyum ve zaman kontrolünü öğrendiğini söylüyor. Ona yeni kapılar açan ve “Ben de böyle bir şeyler yapmak istiyorum,” dedirten albüm, Feist’ın Metals’ı.