Venedik Film Festivali'nden Sulukule'ye bilinç akışı

Venedik Film Festivali 2-12 Eylül tarihleri arasında pandemiye rağmen önlemler alınarak gerçekleştirildi. Geleceğiyle ilgili şüphe uyandıran etkinliklerin yarattığı atmosfer, kültür sanat alanına emek verenler için yıpratıcı oluyor. Bu yıpranma payı herkese çok daha ötesini düşündürüyor, “Şimdi ne yapacağız?” veya “Bu böyle ne kadar devam edebilir ki?” gibi. Bu yüzden bu sıralar umuda daha çok ihtiyaç duyuyoruz. Dolayısıyla bilinirliği açısından bakarsak Venedik Film Festivali’nin ödül töreniyle kıymetli bir sonuç elde edildi. Fakat bu haftaki konumuz festivalin yeşerttiği umut ortamı değil, festivalde Hayaletler filmiyle Sinema Eleştirmenleri Haftası Ödülü’nü alan Azra Deniz Okyay’ın bize hatırlattıklarıyla şekilleniyor biraz. Okyay’ın filminde kentsel dönüşüm ve dans öğeleri var. Tıpkı 2016 yılında yayımladığı Sulukule hikâyesi gibi… Bunu anımsamamın sonucunun sizlere de bir yansıması olması gerektiğini düşünüyorum. Çünkü kültürel dönüşümün kentsel mekândaki ilk örneğini anımsamış oluyorum. Bir elimde kahve, bir elimde notlar… Bakalım İstanbul’un kimi sakinleri bizleri affedecek mi? Tadını kaçıracağım herkesten şimdiden özür diliyorum.

• Sulukule Mon Amour: !f İstanbul’un 2016 yılındaki açılış filmlerinden Sulukule Mon Amour, Sulukule’de doğup büyüyen ve dans etmeyi seven iki genç kızın hikâyesini anlatıyor. Azra Deniz Okyay’ın yönetmenliğini yaptığı altı dakikalık filmde tarihi zengin bir mahalleye, kentsel dönüşüme, kadın olmaya ve özgürlüğe doğduğumuz yerlerin nasıl farklı yorumlar getirdiğini görebiliyoruz. Şu an o filmde anlatılan mahalle bambaşka bir yer. Eskiden 5.000 kişinin yaşadığı alanda şu an Osmanlı Konutları olarak bilinen villalar var. 
   
• Sulukule: 2006 yılındaki deprem riskinin yıkıcı sonuçları olabileceği belirtilerek hakkında acele kamulaştırma ve yenileme kararları alınan yapılar 2008’de yıkılarak yeni yapılaşmanın merkezi oldu. Hakkında çıkan haberlerle de kamuoyunun dikkatini çekti ve üç ayrı bilirkişi raporuyla da buranın afet riski barındırmadığının altı çizildi. Bütün bunlara rağmen sonuç değişmedi ve zaman alsa da ilk kentsel dönüşüm projesi gerçekleşti. Hatta sosyal ve kültürel dönüşüm yaşayan mahallenin sınırları da demir tellerle çevrildi. Geçtiğimiz ay bu tellerin kaldırıldığını okuduk. Yıllar içinde yıpranan ve umuda ihtiyacı olan eski mahalle sakinlerinin ise çoğu hemen yanındaki Karagümrük mahallesinde yaşamaya devam ediyor. Baştaki umut konusuna dönersek onların umudu da her şeyin eskisine dönmesi üzerine.