Tekrarlı seslerin kara komik hikâyeleri

Albüm: The Cool Greenhouse, Sod’s Toastie

Süre: 35 dakika

Plak şirketi: Melodic Records

Yayın tarihi: 11 Kasım 2022

Kartonet: Birleşik Krallık merkezli alternatif gitar sahnesinin son 5 yılında serpilmeye başlayan spoken word esinli post-punk müziği, The Cool Greenhouse’un iki albüm, bir kısaçalar ve yedi tekliye sahip diskografisinde cisimleşti. 2018 yılından itibaren kendin yap usulüyle Tom Greenhouse’un minimalist şarkı yazarlığını; esprili, alaycı ve gözlemci (vokal, gitar) nesirleriyle bir araya getiren grup, Sod’s Toastie albümünde de grubun kimliğini oluşturan bu iki temel öğeyi ön plana aldı. 

Grup, ilk albümleri The Cool Greenhouse’la sonradan Yard Act ve Dry Cleaning gibi gruplarla popülerleşecek “konuş-söyle” vokalini The Fall’un Mark. E. Smith’i, yeraltının punk şairi John Cooper Clarke gibi öncülerden devralmış gibiydi. Çağdaş şehir hayatının komik durumlarına, alelade gündeliklere ve popüler kültürün sıkıcı bayağılıklarına ve dahasına kadrajlanan sözler, grubun müziğini Tom Greenhouse’un açık mikrofon performansı için neredeyse bir soundtrack albümüne dönüştürdü.

The Cool Greenhouse’un Phil Booth yapımcılığında kaydedilen, miksini Daniel Huddlestone, master’ını ise Mikey Young’ın gerçekleştirdiği ikinci albümü, artık müzikal ve söz yazarı estetiğini iyice oturtmuş grup için konfor alanlarında ortaya koydukları birçok şarkıyla dolu. Diğer yandan, artık amatör bir “garaj” grubu olmanın ötesine geçmiş olan The Cool Greenhouse, iki albümleri arasında yayımladıkları Alexa! teklisiyle bağımsız müzik çemberinin ötesinde spot ışıklarını da üzerine çekti. Grup, Sod’s Toastie’yle Afrobeat’ten jangle pop ve psikedelik rock'a genişleyen bir havuzdan esintiler sundu.  

Salvador Dali'nin sürrealist paletini çağrıştıran pastellerle dolu albüm kapağıysa grubun sıradan durumları gerçeküstücü kılma gücünü, alışılmış olanda keşfettiği oyuncu uzamları sembolize eden bir kolaj olarak yorumlanabilir. İlhamını Kevin Ayers, Magma, Whipper ve The Velvet Underground gibi müzisyenlerin görselliğinde bulan kapak tasarımında Soad's Toastie'nin müzikal arka planından da ipuçlarına rastlamak mümkün.

^{The Cool Greenhouse, Sod's Toastie} 

Neden dinleyelim? The Cool Greenhouse, zihin dünyasında inzivaya çekilmiş bir hâlde günümüzü gözlemleyen bir adamın, Tom Greenhouse'un, bıyık altından gülen sözlerinin etrafında şekillendi. Evcil hayvanlardan ev sahiplerine, Amazon’un Alexa’sından şimdi de yanık bir tosta genişleyen ve gündelik sıradanlığı merceğine alan Greenhouse, spoken word müziğin yaşadığı küçük dirilişin öncülerinden oldu. 

BODEGA, Lewsberg, Todd Briefly, Dry Cleaning ve şimdi de Yard Act'in ön saflarında olduğu ve post-punk müziğiyle ilişkilenen spoken word'ün vokal direktliği ve sadeliği, The Cool Greenhouse'un müzikal yaklaşımıyla kesişti. Transandantale ve duygusala karşı mesafelenen grup; deneyimlediğimiz o sıkıcı, bayat ve rutin gerçekliklerin tam ortasına kurduğu kürsüden sıradanlığın trajikomik, bazense yalnızca komik anlarının megafonu.

“Her zaman garip, spesifik anektodlar bulmaya çalışıyorum. Transandantal duygusal sanata ilgim yok denecek kadar az.” - Tom Greenhouse, The Cool Greenhouse 

2018 yılından itibaren şarkılarını iki nota, klasik rock enstrümantasyonu ve minimal bir klavye eşliğiyle hayata geçiren grup; uslanmaz bir tekrar ve fazlasıyla iddiasız bir tekdüzelikte yürümeye başladı. Mark E. Smith'in “The Fall ne olursa olsun tek bir şeyi kaybetmeyecek, o da tekrar (repetition).” sözünü kendilerine ilke edinmiş gibi hareket eden The Cool Greenhouse; kısalığı, vuruculuğu ve direktliği önceleyen günümüzün müzikal metoduna anti-tez bir formülün elçisi. Grubun bu formüle tümüyle sahip çıkan yaklaşımı, yani konuşmaktan ve sadeleştirmekten iflah olmaz tavrı, The Cool Greenhouse'u istisnai bir yere konumlandıran temel etmen aynı zamanda.  

Öte taraftan, artık grup için bir turnusol kağıdı olan ve spoken word'le minimali bir araya getirdikleri müziği, The Cool Greenhouse'un yeniliği ve farklı olanı yaratımlarına dâhil etmelerine de engel olmadı. Sod's Toastie albümü, grubun konfor alanlarının çok uzaklarına açılmadan özdeşleştikleri post-punk janrının yanına yenilerini eklemledikleri bir dinleme deneyimi de vadetti. Musicians şarkısının sonuna eşlik eden afro caz tınılarının alameti-farikası dans ritimleri, I Lost My Head'te Tom Greenhouse'un “konuş-söyle” vokalinin yerini alan “yalnızca söyle” vokalleri, The Neoprene Ravine şarkısının erken The Velvet Underground'u anımsatan ve garaj rock 'n' roll'uyla bangırdayan ses manzaraları, The Cool Greenhouse'un müzikal genişlemesinin öne çıkan aktörleri oldu. 

Nitelikli bir prodüksiyon,“profesyonel bir yaratım süreci, daha cilalı ve çeşitliliği -az da olsa- benimseyen yeni ama tanıdık bir sesle geri dönen The Cool Greenhouse; kelimelerin çevrelediği bir rock alt yapısıyla gündelik sıradanlıkların gerçeküstü not(a)larını defterlerine ve enstrümanlarına düşmeye devam etti.  

Benzer işler: 

• The Fall, Perverted by Language
• Todd Briefly, 'Demos' Volumes 1 & 2