Ayvalık sokakları, tren kompartımanları ve insanları birleştiren, küçük, sihirli anlar: Azize Tan

Azize’yi ve festivali keşfetmek: Burhaniye’de, klasik bir anne-baba yazlık eviyle başlamış Azize’nin Ayvalık’la ilişkisi. Biraz büyüdüğünde oraya gelmemeyi seçtiği yıllar ayırmış yollarını — ta ki on yıla yakın direktörlüğünü üstlendiği İstanbul Film Festivali’nde geçen yılların ardından Başka Sinema’yla geri dönene kadar. “Ayvalık bildiğim bir yerdi,” diyor, “ama burada bir etkinlik yapmak söz konusu olduğunda başka bir gözle bakmak gerekiyor tabii ki.” 

Festivali yapmaya karar verdiklerinde ve neresi olabilir diye düşündüklerinde yanıtı bulmak çok zor olmamış. İstanbul'a yakın, ciddi bir izleyici potansiyeline sahip, Ege’deki festival boşluğunu doldurabilecek, mimarisi, tarihi ve gastronomisiyle dikkat çeken, hatta uluslararası bağlar kurmak için Midilli’ye bir feribot uzaklıkta. Sonuç olarak izleyiciyle iletişimin çok daha kolay olduğu, konukların bir aradalık hissini çok daha iyi hissettiği, yarışmasız bir festival olmanın samimiyeti beraberinde getirdiği bu karar için “Ayvalık bize çok iyi geldi,” diyor. Katılıyorum, bir izleyici olarak bana da iyi geliyor.

Azize'yle keşfetmek: Keşif yolculuğumuz için, kayıttan önce, festivalde filmi gösterilen bir yönetmen ve festivalde gösterilen bir filmi seçmeyi öneriyorum. “Kuosmanen konuşalım mı?” diyor, “İzleyeceksin, değil mi?” Söz ettiği film tabii ki listemde, Cannes Film Festivali’nde Büyük Ödül’ü kazanan Compartment No. 6. 

Azize’nin süren pandemi koşullarına rağmen kafaya koyduğu iki şeyden biri o zorunlu aradan sonra Ayvalık’a festivali geri döndürmekse diğeri de yeniden Cannes’a gitmek olmuş bu yıl. “Yarattığı hisler, beklenmedik şeyler,” diyor Cannes'daki favorisi için. Uzun bir yolculuk sırasında bir tren kompartımanında karşılaştıklarında birbirini hiç sevmeyen iki yabancının, zaman ilerledikçe kurduğu bağlar filmdeki tek beklenmedik şey değil gerçekten de. 

Tıpkı önceki filmi The Happiest Day in the Life of Olli Mäki'de (2016) yaptığı gibi ters köşeye yatırıyor Kuosmanen, ufak ama incelikli anlarla dolduruyor filmini. Her şey son derece doğal gelişirken duygularınızı harekete geçiriyor, umut veriyor, kalbinizden vuruyor. Festival gibi.

Diyor ki: "Hepimizin hayatında benzer şeyler olmuyor mu? İnsanlarla ilişki kurduğumuzda bizi şaşırtmıyor mu karşımızdaki birdenbire? O kalıplardan, köşelerden, kategorilerden kendimizi kurtarabildiğimizde, bir insana gerçekten kendimizi açıp, bir paylaşım yapmaya kendimizi hazır hissettiğimizde o küçük, sihirli anlar oluşmuyor mu?"