Yapay Zeka ile ilgili hikayeler

Yapay zekanın insan emeğini otomatik hâle getirmesi ve bir grup teknoloji şirketini olağanüstü derecede zengin etmesi, bugüne kadar insanlarda sosyalist eğilimler yaratmak için yeterli bir sebepti. Yakın tarihli bir araştırma, bu durumun yapay zeka ajanları için de geçerli olduğunu gösterdi. Araştırmada ezici koşullar altında çalıştırılan yapay zeka ajanlarının, Marksist bir dil benimsediği görüldü.

LinkedIn’de "hikaye anlatıcısı" terimini içeren iş ilanlarının yüzdesi son bir yılda iki katına çıktı. Manşetler, üretken yapay zekanın insan "hikaye anlatıcıların" işlerini hızla ellerinden aldığını söylüyor. Fakat ilginçtir ki, bu kıyametin ardındaki teknolojiyi var eden yapay zeka devleri, insan hikaye anlatıcılarının peşinde düşüyor. Karşımızdaki soru net: Yapay zeka her şeyi yapabiliyorsa neden Silikon Vadisi’nde hikaye anlatıcılarının yıllık maaşları 745 bin dolara kadar fırladı?

Arama trendlerini derleyerek kullanıcı alışkanlıklarındaki dönüşüme ışık tutan Google, Mart ayına ilişkin analizinden öne çıkan ayrıntıları paylaştı. Sonuçlar, kullanıcıların artık yapay zeka kavramını genel bir terim olarak değil, hayatlarını kolaylaştıracak spesifik çözümler üzerinden de aradığını ortaya çıkarıyor.

Küresel teknoloji altyapısı, son birkaç yıldır tarihindeki en radikal yapısal dönüşümlerden birine sahne oluyor. Üretken yapay zeka teknolojilerinin endüstriyel ölçekte benimsenmesiyle bu ekosistem adeta bir hiper-büyüme evresine girmiş durumda. Sorulması gereken asıl soru ise sınırlarını her gün genişlettiğimiz bu otonom zekayı nerede, hangi fiziksel altyapı üzerinde ve nasıl bir enerji stratejisiyle sürdürülebilir biçimde çalıştıracağımız.

OpenAI, yapay zeka çağında servet dağılımı ve çalışma biçimlerinin nasıl yeniden şekillenebileceğini özetleyen bir dizi politika önerisi yayımladı. Belgede robot vergisi, dört günlük çalışma haftası, kamu varlık fonu, taşınabilir yan hak sistemi ve vergi yükünün sermayeye kaydırılması gibi dikkat çekici öneriler yer aldı.

Pandeminin korku, endişe, atalet ve can korkusuyla allak bullak olduğumuz yılları, edebiyatımıza pek çok eser kazandırdı. Klinik psikolog ve yazar Tuğçe Isıyel'in yeni yayıncısıyla tekrar basılan "Parçalı Bulutlu" adlı anlatı-anı-öykü kitabı da bunlardan. Aslında "kurgu dışı" olarak nitelenmesi gereken "Parçalı Bulutlu"daki yazıları öykü olarak da okuyabilirsiniz; pandeminin kasvetli günlerinden süzülüp gelmiş, bir döneme tanıklık etmiş anılar ve anlatılar olarak da...

Yapay zeka ile gazetecilik arasındaki döngü, tarafların birbirini yok ettiği sıfır toplamlı bir oyun, başka bir deyişle kendi kuyruğunu yiyen bir yılan olmak zorunda değil. Burada her iki tarafın da varoluşsal olarak birbirine muhtaç olduğu kırılgan bir simbiyoz var. Peki bu döngü ne üretiyor, neye dönüşmeli?

Şirketler, yıllardır mali tablodaki kötü gidişat, aşırı istihdam ve büyük bir müşterinin kaybı gibi pek çok farklı nedenden dolayı toplu işten çıkarma yapıyor. Fakat son dönemlerde birçok şirket, işten çıkarmalarda tek bir faktöre referans vermeye başladı: Yapay zeka. Analistler ise bu şirketlerin yapay zekayla toplu işten çıkarmaların perde arkasında olup bitenleri örtbas ediyor olabileceğine işaret ediyor.

Yapay zeka devriminde eğitim, analitik ve kritik değerlendirme yetkinliklerini geliştirmek, insanlık ve doğa anlayışını kapsamak zorunda. Yüz yüze oyunları, doğayla iç içe fiziksel aktiviteleri, sanat ve felsefeyi eğitime daha çok dahil etmeli; test gibi ezbere dayalı eğitim modellerinden vazgeçmeli; eğitimi diplomayla sonlanan bir maraton gibi görmekten uzaklaşmalıyız. Ama nasıl?