Laleper Aytek

Boğaziçi Üniversitesi Ekonomi Bölümü sonrası Sosyal Ekonomi alanında yüksek lisans için gittiği Norveç’te fotoğrafa yöneldi. 1998’de Türkiye’nin ilk kapsamlı dijital fotoğraf stüdyosunun kuruluşunda fotoğraf ve reklam yönetmeniydi. 2009’dan beri de Koç Üniversitesi Medya ve Görsel Sanatlar Bölümü’nde (MAVA) fotoğraf üzerine dersler veriyor. Öğrencilerin ufkunu açmasıyla bilinen Laleper Aytek’in aradığı tek şey; hayattan parçalar. 

Önce gözüne ilişen sonra yerleşen; yüzüne, yüzlere ve izlere bakan sanatçı; soru soran, sorgulayan, araştıran ve boşluğa düşmekten korkmayan herkesin elinden tutar. Onunlayken 5 dakikalık konuşmalar saatleri, günleri, yılları bulur. Hayatı olduğu gibi kabul eder ve karşısındakine de olduğu gibi göstermeye çalışır.

Laleper Aytek bu fotoğrafı fujifilm XT 30II kamera ve XF 16 mm F/2.8 objektifle çekti.

Fotoğraflarına hiçbir zaman isim vermiyor. Görüntünün izleyiciye söylediği, hissettirdiği yahut söyle[ye]mediği ve hissettir[e]mediği kadar olduğunu düşünen sanatçının bu fotoğrafının da ismi “isimsiz/untitled”.

Laleper Aytek'ten fotoğrafla ilişkisine dair: 

“Uzun yıllar otoportre çekmekten galiba uzak durdum ama son dönemde kendimi de şaşırtarak, dış mekânlarda otoportre çekimleri yapıyorum. Geçtiğimiz ağustos ayında Mordoğan’da, tamamen tesadüfen, bir arkadaşımın ‘Gel sana bir de tepelik alanı göstereyim’ dediği ve ancak çok sağlam bir arazi cipiyle çıkılan yere gitmiştik. Rüzgârlı, keçi sürülerinin olduğu bu yerde uzaktan dallara takılmış bir büyük poşeti fark ettim, ne olduğunu sorduğumda ‘korkuluk’ olduğunu söylediler. Korkuluğa yakınlaştım ve karşı karşıya geldiğimizde ben de korkuluğa dahil olmuştum.” 

Görüntünün göstermek istediğiyle hissettirmek istediği arasındaki mücadele

“İsveçli fotoğrafçı Anders Petersen’in siyah beyazla ilgili şu yorumu bence siyah beyaz ve fotoğraf ilişkisini çok güzel özetliyor: “You put your own colors in black and white” (Siyah beyaza fotoğrafçı kendi renklerini koyar/katar.) Aynı şeyi bir fotoğrafçı olarak renkli fotoğrafta da yaparsınız, yapabilirsiniz ve yapmalısınız da. Ama siyah beyaz galiba görüntünün, konunun, mesele ya da sorunun içinden bir yerden cevap arıyor sanki. Rengin göz alıcılığı geri plana çekiliyor ve görüntünün göstermek istediğiyle hissettirmek istediği arasındaki mücadelede siyah beyazın belki daha derinleştirici bir etkisi ve/ya gücü olabilir.”