Piknik, artık yer sofrası alışkanlığını kaybedenlerimiz için pek de rahat bir etkinlik değil. Bu yüzden bu rehberin amacı, öncesinde, sonrasında ve esnasında piknik deneyimini kolaylaştırmak ve rahatlaştırmak. Her şeyin başı, seçilen mesken. Sokaktan uzak, araba gürültüsü olmayan, düz çimenlik alanlar piknik için en ideali. Yakınlarda bir tatlı su kaynağı olması estetik değeri artırsa da böcekleri de artırıyor, seçim sizin.
Mekânı bulduğunuz parktan hoşnutsunuz: Baktınız düz gözüken, yeterince çimli 4 metrekareye tekabül eden bir alan da var. Oraya çökeceksiniz. İlk başta örtü serme faslı var. Asıl, pek şeker örtünüzü örtmeden altına bir muşamba veya duş perdesi gibi su geçirmez bir örtü sererseniz hem leke bırakmaz hem de ıslanma ihtimalinizi azaltırsınız.
Sonra sepetinizi örtünün ortasının biraz ötesine yerleştirdiniz. Yemek kutularınızı çıkardınız, dizdiniz. Bardakları da çıkardınız. Bardaklar illaki devrilecek, hep elinizde taşıyacak değilsiniz ya. Ama akıl etmişsiniz, düz bir kesme tahtası veya ayaklı bir tepsi getirmişsiniz. Piknik partneriniz dehanıza hayran. Herkes mutlu.
Tek lokmalık yemekleri yediniz, iki parmağınız dışında kirli hiçbir yeriniz yok: Onları da azıcık yalayıp hüpletmek suretiyle temizlemek deneyimin âdeta bir parçası. Yine de peçeteleriniz hazır. Islak mendil de getirmişsiniz. Çöplerini toplamak için de bir poşet, zaten.
Bir şeyler içme faslında eksik olma ihtimali en yüksek gereç: tirbuşon. Bunu unutmamak için ister elinize yazın ister dövmesini yapın, bir çare bulun. En baş ağrıtan bu olur. Özellikle beyazlar ve köpüklülerde şarabı soğuk tutmak için evden çıkmadan yarım saat önce şarabı buzluğa koymak ideal. Yolda da iyi dursun diye götüreceğiniz su şişelerini dondurup şarabın yanına koyarsanız hem şarabınız soğuk kalır hem suyunuz eridiğinde soğuk ve içmeye hazır olur.
Güneş için gözlüğünüz, serinleme ihtimali ve yastık desteği için hafif bir ceket veya ince kazağınız piknik evreninin deprem çantasıdır. Hoparlörü geceden şarj etmişseniz, bir de ne olur ne olmaz bir sivrisinek ilacı almışsanız yanınıza, her şey hazır.
Kontrol listemiz:
- Örtü,
- Örtü altına muşamba veya su geçirmez örtü,
- Sepet,
- Paketlenmiş veya kutulanmış yemeklerimiz,
- İçkimiz,
- Tirbuşon veya şişe açacağı,
- Su,
- Tabak, çatal-bıçak,
- Bardak,
- Güneş gözlüğü,
- Hoparlör,
- Sinek ilacı,
- Peçete,
- Islak mendil,
- Çöp poşeti olarak kullanılacak poşet,
- Çakmak.
Kaydet
Okuma listesine ekle
Paylaş
İLGİLİ BAŞLIKLAR
NEREDE YAYIMLANDI?
Romantik, dostlarla veya kahvaltı niyetine. Güneşin altına sığındığımız günler için piknik rehberi.
11 May 2022
YAZARLAR
Berkok Yüksel
A former child writing about food and London for Aposto.
apéro
İştah ve ufuk açan yemek yayını. Her çarşamba ve cumartesi önlüğünü giyer.
İLGİLİ OKUMALAR
Bir restoran, bulunduğu kentin yeme-içme kültürünü ne ölçüde değiştirebilir? Urla’da yerel ürünler ve üreticiler etrafında gelişen restoran kültüründen ilham alan Bertha, Çanakkale’de nasıl bir dönüşümün parçası olmayı hedefliyor? Danışmanlar Osman Sezener ve Sabiha Apaydın ile yatırımcı Yağız Öngen, bu soruya mutfaktan servise, yerel üretimden gastronomi turizmine uzanan farklı açılardan yaklaşıyor.
07 Kas 2026
Kemikleri ve iç organlarıyla yenen ortolan kuşu, Fransız gastronomisinin en tartışmalı yemeklerinden biri. Dumas’nın mutfak sözlüğünden "Succession"a uzanan hikayesi, bir lokmalık haz uğruna hayvanlara çektirilen acıyı gündeme getirirken geleneksel olarak ortolanları yerken başa örtülen peçete, başka bir soruyu da akla getiriyor: Yemek yerken neden saklanırız?
Nezleyken elma neden elma gibi gelmez, kırmızıya boyanmış beyaz bir şarap kırmızı şarap gibi algılanabilir mi? Lezzet yalnızca dilimizin işi değil. Koku, görme ve ağızda oluşan duyumların kesişiminde şekillenen bu deneyim, bir yiyeceği tanımamızdan onu sevmemize kadar pek çok şeyi etkiliyor.
Batı Karadeniz’in iç kesimlerindeki Daday, deniz etkisinin azaldığı, yüksek rakımlı ve ormanlık bir coğrafyada yer alıyor. Ormanlar, meralar, tarım arazileri ve köyler birbiriyle iç içe. Üretim ise iklimin ve mevsimlerin çizdiği sınırlar içinde ilerliyor. İki gün boyunca ziyaret ettiğimiz çiftlikler, bu koşullarla kurulan farklı ilişkileri anlamak için iyi birer durak.
Bir zamanlar İstanbul’un takvimi deniz üzerinden tutulurdu. Palamutun, lüferin ve uskumrunun gelişi mutfakta neyin pişeceği kadar, kayıkların ne zaman suya ineceğini, balıkçı tezgahlarının görünümünü ve şehrin gündelik akışını da belirliyordu. Bazı şeyler hiç değişmiyor. Ekim geldiğinde İstanbul’da gözler hâlâ yeniden denize çevriliyor.
